မော့ရှို့ယန်

မော့ကျိုးယွီသည် ထရပ်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ သံတုံးနေရာနှင့်ကိုက်ညီသည့်နေရာကို ပုတ်လိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်က စားပွဲအောက်မှ သံတုံးနေရာကို သေချာကြည့်နေသည်။

အနည်းငယ်ပုတ်ပြီးနောက် သံတုံးနှင့် စားပွဲ ချိတ်ဆက်ထားသောနေရာတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ စတင်ပေါ်လာသည်။

“နည်းနည်း ထပ်ပုတ်ကြည့်ဦး” ဟု သူမက ပြောသည်။

မော့ကျိုးယွီက တုံ့ပြန်ပြီး စားပွဲကို ထပ်ပုတ်လိုက်သည်။

“အခုရော ဘယ်လိုလဲ။”

“မလှုပ်သေးဘူး။ နေရာပြောင်းပြီး ပုတ်ကြည့်ဦး” ဟု ဟဲကျစ်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်က စားပွဲကို ဆက်ပုတ်ရင်း သုံးချက် ပုတ်ပြီးတိုင်း မေးသည်။

ဟဲကျစ်ယန်က သံတုံးကို မျက်လုံးမလွှဲဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“မလှုပ်နဲ့၊ ဒီနေရာပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ဒီနေရာကို ဆက်ပုတ်ကြည့်” ဟု သူမက ပြောသည်။

သူမကိုယ်တိုင် သံတုံးနှင့် စားပွဲကြားက အက်ကွဲကြောင်းဟာ အနည်းငယ် ပိုကျယ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မော့ကျိုးယွီက ထိုနေရာကို သုံးချက် ထပ်ပုတ်ပြီး နောက်ထပ် သုံးချက် ထပ်ပုတ်သည်…

သံတုံးသည် စားပွဲမှ ဖြည်းဖြည်း ကွာကျလာပြီး လက်ကောက်ဝတ်အထူရှိ သံချောင်းအဖြစ် ဆန့်ထွက်လာသည်။

သံချောင်းပေါ်တွင် ခလုတ်တစ်ခု ရှိသည်။

ဟဲကျစ်ယန်က စမ်းကြည့်ရန် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် တိုးညှင်းသော အသံထွက်ပေါ်လာပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော စာအုပ်စင်သည် အလယ်ခေါင်မှ တဖြည်းဖြည်း နှစ်ဖက်သို့ ခွဲထွက်သွားသည်။

စာအုပ်စင် လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့်အမျှ ဆိုးရွားသော အနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်လာသည်…

မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်ထံမှ ဓာတ်မီးကိုယူပြီး ထိုတံခါးနေရာသို့ ဦးစွာ လျှောက်သွားသည်။

အခန်းသည် အလွန်သေးငယ်ပြီး ပရိဘောဂအနည်းငယ်သာရှိသည်။ အခန်းထောင့်တွင် ကုတင်တစ်ခုရှိသည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ သေသွားသည်ဟု အလွယ်ထင်မှတ်နိုင်သူတစ်ဦး ပက်လက်လှဲနေသည်။

မော့ကျိုးယွီက တိုးညှင်းစွာ မေးသည်၊ “မင်း ဘယ်သူလဲ။”

မော့ရှို့ယန်က ထိုသူများ သူ့ကို အရှက်ခွဲဖို့ ထပ်ရောက်လာကြပြန်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

အသံကြားသည်နှင့် မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယခုအခါ မသန်စွမ်းသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး သေရန်ကိုပင် တောင်းဆိုခွင့်မရှိသည့် သူ ဖြစ်သည်။

အလင်းမရှိသော ဤအခန်းထဲတွင် သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်ကို မသိတော့ပေ။

ထိုသူများသည် ရောက်လာတိုင်း သူ့ကို စော်ကားမော်ကားပြောဆိုပြီး စားစရာနှင့် ရေအနည်းငယ်သာ ပေးသည်။

မော့ရှို့ယန်က ယခုအခါ ဤအရာများကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုသူများက သူ့ကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်အခါ အနည်းငယ် ပိုပြင်းထန်စေရန်သာ မျှော်လင့်မိသည်၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤဒုက္ခမှ ပိုမိုစောစီးစွာ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဤအသံကိုကြားသောအခါ သူ့ရင်ထဲတွင် ထူးထူးဆန်းဆန်း ရင်းနှီးမှုတစ်ခု ခံစားရသည်။ သို့သော် သူ့ရဲ့ နဝမမြောက်ညီငယ်လေး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်မိခဲ့ပေ။

မိသားစုကို လွမ်းဆွတ်လွန်းသဖြင့် သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

သူ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားက သူ့ရင်ထဲက လွမ်းဆွတ်မှုကို လျင်မြန်စွာ အနိုင်ယူလိုက်သည်။ ဤသူသည် လူသစ်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်၊ ပထမဆုံးကြားလိုက်ရသည့် အသံကို ရင်းနှီးမှုမရှိလို့ အထင်အမြင်မှားမိတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် မော့ရှို့ယန်က မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။ သူသည် မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားရင်း လှဲနေပြီး နောက်ထပ် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သို့သော် စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့် အရာများ မရောက်လာခဲ့ပေ။

မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ဆွဲခေါ်ပြီး သူ့ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

မော့ရှို့ယန်သည် တောက်ပသော ဓာတ်မီးအလင်းရောင်ကြောင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အလင်းမမြင်ခဲ့ရသဖြင့် မော့ရှို့ယန်သည် ဓာတ်မီးအလင်း၏ တောက်ပမှုအောက်တွင် မျက်လုံးများကို မဖွင့်နိုင်ဘဲ မှေးမှိန်နေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရမှုက မော့ရှို့ယန်၏ ယခင်ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူ့ရှေ့ကလူသည် ဆံပင်ဖရိုဖရဲရှိပြီး အညစ်အကြေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူ၏ မျက်ခမ်းရိုးများသည် နစ်မြုပ်နေပြီး ပါးရိုးများ ထင်းနေသည်။ သူသာ အသက်ရှူမနေခဲ့ပါက သူသည် ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းတစ်လောင်းလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ဤသို့ဖြစ်နေသော်လည်း မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏ မျက်နှာအင်္ဂါရပ်များကို ခွဲခြားမြင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူက စမ်းကြည့်ရန် မေးလိုက်သည်၊ “စတုတ္ထအစ်ကို၊ မင်းလား။”

ထိုသို့ပြောရင်း စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုသည် ဓာတ်မီးအလင်းရောင်ကြောင့် မျက်လုံးမဖွင့်နိုင်သည်ကို သဘောပေါက်ပြီး ဓာတ်မီးကို အခြားနေရာသို့ လှည့်လိုက်သည်။

မော့ရှို့ယန်က အစောပိုင်းတွင် အသံကို ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မော့ကျိုးယွီက “စတုတ္ထအစ်ကို” ဟု ခေါ်လိုက်သည်နှင့် အထင်မှားနေတာ မဟုတ်တော့ပေ။

“နဝမမြောက်ညီလေး၊ တကယ်ပဲ မင်းလား။”

မော့ကျိုးယွီက သေချာသွားအောင် ဤသို့ ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ မော့ရှို့ယန်၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်သည် သူ့အမှတ်တရထဲမှ ပုံစံနှင့် အလွန်ကွဲပြားနေသည်။

သူသည် အသက်သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း သေမင်းနှင့် နီးကပ်နေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးနှင့် တူသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီ၏ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်လှုပ်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။

သူသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လျက် လက်များ တုန်ရီနေရင်း မော့ရှို့ယန်ကို ထိရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်ကို သူမမြင်လိုက်သည်။

မော့ရှို့ယန်သည် ဗီဇအလျောက် ရှောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အင်အားမရှိခဲ့ပေ။

“မထိနဲ့… ငါညစ်ပတ်နေတယ်” ဟု သူကပြောသည်။

အမှန်ပင် မော့ရှို့ယန်၏ အဝတ်အစားများသည် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် စုတ်ပြတ်နေပြီး အညစ်အကြေးများနှင့် ညစ်ပေနေသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဒီအကြောင်းကြောင့် လုံးဝ တားဆီး မခံပေ။ သူ လုပ်နေတဲ့ အရာကိုသာ ဆက်လုပ်သည်။

မော့ရှို့ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိလိုက်သည့်အခါ သူ့နှလုံးသွေးများ ယိုစီးကျသလို ခံစားရသည်။

“စတုတ္ထအစ်ကို၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ပိန်လှီသွားရတာလဲ။”

မော့ရှို့ယန်၏ အရိုးစုပုံစံကို မြင်ရရုံဖြင့်ပင် လက်ခံနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။ သူ့ကို တကယ် ထိတွေ့ရသည့် ခံစားမှုသည် မော့ကျိုးယွီအတွက် လွန်ကဲလှသည်။

မော့ရှို့ယန်သည် နာကျင်မှုဖြင့် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

“ဒီနေ့အထိ အသက်ရှူနေရတာကိုက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ သက်ညှာမှုကြောင့်ပဲ”

ယခုအခါ မော့ရှို့ယန်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ အသေးစိတ်ကို မေးမြန်းရန် အချိန်မဟုတ်ပေ။

ဟဲကျစ်ယန်က သတိပေးလိုက်သည်၊ “ယောက်ျား၊ စတုတ္ထအစ်ကိုရဲ့ အခြေအနေကို ကျွန်မ အရင်စစ်ဆေးပါရစေ။”

“ယောက်ျား” ဟူသော စကားကိုကြားသောအခါ မော့ရှို့ယန်သည် တွေးတောရန် မလိုဘဲ စကားပြောနေသူမှာ သူ၏ ခယ်မလေး ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်သည်။

သူ၏ ယခုအခါ ညစ်ပတ်နေသော အခြေအနေတွင် သူ့နဝမမြောက်ညီငယ်၏ ဇနီးသည်ကို သူ့အား စစ်ဆေးခွင့်ပေးရန် မည်သို့ လုပ်နိုင်မည်နည်း။

မော့ရှို့ယန်က အလျင်အမြန်ပြောသည်၊ “ခယ်မလေး၊ ငါ ပြောမယ်…”

သူ ရပ်တန့်ပြီးမှ အားနည်းစွာ ဆက်ပြောသည်၊ “ငါ့ခြေထောက်တွေက ကျိုးနေပြီး လက်မောင်းရဲ့ သွေးကြောတွေ အဖြတ်ခံထားတယ်၊ ဒါပေမယ့် တခြားတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။”

အဆင်ပြေတယ်ဟုတ်လား။

ဤမျှ ပိန်လှီနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို “အဆင်ပြေသည်” ဟု ဖော်ပြလို့ရမည်လား။

ဤနေရာတွင် ခြောက်လကျော် နေထိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော ဟဲကျစ်ယန်သည် ရှေးခေတ်လူများ၏ တွေးခေါ်ပုံကို အပြည့်အဝ နားလည်သည်။

အထူးသဖြင့် ခဲအိုနှင့် ခယ်မကြားများတွင် ရှောင်ရှားသလို ဆက်ဆံရေးတစ်မျိုး ရှိသည်။

မော့ရှို့ယန်၏ လက်ရှိအခြေအနေသည် သူပြောသည့်အတိုင်း ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်မှန်း ထင်ရှားသည်။ သူ့ကို ဆက်လက်စစ်ဆေးရန် အဆင့်မြင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာများ လိုအပ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ရှို့ယန်ကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးရန် မတိုက်တွန်းခဲ့ပေ။

သူမသည် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို အနည်းငယ် စကားပြောခွင့်ပေးပြီး မော့ရှို့ယန်ကို စိတ်ငြိမ်ဆေးထိုးကာ သတိလစ်သွားစေပြီးမှ နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ခေါ်သွင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။

သူ၏ အခြေအနေ စစ်ဆေးရန်ဖြစ်စေ၊ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန်ဖြစ်စေ မော့ရှို့ယန်သည် နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် လိုအပ်သည်။

ခယ်မဖြစ်သူက ထပ်မငြင်းတော့သည်ကို မြင်သောအခါ မော့ရှို့ယန်သည် တင်းမာနေသော အာရုံကြောများကို အနည်းငယ် ပြေလျော့လိုက်သည်။

မော့ရှို့ယန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ရယ်ရင်း ပြောသည်၊ “အခု မသန်မစွမ်း ဖြစ်နေပေမဲ့ အသက်ရှင်နေချိန် မိသားစုကို ထပ်ပြီး တွေ့မြင်ရတာက ငါ့ကို အတိုင်းမသိ အားရှိစေတယ်။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ဒီနေ့မှာ နတ်ဆေးသမားတော် ပြန့်ရွှယ် ပြန်လည်ရှင်သန်လာရင်တောင် သေချာပေါက် မကုသနိုင်ဘူး။”

ဓာတ်မီးရောင်အောက်တွင် ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ရှို့ယန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအလင်းမရှိသော အခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး နေ့စဉ် သေရန် စောင့်ဆိုင်းခြင်းမှလွဲ၍ ဘာကိုမှ မတွေးတောနိုင်သည့် သူ၏ အခြေအနေအရ မည်သူမဆို စိတ်ကျတာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

“စတုတ္ထအစ်ကို၊ ကျွန်မကို ယုံပါ။ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို ကုသနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့လိမ့်မယ်” ဟု ဟဲကျစ်ယန်က ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။

သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူက ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ မော့ကျိုးယွီက မေးမိသည်၊ “ယန်ယန်၊ စတုတ္ထအစ်ကိုရဲ့ အခြေအနေကို တကယ် ကုသပေးနိုင်မှာလား။”

မော့ကျိုးယွီသည် သူ့ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုများသည် ထူးချွန်သည်ကို သိထားသော်လည်း စတုတ္ထအစ်ကို၏ အခြေအနေသည် သာမန်ရောဂါဝေဒနာမျိုး မဟုတ်ပေ။

ခြေထောက်ကျိုးခြင်းသည် ပြန်လည်တွယ်ဆက်ရန် အခွင့်အလမ်းရှိသော်လည်း ၎င်းသည် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

စတုတ္ထအစ်ကိုသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပြီး သူ၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာသည် သေချာပေါက် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒဏ်ရာ၏ ပြင်းထန်မှုကို ဘေးဖယ်ထားလျှင် ဤခေတ်တွင် ၎င်းကို ကုသနိုင်သူအကြောင်း သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

စတုတ္ထမြောက်အစ်ကို၏ ဖြတ်တောက်ထားသော လက်မောင်းသွေးကြောများကိုလည်း မော့ကျိုးယွီ၏ အသိပညာအရ ကုသ၍ မရနိုင်ပေ။

***