အရှုံးပေးခြင်း နှင့် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း။

နယ်စပ်ဒေသ ရှေ့တန်းမှ အရေးပေါ် သတင်းတစ်ရပ်ကို ရှောင်ချင်အာ လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

ညဇီးကွက်ဘုရင် ၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး အသီးသီးက ချန်းလန် ကို တိုက်ခိုက်ကာ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရာတွင် တောင်ပိုင်းနယ်စပ် စစ်ဆေးရေးမှူး အား 'ကူညီ' ရန် ပူးပေါင်းတပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို စေလွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ နယ်စပ်တွင် တပ်စွဲထားသော ချန်းလန်စစ်တပ် နှင့် တောင်ပိုင်းနယ်စပ် ပူးပေါင်းတပ်ဖွဲ့ တို့သည် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲကြီးကို စတင် ဆင်နွှဲနေကြလေပြီ။

“ငါ ထင်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ...”

ရှောင်ချင်အာ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားတော့၏။

“ညဇီးကွက်ဘုရင် က ဟန်ဆောင်ဖို့တောင် မကြိုးစားတော့ဘူးလား...”

ရှောင်လျဲ့က အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ရှောင်ချင်အာ... အစ်မ မြင်ပြီလား... ဒါက ညဇီးကွက်ဘုရင် ရဲ့ အစစ်အမှန် မျက်နှာပဲ... သူ့မှာ အစကတည်းက ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုမှ မရှိခဲ့ဘူး...”

“ဒါဆို... ဘယ်သူက ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိတယ်လို့ နင် ထင်လဲ... မုရုံစု လား...”

ရှောင်ချင်အာက ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။

“သူတို့ တစ်ယောက်မှ ရင်ဆိုင်ရ လွယ်ကူတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမယ့် မုရုံ မျိုးနွယ်စု က ငါတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအတွင်းမှာ ရှိနေသေးတယ်... ညဇီးကွက်ဘုရင် ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်သွားရင်တော့ ငါတို့ သေချာပေါက် သေရလိမ့်မယ်...”

ဟု ရှောင်လျဲ့က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“အရင်ဆုံး စိတ်အေးအေးထားပါဦး...”

ရှောင်ချင်အာက ဆက်လက် ငြင်းခုံမနေလိုတော့ချေ။

“ရှောင်လျဲ့... ချန်းလန်ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို ဖြေရှင်းဖို့ သော့ချက်က နင့်ဆီမှာပဲ ရှိတယ်... နင်သာ ဒီစစ်ပွဲကို ရပ်တန့်ချင်စိတ် ရှိမယ်ဆိုရင်၊ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်ပါတယ်...”

“ဒါဆို... အစ်မက ကျွန်တော့်ကို လက်နက်ချ အရှုံးပေးစေချင်တုန်းပဲလား...”

ရှောင်လျဲ့ တစ်ယောက် လုံးဝကို ကျေနပ်မှု မရှိခဲ့ပေ။

“နင် အခုထိ သဘောမပေါက်သေးဘူးလား... ပြင်ပလူတွေက ငါတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်စလုံးကို ဒုက္ခရောက်အောင် ပူးပေါင်း ကြံစည်နေကြတာ...”

ရှောင်ချင်အာက ရှင်းပြလိုက်၏။

“ကျွန်တော် သိပါတယ်...”

ရှောင်လျဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

စောဒကတက်လိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် ညဇီးကွက်ဘုရင် ရဲ့ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေကို ဒီအတိုင်း အောင်မြင်ခွင့် ပေးလိုက်ရမှာကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ လက်မခံနိုင်ဘူး... ချန်းလန်ကို ဒီလို လွယ်လွယ်လေး အရှုံးပေးလိုက်ရမှာလား...”

ရှောင်ချင်အာက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေ၏။

“နင်က အရင် မင်းဆက်ဟောင်းက အကြွင်းအကျန်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ညဇီးကွက် သက်တော်စောင့် တွေရဲ့ စခန်းကို အရင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်... အခု သက်သေအထောက်အထား ခိုင်ခိုင်လုံလုံနဲ့ အဖမ်းခံထားရပြီဆိုတော့ နင်သာ အမိန့်ကို မနာခံဘူး ဆိုရင် သေချာပေါက် သေရလိမ့်မယ်... ချန်းလန် တစ်ခုလုံးလည်း သွေးမြေကျပြီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်...”

“ထီးနန်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းကသာ နင့်ရဲ့ အပြစ်တွေကို ဆေးကြောပေးနိုင်ပြီး ညဇီးကွက်ဘုရင် နင့်ကို မထိရဲအောင် တားဆီးပေးနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ...”

“အခုကစပြီး... ချန်းလန်စစ်တပ် ကို ငါ့ရဲ့ ကွပ်ကဲမှု အောက်မှာ ထားရှိခြင်းကသာ အဖေ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်...”

“အဲဒါက ညဇီးကွက်ဘုရင် ရဲ့ ခွေးတစ်ကောင် အဖြစ် ခေါင်းငုံ့ခံလိုက်တာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ... ချန်းလန်စစ်တပ် က ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ အတူတူ သေရရင်တောင် ဒီလို အရှုံးမပေးနိုင်ဘူး...”

ရှောင်လျဲ့က ခါးသီးစွာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်၏။

“အစ်မ... အစ်မ ချန်းလန်ကနေ ပြန်ဆုတ်သွားလိုက်ပါ... ဒီကိစ္စကို ဝင်မပါနဲ့တော့... ကျွန်တော် သူတို့ကို အသေအကြေ တိုက်ခိုက်မယ်... သူတို့ အဆုံးထိ တိုက်ရဲလား၊ မတိုက်ရဲဘူးလား ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိချင်တယ်...”

လူငယ် ဘုရင်သစ်လေး သည် သူ၏ ဓားကို ဒေါသတကြီး ဆွဲထုတ်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

“ရှောင်လျဲ့... နင်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် ရိုးအလွန်းနေတာလား... ငါပြောတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို တကယ် နားမလည်ဘူးလား...”

ရှောင်ချင်အာက ဘာမှ မတတ်နိုင်သလို သက်ပြင်းချကာ ရှင်းပြလိုက်၏။ “ချန်းလန်စစ်တပ် သာ ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာရင်... အင်အား မျှခြေ တစ်ခုကို ငါတို့ ဖန်တီးနိုင်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား... ရလဒ်က အတူတူပဲလေ၊ နာမည် ကွဲသွားရုံလေးပါပဲ...”

“အခု နင့်ရဲ့ အချည်းနှီးဖြစ်နေတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘေးဖယ်ထားပြီး မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်လိုက်ပါ... ဒါဆိုရင် ညဇီးကွက်ဘုရင် က ငါတို့ကို မထိရဲတော့ဘူး...”

“ငါ့ကို ယုံကြည်ပေးပါ... ဟုတ်ပြီလား...”

ရှောင်လျဲ့ ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်။

“ကျွန်တော်...”

သူက ရုတ်တရက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင် ခေါင်းငုံ့ကာ မြေပြင်ကို လက်သီးဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ထုနှက်လိုက်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေပြီး တိုးညှင်းသော ရှိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“အစ်မ... ကျွန်တော် အရမ်း နာကျင်ရတယ်... ဒီလို အရှုံးပေးလိုက်ရမှာကို ကျွန်တော် လုံးဝကို ကျေနပ်မှု မရှိဘူး...”

“ကျွန်တော် မှားတယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်...”

“ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မဖြောင်းဖျနိုင်ခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ အမှားတွေကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ကျူးလွန်နေမိတယ်... ညဇီးကွက်ဘုရင် ကို သတ်ပစ်ဖို့ အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်နေခဲ့တာ... ကျွန်တော် တကယ်ကို လက်မခံနိုင်ဘူး...”

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ မှားယွင်းနေကြောင်း သူကိုယ်တိုင် ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

သို့သော် သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်သော အမုန်းတရားများကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက်သာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထုံထိုင်းသွားအောင် ပြုလုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“ငါ နားလည်ပါတယ်.. မောင်လေးရယ်.”

ရှောင်ချင်အာက သူ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်လာပြီး ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး နင့်အစ်မကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်လောက် ပေးပါ... ဟုတ်ပြီလား... ရှောင် မျိုးနွယ်စု ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေက အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါတို့ ပြန်ပြီး အောင်မြင်နိုင်မယ့် နေ့တစ်နေ့ သေချာပေါက် ရောက်လာမှာပါ...”

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ...”

ရှောင်လျဲ့ တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက် တောင့်ခံမထားနိုင်တော့ချေ။ လောကကြီးတွင် တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးသားချင်း ဖြစ်သည့် အစ်မဖြစ်သူနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ အဆက်အသွယ် မဖြတ်တောက်လိုတော့သဖြင့် သူ အလျော့ပေးလိုက်တော့၏။

“စစ်ပွဲကို အဆုံးသတ်ဖို့... နင် နုတ်ထွက်စာ တင်ရမယ်...”

ရှောင်ချင်အာက တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“မုရုံစု ကို သတ်ပစ်ပြီး မင်းက နုတ်ထွက်စာ တင်လိုက်တာနဲ့... ဒီကိစ္စတွေ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ...”

“ဟုတ်ပါတယ်... ဒီအတောအတွင်းမှာ နယ်စပ် တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဖို့ ချန်းလန်စစ်တပ် ကို ငါ့လက်အောက်ခံအဖြစ် ပေါင်းစည်းခွင့်ပြုဖို့ တောင်းဆိုလွှာ တစ်စောင်ကိုလည်း ငါ တင်ပြသွားမှာပါ...”

“ညဇီးကွက်ဘုရင် က သဘောတူပါလိမ့်မယ်... သူ ဘယ်လောက်ပဲ ရည်မှန်းချက် ကြီးမားနေပါစေ... နယ်စပ်ကို နတ်ဆိုးတွေ ထပ်ပြီး ကျော်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာမှာကိုတော့ သူ ဘယ်တော့မှ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး...”

လူမျိုးရေး အမုန်းတရားက ပထမနေရာတွင် ရှိပြီး အခြား အရာအားလုံးထက် ပိုမို အရေးကြီးလှပေသည်။

ဤအခြင်းအရာမှာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အင်အားချင်း နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်တရာ အားနည်းနေသော်လည်း ပိုင်ချန်၊ ဟန်ဘုရင်၊ ချီယန်ဘုရင် နှင့် ရှောင်ချင်အာ တို့ကို ညဇီးကွက်ဘုရင် နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိစေသည့် အကြီးမားဆုံးသော အားသာချက်ပင်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ညဇီးကွက်ဘုရင် သည် နတ်ဆိုးများအတွက် သုခဘုံ တစ်ခု ဖန်တီးပေးရန် လူတိုင်းကို သတ်ပစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ရှောင်လျဲ့ တစ်ယောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ...”

ရှောင်လျဲ့ ၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေဆဲပင်။

“အစ်မ... ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်... အစ်မ ရွေးချယ်မှု မမှားယွင်းဘူးလို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်တယ်... တာ့ယန် ရဲ့ အစစ်အမှန် မင်းသွေး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတဲ့ တစ်နေ့ကျရင်၊ ကျွန်တော့် ရှောင် မျိုးနွယ်စု ရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကို အစ်မ မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်...”

“ကျွန်တော် ရှောင်လျဲ့ က အပြစ်သား တစ်ယောက်ပါ... ဂုဏ်ပြုခံရဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး...”

“ရှောင် မျိုးနွယ်စု ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ၊ အဖေ၊ အမေ နဲ့ အစ်မ တို့ တာ့ယန် အတွက် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အနာဂတ်မှာ အမှတ်ရနေကြဖို့ပဲ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်...”

ရှောင်လျဲ့ တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်တော့၏။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အစ်မအရင်းကို ခေါင်းငုံ့ အရှုံးပေးရခြင်းက ရှက်စရာ မဟုတ်ကြောင်း၊ အရာအားလုံးသည် ရှောင် မျိုးနွယ်စု အတွက်သာ ဖြစ်ကြောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ရင်း သူ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

... ... ...

ချန်းလန် နယ်စပ်

မြို့တံခါး ပေါ်တွင်..

မုရုံစု သည် နယ်စပ် တိုက်ပွဲများ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း အလွန်တရာ ကျေနပ် အားရနေတော့သည်။

စစ်မီးတောက်များက အပြည့်အဝ လောင်ကျွမ်းနေလေပြီ။

ရှောင်လျဲ့ ၏ စရိုက်အရ သူ လုံးဝ သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ညဇီးကွက်ဘုရင် ကို အသေအကြေ တိုက်ခိုက်မည်မှာ သေချာလှ၏။ ဤသို့ဖြင့် သူ၏ ရည်မှန်းချက်များက ပြီးပြည့်စုံစွာ အောင်မြင်သွားတော့မည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ ရှောင်လျဲ့ ကို ဖျောင်းဖျပြီး ဟန်ဘုရင်၊ ချီယန်ဘုရင် နှင့် စစ်သူကြီးချုပ် တို့ထံသို့ တမန် စေလွှတ်ကာ တန်ပြန် ဗျူဟာများ ဆွေးနွေးရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ညဇီးကွက်ဘုရင်... မင်း ဘယ်လောက်ပဲ အကွက်ဆင် အကွက်ဆင်... တာ့ယန် က ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတယ် ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကိုတော့ မင်း ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း အားထုတ်သမျှ အရာအားလုံးက ကျရှုံးဖို့ သေချာနေပြီး တာ့ယန် ရဲ့ ကံကြမ္မာက အဆုံးသတ်သွားပြီပဲ...”

မုရုံစု က ယပ်တောင်ကို လွှဲယမ်းလိုက်ပြီး ကျေနပ် အားရသော အပြုံး တစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်၏။

“သခင်လေး... သခင်လေး...”

ထိုစဉ် လက်အောက်ခံ တစ်ဦးက ဝမ်းသာအားရ ပြေးဝင်လာသည်။

“သတင်းကောင်းပါ သခင်လေး... ချန်းလန် ကနေ စာတစ်စောင် ရောက်လာပါတယ်... ရှောင်လျဲ့ က ရှောင်ချင်အာ ကို ဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့ပြီး အကူအညီပေးဖို့ နယ်စပ်ဆီ စစ်တပ် ဦးဆောင်လာနေပြီတဲ့...”

“တကယ်လား... ဟား ဟား ဟား... ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ကို ကူညီနေတာပဲ...”

မုရုံစု က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ဒီ ရှောင် မောင်နှမ နှစ်ယောက်က တကယ့်ကို တစ်သွေးတည်း တစ်သားတည်းပဲ... အကြံအစည်တွေ အများကြီး ရှိပေမယ့် ပြတ်သားမှုတော့ မရှိကြဘူး...”

“နှလုံးသားမေးခွန်းကူ ကလည်း သိပ်ပြီး ထူးခြားတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်...”

“မှန်ပါတယ် သခင်လေး...”

လက်အောက်ခံက မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။

“သခင်လေး က အုပ်ချုပ်ရေး ပညာရပ်မှာ အလွန် ကျွမ်းကျင်ပြီး သူတို့ထက် အများကြီး သာလွန်ပါတယ်... သခင်လေးရဲ့ လှည့်ကွက် သေးသေးလေး တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ရှောင်ချင်အာ ရဲ့ အသိအမြင်တွေကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား...”

မုရုံစု ၏ မျက်နှာတွင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိကာ အလွန် ကျေနပ်နေပုံ ပေါ်လေ၏။

“ရှောင်လျဲ့ က တခြား ဘာပြောသေးလဲ...”

“သခင်လေး ကို သေချာ ကျေးဇူးတင်ချင်တယ် လို့ ပြောပါတယ်...”

လက်အောက်ခံက အရိုအသေပေးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေး ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဗျူဟာတွေက တခြား သူရဲကောင်းတွေ အားလုံးထက် အများကြီး သာလွန်ပါတယ်... ညဇီးကွက်ဘုရင် နဲ့ ဖြစ်မယ့် စစ်ပွဲမှာ သခင်လေး သေချာပေါက် အနိုင်ရမှာပါ...”

မုရုံစု က မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“ဒီသခင်လေး အရင်က ပြောခဲ့ဖူးသလိုပဲ... ဒီလို သွေးဆူလွယ်တဲ့ မြင်းရိုင်းတွေက အပေါ်ယံကြည့်ရင် ထိန်းရခက်ပုံ ပေါက်ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ယဉ်ကျေးအောင် ယဉ်ပါးဖို့ လွယ်ကူပါတယ်...”

“အခုလိုမျိုးပေါ့... တကယ့် အခြေအနေ အစစ်အမှန်တွေ ပေါ်ထွက်လာတာနဲ့... ဒီသခင်လေးသာ မရှိရင် သူက ဘာမှ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သဘောပေါက်သွားလိမ့်မယ်...”

“သွားကြစို့... အသွင်သစ်နဲ့ ပြောင်းလဲလာတဲ့ ချန်းလန်ဘုရင် ကို သွားကြိုဆိုရအောင်...”

“သခင်လေး က ကိုယ်တိုင် သွားကြိုဆိုဦးမလို့လား...” လက်အောက်ခံက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သေချာတာပေါ့...”

မုရုံစု က ခေါင်းမော့ ရင်ကော့လျက် အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားလေ၏။

“စစ်မှန်တဲ့ ဧကရာဇ် တစ်ပါး ဆိုတာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ သူတွေကို လေးလေးစားစား ဆက်ဆံတတ်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရား ရှိရမယ်လေ... ပြီးတော့ ရှောင် မျိုးနွယ်စု က လက်အောက်ခံ မဟုတ်ဘူး၊ မဟာမိတ် အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ...”

“နားလည်ပါပြီ...”

လက်အောက်ခံက ဖားယားသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

“သခင်လေး က ရှောင်ချင်အာ ကို ဖျောင်းဖျပြီး နဝမ ကူနန်းတော် ရဲ့ အင်အားကိုပါ ကျွန်တော်တို့ဘက် ပါလာအောင် ဆွဲဆောင်ချင်တာပေါ့... အဲဒါဆိုရင်တော့ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အင်အား တစ်ရပ် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်...”

“ပါးနပ်တယ်...”

မုရုံစု က ရယ်လိုက်သည်။

“ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အင်အားချင်း ယှဉ်မယ်ဆိုရင်၊ ဒီလောကကြီးမှာ ညဇီးကွက်ဘုရင် ကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူ သိပ်မရှိပါဘူး... ဒါပေမယ့် နဝမ ကူနန်းတော် ရဲ့ သခင်ဟောင်းကြီး ချီယန် ကတော့ အဲဒီအထဲက တစ်ယောက် အပါအဝင်ပဲ...”

သခင်နှင့် လက်အောက်ခံ နှစ်ဦးသည် ရယ်ပြောဆိုရင်း အတွင်းမြို့ရိုး တံခါးပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေ၏။

အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အဝေးမှ လွှင့်တက်လာသော ဖုန်တလုံးလုံးကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်းလန်စစ်တပ် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်၏။

မုရုံစု က အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

‘တကယ့်ကို ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ ပြသမှုပဲ... ရှောင်ချင်အာ၊ ရှောင်လျဲ့၊ လီရော့ချန် နဲ့ ကျိုးပုဖျင် တို့ အားလုံး ပါလာကြတာပဲ... လူအများကြီး ခြံရံထားတော့ ရှောင်လျဲ့ က တော်တော် အရှိန်အဝါ ကြီးမားပုံ ပေါက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ ဟန်ပန် ပေါ်လာပြီပဲ...’

“လူတွေ... မြင်းတွေ အသင့်ပြင်ထားကြ...”

“ဘုရင်ကြီးကို ကြိုဆိုကြ... ချန်းလန် ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ကြ…”