မြေအောက်

ဟွမ်းရှု၏ အသံထဲတွင် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို သတိပြုမိရာ ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမရဲ့ အိပ်မွေ့ချခြင်းက အာနိသင် ပြယ်လာတော့မည်ကို သိလိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီလည်း တစ်ခုခု မူမမှန်ကြောင်း သတိပြုမိပြီး စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဘယ်သူ့ကို စောင့်ကြပ်နေတာလဲ။”

ဟွမ်းရှု: “ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဆရာက ဒီကို ခေါ်လာပြီး စောင့်ကြပ်ခိုင်းထားတာ။”

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် သူ လုံးဝ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ အိတ်ဆောင်နာရီကို သိမ်းပြီး ထရပ်ကာ မော့ကျိုးယွီကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှင့်မှာ နောက်ထပ် မေးစရာ ရှိသေးလား။”

မော့ကျိုးယွီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မရှိတော့ဘူး။”

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဟွမ်းရှုကို ဓားတစ်ချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

အလောင်း နှစ်လောင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဖုံးကွယ်ရန် မလိုအပ်ပေ။ စစ်မုန့်အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည့်အတွက် ဤနေရာကို သေချာစွာ စုံစမ်းရမည်။ ဤအလောင်းများ မရှိလျှင်တောင် စိတ်ဝင်စားသူများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဆဲပင်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူမနှင့် မော့ကျိုးယွီတို့အပြင် အလောင်းနှစ်လောင်းကို အပြင်သို့ ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

အလောင်းနှစ်လောင်းကို ထိုနေရာတွင် ပစ်ထားလိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား ခြောက်သွေ့နေသော ရေတွင်းအစွန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ရေတွင်းအတွင်း အန္တရာယ်မရှိကြောင်း သိထားပြီးဖြစ်သည့်အတွက် မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ခါးမှ ဖက်ကာ တွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

တွင်းအောက်ခြေတွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်နေရင်း မော့ကျိုးယွီ ထင်ထားသည့်အတိုင်း အတွင်းသို့ နစ်ဝင်နေသော သံတံခါးတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။

သူသည် လက်လှမ်းကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်မှာ လူတစ်ဦးသာ လျှောက်လှမ်းနိုင်သည့် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လမ်းကြောင်း၏ နှစ်ဖက်တွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဆီမီးခွက် အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ မော့ကျိုးယွီသည် ရှေ့မှ လျှောက်လှမ်းပြီး ဟဲကျစ်ယန်က နောက်မှ တည့်တည့်လိုက်လာသည်။ မီတာ ( ၅၀ ) ခန့် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ရှေ့မှ အလင်းရောင်သည် ပိုမို တောက်ပလာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူများ စကားပြောနေသံကို ဝိုးတဝါး ကြားရသည်။

“စီနီယာအစ်ကိုတို့ အပြင်ထွက်ပြီး စစ်ဆေးနေတာ အရမ်းကြာနေပြီကို ပြန်မလာသေးဘူး။ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာများလား။”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ စီနီယာအစ်ကိုက သူ့ရဲ့ အသက်သွေးကြော ကူပိုးကောင်ကို မွေးမြူထားပြီးသားပဲ၊ လိုအပ်ရင် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နိုင်တယ်။”

“ဒါပေမယ့် သူတို့ အပြင်ထွက်သွားတာ အရမ်းကြာနေပြီ...”

သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် စကားပြောနေသူများသည် တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“စီနီယာအစ်ကို ဘာဖြစ်လို့ အရမ်းကြာနေတာလဲ။”

“မင်းတို့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက ယမမင်းထံ အလည်ရောက်နေပြီ။” မော့ကျိုးယွီက ရယ်ကာမောကာ ပြန်ဖြေသည်။

လျှို့ဝှက်အခန်းထဲရှိသူများအတွက် ထိုအသံသည် သူစိမ်းအသံ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ သူတို့ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်လျက် လက်ပိုက်ကာ သူတို့အား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူများသည် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ အဝတ်အစားထဲသို့ လက်လှမ်းကာ ကူပိုးကောင်များကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သတိထားဟန်ဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ဟန်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးက “မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ”ဟု မေးလာသည်။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် စကားမပြန်ဘဲ ထိုသူဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။

ထိုသူသည် သူ့လက်ထဲရှိ ကြွေပုလင်း တစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ကာ ကူပိုးကောင် တစ်ကောင်ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။

ကူပိုးကောင်သည် သူတို့နှစ်ဦးအနားသို့ မရောက်ဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားသွားသည်။

ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျန်သူများသည် ချက်ချင်း သတိထားလာကာ သူတို့၏ ကူပိုးကောင်များကို စေလွှတ်လိုက်ကြသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏ မီးမှုတ်စက်ကို မြှောက်ကာ ကူပိုးကောင်များကို ချိန်ရွယ်ပြီး မီးမှုတ်လိုက်ရာ ကူပိုးကောင် သုံးကောင်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မီးလောင်ပြာကျသွားသည်။

ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုသုံးဦးသည် ထိတ်လန့်ပြီး မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူ‌ရော် ဖြစ်သွားသည်။

ကူပိုးကောင်များကို အသုံးပြုရင်း ဤသို့သော အခြေအနေကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့သည် ဤကူပိုးကောင်များကို ကာလရှည်ကြာ မွေးမြူထားခဲ့ပြီး ကူပိုးကောင်များသည် သူတို့၏ သခင်များနှင့် ဝိညာဉ်ရေးအရ ဆက်သွယ်မှုရှိသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသည်။

သခင်များက အာရုံစိုက်ပြီး ထိန်းချုပ်သရွေ့ ကူပိုးကောင်များသည် အလွယ်တကူ သေဆုံးလေ့ မရှိပေ။

သို့သော် သူတို့ ယခု မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဘာလဲ၊ သူတို့၏ ကူပိုးကောင်များသည် ယခင်က မမြင်ဖူးသော ထိုပြင်းထန်သော မီးတောက်အောက်တွင် မီးလောင်သေဆုံးသွားခဲ့သည်…

ထိုသူအနည်းငယ်သည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီး ကျန်ရှိသော ကူပိုးကောင်များကို စေလွှတ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

သူတို့သည်ကိုယ်တိုင်ပါ လှုပ်ရှားရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူတို့အား ကူပိုးကောင်များ စေလွှတ်ရန် အခွင့်အရေးပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သူမသည် လက်မြှောက်ကာ ဆေးမှုန့်တစ်ထုပ်ကို ပစ်လိုက်ရာ သူတို့အားလုံး သတိလစ်သွားကြသည်။

သခင်များ သတိလစ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူတို့လက်ထဲရှိ ကြွေပုလင်းလေးများသည်လည်း မြေပေါ်သို့ ကျသွားပြီး တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ထွက်လာကာ ထိုကြွေပုလင်းလေးများကို စုဆောင်းပြီး သူ၏ မီးမှုတ်စက်ကို အသုံးပြု၍ ကူပိုးကောင်များအားလုံးကို သုတ်သင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ထိုသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ရှာဖွေကြည့်ရာ ငွေစက္ကူအချို့မှလွဲ၍ အခြားကူပိုးကောင်များကို မတွေ့ရပေ။

ထိုသူများသည် ဟဲကျစ်ယန်ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားသော မေ့ဆေးမိထားသည်။

ပြင်ပမှ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မှု မရှိပါက သူတို့သည် အနည်းဆုံး နှစ်နာရီကြာ အိပ်မောကျနေမည်ဖြစ်သည်။

သူမနှင့် မော့ကျိုးယွီသည် စိတ်ကူးတူညီစွာဖြင့် သူတို့ကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် မလုပ်ဘဲ လျှို့ဝှက်အခန်းကို စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်အခန်းသည် အတော်လေး ကျယ်ဝန်းပြီး အခန်းပေါင်း ဆယ်ခုကျော် ပါဝင်ကြောင်း မြင်ရသည်။

စာကြည့်ခန်း၊ ကျင့်ကြင့်ရေးအခန်းများ၊ မီးဖိုခန်းနှင့် အိမ်သာများပင် ရှိသည်။ ထို့အပြင် သခင်စစ်မုန့်၏ တပည့်များ နေထိုင်ရာ အိပ်ခန်းများလည်း ရှိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အိပ်ခန်းများကို ဦးစွာရှာဖွေခဲ့ရာ အမျိုးသားအဝတ်အစားများအပြင် ငွေအမြောက်အမြားကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဤသူများသည် ကူပိုးကောင်များကို အသုံးပြု၍ အလုပ်ရှင်များအတွက် မဖြူစင်သော လုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်နေရမည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

သူတို့၏ ဝင်ငွေသည် အတော်လေးများပြားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ထိုအမျိုးသားအဝတ်အစားများကို စိတ်မဝင်စားပေ။

သူမသည် ငွေစက္ကူများကို သူမ၏ နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ တိုက်ရိုက်သိမ်းယူလိုက်သည်။

အိပ်ခန်းများအားလုံးကို ရှာဖွေပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ကျင့်ကြံရေးအခန်းသို့ သွားကြသည်။

ကျင့်ကြံရေးခန်းသည်လည်း ထူးခြားမှု မရှိဘဲ တရားထိုင်ရန် ထိုင်ခုံများနှင့် ကူပိုးကောင်များ ပါရှိသော ကြွေပုလင်းလေး အချို့သာ ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် စာကြည့်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လျှို့ဝှက်အခန်းရှိ စာကြည့်ခန်းသည် သာမန်မိသားစု၏ စာကြည့်ခန်းနှင့် မခြားနားပေ။

နံရံသုံးဖက်တွင် စာအုပ်စင်များရှိပြီး ကူပိုးကောင်မွေးမြူခြင်းနည်းပညာများနှင့် ဆက်စပ်သော စာအုပ်များ၊ အဆိပ်ဖော်စပ်နည်းများအကြောင်း စာအုပ်အချို့ ပါဝင်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ဤစာအုပ်များကို အနာဂတ်တွင် လိုအပ်မည်လား မသိချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤအန္တရာယ်ရှိသော အရာများသည် အလွန်အမင်း ပျံ့နှံ့မသွားတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်၊ မဟုတ်ပါက လူအများကို ထိခိုက်နစ်နာစေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ရမ်းပြီး စာအုပ်များနှင့်အတူ စာအုပ်စင်များကို သူမ၏ နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ တစ်ခါတည်း သိမ်းယူလိုက်သည်။

သူမသည် အမြဲတမ်းလိုပင် သူမရှေ့ရှိ အရာဝတ္ထုများသည် ခြေရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုသို့ မဖြစ်သွားပေ...

တံခါးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထိပ်ပိုင်းစင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း စာအုပ်စင်ကမူ မလှုပ်ရှားသွားပေ။

မော့ကျိုးယွီသည် တစ်ခုခု မူမမှန်ကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိသည်။

သူ့ဇနီး၏ တသမတ်တည်း ပုံစံအရ ဤစာအုပ်စင်တစ်ခုတည်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချန်ထားခဲ့ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဤစာအုပ်စင်ကို သူမ၏ နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ မထည့်နိုင်သည့် အထူးအကြောင်းအရင်း ရှိရမည်။

“ဒီစာအုပ်စင်မှာ တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အတွေးနဲ့ စေခိုင်းတာက အလုပ်မလုပ်ဘူး။” ဟဲကျစ်ယန်က ပြောသည်။

ထိုအချိန်တွင် မော့ကျိုးယွီသည် စာအုပ်စင်ကို စမ်းသပ်ထိကြည့်ရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ အပေါ်ယံတွင် ဤစာအုပ်စင်က ထူးခြားမှုမရှိပုံပေါ်သည်။

သို့သော် သူ မည်မျှပင် အားထည့်ကြိုးစားစေကာမူ စာအုပ်စင်သည် လုံးဝ မလှုပ်ရှားပေ။

“ဒီစာအုပ်စင်က တကယ်ပဲ ထူးခြားနေတယ်။” မော့ကျိုးယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။ “ကိုယ်ထင်တာ မမှားရင် ဒါက လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုရဲ့ ဝင်ပေါက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။”

ဟဲကျစ်ယန်သည်လည်း ထို့အတူပင် ခန့်မှန်းထားသည်။

“ဟွမ်းရှုက သခင်စစ်မုန့်က သူတို့ကို စောင့်ကြပ်ခိုင်းထားတဲ့ တစ်ယောက်ယောက် ရှိသေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီသူက လျှို့ဝှက်အခန်းထဲမှာ ရှိနေရမယ်။”

နှစ်ဦးသား စာအုပ်စင်ကို ရွှေ့ရန် ကြိုးစားခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး စာကြည့်ခန်းအတွင်း စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။

စာအုပ်များနှင့် ဟဲကျစ်ယန်က သူမ၏ နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ယူထားသော စာအုပ်စင်နှစ်ခုမှလွဲ၍ ကျန်ပစ္စည်းများသည် ၎င်းတို့၏ မူလနေရာများတွင် မထိတွေ့ဘဲ ရှိနေသည်။

အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သိမ်းကျုံးကြည့်ပြီးနောက် မော့ကျိုးယွီသည် အခန်းထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော စားပွဲရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် ပထမဦးစွာ စားပွဲပေါ်တွင် ပုတ်ကြည့်ပြီး ထူးခြားမှုမတွေ့ရသဖြင့် စားပွဲအောက်သို့ လက်လှမ်းကာ စမ်းကြည့်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟဲကျစ်ယန်က မေးလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ၊ တစ်ခုခု ရှာတွေ့လို့လား။”

မော့ကျိုးယွီက တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။

“ခလုတ်က ဒီမှာ ရှိရမယ်။”

သို့သော် သူသည် အကြိမ်အနည်းငယ် တွန်းကြည့်သောအခါ အနည်းငယ်မျှ အသံထွက်မလာပေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ နေရာထဲမှ ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ နှစ်ဦးသား စားပွဲအောက်သို့ တိုးဝင်ကာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြသည်။

မော့ကျိုးယွီ ရည်ညွှန်းသော ခလုတ်သည် အပြင်ပန်းတွင် သာမန်သံချောင်းတစ်ခုနှင့် တူသည်။

စာအုပ်စင်သည် လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု၏ ဝင်ပေါက် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု မခန့်မှန်းထားမိပါက ဤသံချောင်းသည် တကယ်ပဲ ခလုတ်တစ်ခုဖြစ်သည်ဟု တွေးမိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

***