တောတွင်းသို့ဝင်ရောက်ခြင်း
Vol. 23 Ch. 255
ထို့အပြင် သူမ၏ ချစ်စရာ ထမင်းလုံးလေးလည်း ရှိသေးသည်။ ထိုသေးငယ်သည့်သတ္တဝါသည် သူမ၏ နေရာလပ်နယ်မြေထဲရှိ ယုန်များနှင့် သိုးများကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး စစ်ခွေးများကိုပင် အမိန့်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဤအဆိပ်ရှိမြွေများကိုလည်း နာခံစေနိုင်မလားဟု သူမ တွေးမိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ထမင်းလုံးလေးသည် ၎င်း၏ ပိုင်ရှင်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ၎င်းသည် ၎င်း၏ သေးငယ်သော ခြေထောက်တိုတိုများဖြင့် ယိုင်တိယိုင်ထိုးဖြင့် ပြေးလာသည်။
သံသယဖြစ်စရာမရှိဘဲ ထမင်းလုံးလေးသည် ၎င်း၏ ပိုင်ရှင်ကို တွေ့သည့်အခါ ပထမဆုံး လိုချင်သည်မှာ ဖက်ပေးရန် ဖြစ်သည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည်လည်း ဤချစ်စရာကောင်းသော သတ္တဝါလေးကို နမ်း၍၊ ဖက်၍၊ လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုသည့် မွေးရာပါ ဆန္ဒ ရှိပေသည်။
သူမသည် ထိုသို့ပင် လုပ်လိုက်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ထိုသတ္တဝါလေးနှင့် ချစ်ခင်မှုကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပြီးမှ ၎င်းအတွက် နို့တစ်ခွက် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
ထမင်းလုံးလေး ဗိုက်ပြည့်သွားသည့်အခါ ဟဲကျစ်ယန်က ၎င်းကို ပြောလိုက်သည်၊ “ထမင်းလုံးလေး အခု ဗိုက်ပြည့်သွားပြီဆိုတော့ အမေ့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား။”
“အင်း...”
“အပြင်မှာ မြွေတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ သူတို့ကို မင်းပြောသမျှ နားထောင်အောင် လုပ်နိုင်မလား။”
“အင်း...”
“အိုကေ၊ ဒါဆိုရင် ငါ ခဏအနားယူပြီးရင် မင်းကို အပြင်ခေါ်သွားပေးမယ်။”
“အင်း...”
ထမင်းလုံးလေးသည် “အင်း” အသံသေးသေးလေးများကို ဆက်လက်ထုတ်ပြီး ဟဲကျစ်ယန်ကို ရယ်မောစေကာ ၎င်းကို ရင်ခွင်ထဲ ဖက်ထားပြီး ဖျစ်ညှစ်နေပြန်သည်။
ခဏကြာပြီးနောက် သူမသည် ထမင်းလုံးလေးကို ဝါးတောထဲတွင် ဆော့ကစားရန် လွှတ်လိုက်ပြီး မော့ကျိုးယွီနှင့်အတူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စားသောက်ခဲ့ကြပြီး အပြင်မထွက်မီ ခဏအိပ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။
သူမက ခဏအိပ်ရုံသာဟု ပြောခဲ့သော်လည်း နိုးလာသည့်အခါ နေ့လယ်ခင်းဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။
ဇနီးမောင်နှံသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ပြီး ထမင်းလုံးလေးကို ခေါ်ကာ တောင်ကြားဂူထဲသို့ အတူတူ ပေါ်ထွက်လာသည်။
မြွေများ၏ အသံများသည် ယခုထိ ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ဟဲကျစ်ယန်သည် ထမင်းလုံးလေးကို တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ “အချစ်လေး၊ မြွေတွေရဲ့ အသံကို ကြားရလား။”
“အင်း...”
ထမင်းလုံးလေး၏ အော်သံသည် မြွေများကို ထိတ်လန့်စေပုံရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အသံများက ၎င်းတို့ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ခံစားရ၍ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် ထမင်းလုံးလေးအား ဤမြွေများကို ထိန်းချုပ်စေလိုသဖြင့် နေရာလပ်နယ်မြေမှ မထွက်ခွာမီ ၎င်းနှင့် မော့ကျိုးယွီထံတွင် အင်းဆက်ဖယ်ရှားဆေးမှုန့်ကို အသုံးမပြုထားခဲ့ပေ။
သူမသည် အချိန်တိုင်း သတိထားနေပြီး ထမင်းလုံးလေးသည် မြွေများကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိပါက နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန်သာ ရှိတော့သည်။
မြွေအုပ်များသည် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ထမင်းလုံးလေးသည် နောက်ထပ် ဟိန်းသံ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ မြွေများသည် ၎င်းတို့၏ ရှေ့သို့ ချဉ်းကပ်မှုကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် မြွေများ၏ အရေအတွက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထင်ရှားစွာ မြွေတစ်ထောင်ကျော်ရှိပြီး သိပ်သည်းစွာ စုပုံနေသည်။ ဟဲကျစ်ယန်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည် မရှိခဲ့လျှင် သူမ၏ရှေ့တွင် အဆုံးမရှိသော မြွေပင်လယ်ကို မြင်ရသည့်အတွက် ရွံရှာမှုဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ သေချာသည်။
ဤမြင်ကွင်းသည် စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ဖြစ်သော်လည်း နှစ်လုံးဖြင့် အကျဉ်းချုံးနိုင်သည်- “ရွံစရာကောင်းတယ်။”
မြွေများစွာ တစ်နေရာတည်း၌ စုဝေးနေခြင်းကို စဉ်းစားကြည့်ရန် မလိုပေ။ တတိယအစ်ကို၏ ယခင်ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကြောင့် စစ်မုန့်အိမ်တော်ရှိ လူအများ၏ သတိထားမှုကို တိုးမြှင့်စေခဲ့တာ ဖြစ်ရမည်။
အခြားမည်သူမဆို ခိုးဝင်လာမှုကို တားဆီးရန်အတွက် ၎င်းတို့သည် ဤနေရာတွင် မြွေများစွာကို တမင်တကာ လွှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဟဲကျစ်ယန် အတွေးထဲတွင် နစ်မွန်းနေစဉ် ထမင်းလုံးလေးသည် မြွေအုပ်များဆီသို့ နောက်ထပ် ဟိန်းသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုမြွေများသည် စနစ်တကျ လှုပ်ရှားလာပြီး ၎င်းတို့၏ ခေါင်းများကို မြှောက်ကာ လျှာများ တစ်လစ်ထုတ်နေသည်...
ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်မိသည်။ ၎င်းတို့သည် ထမင်းလုံးလေးက မြွေများကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။
“တော်တယ်၊ ထမင်းလုံးလေး” ဟု ဟဲကျစ်ယန်က ချီးကျူးပြီး ၎င်း၏ နဖူးကို နမ်းရှိုက်မိတာကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။
ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေသော ထမင်းလုံးလေးသည် ၎င်းပိုင်ရှင်၏ လည်ပင်းကို ချစ်ခင်စွာ ဖက်ထားပြီး ချွဲနွဲ့နေလေသည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ထမင်းလုံးလေးကို နမ်းလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်းအတွက် လုပ်စရာ တစ်ခု ရှိနေသေးသဖြင့် ၎င်းကို ဆက်လက် ချစ်ခင်မှု ပြသရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
“အချစ်လေး၊ သူတို့ကို ငါတို့နောက်လိုက်လာပြီး ဂူအပြင်ကို လုံခြုံစွာ ထွက်သွားနိုင်တဲ့အခါကျရင် ပြန့်ကျဲသွားအောင် လုပ်ပေးပါဦး။”
“အင်း...”
ထမင်းလုံးလေးသည် မြွေအုပ်များဆီသို့ သွားများကို ပြလျက် ဟန်ဆောင်ပြီး မတူညီသော အော်သံအနည်းငယ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့်အခါ ထိုမြွေများသည် လမ်းတစ်လျှောက် နှစ်ဖက်ခွဲ၍ စည်းကမ်းတကျ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
မော့ကျိုးယွီသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော ထမင်းလုံးလေးကို တစ်ဖက်လက်မောင်းထဲတွင် ပွေ့ထားကာ အခြားလက်ဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မြွေများဖန်တီးထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်ထွက်သွားသည်။
ဂူအပြင်ဘက်တွင် သစ်တောတစ်ခု ရှိပြီး မြင့်မားသော သစ်ပင်များနှင့် စိုစွတ်သော လေထု ရှိသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ၎င်းသည် လူသူမရှိသော နေရာလပ်နယ်မြေတစ်ခုဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး သတိလျော့ရဲရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေသည်။ မြွေအုပ်များနှင့် တွေ့ကြုံရခြင်းသည် သတိပေးချက်တစ်ခုအဖြစ် ယူဆနိုင်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် စစ်မုန့်အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းသည် အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေမည်မှာ သေချာသည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် ဤအရာကို စဉ်းစားနေစဉ် ထမင်းလုံးလေးကို နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းပြီး ပြင်ဆင်ထားသော အင်းဆက်ဖယ်ရှားဆေးမှုန့်ကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းနှင့် မော့ကျိုးယွီထံတွင် ပက်ဖြန်းလိုက်သည်။
တတိယအစ်ကို၏ ပြောပြချက်အရ ဂူမှ ထွက်ပြီးနောက် စစ်မုန့်အိမ်တော်သို့ရောက်ရှိရန် ရှေ့တွင်ရှိသော အမြဲစိမ်းသစ်တောကို ဖြတ်ကျော်ရမည်ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ မြွေများပင် ထွက်ပေါ်လာပြီးဖြစ်သဖြင့် သစ်တောထဲတွင် မည်သည့်အရာများ ပုန်းအောင်းနေမည်ကို မသိနိုင်ပေ။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤသို့သောနေရာတွင် အဆိပ်ရှိအင်းဆက်များနှင့် သတ္တဝါများထက် ပိုများမည် မဟုတ်ပေ။ အင်းဆက်ဖယ်ရှားဆေးမှုန့်သည် ၎င်းတို့၏ အဆိပ်ကို လုံးဝ မဖြေပေးနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံး တုံ့ပြန်နိုင်ဖို့ အချိန်အနည်းငယ်ခန့် ရရှိစေနိုင်သည်။
ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးစီးသည်နှင့် ဇနီးမောင်နှံသည် သစ်တောအတွင်းသို့ အတူတူ ထွက်ခွာလာသည်။
လမ်းခရီးသည် အစပိုင်းတွင် အဆင်ပြေခဲ့သည်။ လမ်းကြောင်းသည် ချွဲကျိသည့် အစိမ်းရောင် ရေညှိများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း အန္တရာယ်မရှိပုံရသည်။
သစ်တောအတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ ၎င်းတို့သည် မျက်စိပသာဒဖြစ်စေသော ပန်းပင်လယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
မိန်းကလေးများသည် လှပသောအရာများကို ချစ်မြတ်နိုးကြသည်မှာ မွေးရာပါဖြစ်ပြီး ဟဲကျစ်ယန်သည်လည်း ခြွင်းချက် မရှိပေ။
သို့သော် ယခုအခါ သူမသည် ဤရှုခင်းကို တန်ဖိုးထားရန် စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ပန်းများအထက်တွင် သိပ်သည်းစွာ စုဝေးနေသော ပျားအုံတစ်အုံကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သစ်တောထဲရှိ ငှက်များသည် ပျားများကို မြင်တွေ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ဖမ်းဆီးရန် ၎င်းတို့ရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံသန်းလာကြသည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် ပျားများကို ဖယ်ရှားရန် တာ့ပေါင်မောလ်မှ ပိုးသတ်ဆေးတစ်မျိုးကို ဝယ်ယူရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။
သို့သော် ငှက်များသည် ပျားများကို ဖမ်းဆီးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ စိတ်ကူးပြောင်းသွားသည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် အိပ်ပျော်နေသော ထမင်းလုံးလေးကို နေရာလပ်နယ်မြေထဲမှ ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထမင်းလုံးလေးသည် ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး မတူညီသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ထိုသေးငယ်သည့်သတ္တဝါလေးသည် ချက်ချင်း ဂျီကျလာသည်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် ၎င်း၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပြီး ချော့မော့စွာ ပြောသည်၊ “အချစ်ကလေး၊ မင်းရဲ့ အကူအညီ ငါလိုအပ်တယ်။”
သူ့ကို လိုအပ်နေသည်ဟု ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ထိုသတ္တဝါလေးသည် ချက်ချင်း လေးနက်လာသည်။ ၎င်း၏ ပိုင်ရှင်ကို ကူညီခြင်းဖြင့် နို့များ ပိုမိုရရှိမည်ကို သိသည် ထင်၏။
“အင်း အင်း အင်း...”
ထမင်းလုံးလေးသည် သခင်၊ မြန်မြန်အလုပ်ပေးပါ ဟု ပြောနေသည့်အလားပင်။
ဟဲကျစ်ယန်သည် ပန်းပင်လယ်သို့ ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်၊ “ဟိုမှာ ပျားအုံ တစ်အုံ ရှိတယ်။ ဒီနေရာက ငှက်တွေအားလုံးကို ခေါ်ပြီး သူတို့ကို ဖမ်းဆီးစားသောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မလား။”
သူမသည် ဤအရာကို စမ်းကြည့်ရန်သာ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သစ်တောတစ်ခုလုံးရှိ ငှက်များကို ထိန်းချုပ်ရန်သည် သေးငယ်သည့် အလုပ် မဟုတ်ပေ။ ထိုသတ္တဝါလေးသည် ၎င်းကို အောင်မြင်နိုင်မလားဟု သူမ မသိပေ။
သို့သော် ဤသည်မှာ အဆင်ပြေဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ၎င်းကို စမ်းကြည့်ရမည်ဖြစ်သည်။
ထမင်းလုံးလေးသည် ၎င်း၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးများကို အကြိမ် အနည်းငယ် မှိတ်ပြီး ၎င်း၏ ဖုံးကွယ်နေသော လည်ပင်းသေးသေးလေးကို မော့ကာ ကောင်းကင်သို့ ဟိန်းလိုက်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ငှက်အုပ်များသည် အရပ်လေးမျက်နှာမှ ပျံသန်းလာကြသည်။
ထမင်းလုံးလေးသည် ၎င်း၏ စွမ်းရည်ကို ထပ်မံ ပြသပြီး ငှက်များကို အကြိမ် အနည်းငယ် အော်ခေါ်သည်။ ထို့နောက် ပျံသန်းလာသော ငှက်အားလုံးသည် ပန်းပင်လယ်သို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားပြီး ပျားများကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
မိနစ်ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် ပန်းများအထက်ရှိ လေထုသည် နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းလာသည်။ သိပ်သည်းစွာ စုဝေးနေသော ပျားအုံသည် အစအနမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားရုံသာမက ငှက်များလည်း ၎င်းတို့ဘာသာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြသည်။
***