ထမင်းလုံးလေးက သူ့စွမ်းရည်တွေကို ပြသခဲ့တယ်

တရုတ်နိုင်ငံ၏ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် ကာကွယ်ရေးစနစ်များသည် အလွန်တင်းကြပ်လှသဖြင့် နေ့အချိန်တွင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ခက်ခဲသည်။

မော့ကျိုးယွီကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူပင်လျှင် ဤသို့လုပ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

အထူးသဖြင့် ကောင်းစွာလေ့ကျင့်ထားသော စစ်ခွေးများရှိနေသည့်အခါတွင်…

ဤခွေးများသည် အာရုံခံနိုင်စွမ်း အလွန်ထက်မြက်ပြီး အနည်းငယ်မျှသော အသံကိုပင် သိရှိနိုင်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် သက်ရှိလူသားများအဖြစ် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန်ကြိုးစားပါက၊ သူတို့၏ ကိုယ်ဖော့ပညာများဖြင့်ပင် လုံးဝ အသံတိတ်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မော့ကျိုးယွီကဲ့သို့ပင် ဟဲကျစ်ယန်သည်လည်း မြို့ဝင်ပေါက်ရှိ ခွေးများကို စိုးရိမ်နေသည်။

၎င်းတို့တွင် မည်သူမျှ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် အကြံပြုရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေပြီး ဗျူဟာများကို စဉ်းစားရန်သာ အာရုံစိုက်နေသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် သူမ၏ နယ်မြေမှ လက်ပစ်ဗုံးများကို ထပ်မံ အသုံးပြုရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူမသည် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းဝင်ပေါက်သို့ လက်ပစ်ဗုံးများ ပစ်ပေါက်ပြီး ရှုပ်ထွေးမှုဖြစ်ပေါ်စေပြီး လူမည်မျှပင် သတ်ဖြတ်ခံရပါစေ ပရမ်းပတာဖြစ်ရပ်မှ မြို့ထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် အခွင့်ကောင်းယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူမ ဗုံးများယူရန် ဆေးခန်းသို့ရောက်ရှိသည့်အခါ ထမင်းလုံးလေး၏ မမျှော်လင့်ထားသော လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ပျင်းရိနေပုံရသော ထိုသေးငယ်သည့်သတ္တဝါသည် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူမ၏ ဆေးခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့တာလဲ။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် နို့သောက်ရန် အသုံးပြုသည့် ပန်းကန်လုံးလေး တစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး ဆေးခန်းထဲတွင် လှည့်လည်ရှာဖွေနေသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ထမင်းလုံးလေးက နို့သောက်လိုသည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။

သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဆေးခန်းတွင် သူလေးအတွက် နို့ပြင်ဆင်ပေးထားသဖြင့် ၎င်းသည် ထိုနေရာတွင် နို့ရှာတွေ့နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားပုံရသည်။

သို့သော် ဟဲကျစ်ယန်၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် ထမင်းလုံးလေး၏ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှုပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏ စွမ်းရည်များပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။

အိမ်တွင်ကတည်းက ထမင်းလုံးလေးသည် ယုန်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး သူမ၏ နယ်မြေထဲရှိ နွားနှင့် သိုးအုပ်များအတွက် စည်းမျဉ်းများပင် ချမှတ်နိုင်ခဲ့သည်။

မေးခွန်းမှာ ထိုအထူးလေ့ကျင့်ထားသော စစ်ခွေးများသည် ထမင်းလုံးလေး၏ အမိန့်များကို နာခံမည်လားဆိုသည့် အချက် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထမင်းလုံးလေးသည် ထိုခွေးများကို ထိန်းချုပ်နိုင်လျှင် ဝင်ပေါက်ကို ဗုံးကြဲရန်ထက် ပိုမို လုံခြုံပေလိမ့်မည်။

ဤအကြံဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် ထမင်းလုံးလေးကို သူမ၏ နယ်မြေမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုသေးငယ်သည့်သတ္တဝါသည် ဤသစ်လွင်သောပတ်ဝန်းကျင်တွင် အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့နေပုံရသော်လည်း ၎င်း၏ ဒဏ်ရာရနေသော နှလုံးသားငယ်သည် ရင်းနှီးသောရနံ့ကြောင့် လျင်မြန်စွာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူမသည် ထမင်းလုံးလေး၏ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပြီး ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်၊ “ကလေးလေး၊ မကြောက်နဲ့။ အမေပါ။”

ထမင်းလုံးလေးသည် သူ့ပိုင်ရှင်၏ လည်ပင်းကို ၎င်း၏ မို့ဖောင်းသော လက်လေးများဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပြီး ချစ်စရာကောင်းလှသည့် ညည်းသံသေးသေးလေး ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ၎င်း၏ အမွေးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ သပ်ပြီး ထမင်းလုံးလေးသည် သူမ၏ စကားများကို နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ မနားလည်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ဘဲ စစ်ခွေးများရှိရာသို့ ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ထမင်းလုံးလေး၊ ဟိုမှာ ခွေးလေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ သူတို့ကို မင်းအမိန့်ပေးနိုင်မလား။”

ထမင်းလုံးလေးသည် ၎င်း၏ မဲနက်ပြီး ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ပိုင်ရှင်ကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး “အင်း...” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ထမင်းလုံးလေးက သူမ၏ စကားများကို နားလည်သည်ဟု ယုံကြည်ပြီး အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

“ယောက်ျား၊ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းဝင်ပေါက်နားကို ပိုပြီးနီးသွားအောင် နည်းလမ်းရှာကြစို့” ဟု သူမကပြောသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် ထမင်းလုံးလေးတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

သူသည် ထမင်းလုံးလေး၏ စွမ်းရည်များကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်မတွေ့ခဲ့လျှင် ဟဲကျစ်ယန် ရူးသွပ်သွားပြီဟု ထင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမှန်တရားမှာ ဤအနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင်စပ်ထားသည့် သေးငယ်သော ဘောလုံးလေးသည် အမှန်တကယ် ထူးခြားသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကိုယ် မင်းကို ခေါ်သွားမယ်” ဟု မော့ကျိုးယွီကပြောသည်။

ထိုသို့ပြောရင်း မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် ထမင်းလုံးလေးတို့ကို သူ၏ လက်မောင်းထဲ ဆွဲထည့်ကာ သစ်ပင်ပေါ်မှ ညင်သာစွာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

သူသည် မို့ဖောင်းနေသော ထမင်းလုံးလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်ဖြင့် သူ့ဇနီး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လမ်းဘေးရှိ ချုံပုတ်များအကွယ်မှတစ်ဆင့် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းဝင်ပေါက်နားသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားသည်။

အစောင့်အကြပ်များနှင့် မီတာ ( ၅၀၀ ) ခန့်အကွာတွင် သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ထမင်းလုံးလေး၊ အခု မင်းကြိုးစားကြည့်ပါဦး” ဟု သူက ပြောသည်။

ဟဲကျစ်ယန်က ထပ်ပြီး “ထမင်းလုံးလေး၊ ချစ်စရာ ကလေးလေး၊ ဟိုမှာ ရှိတဲ့ ခွေးလေးတွေကို ဟောင်အောင်လုပ်ပါ” ဟု ပြောသည်။

ထမင်းလုံးလေးသည် ၎င်း၏ ခေါင်းလေးကို မြင့်မြင့်မားမား မော့ကာ သူ့ပိုင်ရှင်ညွှန်ပြရာသို့ “အာ...” ဟု အော်လိုက်သည်။

ထိုအသံသည် ထမင်းလုံးလေး၏ ပုံမှန်အူသံနှင့် လုံးဝကွဲပြားပြီး ဝံပုလွေအူသံနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသည်...

မည်သည့်အူသံဖြစ်စေ ထမင်းလုံးလေး၏ အသံသည် ဝင်ပေါက်ရှိ စစ်ခွေးများကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် မြင်ကွင်းကို စူးစမ်းကြည့်ရှုပြီး ဟဲကျစ်ယန်နှင့် ထမင်းလုံးလေးကို ဆွဲထည့်ကာ မြင့်မားသော စောင်းတစ်ခုပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းကို ထုတ်ယူပြီး ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းဝင်ပေါက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် စစ်ခွေးတွေက အလွန်ရုန်းကန်နေပြီး အချို့မှာ စစ်သားများ၏ ကြိုးများမှ ရုန်းထွက်ကာ ပြေးလွှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

စစ်သားများသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေပြီး စစ်ခွေးများကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

တစ်ယောက်ယောက်က “ရန်သူရှိတယ်၊ သတိထား...” ဟု အော်ဟစ်နေသည်။

စစ်ခွေးများ၏ ရှုပ်ထွေးမှုကြောင့် ဝင်ပေါက်ရှိ အစောင့်များသည် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ခွေးများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်။

ဝင်ပေါက်ရှိ အစောင့်များကို ကြည့်လိုက်ရာ လုံးဝလူမရှိသည့် အခြေအနေမဟုတ်သော်လည်း ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် လူဦးရေ မများပေ။

မော့ကျိုးယွီက စိတ်အားထက်သန်နေပြီဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် ထမင်းလုံးလေး၏ ခေါင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ညင်သာစွာ ပုတ်ပြီး နယ်မြေထဲသို့ ပြန်ပို့ကာ နို့တစ်ခွက်နှင့် ပန်းသီးသေးသေးလေး တစ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ ဆုချီးမြှင့်ပေးလိုက်သည်။

သူမ နယ်မြေထဲမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် မော့ကျိုးယွီသည် လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်၏ ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြု၍ လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းဝင်ပေါက်သို့ တိုက်ရိုက်ပြေးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုအနေဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ လက်မောင်းတွင် လက်ပစ်မြှားတစ်စင်းကို ချည်နှောင်ထားပြီး လက်ပစ်ဗုံး တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။

မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများဖြစ်ပေါ်လာပါက သူမသည် ပြတ်ပြတ်သားသား လှုပ်ရှားမည်ဖြစ်သည်။

အကြိမ် အနည်းငယ် ခုန်ပြီးနောက် မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ဆွဲ‌ခေါ်ပြီး ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် အလွန်သတိထားခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာရှိ အစောင့်များက သူ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် အော်ဟစ်သတိပေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် ထိုသူ၏ နဖူးကို လက်ပစ်မြှားဖြင့် ချိန်ရွယ်ပြီး ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

အခြားအစောင့်များသည် သူတို့လူတစ်ယောက် ပြုတ်ကျသွားသည်ကို သတိပြုမိနေချိန် မော့ကျိုးယွီအတွက် ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝင်ပေါက်ရှိ မြင့်မားသောနံရံကို ချောမွေ့စွာ ဖြတ်ကျော်ပြီး ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အစောင့်အချို့သည် ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိပြီး ၎င်းတို့ရှိရာသို့ ညွှန်ပြရင်း “မြန်မြန်၊ သူတို့ကို လိုက်ပါ၊ ဟိုမှာ ရှိတယ်” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားသော အစောင့်တစ်စုသည် ၎င်းတို့ရှိရာသို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးလာသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို ပြသခဲ့ပြီး သူ၏ အရှိန်အဟုန်ကို လွန်ကဲစွာ မြှင့်တင်ကာ ထိုလူများနှင့် လျင်မြန်စွာ ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်က သူတို့မှာ ရှင်းလင်းသည့် လမ်းကြောင်းမရှိဘူးလို့ တွေးထားတာကြောင့် ဒီလိုမျိုး ပြေးနေမယ့်အစား နယ်မြေထဲမှာ ခေတ္တပုန်းခိုပြီး ပြန်လည်ရယူတာက ပိုကောင်းသည်ဟု ထင်သည်။

ထို့ကြောင့် မော့ကျိုးယွီသည် လျှို့ဝှက်ထောင့်သို့ လှည့်သွားသောအခါတွင် သူမသည် အတွေးတစ်ခုရပြီး သူတို့နှစ်ဦး နယ်မြေထဲသို့ ၀င်သွားခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူ့အဖေနှင့် ညီအစ်ကိုများ၏ အလောင်းများ အားလုံးက အတုများဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိပြီးကတည်းက လူများကို ကယ်တင်လိုသော ဆန္ဒသည် အလွန် အရေးတကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မူလက သူသည် တစ်ညအိပ်ပြီး ရှင်ကျန်းတောင်ပိုင်းရှိ နောက်ထပ်မြို့ တစ်မြို့သို့ သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။

သူ့ဇနီးက သူ့ကို နယ်မြေထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူထင်မည်နည်း။

“ယန်ယန်၊ အစောင့်တွေက ကိုယ့်ကို မဖမ်းနိုင်တာကို မင်းသိရက်နဲ့ ဘာလို့ နယ်မြေထဲမှာ ပုန်းနေရတာလဲ” ဟု သူက မေးသည်။

သူမသည် ၎င်းအား အစောင့်များဖမ်းဆီးခံရမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး အန္တရာယ်ရှောင်ရှားရန် ဤသို့လုပ်ခဲ့သည်ဟု သူ ထင်မိသည်။

ဟဲကျစ်ယန်က ရှင်းပြသည်၊ “အပြင်က လိုက်လံဖမ်းဆီးသူတွေဟာ ပိုများလာမှာပဲ။ ရှင့်ရဲ့ အမြန်နှုန်းကို ကျွန်မ မစိုးရိမ်ဘူး။”

“ဒါပေမယ့် ဒီလိုပုန်းရှောင်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားရင် သဲလွန်စတွေကို ဘယ်လိုရှာမလဲ။”

မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် သူ့ဇနီးသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို တွေးထားမည်မှာ သေချာသည်။

“ယန်ယန်၊ ကိုယ်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ” ဟု သူက မေးသည်။

သူတို့ ပြေးလွှားနေစဉ် တောင်ပိုင်းဒေသမှ လူအနည်းငယ်ကို ရံဖန်ရံခါ တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ထိုသူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို တမင်တကာ စူးစမ်းကြည့်ရှုခဲ့သည်။

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းဒေသမှ လူများ၏ ၀တ်စားဆင်ယင်မှုသည် ယခင်ဘဝက ရှင်းကျန်း၏ ရိုးရာဝတ်စုံနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသည်၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသားများ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများ၏ ထူးခြားသော သွင်ပြင်လက္ခဏာများ ဖြစ်သည်။

လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ မုတ်ဆိတ်မွှေးက သိပ်မရှည်ဘူး။ သူတို့က အနက်ရောင်နှုတ်ခမ်းမွှေးရှိကာ နှုတ်ခမ်းမွှေးအဖျားက ကော့တက်နေသည်။

***