နောက်ဆုံးသော ချန်းလန်ဘုရင်
Vol. 24 Ch. 256
“ဒီအချက်မှာတော့ ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားလိုပဲ သူတို့ကို လေးစားမိပါတယ်...”
လီယွမ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်၏။
“ဟား ဟား... ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ... ခင်ဗျားရဲ့ အားပေးထောက်ကူမှုနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော့်အစ်မ အထီးကျန်မနေတော့ဘူးလို့ ယုံကြည်တယ်... သူ့ရဲ့ ခရီးစဉ်မှာ အဖော်ပြုပေးမယ့်သူ ရှိသွားပြီပဲ...”
“နောက်တစ်ချက်က... လီယွမ်... ခင်ဗျား အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ...”
“တကယ်တော့ ဒီမတိုင်ခင်က ကူသခင်တွေကို ကျွန်တော် အထင်သေးခဲ့မိတာ... အခုတော့ ခင်ဗျားက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်... အစ်မက ခင်ဗျားအပေါ် အခုထိ သံယောဇဉ် တွယ်နေတာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မဟုတ်ဘူးပဲ...”
ရှောင်လျဲ့က လက်မထောင်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။
“အဲဒီကိစ္စအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... ချင်အာကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ထောက်ခံ အားပေးသွားမှာပါ... သူ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးနဲ့ ရှောင် မျိုးနွယ်စု ရဲ့ တရားမျှတမှုတွေကို ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
လီယွမ်က လေးနက်တည်ကြည်စွာ ကတိပေးလိုက်၏။
“ခင်ဗျား ပြောတာတွေက အလဟဿပါပဲ... ခွေး ဧကရာဇ် ရဲ့ စကားကသာ အရေးပါတာလေ...”
ရှောင်လျဲ့က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အားရပါးရ ရယ်လိုက်သည်။
လီယွမ်က ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေတော့၏။
“အမ်း... လီယွမ်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အကူအညီ တောင်းချင်တာလေး တစ်ခု ရှိသေးတယ်... ကူညီပေးနိုင်မလား...”
ရှောင်လျဲ့က အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး လေသံကို နှိမ့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ပြောပါ...” လီယွမ်က ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်၏။
“ဟိုလေ... တောင်ပိုင်းနယ်စပ် က ပြည်သူတွေကို ခင်ဗျားရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ အကြောင်း ပြောပြတဲ့အခါကျရင်... မုရုံ မျိုးနွယ်စုကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူး အချို့ကို ကျွန်တော့်ဆီ ခွဲဝေပေးနိုင်မလား... အဲဒါမှ ကျွန်တော်လည်း စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဟန်ဆောင်လို့ ရမှာ...”
ရှောင်လျဲ့က အခက်တွေ့စွာဖြင့် ဖွင့်ဟ တောင်းဆိုလိုက်သည်။
“ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုပါဘူး...”
လီယွမ်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“ခင်ဗျား တကယ်ပဲ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တာပါ... အနည်းဆုံးတော့ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွေမှာ ခင်ဗျားက သူရဲကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ် ဆိုတာကို ငြင်းဆန်လို့ မရနိုင်ပါဘူး...”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
ရှောင်လျဲ့က နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
သူက လက်ထဲရှိ ချန်းလန်ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
“ဒါဆိုလည်း သွားကြစို့...”
“အစ်မ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အစ်မ မျက်လုံးပြူးသွားလောက်အောင် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဓားကွက်ကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် ထုတ်သုံးပြမယ်... အဖေတောင်မှ အပြစ်ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
သူက အားတက်သရော ကြွေးကြော်လိုက်သည်။
“သနားကြင်နာမှုနဲ့ စစ်ရေးစွမ်းရည်ကိုးကွက်...”
“အဲဒါကို ကျွန်တော် နားလည် သဘောပေါက်သွားပြီ...”
ရှောင်လျဲ့သည် နယ်စပ်ဘက်သို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး လီယွမ်နှင့် ရှောင်ချင်အာတို့က သူ၏ အနောက်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။ ထိုသူသုံးဦးသည် မြို့စောင့်စစ်သည်များကို အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြပြီး နံနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် ဆက်လက် ခရီးဆက်ကာ နယ်စပ်ရှိ သဲကန္တာရထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့၏။
ပြင်းထန် ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်ကြောင့် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပင် ယိုင်နဲ့နေသလို ထင်မှတ်ရသည်။ ပူလောင်နေသော သဲပွင့်များကို အဝါရောင် လေပြင်းက သယ်ဆောင်လာပြီး သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသော ချန်းလန် ဘုရင်သစ်၏ ချပ်ဝတ်ကို ရိုက်ခတ်မိသောအခါ ကြွေထည်များ ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ အသံများ ထွက်ပေါ်နေတော့၏။ ရှောင်လျဲ့သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချန်းလန်ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ရှောင် မျိုးနွယ်စု၏ အလံတိုင်ကို အားပြု ထောက်ခံကာ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင် လေထုက သိပ်ကို လေးလံ မှိုင်းညို့လွန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူက အစ်မဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခြောက်သွေ့ ဖြူဖတ်နေသော နှုတ်ခမ်းများမှ အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အစ်မ... ကျွန်တော် နတ်ဆိုး ဘယ်နှစ်ကောင်လောက် သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လဲ...”
“ငါတို့... ပြန်သွားကြရအောင်ပါ...” ရှောင်ချင်အာမှာ ထိန်းမရအောင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတော့၏။
“မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးတာပဲလေ... အဘိုးအိုဆီ သွားပြီး ငါ တောင်းပန်ပါ့မယ်... မင်းကို သူ ကယ်တင်ပေးနိုင်ကောင်းပါရဲ့...”
“အဲဒါက ယုတ္တိမရှိပါဘူး...” ရှောင်လျဲ့က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“သူတို့ ရောက်လာကြပြီ...” လီယွမ်က ရုတ်တရက် သတိပေးလိုက်၏။
“ရောက်လာကြပြီလား...”
ရှောင်လျဲ့က ပြုံးဖြီးလိုက်ပြီး တားမြစ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဝင်မပါနဲ့နော်... ကျွန်တော် လုံးဝ ကျရှုံးသွားတဲ့ အထိ ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းမယ်...”
သူက လေကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အသည်းခိုက်မတတ် နာကျင်မှုများကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားကာ ရှောင် မျိုးနွယ်စု၏ အလံကို ကျောဘက်တွင် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်တော့သည်။
“ဝှီး…”
ချန်းလန်ဓား ထံမှ စူးရှသော မြည်ဟည်းသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။
ဒါက ချန်းလန် စစ်သည်များ အားလုံး တပ်ဆင် အသုံးပြုလေ့ရှိသော အတွေ့ရအများဆုံး သာမန် ချန်းလန်ဓား တစ်လက်သာ ဖြစ်သည်။ ဘုရင်တစ်ပါး၏ ဓား မဟုတ်သော်လည်း ရှောင် မျိုးနွယ်စု၏ မူလ အလိုဆန္ဒများကို အပြည့်အဝ ကိုယ်စားပြုနေပေသည်။
“သတ်...”
သံမဏိ ဖိနပ်များက သဲပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ အားပြင်းပြင်း ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အစစ်အမှန် သနားကြင်နာမှု နှင့် သိုင်းပညာ စွမ်းရည် ဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်းကို ရှောင်လျဲ့ တစ်ယောက် သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ရှိလေ၏။
လွှမ်းမိုး ဖုံးအုပ်နေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ရှိနေသော်ငြားလည်း သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမှာ အံ့မခန်း ပေါ့ပါးနေတော့သည်။
“အဖေ... ကျွန်တော် နားလည်သွားပါပြီ...”
“ချန်းလန်ဓားကို...”
“ဒီလို လွှဲရမ်းရတာပါလား...”
ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းက ဧရာမ သဲတံတိုင်းကြီးများကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ကန္တာရထဲမှ နတ်ဆိုး တပ်စု တစ်စုက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။ သို့သော် ရှောင်လျဲ့၏ ဓားက ပို၍ မြန်ဆန်နေပြီး သဲများကို ဖြတ်တောက်သွားကာ မီးပွင့်များ အဆက်မပြတ် လွင့်စင်သွားတော့၏။
“ရွှမ်း…”
ဓားက လေဟာပြင်ကို ဖြတ်တောက်သွားပြီး နတ်ဆိုး တစ်ကောင်၏ ခေါင်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒလိမ့်ခေါက်ကွေး ကျဆင်းသွားသည်။
ရှောင်လျဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းကင်ဘုံ ဖြစ်စဉ်များကို ထိန်းချုပ်ရန် လုံလောက်သော ခွန်အားများ မရှိတော့ချေ။ သူ၏ ဓားခုတ်ချက် တိုင်း၊ လှုပ်ရှားမှု တိုင်းက အသန့်စင်ဆုံးနှင့် အရိုးရှင်းဆုံးသော ရှောင် မျိုးနွယ်စု ဓားသိုင်းများသာ ဖြစ်နေပေသည်။
လီယွမ်နှင့် ရှောင်ချင်အာတို့က ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာသာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြ၏။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတိုက်ပွဲ အပြီးတွင် နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ ရှုံးသည်ဖြစ်စေ ရှောင်လျဲ့ သေချာပေါက် သေဆုံးရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်လျဲ့သည် ချန်းလန်ကို ကာကွယ်ရန် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တိုက်ပွဲဝင်နေသော အသန့်စင်ဆုံးသော နယ်စပ် စစ်သည်တော် တစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်
တိုက်ပွဲ အရှိန်က တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားတော့၏။
လီယွမ်နှင့် ရှောင်ချင်အာတို့ အနီးသို့ လျှောက်သွားသောအခါ ရှောင်လျဲ့သည် သဲပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ထားပြီး မလဲကျသွားစေရန် ကျိုးပဲ့နေသော ချန်းလန်ဓားကို အားပြု ထောက်ခံထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“အစ်မ... ကျွန်တော် နိုင်ပြီ... သူတို့ထဲက (၁၇) ကောင်ကို ကျွန်တော် သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်...”
သူက တုန်ယင်စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ခြေခေါက်ယိုင်လဲသွားပြီး သဲပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လှန် လဲကျသွားတော့၏။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လတ်ဆတ်သော သွေးများက အရှိန်ပြင်းစွာ ပန်းထွက်နေသည်။
“ကောင်းပြီ... ဒီလောက်ဆို ကျွန်တော့်အတွက် လုံလောက်ပါပြီ...”
ရှောင်လျဲ့က ကျေနပ်အားရသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး
ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်မှာ နောင်တရစရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး... လွတ်လပ်သွားပြီ... ဒီအခိုက်အတန့်က အဖေ ဆုံးပါးသွားကတည်းက ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ဘယ်နှစ်တွေထက်မဆို ပိုပြီး စိတ်အေးချမ်းရပါတယ်...”
“ဘုရင် တစ်ပါး ဒါမှမဟုတ် သူရဲကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ရတာ တကယ့်ကို ခက်ခဲလွန်းတယ်... ဘာပူပင်သောကမှ မရှိတဲ့ ကလေးလေး တစ်ယောက် ဖြစ်ရတာကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်... ကျွန်တော်တို့တွေ ထာဝရ ငယ်ရွယ်နေလို့ ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ...”
“ကောင်းပါတယ်လေ...”
“ဟိုဘက်ကမ်းကို ရောက်ပြီး အဖေနဲ့ အမေ့ကို ပြန်တွေ့တဲ့အခါ... ကျွန်တော် ကလေး ပြန်ဖြစ်ခွင့် ရပြီပေါ့...”
“...”
သူက တစ်ခါတစ်ရံ ရှင်းလင်းစွာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် ဗလုံးဗထွေး စကားများကို ရေရွတ်နေတော့၏။
ရှောင်ချင်အာ တစ်ယောက် ရှိုက်ကြီးတင် ငိုကြွေးနေရှာတော့သည်။
“လီယွမ်... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ပေးထားတဲ့ ကတိကို မှတ်ထားနော်...”
သူ့ဖာသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေရင်းမှ ရှောင်လျဲ့က လီယွမ်ကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုကာ အထူးတလည် သတိပေးလိုက်၏။
“အင်း...”
လီယွမ်က ခေါင်းညိတ် အတည်ပြုလိုက်ပြီး အာမခံလိုက်သည်။
“ချန်းလန် ဘုရင် ရှောင်လျဲ့ ဟာ မိုနန် နယ်စပ်မြို့ ပြင်ပမှာ ယခင်မင်းဆက်ဟောင်းရဲ့ အကြွင်းအကျန် ဖြစ်တဲ့ မုရုံစု နဲ့အတူ အသေခံ တိုက်ခိုက်ပြီး အတူတကွ ကျဆုံးသွားခဲ့တယ်...”
“ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုတွေကို သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာ ကမ္ပည်းတင်ထားပြီး ချင်အာ က သေချာ အစီရင်ခံပါလိမ့်မယ်...”
လီယွမ် သည် အစကတည်းက ဤဂုဏ်ကျေးဇူးများကို မလိုချင်ခဲ့ချေ။ ဤဂုဏ်ကျေးဇူးများကို ရှောင်လျဲ့ ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး သတင်းအချက်အလက်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မိုနန် မြို့ပြင်သို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ခြင်းက သူ၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် အတိအကျပင် ဖြစ်၏။ သို့မှသာ ညဇီးကွက် သက်တော်စောင့်များအနေဖြင့် ခြေရာခံ စုံစမ်းရန် မည်သည့် နည်းလမ်းမျှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
“ဟား ဟား... လီယွမ်... ခင်ဗျားက ဒီလောက်တောင် သစ္စာရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး...”
ရှောင်လျဲ့ သည် တကယ့်ကို ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလွန်းသူ ဖြစ်ပြီး ရှောင် မျိုးနွယ်စု၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး တည်ဆောက်ခဲ့သော ဂုဏ်ကျက်သရေများကို အစွန်းအထင်း မခံလိုခဲ့ချေ။ ထို့ထက် ပို၍ သူ၏ကိုယ်ပိုင် အမှားများကြောင့် အစ်မဖြစ်သူ၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးလမ်းကို ပိုမို ခက်ခဲသွားစေရန် လုံးဝ ဆန္ဒ မရှိခဲ့ပေ။
“အစ်မ... သွားတော့... မငိုနဲ့တော့...”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက ငိုကြွေးနေဆဲ ဖြစ်သော ရှောင်ချင်အာကို ကြည့်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်၏။
“ဒီကစပြီး အစ်မ ဘေးမှာ လီယွမ် ရှိနေလိမ့်မယ်... သူက မောင်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ထက်တောင် အစ်မကို ပိုပြီး နားလည်ပေးနိုင်တဲ့သူပါ... အစ်မ ဘယ်တော့မှ အထီးကျန်နေမှာ မဟုတ်ဘူး...”
“ကျွန်တော် အားနည်း သနားစရာကောင်းအောင် သေသွားမယ့် ပုံစံကို အစ်မ မြင်သွားမှာ မလိုလားဘူး... အဲဒါက အစ်မကို အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်စေလိမ့်မယ်...”
“မြန်မြန် သွားကြပါတော့...”
သူက ခါးသီးသော အပြုံးလေးဖြင့် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“မောင်လေးကို အစ်မ ကူညီပေးနိုင်တာ... တခြား ဘာရှိသေးလဲ...”
ရှောင်ချင်အာ တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေပြီး အဆုံးသတ်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသော်လည်း သူမ၏ မသိစိတ်ကမူ ၎င်းကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။
“အစ်မ... ကျွန်တော့်ထက်တောင် အစ်မ ပိုပြီး နာကျင်နေရတယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်...”
ရှောင်လျဲ့က နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့... သေသွားတဲ့ သူတွေက ထွက်ခွာသွားကြပြီ... အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ သူတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်... အစ်မရဲ့ ခရီးစဉ်က မပြီးဆုံးသေးဘူးလေ...”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထွက်ခွာသွားမှုက အစ်မကို လမ်းတစ်လျှောက်က ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေ ပြန်အမှတ်ရစေဖို့ မဟုတ်ဘူး... အမာရွတ်တွေကို ရေတွက်နေဖို့ မဟုတ်ဘူး... အစ်မကို မြှင့်တင်ပေးဖို့ပဲ... ကျယ်ပြောလှတဲ့ သမုဒ္ဒရာကြီး အတွက်၊ သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံး အတွက် အာရုဏ်ဦးကို အရယူပေးဖို့ပဲ...”
“အစ်မ... လူတိုင်းက အစ်မအတွက် အသက်စွန့်ရတာ တန်ပါတယ်...”
“အစ်မ ဆက်ပြီး တောင့်ခံထားရမယ်... ရှေ့ဆက် လျှောက်သွားရမယ်...”
သူ၏ စကားများ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်လျဲ့သည် သူ၏ ကျန်ရှိသမျှ ခွန်အား အားလုံးကို အသုံးချကာ ရုတ်တရက် ခုန်ထလိုက်ပြီး အဝါရောင် သဲပြင်ထဲသို့ ပျံသန်း ဝင်ရောက်သွားတော့၏။ ထိုနေရာတွင် စုတ်ပြတ်နေသော ရှောင် မျိုးနွယ်စု အလံသည် သဲကန္တာရ၏ လောင်ကျွမ်းမတတ် ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်ကြောင့် မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားသည်။
နောက်ဆုံးသော ချန်းလန် ဘုရင်၏ ပုံရိပ်ယောင်သည် အပူလှိုင်းများကြားတွင် လိမ်ကောက်သွားပြီး မှုန်ဝါးနေသော လောကကြီးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
စုတ်ပြတ်နေသော အလံသည် မီးတောက်များနှင့်အတူ ကခုန်နေပြီး ၎င်း၏ နောက်ဆုံးသော တီးတိုး ရေရွတ်သံများကို သယ်ဆောင်ကာ လွင့်မျောသွားလေ၏။
“အစ်မ... အစ်မက ဘယ်တုန်းကမှ အရူး တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး...”
“လောကကြီးမှာ ဘယ်လောက်ပဲ မကောင်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေပါစေ... လူသားတွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို အစ်မရဲ့ သနားကြင်နာမှုတွေနဲ့ ဆေးကြောပေးနေတဲ့... အစ်မက သနားကရုဏာရှင် နတ်ဘုရားမ တစ်ပါးပါ…”