ခိုအောင်းရာ စခန်းကို လိုက်လံ ခြေရာခံခြင်း
Vol. 23 Ch. 252
“ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲနေလို့လား...”
မုရုံကျိုး ၏ မျက်နှာထားက ချက်ချင်းဆိုသလို မည်းမှောင်သွားတော့၏။
“မင်း ငါ့ကို တမင် ကစားနေတာလား...”
“ဟုတ်တယ်လေ...”
လီယွမ်က ပြုံးဖြီးလျက် ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။
“မင်းလို ကောင်စုတ်လေးကတော့ သေဖို့ပဲ ထိုက်တန်တယ်...”
အခြေအနေမှာ ပြန်လည် ကုစား၍ မရနိုင်တော့မှန်း သိလိုက်သည်နှင့် မုရုံကျိုး သည် ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်တော့၏။ သူသည် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။
"ဘုန်း..."
မုရုံကျိုး ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကိုယ်ပွားသည် ရုတ်တရက် လိမ်ကောက်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ ပေါင်းစည်းလိုက်တော့၏။ သူ၏ လူသားပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဧရာမ နဂါးခေါင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီယွမ် ကို ဝါးမြိုရန် ဟိန်းဟောက်ကာ ပြေးဝင်လာလေသည်။
“ဆန်းကြယ်ပုံရိပ် နယ်မြေ...”
လီယွမ် သည် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီးအတွက် ဆန်းကြယ်ပုံရိပ် ကူ၏ နယ်မြေ အသေးစားအား ချက်ချင်း အသက်သွင်းကာ ပတ်ပတ်လည် သုံးပေအား အခိုင်အမာ ကာကွယ်လိုက်၏။
သို့တိုင်အောင် ကြီးမားလှသော နဂါးခေါင်းကြီး ၏ ကိုက်ခဲမှုကို သူ ခံလိုက်ရပြီး ပြင်းထန်လှသော နဂါးသက်ပြင်း ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် နားထဲတွင် အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းကာ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်သွားရလေသည်။ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မုရုံစု သည်လည်း ခေတ္တမျှ အသက်ရှူချောင်သွားခဲ့၏။
မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် လီယွမ် ကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။
“အဘိုး... သူက လီ မိသားစုဝင်ပဲ... တာ့ယန် လီ မိသားစုဝင်ပဲ...”
မုရုံကျိုး သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ကိုယ်ပွား မပျောက်ကွယ်မီ ထိုစကားများကို ကြားသိသွားခဲ့လေပြီ။
“တိုင်းတိုင်း... တံခါးကို သွားပိတ်ထားလိုက်ဦး...”
လီယွမ် က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။
“တံခါး သွားပိတ်ရမှာလား... ကောင်းပြီလေ...”
ဓားနတ်သမီး သည် လီယွမ် ညွှန်ပြသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လေထဲတွင် လွင့်ပါးသွားပြီး မုရုံ မျိုးနွယ်စု ၏ ခိုအောင်းရာ စခန်းရှိရာ အရပ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားတော့သည်။
ဤလှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုမုရုံ အဘိုးအိုသည် အင်အား အမှန်တကယ် ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်ကာ နဝမအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း လီယွမ် သိမြင်လိုက်၏။ ဤအခြင်းအရာမှာ မုရုံ မျိုးနွယ်စု ကို အမြစ်ပြတ် ခြေမှုန်းရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်တော့သည်။
“လီယွမ်... မင်း ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး...”
မုရုံစု သည် သူ၏ ဒုတိယမြောက် စကားကို အားတင်းကာ ပြောဆိုလိုက်၏။
“ငါက မင်းကို ဘာလို့ သတ်လို့ မရရမှာလဲ... အကြောင်းပြချက် ပေးစမ်းပါဦး...”
လီယွမ် က လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်သည်။ ပင့်ကူမျှင်များက မုရုံစု ကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားပြီး ဖြစ်ကာ ရှောင်ချိုက် ကလည်း သဲလွန်စဖျောက်ရန် အတွက် မီးလျှံများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြင်ဆင်နေတော့၏။
“ရှောင်လျဲ့ ရဲ့ အသက်က ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ... ငါ သေရင် သူလည်း သေရလိမ့်မယ်...”
မုရုံစု သည် နောက်ဆုံး လက်နက် တစ်ခုအနေဖြင့် ရှောင်လျဲ့ ကို အသုံးချကာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်းပင်။
ရှောင် မျိုးနွယ်စုဝင် များမှာ သစ္စာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်သူများ ဖြစ်ကြ၏။ အကယ်၍ လီ မိသားစုဝင်များသာ အသက်ရှင်နေသေးပါက သူတို့ နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ မသတ်သင့်သော လူများမှာ ရှောင် မျိုးနွယ်စုဝင်များသာ ဖြစ်ပေသည်။ ယခင် မင်းဆက်ဟောင်း၏ မင်းသား တစ်ဦးဖြစ်သော သူကိုယ်တိုင်ပင် ရှောင် မျိုးနွယ်စု ၏ သစ္စာရှိမှုကို လေးစားမိပေသည်။
လီယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်၏။
“မင်းကို ငါ စကားပြောခွင့် မပေးခဲ့သင့်ဘူး...”
ဤအဆင့်အထိ ရောက်လာပြီးမှတော့ မုရုံစု ကို သူ သေချာပေါက် သတ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် သက်ဆိုင်နေသဖြင့် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ထို့အပြင် ရှောင်လျဲ့ ကိုလည်း သူ မယုံကြည်နိုင်ချေ။ ရှောင်လျဲ့ သည် အလွယ်တကူ ကြိုးကိုင်ခံရနိုင်သူ ဖြစ်၏။ ရှောင်ဘိုးဘေးများ၏ သစ္စာရှိမှု ရှိနေပါစေကာမူ သူ သတ်ရမည်သာ ဖြစ်တော့သည်။
“မင်း...”
မုရုံစု တစ်ယောက် နှလုံးကွဲကြေမတတ် ခံစားလိုက်ရ၏။ တကယ်တမ်းတွင် ရှောင်လျဲ့ ၏ အသက်ဖြင့် လီယွမ် ကို ထိန်းချုပ်၍ မရပါက ရှောင်ချင်အာ ပင်လျှင် တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။
“ဟင်း...”
“ငါ နောင်တရမိတယ်... မင်းကိုသာ စကားပြောခွင့် မပေးခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အခုလောက်အထိ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားနေရမှာ မဟုတ်ဘူး...”
လီယွမ်က သက်ပြင်းချလျက် ညည်းတွားလိုက်လေသည်။
“လီယွမ်... မင်း သိပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်မကြီးနဲ့ဦး...”
နောက်ဆုံး လမ်းပိတ်သွားသည့် အခါတွင် မုရုံစု ၏ မျက်နှာထားမှာ ရက်စက် ကြမ်းတမ်းသွားတော့၏။
“ဒီနေ့ ငါ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အဖြစ်အပျက်က... မင်းရဲ့ မနက်ဖြန်ပဲ... ကံကြမ္မာ ဆိုတာ လည်ပတ်နေတာပဲလေ... မင်းဘက်မှာပဲ အမြဲ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး...”
“နှမြောစရာပဲ... မင်း အဲဒီနေ့ကို မြင်တွေ့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”
လီယွမ် ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်ချိုက် က နီရဲသော မီးလျှံများကို ထွေးထုတ်လိုက်တော့၏။
“မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်က မဆုံးသေးဘူး... ပိုင်ချန်... ဝမ်ဟောက်... ရဲ့ရှောင်... နတ်ဆိုးနယ်မြေ... အဲဒီလူတွေ အားလုံးက မင်းကို စောင့်နေကြလိမ့်မယ်... လီယွမ်... ငါ ငရဲပြည် ကို အရင် သွားနှင့်မယ်... မင်း ဆင်းလာမယ့် အချိန်ကို အဲဒီမှာ စောင့်နေမယ်...”
“အား...”
အော်ဟစ်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။ နီရဲသော မီးလျှံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခါတွင် ပြာများပင် မကျန်တော့ဘဲ မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မရှိတော့ချေ။
မုရုံစု ကျဆုံးသွားလေပြီ။
သို့သော် ဤတိုက်ပွဲမှာ မပြီးဆုံးသေးချေ။ လီယွမ် သည် အခြားသော အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ မုရုံ မျိုးနွယ်စု ကို ယနေ့ အမြစ်ပြတ် ခြေမှုန်းရမည် ဖြစ်ကာ မဟုတ်ပါက အဆုံးမဲ့သော ပြဿနာများကို ယူဆောင်လာပေးပေလိမ့်မည်။
သူသည် လေပြေအေး တစ်ခုပမာ အသွင်ပြောင်းကာ ထိုနေရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ဓားနတ်သမီး ကလည်း ထိုနယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို သူမ၏ ဓားအလိုဆန္ဒ များဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။
“ရွှေရောင် ရတနာလေး... ရှောင်ချိုက်...”
“တိကျတဲ့ တည်နေရာကို ရှာပေးနိုင်မလား...”
ဤနေရာမှာ ပင်လယ်ကမ်းစပ် ဒေသ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းကြီးများသာ ရှိကာ လှိုင်းလုံးများ ကမ်းပါးယံကို ရိုက်ခတ်သံမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေတော့၏။
“ဂွတ်... ဂွတ်...”
ရွှေရောင် ရတနာလေး သည် ကံကြမ္မာ အပေါ်တွင် ပိုမို ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှု ရှိသဖြင့် ပင်လယ်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသော လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...”
လီယွမ် က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။
“မုရုံ မျိုးနွယ်စု က အဆုံးမဲ့ ပင်လယ် ထဲမှာ ရှိနေတာလား...” “ဂွတ်...”
ချီကွီ ကလည်း ထူးထူးခြားခြား တစ်ခုခုကို ပြောဆိုလိုက်သကဲ့သို့ ရှိ၏။ မုရုံ မျိုးနွယ်စု နောက်ပါများ၏ ခြေရာများကို လေ့လာခြင်းအားဖြင့် ရွှေရောင် ရတနာလေး ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင်။
“မုရုံ မျိုးနွယ်စု က ရေအောက် နန်းတော်ကြီး တစ်ခု တည်ဆောက်ထားတာများလား...”
အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း လီယွမ် သဘောပေါက်လိုက်၏။ ဤနည်းလမ်းဖြင့်သာလျှင် အင်ပါယာ မင်းဆက်ဟောင်း၏ အကြွင်းအကျန်များမှာ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးမှုများမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီး ကြီးမားလှသော သစ္စာရှိ အင်အားစုများကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်ကိုး။
လီယွမ် သည် အဆုံးမဲ့ ပင်လယ် ကို အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားမှု ရှိခဲ့ပေသည်။ ပင်လယ်နက်ကြီး ထဲတွင် ပင်လယ်နေ နို့တိုက် သတ္တဝါများစွာ နေထိုင်ကြပြီး ၎င်းတို့သည် ကုန်းနေ သတ္တဝါများနှင့် အပြန်အလှန် အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ နေထိုင်ကြသည်မှာ အများသိ အမှန်တရားပင်။
“ချီကွီ... လမ်းရှင်းစမ်း...”
လီယွမ် အတွက်မူ ရေတိမ်ပိုင်းသို့ ဆင်းသက်ရန်မှာ ရိုးရှင်းသော ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဆန်းကြယ်ပုံရိပ် ကူ ကြောင့် လီယွမ် သည် ပင်လယ်ရေပြင် အပါအဝင် မည်သည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့်မဆို လိုက်လျောညီထွေ ရှိနေပြီး ပင်လယ်အောက်ခြေတွင် ကုန်းပြင်ပေါ်၌ လျှောက်လှမ်းနေသကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပေသည်။
“ဂွတ်...”
ရွှေရောင် ရတနာလေး ထံမှ အချက်ပြမှုများက ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့၏။ တကယ်ပဲ ပင်လယ်ထဲမှာ ရှိနေတာလား။ ချီကွီ သည် လီယွမ် ကို ဦးဆောင်ကာ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ဆင်းသက်သွားလေသည်။
ပင်လယ် ကြမ်းပြင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ အဝေးမှ ဧရာမ အဖြူရောင် အရိုးစုကြီး တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ ဧရာမ ဝေလငါးကြီး တစ်ကောင်၏ အရိုးစု ဖြစ်ပြီး အတွင်း၌ အလင်းစက်လေးများ လွင့်မျောနေတော့သည်။ ထိုအလင်းရောင်များထံမှ ကြီးမားလှသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။
၎င်းမှာ ပင်လယ်သတ္တဝါများကို အခြေခံ၍ တည်ဆောက်ထားသော ထူးခြားသည့် ရေအောက် ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း လီယွမ် ချက်ချင်းပင် သိမြင်လိုက်လေသည်။ သူသည် အလျင်စလို မလှုပ်ရှားခဲ့ချေ။ ထို့အစား ချီကွီ ကို ကိုယ်ပွား များစွာ အဖြစ် ကွဲထွက်စေလိုက်ပြီး သွေးပေါက်ကွဲခြင်း ကူ များစွာနှင့်အတူ ဝေလငါး အရိုးစုကြီး ထံသို့ စေလွှတ်လိုက်တော့သည်။
မုရုံ မျိုးနွယ်စု တွင် မည်သို့သော အကွက်များ၊ လှည့်ကွက်များ ရှိနေပါစေကာမူ အရင်ဆုံး ပေါက်ကွဲခိုင်းလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။ သွေးပေါက်ကွဲခြင်း ကူ များသည် အရိုးစုကြီး ဆီသို့ ကပ်တွယ်သွားကြပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။
“ပေါက်ကွဲစမ်း...”
လီယွမ် ၏ စိတ်အမိန့် တစ်ခုအောက်တွင်...
"ဝုန်း"
မရေမတွက်နိုင်သော သွေးပေါက်ကွဲခြင်း ကူ များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားကြပြီး ဧရာမ ဝေလငါး အရိုးစုကြီးမှာလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားတော့၏။ မရေမတွက်နိုင်သော သက်ရှိများ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို လီယွမ် ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံ သိရှိလိုက်ရသည်။
အတွင်းရှိ မုရုံ မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့် သူတို့၏ နောက်ပါများမှာလည်း လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာပင် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ဖြစ်ကာ သေဆုံးသွားကြရလေပြီ။ ဤအခြင်းအရာမှာ လီယွမ် ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။
မုရုံ မျိုးနွယ်စု ၏ ခိုအောင်းရာ စခန်းမှာ တကယ်ပင် ဤနေရာ၌ ရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။ သို့သော် သူ သတိမထားမိခဲ့သည့် အချက်မှာ ထိုအဘိုးကြီး မုရုံကျိုး သည် ဤမျှအထိ ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ကြိုတင် အသိမပေးဘဲ သူ့ကို လှည့်စားရန်အတွက်သာ အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
“မင်းလို လူယုတ်မာကတော့ သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့...”
သွေးစက်များ သယ်ဆောင်လာသော ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများကြားတွင် လီယွမ် ၏ အာရုံခံစားမှုများမှာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသဖြင့် ထိုအဘိုးကြီး မုရုံကျိုး ဘယ်မှာ ရှိနေသည်ကို ချက်ချင်း ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ချေ။ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ မုရုံကျိုး သည် လီယွမ် ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာတော့၏။
သူ၏ လက်သီးချက်မှာ ပင်လယ်ထဲမှ တက်လာသော နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန် ပြင်းလှပေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင် မြစ်နဂါး သည် လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း လီယွမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားတော့၏။
“အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက ကျပ် တစ်ယောက်တည်းကို အကွက်ဆင်ဖို့အတွက် ခင်ဗျားရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ အများကြီးရဲ့ အသက်ကို စတေးရဲတယ်ပေါ့... တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲ... ငရဲပြည် ကနေ ပြန်ထွက်လာရင် လူတိုင်းရဲ့ ရှုတ်ချခံရမှာ မကြောက်ဘူးလား...”
ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း ကူ ထံမှ ပြင်းထန်လှသော အသက်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လီယွမ် ၏ ဒဏ်ရာများကို လျင်မြန်စွာ ကုသပေးလိုက်လေသည်။
“မုရုံ မျိုးနွယ်စု အတွက် အသက်ပေးရတာဟာ သူတို့အတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာပဲ...”
မုရုံကျိုး မှာ အံ့အားသင့်သွားတော့၏။ နယ်ပယ်ကို အသုံးမပြုဘဲနှင့် သူတော်စင် နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပင်လျှင် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း လီယွမ် မှာမူ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် နာလန်ထူလာနိုင်ခဲ့သည်လား။
သူသည် သေဖို့ အသင့်ပြင်ထားပြီး ဖြစ်၏။
အကယ်၍ လီယွမ် ကိုသာ သတ်နိုင်မည် ဆိုပါက လီ တော်ဝင် မိသားစု ၏ နောက်ဆုံးသော မျိုးဆက်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်မည် ဖြစ်ရာ သူ၏ ဘိုးဘေးများကို မျက်နှာပူစရာ မလိုတော့ပေ။