အဲဒါကို မစစ်ဆေးဘဲ လက်လွှတ်မခံချင်ဘူး

သူတို့ နေရာလပ်နယ်မြေထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သခင်စစ်မုန့်သည် အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သခင်စစ်မုန့်သည် မြင်းစီးလာပြီး ထိုနေရာသို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေ၏။

ဤမိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုသည် သူ့အတွက် အနည်းငယ် အကူအညီဖြစ်စေသည်။

သူသည် မြို့ပြင်ထွက်ပြီး ပြည်ထောင်စုလမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်သွားရင်း ရွှံ့ထဲတွင် ထင်ရှားနေသော ခြေရာများနှင့် မြင်းခွာရာများကို မှုန်မှုန်မှိုင်းမှိုင်း မြင်နိုင်သေးသည်။

သခင်စစ်မုန့်သည် ဤခြေရာများသည် မော့ကျိုးယွီနှင့် သူ၏လူများဖြတ်သွားစဉ်က ထားခဲ့သော ခြေရာများဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ဤသပ်ရပ်သော ခြေရာများမှ သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိစဉ် အရာအားလုံး ချောမွေ့စွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်ဟု သူ မှတ်ယူနိုင်သည်။

သခင်စစ်မုန့်သည် ခြေရာများကို လိုက်ကြည့်လာရင်း တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ခြေရာများ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် သူသည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ သဲလွန်စများ ရှာဖွေရန် စစ်ဆေးနေသည်။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် ပြည်ထောင်စုလမ်းမပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သခင်စစ်မုန့်သည် အမြဲတမ်း သတိထားတတ်သူဖြစ်သည်။ တစ်ခုခု မမှန်ကန်ကြောင်း သတိပြုမိပြီးနောက် သူသည် အဆိပ်မှုန့်တစ်ထုပ်ကို ထိုနှစ်ဦးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ဟဲကျစ်ယန်သည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ကာ မော့ကျိုးယွီကို ဆွဲခေါ်ပြီး နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ဤမျှ အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် မည်သူမျှ အဆိပ်မှုန့်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု အာမခံဝံ့သူ မရှိပေ။

"အဲဒီလူရဲ့ ပုံစံကို မင်းမြင်လိုက်ရလား။" ဟဲကျစ်ယန်သည် ထိုလူက အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိုးရွာနေသောညတွင် အနည်းငယ် ထင်ရှားနေသည်ကိုသာ မြင်ခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မမြင်လိုက်ရဘူး၊ အရမ်းမြန်လွန်းလို့ သေချာကြည့်ဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ဘူး။"

"အဲဒီနေရာမှာ ရှာဖွေနိုင်တဲ့သူဆိုရင် ဆဋ္ဌမအစ်ကိုရယ်၊ အဲဒီအဆိပ်သင့်သူတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေမှာပဲ။"

ဤသည်မှာ ဟဲကျစ်ယန် ပထမဆုံး စဉ်းစားမိသော ဖြစ်နိုင်ခြေဖြစ်သည်။

"ယန်ယန်၊ ကိုယ် ဒီတစ်ခါ ပိုသတိထားလိုက်မယ်၊ ကိုယ့်ကို အပြင် ခဏလောက် ထုတ်ပေးကြည့်ပါလား။”

နောက်ဆုံးတော့ သဲလွန်စလေး တစ်ခု တွေ့လိုက်ရတော့ မော့ကျိုးယွီသည် လွယ်လွယ်နဲ့ အရှုံးမပေးချင်တော့ဘူး။

ဟဲကျစ်ယန်လည်း ဤရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်။

နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ နှာခေါင်းနှင့်ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ နေရာလပ်နယ်မြေပြင်ပသို့ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

နေရာလပ်နယ်မြေထဲ အဝင်အထွက်ပြုလုပ်ရုံမှာ စက္ကန့်ပိုင်းသာကြာသော်လည်း အဖြူရောင်ပုံရိပ်သည် ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။

သူတို့မျက်စိထဲတွင် ကျန်ရှိသည်မှာ ကျယ်ပြောလှသော ဗလာကျင်းပြီး မှောင်မိုက်သော ညအမှောင်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုးရပ်သွားပြီး မော့ကျိုးယွီ၏ အာရုံခံစားမှုကို မထိခိုက်တော့ပေ။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်အသံများကို ဂရုတစိုက် နားထောင်သည်။

ထိုလူထွက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာသိနိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သခင်စစ်မုန့်သည် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ဦးသည် သူမြင်ဖူးသမျှတွင် အလျင်မြန်ဆုံးသော ကိုယ်ဖော့ပညာရှင်များ ဖြစ်သည်။

သူ၏အဆိပ်မှုန့်ကိုပင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်...

ထိုသို့သော ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူလုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ထွက်ပြေးရန်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာမှ တတ်နိုင်သမျှ ဝေးရာသို့ ပြေးရန် ဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီ၏ မအောင်မြင်သော ရှာဖွေမှုအပြီးတွင် ဟဲကျစ်ယန်က ပြောသည်။ "သားကူပိုးကောင်က ပိုင်ရှင်ထံမှ ထွက်ပြီးရင် မိခင်ကူပိုးကောင်ကို သူ့ဘာသာသူ ရှာဖွေလိမ့်မယ်။ သားကူပိုးကောင်ကို လွှတ်ပြီး လိုက်ကြည့်ရင်ရော ဘယ်လိုနေလောက်မလဲ။"

ဤသည်မှာ အနည်းငယ် စွန့်စားရသော်လည်း သဲလွန်စတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ပြီးနောက် အလွယ်တကူ လက်မလျှော့ချင်ပေ။

သူတို့ တွေ့ရှိသူသည် သခင်စစ်မုန့် ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်လျှင်ပင် ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုအား ထိန်းချုပ်သူ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုအတွက် လက်စားချေရန် သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအား အချည်းနှီး အဖြစ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပြီး၊ ဒါက ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကိုယ် ထင်တယ်။ တကယ်လို့ သားကူပိုးကောင်က နယ်စပ်ဘက် ပြေးသွားရင်တော့ ကိုယ်တို့ ခြေရာခံလိုက်တာကို လက်လျှော့ရမယ်။ မြို့တော်ကနေ အလှမ်းဝေးလွန်းအောင် သွားလို့ မရဘူး။ မနက်မိုးမလင်းခင် စတုတ္တအစ်ကိုနဲ့ ဆဋ္ဌမအစ်ကိုရဲ့ အခြေအနေတွေကို ပြန်စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်တယ်။"

ဟဲကျစ်ယန်လည်း သဘောတူလိုက်သည်။ သူမသည် နေရာလပ်နယ်မြေထဲမှ သားကူပိုးကောင်အား ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုအခါ မော့ကျိုးယွီသည် သူမ၏ ခါးကို သိုင်းဖက်ထားပြီး သားကူပိုးကောင်၏ အနောက်ကို လိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီ အသင့်ဖြစ်နေပြီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟဲကျစ်ယန်သည် ပုလင်းကိုဖွင့်ပြီး အတွင်းရှိ သားကူပိုးကောင်အား လွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ပုလင်းကို မော့ကျိုးယွီ၏ လက်ထဲသို့ အမြန်ထိုးပေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ သားကူပိုးကောင်သည် ဦးတည်ရာ မှားယွင်းပြီး ပြေးသွားပါက သူမသည် ၎င်းကို ချက်ချင်း ပြန်ဖမ်းနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

သားကူပိုးကောင်သည် ထပ်မံ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် မြို့တော်ဘက်သို့ ဦးတည် ပျံသန်းသွားသည်။

မော့ကျိုးယွီတို့လင်မယားသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီး လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားသည်။

မြို့တော်ဆင်ခြေဖုံးသို့ ရောက်သည့်အခါ သားကူပိုးကောင်သည် မြို့ရိုးထိပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပျံသန်းသွားသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏ အမြန်နှုန်းကို အမြင့်ဆုံးအထိ တိုးမြှင့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ပိုမိုမြန်ဆန်သောအမြန်နှုန်းသည် အစောင့်များအား ရှောင်ရှားနိုင်ခြေ ပိုများပြီး၊ တစ်ဖက်တွင် သားကူပိုးကောင်အား မျက်ခြေမပြတ်စေရန် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အစောင့်များ သတိမထားမိချိန်တွင် မြို့ရိုးကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။

ပျံသန်းနေသော သားကူပိုးကောင်နောက်ကို လိုက်သွားရင်း နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် တော်ဝင်နန်းတော်ဆီသို့ တည့်တည့်ပျံသန်းသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

နန်းတွင်းအစောင့်များသည် မြို့တံခါးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ သာမန် မဟုတ်ပေ။

မော့ကျိုးယွီသည် သားကူပိုးကောင်နောက် အဟန့်အတားမရှိ လိုက်နိုင်မည်ဟု မသေချာခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သားကူပိုးကောင် တော်ဝင်နန်းတော်ထဲသို့ ပျံဝင်မည့်ဆဲဆဲတွင် သူသည် လျင်မြန်စွာ လိုက်ပြီး ၎င်းကို ပုလင်းထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ဤနည်းလမ်းသည် ကူပိုးဆရာသခင်၏ တိကျသော တည်နေရာကို အပြည့်အဝ ဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ထိုသူသည် တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း ရှိနေသည်ကို သိရှိခဲ့သည်။

အနည်းဆုံး တော်ဝင်နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သားကူပိုးကောင်အား ထပ်မံ စေလွှတ်ပြီး ရှာဖွေမှုကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

မိုးတိတ်သွားသော်လည်း ကောင်းကင်တွင် တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် နေရာလပ်နယ်မြေထဲရှိ နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မနက် တစ်နာရီ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အချိန်အရ ဤအချိန်သည် တော်ဝင်နန်းတော်ထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။

အစောင့်အချို့မှလွဲ၍ ကျန်သူများအားလုံး အိပ်မောကျနေသင့်သည်။

"အခု ဝင်ကြမလား။" ဟဲကျစ်ယန်က မေးသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီထိတောင် ရောက်လာခဲ့ပြီးပြီ၊ ငါ ဝင်ကြည့်ဖို့ရာ ဝန်လေးနေတယ်။"

နှစ်ဦးသဘောတူညီမှုရပြီးနောက် တော်ဝင်နန်းတော်၏ အနောက်ဘက်ရှိ လမ်းကြားသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဖုံးကွယ်ထားသော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီး ဟဲကျစ်ယန်ကို ချီလျက် နံရံကို ခုန်ကျော်လိုက်သည်။

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း၏ တော်ဝင်နန်းတော်သည် မော့ကျိုးယွီအတွက် မစိမ်းသက်ပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာက သူသည် မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်ရန် တပ်များကို ဦးဆောင်စဉ်၊ နိုင်ငံ့ဘဏ္ဍာတိုက်ကို သူကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ကာ လုယက်ခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် နန်းဆောင် တစ်ခုချင်းစီ၏ တည်နေရာများကို တိကျစွာ မဖော်ပြနိုင်သော်လည်း၊ အကြမ်းဖျင်း အကြံဉာဏ် ရှိသည်။

နှစ်ဦးသားကင်းလှည့်နေသော စစ်သားများကို ရှောင်ကာ အစောင့်အကြပ် တင်းကြပ်ထားသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို လုယူခံရပြီးနောက် ဤနေရာတွင် အစောင့် အရေအတွက်သည် မော့ကျိုးယွီ မှတ်မိသည်ထက် များစွာပိုနေသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းရဲ့ နိုင်ငံ့ဘဏ္ဍာတိုက်ပဲ။ နောက်က တစ်ခုကတော့ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း ဧကရာဇ်ရဲ့ သီးသန့်ဘဏ္ဍာတိုက်။ ကိုယ် နှစ်ခုစလုံးဆီကို အရင်က ရောက်ဖူးတယ်။"

ထိုအချိန်က သူတို့သည် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှ ပစ္စည်းများအားလုံးကို ရှင်းလင်းသယ်ယူသွားခဲ့သည်။

ဤနေရာဟောင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ မော့ကျိုးယွီတွင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိလာသည်။

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသည် နှစ်အနည်းငယ် ပြန်လည်ထူထောင်ပြီးနောက် စည်းစိမ်ဥစ္စာ မည်မျှ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့မည်နည်းဟု သူ တွေးမိသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် နိုင်ငံ့ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲသို့ ပင်မတံခါးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်ရန် မရည်ရွယ်ထားပေ။

သူသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ဆွဲခေါ်ပြီး ဘေးဘက်သို့ ကွေ့ပတ်သွားရာ ထိုနေရာတွင် အစောင့်များသည် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက နည်းပါးသည်။

သို့သော်လည်း ခြေနှစ်လှမ်းအကွာတိုင်းတွင် အစောင့်တစ်ဦး ရှိနေသည်။

ငွေလက်စွပ်မြွေမှ ပြုလုပ်ထားသော အိပ်ဆေးမှုန့်မှာ အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အရေးကြီးသောအချိန် မရောက်မချင်း ၎င်းကို ထုတ်ယူရန် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

အထူးသဖြင့် ရှေ့တွင် အစောင့်များစွာရှိနေသဖြင့် ထိုဆေးမှုန့်အနည်းငယ်သည် အသုံးမဝင်ပေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် နယ်မြေထဲမှ လေးလက်နက်နှစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဘဏ္ဍာတိုက်နောက်ဘက်တွင် ပြတင်းပေါက်နှစ်ခုရှိပြီး အစောင့် စုစုပေါင်း ( ၄ ) ဦး ရှိသည်။ တစ်ဦးလျှင် အစောင့်နှစ်ဦးကို ဖယ်ရှားရမည်ဖြစ်ပြီး အမြန်နှုန်းသည် သတိမထားမိအောင် မြန်ဆန်ရမည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဟဲကျစ်ယန်သည် ကျရှုံးမှုအတွက်လည်း ပြင်ဆင်ထားသည်။ တကယ်လို့ မအောင်မြင်ခဲ့ပါက သူမသည် မော့ကျိုးယွီကို နယ်မြေထဲသို့ ဆွဲထည့်မည်ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် နှစ်ဦးစလုံး ပစ်မှတ်မလွဲခဲ့ပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၊ သေးသွယ်သော မြှားတံများသည် အစောင့်လေးဦး၏ နဖူးထဲသို့ ပစ်ခတ်ဝင်ရောက်သွားသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် အလောင်းများကို ဖုံးကွယ်ထားသော နေရာသို့ အမြန်ရွှေ့ပြီး သူတို့နဖူးမှ မြှားတံများကို ထုတ်ယူကာ သဲလွန်စများ မကျန်အောင် လုပ်ဆောင်သည်။

အရာအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ ဖောက်ဝင်လိုက်သည်။

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း၏ နိုင်ငံ့ဘဏ္ဍာတိုက်သည် တာ့ရွှင်းနိုင်ငံတော်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ကြီးလောက် စည်းစိမ်မပြည့်စုံပေ။

ဤသည်မှာ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း၏ ပထဝီဝင်ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် နိုင်ငံ့အင်အားနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ပိုမို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ၎င်းသည် နှစ်အနည်းငယ်က မော့ကျိုးယွီထံမှ လုယက်ခံခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဤမျှစည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ပြန်လည်စုဆောင်းနိုင်ခြင်းသည် မဆိုးလှပေ။

***