ကျွန်တော် မော့ကျိုးယွီက ဒီတစ်သက်လုံး ကျွန်တော့်ဇနီး တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်ပါတယ်

စတုတ္ထမင်းသမီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ကို တာ့ရွှင်းကို ပြန်ပို့ရင်တောင် သူတို့မှာ ပြန်သွားစရာ အိမ်မရှိဘူး။ သူတို့ကို မင်းနဲ့အတူ လိုက်သွားစေချင်တယ်။”

ဤအချိန်တွင် အနည်းငယ် နှေးကွေးသော မော့ကျိုးယွီပင်လျှင် မင်းသမီး ဆိုလိုချင်တဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့မော့မိသားစု အမျိုးသားတွေက မောင်းမမိဿံ မယူရဘူးဆိုတဲ့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် စည်းမျဉ်းဥပဒေ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ဒီဘဝမှာ ကျွန်တော့်ဇနီးတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်ပါတယ်။ မင်းသမီးရဲ့ တောင်းဆိုချက်က အရမ်းယုတ္တိမဲ့လွန်းတာဖြစ်လို့ ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး။”

မော့ကျိုးယွီက ဤအခြေအနေကို လက်မခံနိုင်ရုံသာမက၊ အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦးကလည်း ၎င်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်နေကြသည်။

“မင်းသမီး၊ ဒါကို လုံးဝ လုပ်လို့ မရပါဘူး။ ကျွန်မတို့ အသက်ရှင်ရှင်၊ အသက်သေသေ မင်းသမီးကိုပဲ အဖော်ပြုပေးချင်ပါတယ်။”

ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီက စိတ်ပြောင်းလဲမည့်လူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများတွင် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မနာလိုစိတ်များ မဖြစ်ပေါ်နိုင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါ။

သူမ ထိုနေရာရှိ လူအနည်းငယ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုကို မဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပါ။

မော့ကျိုးယွီ၏ လက်ဖဝါးများသည် ချွေးများ ထွက်နေပြီဖြစ်သည်။

မင်းသမီးက သူ့အား မိန်းမများကို ကျပန်းပေးအပ်နေသည်ကို စိတ်ဆိုးနေပြီး၊ ဤအရာကြောင့် သူ့ဇနီးက သူ့အပေါ် ဒေါသထွက်မည်ကို ပို၍ စိုးရိမ်နေသည်။

စတုတ္ထမင်းသမီးအား ဤအကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်စေရန်အတွက် သူသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကုတင်ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

“ဒါက ကျွန်တော့်ဇနီးပါ၊ လက်ရှိအခွန်ဝန်ကြီး ဟဲမိသားစုရဲ့ တိသမီးပါ။ ကျွန်တော် မော့ကျိုးယွီက ဒီဘဝမှာ သူမတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ချစ်ပါတယ်။”

ဤအချိန်တွင် စတုတ္ထမင်းသမီး၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် မထင်မရှား ပြိုလဲလာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဦးနှောက်ကတော့ ဆက်လက် အလုပ်လုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမသည်လည်း မော့မိသားစု အမျိုးသားများက မောင်းမမိဿံ မယူကြသည့် အချက်ကို သိရှိထားသည်။

အကယ်၍ သူမ သေမင်းတံခါးဝသို့ မရောက်ရှိနေခဲ့ပါက၊ သူမ၏ သစ္စာရှိ အစေခံမိန်းကလေး နှစ်ဦးကို ဤနည်းဖြင့် စီစဉ်ပေးရန် မတွေးခဲ့ပေ။

စတုတ္ထမင်းသမီးသည် သူမ၏ အသိစိတ်ကို ထိန်းထားရန် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး ဟဲကျစ်ယန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်မ တောင်းဆိုပါတယ်… သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီး အနာဂတ်မှာ သူတို့အတွက် မိသားစုကောင်းတစ်ခု ရှာပေးပါ။ အဲဒီလိုဆိုရင်… ကျွန်မ… စိတ်အေးချမ်းစွာ… အနားယူနိုင်ပါပြီ…”

စတုတ္ထမင်းသမီး၏ အသံ ပြတ်တောက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း ပိတ်သွားသည်။

လန်အာနှင့် ယွီအာတို့သည် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်ကြသည်။

“မင်းသမီး… မင်းသမီး၊ ကျွန်မကို စောင့်ပါဦး။ ကျွန်မ မင်းသမီး အနောက်ကို လိုက်လာပါ့မယ်…”

လန်အာသည် ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် အခန်းထဲရှိ တိုင်တစ်ခုဆီ ပြေးဝင်တိုက်လိုက်သည်။

ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီအာသည်လည်း လန်အာ၏ ခြေရာအတိုင်းလိုက်ကာ တိုင်ဆီ ပြေးသွားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ကာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို လက်ဝါးစောင်းခုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဟဲကျစ်ယန်သည် သူတို့နှစ်ဦးအား သတိလစ်သွားစေရန် ငွေအပ်များကို ထုတ်ယူပြီး သတိမေ့မြောစေသည့် သွေးကြောနေရာများပေါ်တွင် စိုက်ကာ သူမ၏ နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ သူတို့အား ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူတော်စင်မဖြစ်ချင်သော်လည်း မော်ဒန်ခေတ်မှ လူတစ်ဦးအနေဖြင့် သက်ရှိလူသားနှစ်ဦး ဤသို့ သေဆုံးသွားသည်ကို ရပ်မကြည့်နေနိုင်ပေ။

သို့ရာတွင် အကယ်၍ သူတို့သည် အလွန်ဆိုးရွားသော လူများဖြစ်ခဲ့ပါက၊ သူမကိုယ်တိုင် သူတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးမစီရင်သည့်တိုင် သူတို့ကို သူမကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သေလမ်း ပို့ပေးလိုက်မည် ဖြစ်သည်။

စတုတ္ထမင်းသမီးထံမှ သတင်းအချက်အလက်များစွာကို ရရှိပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤနေရာတွင် ဆက်နေဖို့ မဝံ့ရဲတော့ပေ။ လုပ်ဆောင်စရာများစွာက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေဆဲဖြစ်သည်။ သတ္တမမြောက်အစ်ကိုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အခြားအရာအားလုံးသည် သိပ်အရေးမကြီးပါ။

အအေးနန်းဆောင်အတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်များကို မြင်လိုက်ရပြီး ဟဲကျစ်ယန်က မော့ကျိုးယွီကို အရင် ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမက အစောင့်များထံ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

“အိမ်ရှေ့မိဖုရား ကွယ်လွန်သွားပြီ… အိမ်ရှေ့မိဖုရား ကွယ်လွန်သွားပြီ…”

အစောင့်များသည် အသံလာရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း အသံလာရာ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေနေစဉ် ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီကို ဆွဲခေါ်ကာ သူမ၏ နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

သူမ ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ဤအစောင့်များ ထွက်သွားသည်အထိ စောင့်ပြီး အရာအားလုံး မပြီးဆုံးမီ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မဖော်ထုတ်မိစေရန် ဖြစ်သည်။

နေရာလပ်နယ်မြေထဲရှိ လယ်မြေ၏ မြက်ခင်းပြင်တွင် အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။

ထမင်းလုံးလေးသည် သူတို့အနားတွင် ပတ်လည်လှည့်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့ကို အပေါ်အောက်ကြည့်ကာ သူ၏ ဖောင်းတုတ်နေသော လက်များဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်နေသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ့အနား လျှောက်သွားပြီး ထိုကလေးငယ်ကို ကောက်ယူကာ နမ်းလိုက်သည်။

အရင်တုန်းကတော့ သူ့ဇနီးသည်က နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်တိုင်း ထမင်းလုံးလေးကို ဦးစွာ ဖက်လေ့ ရှိသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် မော့ကျိုးယွီသည် တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားရသည်။ ဒါပေမယ့် ဘာက မှားနေမှန်း သူ အတိအကျ ပြောနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အစောပိုင်းဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူ့ကို အာရုံမထားချင်ခဲ့ပါ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်နှင့် အသေးအဖွဲ ရန်ဖြစ်ရန် အချိန်အခါ မဟုတ်ကြောင်း သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားသည်။ သူမ သူ့ကို စကားမပြောချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

အချိန်တန်ပြီဟု ခံစားရတယ်။ အိမ်ရှေ့မိဖုရား ကွယ်လွန်တဲ့ သတင်းက ယခုအချိန်တွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားထံ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွက်ဆထားသည်။

အကယ်၍ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ဤအချိန်မျိုးတွင်ပါ အပျော်အပါး ရှာနေသေးပါက ယင်းသည် အမှန်တကယ် ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ လူအများကြား သင့်တော်စေရန် သူသည် အိမ်ရှေ့မိဖုရား၏ စျာပနကိစ္စကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စီစဉ်ပေးသင့်သည်။

ထို့အပြင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အိမ်တော်သည် ဤအချိန်တွင် ပို၍ ရှုပ်ထွေးနေမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ လိုအပ်သည်များကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦး စောစီးစွာ နိုးထလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့တစ်ဦးစီအား စိတ်ငြိမ်ဆေးထိုးပေးပြီးနောက်၊ မျက်နှာငယ်ဖြစ်နေသော မော့ကျိုးယွီကို ဆွဲခေါ်ကာ နေရာလပ်နယ်မြေထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အစောင့်များသည် ၎င်းတို့၏ မူလနေရာများမှ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်၏ ခါးကို ဖက်လျက် မြင့်မားသောနံရံပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန်စစ်ဆေးပြီး ဦးတည်ရာကို သိရှိပြီးနောက်၊ မော့ကျိုးယွီသည် သူမကို အိမ်ရှေ့မင်းသား စံအိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်သို့ အလျင်အမြန် ခေါ်သွားကာ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းလျက် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဗုံသံနှင့် ဂီတသံများ မရှိတော့ပါ။ ယင်းအစား ဇိမ်ခံဘရိုကိတ်အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် အစေခံများနှင့် အစောင့်များ ဝန်းရံကာ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီသည် သူတို့ပြောနေသည်များကို ကြားနိုင်ရန် အလွန်ဝေးကွာနေသည်။

ထိုအရာသည် စတုတ္ထမင်းသမီး၏ သေဆုံးမှုကြောင့် အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ စိတ်ကျေနပ်မှု ပြတ်တောက်သွားပြီး အနည်းငယ် မပျော်ရွှင်ဖြစ်နေခြင်းထက် မပိုပါ။

ထိုအုပ်စုသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနောက်သို့လိုက်ကာ မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်း စတုတ္ထမင်းသမီး၏ နေအိမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို အိမ်ရှေ့မင်းသား စံအိမ်တော်ထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဤနေရာကို ခမ်းနားထည်ဝါပြီး တင့်တယ်သည်ဟု ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြလို့ရသည်။မော့ကျိုးယွီ၏ အမြင်တွင် သူ၏ ဇိမ်ခံမှုအဆင့်သည် တာ့ရွှင်း နန်းတော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပြီး ယင်းက ဤအိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အပျော်အပါး နှစ်သက်သူဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အစေခံအချို့၏ အကြည့်များကို ရှောင်ရှားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရှာဖွေခဲ့သည်။ ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံခဲ့ဘဲ ယူဆောင်သွားနိုင်သည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို လက်မလွှတ်ခဲ့ဘူး။

အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် သူတို့သည် ဤနေရာတွင် ကူပိုးကောင်များ ထည့်ထားသော ပုလင်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပါ။ မိခင်ကူကို အိမ်ရှေ့မင်းသားက ကိုယ်နှင့်မကွာ သယ်ဆောင်ထားဖွယ်ရှိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေခဲ့ပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် အိမ်ရှေ့မိဖုရား၏ အရေးကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရဦးမှာဖြစ်သည့်အတွက် မကြာခင် အိမ်ရှေ့မင်းသား ပြန်လာနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ကြောင်း မှန်းဆခဲ့သည်။

သူတို့ သတ္တမအစ်ကိုအား ချောမွေ့စွာ ရှာဖွေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကလေးကူကို ဖယ်ရှားနိုင်မှသာ သတ္တမမြောက်အစ်ကိုသည် အန္တရာယ်ကင်းမည် ဖြစ်သည်။

အကျဉ်းထောင်များ၏ တည်နေရာကို တိကျစွာ သိရှိရန်အတွက် မော့ကျိုးယွီသည် အစေခံတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးပြီး မေးမြန်းကာ သတိလစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီး ဟဲကျစ်ယန်ကို ထိုနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အကျဉ်းထောင်များသည် အိမ်ရှေ့မင်းသား စံအိမ်တော်၏ အနောက်မြောက်ထောင့်တွင် တည်ရှိပြီး ဝင်ပေါက်တွင် အစောင့် လေးဦးက စောင့်ကြပ်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အစေခံဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်သွားနိုင်သည်။

အစောင့်များက သူတို့သည် တစ်ခုခုပြောရန် လာနေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ သတိမထားမိချိန်တွင် ဟဲကျစ်ယန်က ဖြန့်ကြဲလိုက်သော အိပ်ဆေးမှုန့်ကြောင့် သူတို့အားလုံး မူးမေ့သွားကြသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူတို့ကို လျင်မြန်စွာ ဘေးသို့ ဆွဲယူပြီး သူတို့နှစ်ဦး အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

အကျဉ်းထောင်သည် မှိန်ဖျော့ပြီး စိုစွတ်ကာ ပြင်းထန်သော မှိုနံ့များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူတို့နှစ်ဦးသား အလင်းပိုရသော နေရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာစဉ် အတွင်းဘက်မှ အရက်သောက်ပြီး လောင်းကစားပြုလုပ်နေသည့် အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ အဆိုပါအသံများအရ အတွင်းတွင် လူလေးဦးရှိနေသည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အိပ်ဆေးမှုန့်ထုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသည်။

ပိုမိုနီးကပ်လာသောအခါ သူမသည် ထိုလူအနည်းငယ်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ဖြန့်ကြဲလိုက်သည်။ ဆော့ကစားပြုံးရွှင်နေသော အစောင့်လေးဦးသည် ချက်ချင်းပင် သတိလစ်သွားသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူတို့ထံ လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သော့တစ်စုံကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် အခြားအစောင့်များ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ဆွဲခေါ်ကာ အန်စာပြဇာတ်စားပွဲဝိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက်လျှောက်သွားသည်။

အကျဉ်းထောင်သည် အကြီးကြီး မဟုတ်ဘဲ လူထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အခန်းခြောက်ခန်းသာ ပါဝင်သော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံး ဗလာဖြစ်နေသည်။

အတွင်းဆုံး ဝင်ပေါက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းတွင်သာ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် လူတစ်ဦးကို သံကြိုးများဖြင့် တန်းလန်းချည်နှောင်ထားသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ဟဲကျစ်ယန်ကို ဆွဲခေါ်ကာ ထိုလူထံသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

***