ဒီမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်

ဟဲကျစ်ယန်သည် ပိုမိုရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ကျစ်ဆံမြီး သေးသေးလေးတွေ အများကြီး ထုံးဖွဲ့ကာ ရိုးရာပန်းပွင့်ဦးထုပ်ကိုပါ ဆောင်းထားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသားများ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုအတိုင်း တာ့ပေါင်မောလ်မှ အဝတ်အစားနှစ်စုံကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမနှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် ဝယ်ယူထားသော အဝတ်အစားအသစ်များကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟဲကျစ်ယန်သည် အမျိုးသားအသွင်ဖြင့် ဆက်လက် ဝတ်ဆင်မနေဘဲ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းအမျိုးသမီးတစ်ဦးအသွင်ဖြင့် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဝတ်ဆင်ပြီးစီးသောအခါ သူ၏ မူလပုံစံ မဟုတ်တော့ဘဲ ခေါင်းမှ ခြေဖျားထိ ပုံမှန်ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးအသွင် ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး စစ်ဆေးပြီး ချို့ယွင်းချက် မရှိကြောင်း သေချာအောင်လုပ်ပြီးမှ နေရာလပ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာသည်။ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် မည်သူ့ကိုမျှ ရှောင်ရှားရန် မလိုဘဲ လမ်းပေါ်တွင် ပေါ်ပေါ်တင်တင် လျှောက်လှမ်းနိုင်သည်။

အမှန်ပင် ဟဲကျစ်ယန် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လမ်းများပေါ်တွင် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းစစ်သားများ နေရာအနှံ့ ရှိနေသည်။

ထမင်းလုံးလေး၏ အမိန့်ပေးမှုကြောင့် ထိန်းချုပ်ခံခဲ့ရသော စစ်ခွေးများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ခေါ်ယူခံလာရသည်။

စစ်သားများသည် ဆယ်ဦးခန့် ပါဝင်သော အဖွဲ့များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး တစ်ဖွဲ့စီတွင် စစ်ခွေးတစ်ကောင်ကို လမ်းလျှောက်ကာ လမ်းမကြီးများပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ ရှာဖွေနေကြသည်။

စစ်သားများ အာရုံမရစေရန်အတွက် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ခေါင်းကိုနှိမ့်ထားပြီး အလွန်ကြောက်ရွံ့နေသည့်ပုံစံဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေသည်။

သို့သော်လည်း စစ်သားများသည် ၎င်းတို့ကို လွှတ်မပေးခဲ့ပေ။ စစ်ခွေးတစ်ကောင်ကို ဦးဆောင်နေသော စစ်သားတစ်ဦးက ၎င်းတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“တာ့ရွှင်းလူမျိုးနှစ်ယောက်ကို မြင်ဖူးလား” ဟု မေးသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “မတွေ့ဘူး... မတွေ့မိဘူး” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသားများနှင့် မကြာခဏ ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ဒေသိယစကားဖြင့် အပြည့်အဝ တုံ့ပြန်နိုင်သည်။

မကျေနပ်သော စစ်သားသည် ၎င်းတို့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးမှ ထွက်သွားခွင့်ပြုသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ဆွဲ‌ခေါ်ကာ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းရှိ နောက်မြို့သို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ၎င်းတို့၏ တပ်စခန်းရှိရာနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားရပြီး ထိုနေရာသည် အဆင့်မြင့် သတိပေးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ဤအချက်ကို စိုးရိမ်မနေခဲ့ပေ။ ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသားများအသွင်ဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အများဆုံးအနေဖြင့် ယခင်ကကဲ့သို့ စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း စစ်ဆေးရေးဂိတ်သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု မေးသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ထွက်ကာ ရှင်းပြသည်၊ “ကျွန်တော်တို့ဟာ နယ်စပ်မှာ သူငယ်ချင်းဟောင်းတစ်ယောက်ကို လာတွေ့ခဲ့တာပါ။ အခုတော့ လျန့်ချန်မြို့ကို ပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။”

လျန့်ချန်မြို့သည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်နှင့် အနီးဆုံးမြို့ဖြစ်သည်။ ဒီကနေ လမ်းလျှောက်ဖို့ နှစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာတယ်။

ထို့အပြင် မော့ကျိုးယွီသည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုသည် တာ့ရွှင်း၏ စီမံခန့်ခွဲမှုကဲ့သို့ အသေးစိတ် မကျသည်ကို သိရှိထားသည်။ စစ်မက်ဖြစ်ပွားချိန်မှလွဲ၍ မြို့တံခါးများကို ညဘက်တွင် မပိတ်ထားတတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် လျန့်ချန်မြို့သို့ သွားမည်ဟု ပြောခြင်းမှာ သိပ်မထူးဆန်းလှပေ။

စစ်သားများသည် သူတို့ကို စစ်ဆေးပြီး ထွက်သွားခွင့်ပြုသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်နှင့်အတူ ရံဖန်ရံခါ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြု၍ ခရီးကို အလျင်စလိုသွားသည့်အတွက် တစ်နာရီမပြည့်မီတွင် လျန့်ချန်မြို့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လျန့်ချန်မြို့သည် သူတို့၏ နောက်ဆုံး ဦးတည်ရာ မဟုတ်ပေ။ တတိယအစ်ကို ပြောပြခဲ့သည့်အတိုင်း စစ်မုန့်အိမ်တော်သည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မြို့တော်၏ ဆင်ခြေဖုံးတွင် ရှိပြီး ၎င်းသည် လျန့်ချန်မြို့မှ မိုင် ( ၂၀၀ ) ကျော်အကွာအဝေးတွင် ရှိသည်။

ဦးတည်ရာသို့ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိရန်အတွက် ဇနီးမောင်နှံသည် လျန့်ချန်မြို့၏ တရားဝင်လမ်းများအပြင်ဘက်တွင် G-Wagen ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် လူသူကင်းနေသည်။ မှောင်ပြီး လေထန်သောညဖြစ်သဖြင့် လမ်းပေါ်တွင် ကားမောင်းရန် သင့်လျော်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် လမ်းတစ်လျှောက် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ညီအစ်ကိုများ အသက်ရှင်နေသေးသည်ကို သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည်လည်း သူ့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေရင်း နောက်တစ်ဆင့် အစီအစဉ်ကို စဉ်းစားနေသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် အရင်ဆုံး ဘယ်ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ” ဟု မေးသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် စကားမပြောခဲ့သော်လည်း ဤပြဿနာကို စိတ်ထဲတွင် အမြဲတွေးတောနေခဲ့သည်။

သူ၏ ဇနီးသည်က မေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့အတွေးများကို ပြောပြလိုက်သည်။

“ကိုယ် အရင်ဆုံး စစ်မုန့်အိမ်တော်ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်” ဟု ပြောသည်။

ဤအစီအစဉ်သည် ဟဲကျစ်ယန်၏ အတွေးများနှင့် ကိုက်ညီသည်။

အစပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သွားမည့် အစီအစဉ်ကို မပြောခဲ့သော်လည်း နန်းတော်သို့ ဦးစွာ သွားရန် အလွယ်တကူ သဘောတူထားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မရီးများ၏ အဆိပ်ဖြေရန် ကူညီပေးနိုင်သော တန့်ပိဆိုသော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်း ရှိရုံသာမက ဟဲကျစ်ယန်တစ်ယောက် ပစ္စည်းစုဆောင်းသူလေးအား ရှာဖွေပေးမည်ဟု ကတိပြုထားသော မဟူရာပုလဲလည်း ရှိသည်။

သို့သော် ထိုသင်္ချိုင်းများကို တူးဖော်ပြီးနောက် သူတို့၏ အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်အတွက် မိဘများ၏ သတင်းထက် ဘာမှ ပိုအရေးမကြီးပေ။ ထို့အပြင် သူတို့ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နေသေးပါက ယခုအခါ မည်သည့်နှိပ်စက်မှုမျိုးကို ခံစားနေရမည်ကို မသိရပေ။ သဘာဝအားဖြင့် ပိုမိုစောစီးစွာ ကယ်တင်နိုင်လျှင် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် စစ်မုန့်အိမ်တော်သည် ယခုအခါ အရေးကြီးဆုံး သဲလွန်စရှိရာ နေရာ ဖြစ်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အလေးအနက် ပြောသည်၊ “ဟုတ်ပြီ၊ အဲဒီကို အရင်သွားသင့်တယ်။ နန်းတော်မှာ အရင်ဆုံး ဆူညံမှုတွေ ဖြစ်ပြီး မသမာသူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိရင် မကောင်းဘူး။”

သခင်စစ်မုန့်၏ တည်နေရာသည် အလွန်ထူးဆန်းပြီး သူသည် အလွန် သေချာစေ့စပ်သော လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။ အကယ်၍ သူ၏ သတိပေးမှုကို နှိုးဆွပေးမည့် ကိစ္စအနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပေါ်လာပါက စစ်မုန့်အိမ်တော်၏ တစ်ခုတည်းသော သဲလွန်စသည် ပြတ်တောက်သွားဖွယ် ရှိသည်။

သူတို့ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်သား သဘောတူညီခဲ့ပြီး မော့ကျိုးယွီသည် G-Wagen ကို မောင်းနှင်ကာ မိုးမလင်းမီ မြို့တော်၏ ဆင်ခြေဖုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အနီးနားရှိ ကျေးရွာသားများအသွင်ဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ဦးစီသည် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို ထမ်းထားသည်။

တတိယအစ်ကို ဖော်ပြခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း သူတို့နှစ်ယောက် တောင်ကြားလမ်းထဲ လျှောက်ဝင်သွားသည်။ တတိယအစ်ကို ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း တောင်ကြားထဲတွင် သိသာထင်ရှားမှု မရှိသော ဂူတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုဂူဝင်ပေါက်မှ ဝင်ရောက်ပြီး အဆုံးထိ လျှောက်သွားပါက စစ်မုန့်အိမ်တော် တည်ရှိရာ တောင်ကြားတစ်ခုကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

သူတို့ဇနီးမောင်နှံသည် အကြပ်အတည်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ သိသာထင်ရှားမှု မရှိသော လှိုဏ်ဂူကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

၎င်းက သိသာထင်ရှားမှု မရှိဘူးဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် သင့်လျော်သည်။ ဂူဝင်ပေါက်သည် အစပိုင်းတွင် အလွန်သေးငယ်ပြီး လူတစ်ဦးမျှသာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်း၍ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် ဂူဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် မြက်ပင်များသည် အလွန်မြင့်မားစွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။ တတိယအစ်ကို၏ ဤနေရာအကြောင်း အကြမ်းဖျင်းပုံစံ ဖော်ပြချက် မရှိခဲ့လျှင် ၎င်းကို ရှာဖွေရန် မလွယ်ကူပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနောက် တစ်ဦး ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး မော့ကျိုးယွီသည် ရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာ လက်တစ်ဖက်တွင် လမ်းပြရန် ဓာတ်မီးကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တွင် ဟဲကျစ်ယန်ကို ကိုင်ထားသည်။

မီတာအနည်းငယ်ခန့် လျှောက်သွားပြီးနောက် ရှေ့တွင် အလင်းရောင်ပေါ်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မော့ကျိုးယွီသည် ဓာတ်မီးကို ပိတ်ပြီး ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးလိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အေးစက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် မော့ကျိုးယွီကို တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ “ဒီနေရာက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်။”

“မင်း အနည်းငယ် အေးနေသလို ခံစားရလား” ဟု မော့ကျိုးယွီက မေးသည်။ သူလည်း ထိုခံစားချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း သူတို့သည် နောက်ထပ် ခြေလှမ်း ဆယ်လှမ်းခန့် လျှောက်သွားသည်။ ဤအေးစက်မှုခံစားချက်သည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီ၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အကယ်၍ ရှေ့တွင် အန္တရာယ်ရှိလာပါက သူမသည် မော့ကျိုးယွီကို လျင်မြန်စွာ နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းတွဲကာ သတိထားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားစဉ် မော့ကျိုးယွီသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် နားစွင့်ကာ ရှေ့မှအသံများကို ဂရုတစိုက် နားထောင်နေသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည်လည်း အသံ၏ အရင်းအမြစ်ကို ဖမ်းယူရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားသည်။

သူမသည် ရှေ့တွင် တဖျပ်ဖျပ်အသံများကိုသာ ခံစားရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အကြည့်ချင်းဆုံကာ ပို၍ပင် သတိထားစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

နောက်ထပ် ဆယ်မီတာခန့် လျှောက်သွားပြီးနောက် မော့ကျိုးယွီသည် ထပ်မံ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အသံသည် ပိုမိုရှင်းလင်းလာပြီး ဟဲကျစ်ယန်သည် မြွေအုပ် တစ်အုပ် မိတ်လိုက်နေတဲ့ အသံလို့ ခံစားရသည်။

မော့ကျိုးယွီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ “ရှေ့မှာ မြွေတွေ အများကြီး ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”

တောင်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် မြွေများ၊ အင်းဆက်များ၊ ကြွက်များနှင့် ပုရွက်ဆိတ်များ များပြားသည်မှာ ငြင်းစရာ မရှိပေ။ သို့သော် သူတို့ကြားရသော အသံသည် သာမန် မဟုတ်ပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ မွေးမြူထားခြင်းမှလွဲ၍ ဤမျှမြွေအုပ်လိုက် တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်ထွက်လာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“နေရာလပ်နယ်မြေထဲ ဝင်ပြီး နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားကြည့်ရအောင်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာ အနားယူလိုက်ပါဦး” ဟု ဟဲကျစ်ယန်က ပြောသည်။

ညလုံးပေါက် ခရီးသွားပြီး မိုးလင်းပြီးနောက် တောင်တက်ရသည့် အချိန်ကြာရှည်မှုကြောင့် ဟဲကျစ်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်က နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ပြီး နည်းလမ်းစဉ်းစားရန်ဟု ပြောသည်မှာ အင်းဆက်ဖယ်ရှားဆေးမှုန့်ကို အသုံးပြုရန်ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပေ။

သူမ၏ နားလည်မှုအရ အင်းဆက်ဖယ်ရှားဆေးမှုန့်ကို ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြူးထားလျှင် မြွေများသည် ၎င်း၏ အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်နှင့် ရှောင်ရှားသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

***