ခင်ဗျားရဲ့ ဒီရိုးသားမှု သေးသေးလေးက... ကျွန်တော့်ကို အကျပ်ရိုက်စေတာပဲ…

မုရုံစု၏ ကောင်းကင်ဘုံ ဖြစ်စဉ်သည် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခြေမွ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီးနောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျသွားတော့၏။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပြာပုံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသော်လည်း သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်သည်။ ကျောပြင်ကို ခေါင်းမာစွာ မတ်မတ်ထားပြီး ခေါင်းငုံ့ အရှုံးပေးရန် လုံးဝ ငြင်းဆန်နေခဲ့၏။

"ဘုန်း..."

လီယွမ်က နောက်ထပ် လက်သီး

တစ်လုံး ပစ်သွင်းလိုက်ရာ သူ၏ ကျောရိုးများ ကျိုးပဲ့သွားတော့သည်။ မုရုံစု တစ်ယောက် ဆက်လက်၍ တောင့်ခံမထားနိုင်တော့ချေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကိုင်းညွတ်သွားပြီး ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါ၏ ဖိအားကြောင့် သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်နှင့် အားပြင်းပြင်း ဆောင့်မိသွားလေသည်။

ဤလက်သီးချက်က သူ၏ မာနများကို လုံးဝ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီ။

“ဂွတ်... ဂွတ်...”

ရွှေရောင် ရတနာလေး ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေတော့၏။ သူ၏ ဖောင်းအစ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှ မရေမတွက်နိုင်သော ချွေးပေါက်ငယ်လေးများ ပွင့်ဟလာသည့်အခိုက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပြည့်နှက်နေသော အစစ်အမှန် နဂါး ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါများကို စုပ်ယူလိုက်လေသည်။

ပိုမို တိကျစွာ ဆိုရလျှင် ရွှေရောင် ရတနာလေးသည် မုရုံစု၏ ကံကြမ္မာကို လုယူနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤတိုက်ပွဲက လီယွမ်အား ကံကြမ္မာ နည်းစနစ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အသိအမြင်သစ် တစ်ရပ်ကို ရရှိစေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို လေ့လာရန် ပြင်းပြသော စိတ်ဝင်စားမှု တစ်ရပ်ကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ရွှေရောင် ရတနာလေး စုပ်ယူလိုက်သော ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါများသည် လီယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ လျှင်မြန်စွာ ပြန်လည် စီးဝင်လာပြီး သူ့ကို လန်းဆန်း တက်ကြွသွားစေတော့၏။

‘အင်း.. နဂါးကံကြမ္မာ နည်းစနစ်ကို လေ့လာဖို့ အချိန်ရှာရတော့မယ် ထင်တယ်...’

ကံကြမ္မာကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်ရန် လိုအပ်ချက်များက အလွန်တရာ တင်းကျပ်သော်လည်း အချို့သော အခြေအနေများအောက်တွင် ၎င်းက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများကို ခန္ဓာကိုယ်နှင့်အတူ ပူးပေါင်း အလုပ်လုပ်စေနိုင်ပြီး သာမန် သိုင်းပညာများထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။

အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်များတွင် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရန် အဓိက အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်၏။ အကယ်၍ သူသာ နဂါးကံကြမ္မာ နည်းစနစ်ကို ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်မည် ဆိုလျှင် ၎င်းသည် အစွမ်းထက်သော လျှို့ဝှက် လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အထူးသဖြင့် ခွန်လွန် ဟင်းလင်းပြင်၊ ကြီးမြတ်သော နဂါးသွေးကြော နယ်မြေ၊ သို့မဟုတ် အင်ပါယာ မြို့တော် ထျန်အန်း ကဲ့သို့သော နေရာများတွင် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော စွမ်းအားမှာ လုံးဝကို အတုနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ဂွတ်... ဂွတ်...”

မုရုံစု၏ ကံကြမ္မာကို အောင်မြင်စွာ လုယူပြီးနောက် ရွှေရောင် ရတနာလေးသည် ကျေနပ် အားရစွာဖြင့် လီယွမ်ထံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

“ရွှီး...”

ရှောင်ချိုက်က တွေဝေစွာ အသံပြုလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှောင်ချိုက်...” လီယွမ်က မေးမြန်းလိုက်၏။

“ရွှီး...”

“ဟိတ်..မင်း ပြောချင်တာက... မုရုံစုဆီမှာ ရှိနေတဲ့ ရတနာက အရင်းအမြစ် တစ်ခုဆီက လာတာလို့လား...”

“ဂွတ်... ဂွတ်...”

ရွှေရောင် ရတနာလေးကလည်း သူ၏ အချက်အလက်များကို ထပ်မံ ပေးပို့လာလေသည်။

လီယွမ် တစ်ယောက် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့၏။

ရွှေရောင် ရတနာလေးနှင့် ရှောင်ချိုက်တို့၏ ဖော်ပြချက်များအရ မုရုံစု၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားသည် ကံကြမ္မာ စွမ်းအား၏ အဓိက အရင်းအမြစ် ဖြစ်ပေသည်။

ဤကျောက်စိမ်းဆွဲပြားသည် ရတနာ တစ်ခုခု၏ ပျိုးထောင်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။ မုရုံ မျိုးနွယ်စု၏ ခိုအောင်းရာ စခန်းတွင် ကြီးမားလှသော ရတနာကြီးများ ပုန်းကွယ်နေဆဲ ဖြစ်မည်ဟု ရွှေရောင် ရတနာလေးနှင့် ရှောင်ချိုက်တို့က ကောက်ချက်ချလိုက်ကြသည်။

ဤအခြင်းအရာမှာ သူ အလိုချင်ဆုံးသော အရာ ဖြစ်သည်။ သူနှင့် မုရုံ မျိုးနွယ်စုတို့သည် သစ္စာတိုင်တည်ထားသော ရန်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ဤနေ့တွင် သူတို့ကို အမြစ်ပြတ် ခြေမှုန်းကာ သူတို့၏ ခိုအောင်းရာ စခန်းကို ရှာဖွေပြီး အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ထိုအတွေး မဆုံးမီမှာပင် ဆန်းကြယ်ပုံရိပ် ကူဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ကာကွယ်ရေး နယ်ပယ်သည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု၏ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်ခံလိုက်ရ၏။ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာတော့၏။ သက်ရှိ သတ္တဝါများ၏ အသားနှင့် သွေးများမှ ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုမျိုးကို လီယွမ် မခံစားရပေ။

“ဒါက...”

လီယွမ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။

“နဝမအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ... ဝိညာဉ်အသွင်နဲ့ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းလာတာ...”

နဝမအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးသည် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ် ဆန္ဒကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထွက်သော ကိုယ်ပွားတစ်ခု အဖြစ် စုစည်းကာ ကောင်းကင်ယံကို ကျော်လွန်၍ ဝိညာဉ် ခရီးသွားလာနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ညဇီးကွက်ဘုရင် ကဲ့သို့ လောကတစ်ခုလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားသော သိုင်းပညာ အထွတ်အထိပ် သခင် တစ်ဦးမှာမူ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ သူသည် လင်းယွဲ့ ယူဘုရင်၏ စိတ်ထဲသို့ သိုင်းပညာ၏ အစစ်အမှန် အဓိပ္ပာယ်ကို သိမ်မွေ့စွာ ထည့်သွင်းပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

‘အဲဒီတုန်းကတောင် သူ့ရဲ့ လှည့်စား ခံရမလို့ ဖြစ်သွားခဲ့သေးတယ်...’

လီယွမ် ချက်ချင်းပင် သတိထားလိုက်၏။ မုရုံ မျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးများထဲတွင် နဝမအဆင့် သိုင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါး ရှိနေတာများလား။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုလူ လွှတ်လိုက်သော ကိုယ်ပွားသည် သူထင်ထားသလောက် အစွမ်းမထက်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် ထိုအရာက အတော်လေး အားနည်းနေပြီး မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေ၏။

‘သေခါနီး လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး... ဒါကြောင့် သူ ကိုယ်တိုင် မလာရဲတာပေါ့...’

၎င်းမှာ အလွယ်တကူ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သော ပကတိမဟုတ်သည့် အတွေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် လီယွမ်က အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့ခဲ့ချေ။ သူ၏ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက ကြီးမြတ်သော ပြည့်စုံခြင်း နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ချောက်နက်ကြီး နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့၏။ အထွတ်အထိပ် အချိန်ကာလတွင် မရှိတော့သော နဝမအဆင့် ကိုယ်ပွား တစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေရန် အကြောင်းမရှိပေ။

သူက ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အရပ်ရှည်ရှည်၊ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အရေခွံတွဲကျနေသော အဘိုးအို တစ်ဦး သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကိုယ်ပွားမှာ ရုပ်ခန္ဓာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်အပေါ် အခြေခံထားပြီး ထိုလူမှာ အလွန်တရာ အင်အားကုန်ခမ်းကာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီကို ဖော်ပြနေပေသည်။ အင်အား အနည်းငယ်မျှ ရှိနေသေးသူ မည်သူမဆို ကိုယ်တိုင် လာရောက်မည်သာပင်။

“ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်လိုက်ပါတော့... ကူလမ်းစဉ်က မိတ်ဆွေ...”

အသက်အရွယ် အိုမင်းနေသော ကိုယ်ပွားက စကားစတင်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်မြေးရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... အဲဒါကို မုရုံ မျိုးနွယ်စုက ခင်ဗျားအပေါ် တင်ရှိသွားတဲ့ ကျေးဇူး တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးပါ... အနာဂတ်ကျရင် ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် အများကြီး ပြန်လည် ဆပ်ပါ့မယ်...”

“ပြီးတော့... အခုကစပြီး ချန်းလန်ကို ကျွန်တော်တို့ ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးတော့ဘူးလို့လည်း ကတိပေးပါတယ်...”

“ဘယ်လို...”

“ဟား ဟား ဟား ဟား...”

လီယွမ်က အားရပါးရ ရယ်လိုက်၏။

မုရုံစုမှာ သူ့ကြောင့် ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး သေနေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲတော့ချေ။

“ကျွန်တော် ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ခင်ဗျား မသိဘူးလား...”

ဟု လီယွမ်က သူ့ကို ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ...”

စောစောက အရှိန်အဝါ အားလုံးကို ဆန်းကြယ်ပုံရိပ် ကူဖြင့် လျှို့ဝှက် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သဖြင့် မုရုံ မျိုးနွယ်စုမှ အဘိုးအိုသည် လီယွမ်၏ အစစ်အမှန် သရုပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရှိခဲ့ချေ။

“ကျွန်တော်က ကူလမ်းစဉ်ရဲ့ ပါရမီရှင်၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အိမ်နီးချင်းလေ...”

လီယွမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“အခု ပါရမီရှင် တွေထဲမှာ ဘယ်သူက အမောက်မာဆုံးလဲ... ကျွန်တော့်အကြောင်း ခင်ဗျား မကြားဖူးဘူးလား... ကဲ... အခု ပြောစမ်းပါ... ခင်ဗျားတို့ မုရုံ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျေးဇူးက ဘယ်လောက် တန်ကြေးရှိလို့လဲ...”

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရွှေရောင် ရတနာလေးသည် မုရုံ မျိုးနွယ်စု၏ ခိုအောင်းရာ စခန်းကို စတင် ခြေရာခံ ရှာဖွေနေတော့သည်။

မုရုံစုသည် သူ၏ အဘိုးကို အမှန်တရား ပြောပြချင်သော်လည်း လက်ချောင်းလေး တစ်ချောင်းပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ အသိစိတ် ပင်လယ်ကြီး တစ်ခုလုံးက ဖိနှိပ်ခံထားရလေပြီ။ မုရုံ မျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပျက်စီးသွားမည်ကို သူ မလိုလားသဖြင့် အဘိုးဖြစ်သူထံမှ အကူအညီ တောင်းမည့်အစား သေဆုံးခြင်းကိုသာ သူ ရွေးချယ်လိုက်၏။

လီယွမ်က သိပ်ကို အန္တရာယ် များလွန်းလှသည်။ အကယ်၍ သေခါနီး အဘိုးဖြစ်သူက လီယွမ်ကို လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း မသတ်နိုင်ခဲ့ပါလျှင် အဘိုး ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်ခံရပြီး ထိုနေရာ၌ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ သေဆုံးသွားရပေလိမ့်မည်။

“ပြောပါ... ခင်ဗျား ဘာလိုချင်လဲ...” မုရုံကျိုးက မေးမြန်းလိုက်၏။

“ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ နိုင်ငံတော် အင်ပါယာ တံဆိပ်တုံး ရှိလား... အဲဒါ တစ်ခုလောက် ပေးပါလား...” လီယွမ်က ရယ်လျက် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား...”

မုရုံကျိုးက ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“မိတ်ဆွေ... သိပ်ပြီး လွန်မလာနဲ့နော်... ကူသခင် တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျားအတွက် အင်ပါယာ တံဆိပ်တုံးက ဘာအသုံးဝင်မှာမို့လို့လဲ... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ကျန်း မင်းဆက်ရဲ့ အင်ပါယာ တံဆိပ်တုံးက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာ ကြာပြီ... အခုတော့ သာမန် ကျောက်စိမ်းတုံးလေး တစ်ခုပါပဲ...”

“ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ ကျွန်တော် တကယ် စိတ်ဝင်စားပါတယ်...”

“ကျွန်တော့်မြေး မုရုံစုကိုတော့ အသေခံလို့ မဖြစ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဖက်စလုံး ပျက်စီးသွားရတဲ့ အခြေအနေမျိုးကို မရောက်ချင်ဘူး... ခင်ဗျားမှာ စိုးရိမ်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုရင် သူ့ကို သစ္စာတိုင်တည်ခိုင်းလိုက်မယ်... ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားအတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘူးလေ...”

“သေသွားတဲ့ လူတွေက သစ္စာတိုင်တည်တဲ့ လူတွေထက် ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး စိတ်အေးချမ်းမှု ပေးနိုင်တယ်...” လီယွမ်က ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ရွှေရောင် ရတနာလေးသည် မုရုံ မျိုးနွယ်စု၏ ခိုအောင်းရာ စခန်းကို တိတိကျကျ ခြေရာခံ၍ မရသေးဘဲ မုရုံ မျိုးနွယ်စုက သူ၏ တည်ရှိနေမှုကို သိရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ အလွန်အကျွံ မလှုပ်ရှားရဲခဲ့ချေ။

“ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက... ဒီနေ့ အခြေအနေက အဆုံးသတ် မလှနိုင်တော့ဘူး ပေါ့...” မုရုံကျိုး၏ အသံက ပိုမို လေးနက်သွားလေသည်။

“တိုက်ပွဲက ဒီအထိ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့... အဆုံးသတ် လှဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ...”

လီယွမ်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး

“ဒီလိုလုပ်တာပေါ့... ခင်ဗျားမြေးရဲ့ အသက်က ဘယ်လောက် တန်ကြေးရှိလဲ ဆိုတာကို ခင်ဗျားဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပြီး... အဲဒီတန်ကြေးနဲ့ ညီမျှတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ရတနာတွေနဲ့ လဲလှယ်လိုက်ပါ...”

“အခု... ချက်ချင်း... ပစ္စည်းတွေ ပို့ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ...”

“ပစ္စည်းတွေ ရောက်လာတာနဲ့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အငြိုးအတေးတွေ အားလုံးကို ရှင်းလင်းလိုက်မယ်...”

“ကောင်းပြီလေ...”

မုရုံကျိုး တစ်ယောက် သဘောတူရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ယခုခေတ်ကာလသည် နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည် တည်ထောင်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်ပြီး အခြေအနေများ ဆက်လက် ဆိုးရွားနေပါက မျှော်လင့်ချက်များ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားမည်ကို သိရှိထားသဖြင့် မုရုံစုကို အသေခံ၍ မဖြစ်ပေ။

“ခင်ဗျား မြန်မြန် လုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်နော်...”

လီယွမ်က ရယ်လျက်

“ခင်ဗျားရဲ့ အဖိုးတန် မြေးလေးက အချိန်အကြာကြီး တောင့်ခံထားနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် အာမမခံနိုင်ဘူး... သူ သေသွားရင်တော့ ကျွန်တော့် တာဝန် မဟုတ်ဘူးနော်...”

မုရုံကျိုးက မေးရိုးများ တင်းမာသွားသည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦးက ရတနာများနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာလေ၏။

အိုးရန်ရှန်း မှလွဲ၍ မုရုံ မျိုးနွယ်စု၏ နောက်ပါများ အားလုံး၏ အခြေခံမှာ အတော်လေး တိမ်းယိမ်းနေပြီး ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲကြောင်း လီယွမ် သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူတို့ အားလုံးမှာ အရင်းအမြစ်များကို စုပုံအသုံးပြုကာ တည်ဆောက်ထားသော တစ်ဝက်တစ်ပျက် ထုတ်ကုန်များသာ ဖြစ်ကြ၏။ သို့သော် နှစ်တစ်ထောင် ကြာပြီးသည့်တိုင်အောင် မုရုံ မျိုးနွယ်စုတွင် နောက်ပါများနှင့် လက်အောက်ခံများ တစ်အုပ်စု ရှိနေသေးခြင်းက အလွန်တရာ အံ့မခန်းဖွယ်ရာပါပင်။ မုရုံ မျိုးနွယ်စုသည် လူများ၏ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်မှု အချို့ ရှိနေသေးကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။

မုရုံကျိုးက ထပ်မံ စကားစလိုက်၏။

“နှစ်တစ်ထောင် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ... မုရုံ မျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က အရင်ကလောက် မခိုင်မာတော့ဘူး... ဒီရတနာတွေက ကျွန်တော်တို့ ပေးနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ရိုးသားမှုပါပဲ...”

လက်အောက်ခံက သေတ္တာကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။

လီယွမ်က တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းရှိ ရတနာများမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် အရာကမျှ ရတနာ အဆင့်သို့ မရောက်ရှိကြောင်း တွေ့ရှိရလေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက ရတနာများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ မုရုံ မျိုးနွယ်စု၏ ခိုအောင်းရာ စခန်း တည်နေရာကို တိတိကျကျ သိရှိလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မုရုံ မျိုးနွယ်စု နောက်ပါများ၏ ခြေရာများကို လေ့လာ တွက်ချက်ခြင်းဖြင့် ၎င်းနေရာကို သူ ယေဘုယျအားဖြင့် သိရှိသွားခဲ့ပြီလေ။

‘ဒါဆိုရင်…’

သူက မုရုံကျိုးကို မော့ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားရဲ့ ဒီရိုးသားမှု သေးသေးလေးက... ကျွန်တော့်ကို အကျပ်ရိုက်စေတာပဲ…”