မင်းက သူ့ကို လက်စားချေချင်တာလား
Vol. 24 Ch. 270
စွင်းကျစ်က ပထမဆုံး နိုးလာသူ ဖြစ်သည်။ သူ ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားပြီး ယခုအခါ အခန်းထဲတွင် လူများပိုလာသည်ကို တွေ့ရသည်။
စွင်းကျစ်သည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သခင်ဖြစ်သူ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အေးသွားသည်။
စွင်းကျစ် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး နာကျင်နေသော သူ့လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ကာ အပြင်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမည်ဟု လက်ဟန်ပြပြီး ထွက်သွားသည်။
မော့ရှို့ယန်နှင့် မော့ယွမ်စဲတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ သူတို့ ငှားရမ်းထားသော ခြံဝင်းတွင် အခန်းနှစ်ခန်းသာ ရှိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အိပ်ရာများသည် ကြီးမားပြီး လူနှစ်ယောက် အတူအိပ်ရင်တောင် ကြပ်တယ်လို့ မခံစားရပေ။
“လန်အာနဲ့ ယွီအာတို့ နိုးရင် ကျွန်မမေးလိုက်မယ်။ သူတို့မှာ တကယ်ပဲ သွားစရာနေရာမရှိရင် သူတို့ကို ကျွန်မတို့ အနောက်မြောက်ဘက်ဒေသကို ပြန်ခေါ်သွားကြမယ်။”
မိသားစုထဲမှာ သက်ရှိထင်ရှား အမျိုးသားများစွာကို တွေ့ခဲ့ရတာမို့ ဒီသတင်းကို ဖုံးကွယ်ထားလို့မရနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ဒီသတင်း ပေါက်ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့သောကြောင့် လန်အာတို့နှစ်ယောက်က ဤလျှို့ဝှက်ချက်များ ဖွင့်ထုတ်မည်ကို စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပေ။
လန်အာနှင့် ယွီအာတို့သည် ကျန်းမာသန်စွမ်းသဖြင့် မော့ညီအစ်ကိုများထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ နိုးလာကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဟဲကျစ်ယန်က သူတို့ထံ လျှောက်သွားဖို့ အစပြုလိုက်သည်။
လန်အာက အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်က ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်းမရှိကြောင်း သတိပြုမိတာနဲ့ ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး ဟဲကျစ်ယန်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အခန်းတစ်ခုလုံးကို စတင်စစ်ဆေးသည်။
“မင်းသမီး၊ မင်းသမီး ဘယ်မှာလဲ။”
ယွီအာလည်း ထရပ်လိုက်ပြီး သံသယဖြင့် မေးသည်၊ “ဒါက ဘယ်နေရာလဲ။”
ဟဲကျစ်ယန်က လောလောဆယ်တွင် သူတို့နှစ်ဦး မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေကြောင်း သိထားသဖြင့် သူမ၏ လေသံက ပိုမိုပျော့ပျောင်းလာသည်။
“မင်းတို့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား အိမ်တော်ကနေ ထွက်လာခဲ့ပြီ။”
ဤစကားကိုကြားသောအခါ လန်အာက လှည့်ပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
“ကျွန်မ ပြန်သွားမယ်။ မင်းသမီးကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့နိုင်ဘူး။”
ဟဲကျစ်ယန်က တံခါးကို လှမ်းပိတ်ပြီး ပြောသည်၊ “စတုတ္ထမင်းသမီးက ဆုံးပါးသွားပြီ။ မင်းပြန်သွားရင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက မင်းတို့ကို အလွတ်ပေးမယ်လို့ ထင်လား။”
လန်အာက ခေါင်းမာစွာ ပြောသည်၊ “ကျွန်မတို့ကို ဘယ်သူမှ အလွတ်ပေးစရာ မလိုဘူး။ ကျွန်မတို့က မင်းသမီးနဲ့အတူနေချင်ရုံပဲ။”
ဤအချိန်တွင် ဟဲကျစ်ယန်သည် ဒီနှစ်ယောက်က သစ္စာရှိတာလား မိုက်မဲတာလား ဆိုတာကို မမှန်းဆနိုင်တော့ပေ။
ဟဲကျစ်ယန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် အကြံပေးသည်၊ “စတုတ္ထမင်းသမီးကို ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းမင်းသားက သတ်လိုက်တာ သိသာထင်ရှားတယ်။ မင်းတို့ သူ့အတွက် လက်စားမချေချင်ဘူးလား။”
“လက်စားချေရမယ်လား။” လန်အာက သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ရယ်ရယ်လိုက်မိသည်။ “အားနည်းတဲ့ မိန်းမပျိုနှစ်ဦးက မင်းသမီးအတွက် ဘယ်လိုလက်စားချေနိုင်မှာတဲ့လဲ။”
“မင်းတို့ ဧကရာဇ်ရွှင်းဝူဆီကို သူ့သမီး သေဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်း စာပို့နိုင်တယ်။ သူက တကယ်လျစ်လျူရှုထားမှာတဲ့လား။” ဟဲကျစ်ယန်က သူတို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်ရန် အစွမ်းကုန် ဖျောင်းဖျကြည့်သည်။
သို့သော် သူတို့ကို စိတ်ပြောင်းလဲအောင် မလုပ်နိုင်လျှင်လည်း သူမက အတင်းအကြပ် မလုပ်ဆောင်ပေ။ သူမ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်များကို လုပ်ဆောင်ပြီးပြီဖြစ်သည်။
မထင်မှတ်ထားစွာဖြင့် သူမ၏ စကားများက လန်အာကို စိတ်ပြောင်းလဲစေရုံသာမက သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်ကို ပိုမိုပြတ်သားလာစေသည်။
“မင်းသမီးကို ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းမင်းသားက အိမ်အကျယ်ချုပ်ချပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မတို့ တော်ဝင်မြို့တော်ကို စာပို့ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မရခဲ့ဘူး။”
ဟဲကျစ်ယန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “မင်းတို့ရဲ့ စာတွေက အပြင်ကို မရောက်သွားတာလား။”
လန်အာက ခေါင်းခါသည်။ “စာတစ်ဒါဇင်ကျော်လောက် ပို့ခဲ့တယ်။ ဧကရာဇ်ဆီ တစ်စောင်မှ မရောက်ဘူးဆိုတာကို မယုံဘူး။”
ဟဲကျစ်ယန်က ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာသည်။ “ဧကရာဇ်ရွှင်းဝူက သူ့သမီးရဲ့ သေရေးရှင်ရေးကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား။”
ယခုအချိန်တွင် လန်အာသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုတော့ပေ။
“ကျွန်မတို့က မင်းသမီးနဲ့အတူ နန်းတော်ထဲမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြီးပြင်းလာခဲ့တာဖြစ်လို့ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ သွေးအေးမှုနဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ နိုင်ငံရေးအရ တိုင်းတစ်ပါးကို ပို့ဆောင်ပြီး လက်ထပ်စေခဲ့တဲ့ သမီးတစ်ယောက်ရဲ့ သေရေးရှင်ရေးကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာတဲ့လဲ။”
“ဒါဆို ဧကရီကရော ဂရုမစိုက်ဘူးလား။” ဟဲကျစ်ယန်က ပိုမိုစိတ်ရှုပ်ထွေးလာသည်။
လန်အာက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဧကရီရဲ့ စိတ်က မင်းသားနန်ဟန်ရဲ့ အပေါ်မှာပဲ အကုန်လုံး ရောက်နေတာ။ မကြာသေးခင်က မင်းသားဟန် ပျောက်သွားတယ်လို့ ကြားမိတယ်။ မင်းသမီး ဒုက္ခရောက်နေလား ဆင်းရဲပင်ပန်းနေလား ဆိုတာကိုသူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဂရုစိုက်နိုင်မှာတဲ့လဲ။”
ဟဲကျစ်ယန် ...
ကောင်းပြီ။
သူမက မော့မိသားစု၏ သဟဇာတဖြစ်မှု ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့ရတာကြောင့် တော်ဝင်မိသားစုတွင် မိသားစုချင်ခင်စုံမက်မှုမရှိကြောင်းကို မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။
“ဧကရာဇ်ရွှင်းဝူက စတုတ္ထမင်းသမီးအတွက် တရားမျှတမှုကို မရှာဖွေချင်ဘူး ဆိုရင်တောင် နောက်ဧကရာဇ်က ဒါကို မျက်ကွယ်ပြုထားမှာလား။”
နောက်ဧကရာဇ်…
လန်အာသည် ဤမျှလောက် မတွေးထားခဲ့ပေ။
ယခု ဟဲကျစ်ယန်က ထိုကိစ္စကို ထည့်သွင်းပြောဆိုလာသောအခါ သူမအနေဖြင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားရတော့သည်။
တာ့ရွှင်းတွင် ထီးနန်းဆက်ခံရန် အလားအလာ အများဆုံးရှိသော မင်းသားနှစ်ဦးမှာ မင်းသားဟန်နှင့် မင်းသားချီသာ ဖြစ်သည်။
ယခု မင်းသားဟန်၏ သတင်းကို အစအနလေးမျှ မသိရသေးသောကြောင့် ကျန်ရှိသူမှာ မင်းသားချီ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့သည်။
မင်းသားဟန်သည် ငယ်စဉ်ကပင် ဧကရီ၏ ထီးနန်းကို အရယူနိုင်ဖို့ သွန်သင်ဆုံးမခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူနှင့် မိခင်တူ ညီမအရင်းကိုတောင် ချစ်ခင်ကြင်နာမှုအလျဉ်းမရှိဘူး။ တကယ်တော့ သူသည် စတုတ္ထမင်းသမီးက မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး ထီးနန်းအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရာတွင် မကူညီနိုင်သည်ကို အမြဲ မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။
မင်းသားချီကမူ ကွဲပြားသည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက နူးညံ့ယဉ်ကျေးပြီး စတုတ္ထမင်းသမီးဖြစ်သော သူ့အစ်မကို အလွန်လေးစားသည်။
စတုတ္ထမင်းသမီး ဒုက္ခရောက်သောအခါ သူက ကူညီပေးတတ်သည်။ အကယ်၍ မင်းသားချီ ထီးနန်းဆက်ခံရမယ်ဆိုလျှင် စတုတ္ထမင်းသမီးအတွက် တရားမျှတမှု ရှာဖွေပေးနိုင်မည်လား။
ဤသို့တွေးမိသောအခါ လန်အာသည် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်မိသလို ခံစားရသည်။
“ဒါပေမယ့် မင်းသားချီက ဘယ်တော့ နန်းတက်နိုင်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။”
သူမ ဤသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမရဲ့ ဖျောင်းဖျမှုက အောင်မြင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
“ဆိုရိုးစကားအတိုင်း၊ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က လက်စားချေဖို့ ဘယ်တော့မှ နောက်မကျဘူး။ ဒါ့အပြင် တာ့ရွှင်းနဲ့ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းက မကြာခဏ စစ်ဖြစ်နေကြတာပဲ။ တစ်နေ့မှာ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းကို တာ့ရွှင်းက အပြီးသတ် သိမ်းပိုက်သွားနိုင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် စတုတ္ထမင်းသမီးကို ကုသိုလ်ပြုပေးရင်း ဒီသတင်းကို ပြောပြလိုက်ရင် သူမရဲ့ ကောင်းကင်မှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ရာရောက်မယ်မလား။”
လန်အာက နားထောင်လေလေ ဒါက ပိုပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သလို ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။ သူမ သေဆုံးသွားလျှင် မင်းသမီး ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း အိမ်ရှေ့မင်းသားအိမ်တော်တွင် ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို မည်သည့်အခါမျှ ထုတ်ဖော်ခွင့်ရမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ပြီး မင်းသမီးအတွက် လက်စားချေပေးနိုင်ခဲ့လျှင် အဆိုပါ သတင်းကောင်းကို မင်းသမီးအတွက် အမွှေးတိုင်ထွန်းပေးရင်း ပြောပြရပေမည်။
“နဝမသခင်မလေး၊ ကျွန်မကို ဒီလိုမျိုး သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ လန်အာက သခင်မလေးရဲ့ အနားမှာ အမှုထမ်းဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းမင်းသား ရာထူးကျတဲ့နေ့ကို စောင့်ပြီး မင်းသမီးကို ဒီသတင်း ပြောပြပေးချင်ပါတယ်။ အဲဒီဆန္ဒပြည့်ဝရင် လန်အာ ဒီဘဝမှာ နောင်တရစရာ မရှိတော့ဘူး။”
လန်အာသည် ထိုသို့ပြောရင်း ဟဲကျစ်ယန်၏ အရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ယွီအာကမူ သူ့ဘာသာ အတွေးမရှိသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လန်အာ ပြောသမျှကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ခံစားရသည်။
ထို့ကြောင့် လန်အာ ဒူးထောက်ပြီးနောက် သူမလည်း အတူတကွ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
ဟဲကျစ်ယန်က သူတို့ကို ချက်ချင်း မထူပေးခဲ့ပေ။
သူမ သူတို့ကို အနောက်မြောက်ဒေသသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဆိုပါက သူမတို့ မော့မိသားစု၏ မလှပသော အမှန်တရားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြရပေမည်။
“မင်းတို့ မော့မိသားစု ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရတယ်ဆိုတာ ကြားဖူးပြီးသားဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက မော့မိသားစုမှာ အမျိုးသားဆိုလို့ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း မော့ကျိုးယွီ တစ်ဦးတည်းပဲ ရှိခဲ့တယ်။”
သူမ ပြောရင်း အိပ်ရာပေါ်တွင် သတိလစ်နေသေးသော မော့မိသားစုဝင် အမျိုးသားနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ အိမ်ရှေ့မင်းသား စံအိမ်တော်ထဲကို ခိုးဝင်ပြီး သတ္တမအစ်ကိုကို အောင်မြင်စွာ ကယ်ထုတ်လာနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီသတင်းကို ကြာကြာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် ဒီသတင်းက မင်းတို့ဆီကနေ မပေါက်ကြားဖို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်တယ်။”
လန်အာက ချက်ချင်း ကတိပြုသည်။ “နဝမသခင်မလေး၊ စိတ်ချပါ။ လန်အာက ဒီအကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ မပြောကြားပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။”
ဒီလူကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် မင်းသမီးလေးက သူမ၏ အသက်ကိုပင်လျှင် ရင်းခဲ့ပေသည်။ မင်းသမီးအတွက်ပင်ဖြစ်စေ မော့မိသားစုအတွက် ဤကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ကူညီပေးမည်ဖြစ်သည်။
သူမရဲ့ ရိုးသားမှုကို မြင်သောအခါ ဟဲကျစ်ယန်က ဆက်ပြောသည်။ “အခု ကျွန်မတို့ အနောက်မြောက်ဒေသ ကျေးလက်မှာ နေထိုင်တယ်။ အဲဒီလို ခက်ခဲတဲ့ ဘဝမျိုးမှာ မနေထိုင်နိုင်ရင် ကျွန်မ ရှင်တို့ကို အတင်းအကြပ် ခေါ်မသွားချင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ကျွန်မတို့မိသားစုမှာ အလုပ်မလုပ်တဲ့သူတွေကို မထားဘူး။ မင်းတို့ကို မပြောနဲ့၊ ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခမနဲ့ မရီးတွေတောင် နေ့တိုင်း အလုပ်လုပ်ရတယ်။”
စတုတ္ထမင်းသမီးက မည်မျှပင် မချစ်ခံရပါစေ သူမသည် နိုင်ငံတစ်ခု၏ မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်နေသေးကာ သူမ၏ အနီးကပ်အစေခံအဖြစ် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသို့ လိုက်ပါနိုင်သည့် အစေခံများသည် တော်ဝင်နန်းတော်ရှိ အဆင့်အမြင့်ဆုံး နန်းတွင်းအစေခံ ဖြစ်နေမည်ကို ဟဲကျစ်ယန်က စိုးရိမ်မိသည်။
သူမ၏ ထင်မြင်ချက်အရ နန်းတွင်းရှိ ပထမအဆင့် နန်းတွင်းအစေခံများသည် အလုပ်လုပ်ရန် မလိုအပ်ဘဲ သခင်များ၏ နေ့စဉ်ကိစ္စအသေးအဖွဲများကိုသာ ကူညီလုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။
သူမ ဤလူနှစ်ဦးကို ပြန်ခေါ်သွားနိုင်တဲ့အထိ ကြင်နာတတ်သော်လည်း မည်သည့်အလုပ်ကိုမှ မလုပ်ဆောင်နိုင်သော လူနှစ်ဦးကို ပြန်ခေါ်သွားခဲ့ပါက ထိုသူများသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။
***