မင်းတို့အားလုံး အသက်ရှင်နေတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ

မော့ကျိုးယွီသည်သည် ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုက ဒေါသကြီးသူဖြစ်ကြောင်း သိပြီး အကြံပေးသည်။

“ဒီသာမန်ပြည်သူတွေကို ဒေါသထွက်ဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး၊ ဆဌမအစ်ကို၊ ဒေါသမထွက်ပါနဲ့။”

“ဟမ့်... မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ လွင်ပြင်ထဲ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ ကျားတစ်ကောင်ကို ခွေးတွေက အနိုင်ကျင့်တာပဲ။”

ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုသည် စဉ်းစားလေလေ ပိုမိုမသက်မသာဖြစ်လာပြီး၊ မြို့တော်တွင် မော့မိသားစု၏ ထင်ရှားကျော်ကြားမှုကို အမှတ်ရမိသည်။

ထိုခွေးဧကရာဇ်သည် သူတို့ အရည်အချင်းကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

မော့မိသားစု၏ ယောကျ်ားများသည် တာ့ရွှင်းကို ကာကွယ်ရန် စစ်မြေပြင်တွင် သွေးချွေးတွေ စတေးခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် သူတို့ကို သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။

မော့ကျိုးယွီသည် ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို၏ ခံစားချက်များကို နားလည်နိုင်သည်။ သူတို့အား ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရချိန်တွင် သူသည်လည်း အလားတူ ဒေါသထွက်ခဲ့ဖူးသည်။

ဤအကြောင်းအရာများကို များများစားစား ပြောဆိုခြင်းသည် အသုံးမဝင်ဘဲ၊ ကိုယ်တိုင် ဖြည်းဖြည်း ခံစားလက်ခံလာရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

“ဆဋ္ဌမအစ်ကို၊ ငါတို့ အိမ်အနားကို ရောက်နေပြီ၊ အမေ့ကို မင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေတာ မမြင်စေနဲ့။”

ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုက ခေါင်းညိတ်သည်။ “ငါ သိတယ်။”

မကြာမီ၊ ရထားလုံးနှစ်စီးသည် မော့မိသားစု၏ အိမ်ရှေ့တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မြင်းသံကို ကြားလျှင် အရင်ဆုံး ထွက်လာပြီး ကြည့်ရှုသူမှာ ဒုတိယမြောက်မရီးဖြစ်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမသည် ရထားလုံးရှေ့တွင် ထိုင်နေသော မော့ကျိုးယွီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒုတိယမြောက်မရီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “နဝမမောင်လေး ပြန်လာပြီ... နဝမမောင်လေး ပြန်လာပြီ...”

သူမ၏ အသံသည် အခြား မရီးများထက် ပို၍ ကျယ်လောင်သည်။ အဆိုပါ အော်သံကြီးကို မိသားစုတစ်ခုလုံး ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အချို့သူများသည် အိမ်နောက်ဖေးမှ ပြေးထွက်လာကြပြီး အချို့သူများသည် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာကြသည်။

မော့ချူဟန်သည် အိမ်အတွင်း၌ မော့ကျိုးယွီအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရန် မလိုအပ်တော့သဖြင့် တစ်ခါတည်း ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ရထားလုံးမှ ဆင်းပြီး အိမ်ဝင်းထဲသို့ ဦးစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့သဖြင့် အားလုံး၏ အကြည့်များသည် သူ့ထံသို့ စုစည်းနေပြီး သူ့နောက်ကွယ်ရှိ မော့ကျင်းနျဉ်ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် မိသားစုဝင်များဖြင့် ဝိုင်းရံထားချိန်တွင် မော့ကျင်းနျဉ်သည် ရထားလုံးမှ ခုန်ဆင်းပြီး လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ သခင်မကြီးမော့ကို မြင်လျှင် သူက ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ ခေါင်းကို မြေပြင်သို့ ထိလိုက်သည်။

“အမေ၊ ဒီသားမိုက်က မသိတတ်ဘဲ အမေ့ကို စိတ်ပူစေခဲ့မိတယ်။”

မိသားစု၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် မူလက မော့ကျိုးယွီထံတွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ မော့ကျင်းနျဉ် ဒူးထောက်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဆဋ္ဌမမြောက်မရီးသည် အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို မှတ်မိသွားသည်။

“ခင်ပွန်း၊ တကယ်ပဲ ရှင်လား။”

ဆဋ္ဌမမြောက်မရီး ထိုသို့ပြောနေစဉ်တွင်ပင် သူမသည် မော့ကျင်းနျဉ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြတ်သားစွာ ခုန်ဝင်လာပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားကာ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

မော့ကျင်းနျဉ်သည် သူ့ဇနီးကို မြင်လျှင် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်လာသည်။

ဤနှစ်များအတွင်း သူ အများဆုံး အမှားပြုမိခဲ့သူများမှာ သူ၏ မိခင်နှင့် ဇနီး ဖြစ်သည်။

ယခု သူ့ဇနီးကို မြင်ရသည့်အခါ သူမသည် အသားပိုမည်းလာပြီး ပိန်သွားသည်။

သူမသည် သာမန်ပြည်သူဝတ် ဖျင်ကြမ်းထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်နှာချေ လုံးဝ မလိမ်းထားပေ။

သူမ၏ ရှိရင်းစွဲအသက်ထက် ပိုအိုမင်းနေပုံရသည်။ အံ့သြစရာ မရှိပေ၊ ခင်ပွန်းကို စောစီးစွာ ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် ကောင်းကောင်း နေထိုင်နိုင်ပါ့မည်လား။

“ရွှယ်အာ၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း မင်း ဒုက္ခများခဲ့ရပြီ။”

”မော့ကျင်းနျဉ် ပြောနေစဉ်တွင် သူ့ဇနီးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်သား တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားကာ အတူတကွ ငိုကြွေးခဲ့ကြသည်။

သခင်မကြီးမော့သည် သားဖြစ်သူကို မြင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်လာသည်။

“ကျင်းနျဉ်၊ တကယ်ပဲ မင်းလား။”

မော့ကျင်းနျဉ်သည် သူ့ဇနီးကို ဖက်ထားရင်း သခင်မကြီးမော့ဆီသို့ ဒူးထောက်လျက် အနည်းငယ် တွားသွားပြီး မြေပြင်သို့ ခေါင်းတိုက်ပြီး ကန်တော့လိုက်သည်။

“အမေ၊ သားပါ၊ အမေ့ရဲ့ မသိတတ်တဲ့ သားပါ။”

သခင်မကြီးမော့သည် ဝဲတက်လာသော မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမသည် ရှေ့သို့သွားပြီး မော့ကျင်းနျဉ်ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။

“မင်း အသက်ရှင်နေတာ ကောင်းတယ်။ အမေ မသေခင် အမေ့သားကို အသက်ရှင်ရက် ပြန်မြင်ရတာ အရမ်းကောင်းတယ်။”

ရထားလုံးအတွင်းတွင် စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုနှင့် သတ္တမမြောက်အစ်ကိုတို့သည် အပြင်မှ အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း သူတို့၏ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းသည် ကန့်သတ်ခံထားရသဖြင့် ချက်ချင်း အပြင်ထွက်ပြီး မိသားစုနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မော့ရှို့ယန်သည် သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို စုစည်းပြီး ရထားလုံးအတွင်းမှ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အမေ၊ သတ္တမညီလေးနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်။”

ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုနှင့် ဆဋ္ဌမမြောက်မရီးတို့၏ ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုကို ဘေးမှ ကြည့်နေသော စတုတ္ထမြောက်မရီးသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

ရုတ်တရက် ဤအလွန်ရင်းနှီးသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ နားကြားမှားနေတာဟု ခဏတာမျှ ထင်ခဲ့သည်။

“တတိယမရီး၊ အဲဒီအသံကို မင်းရော ကြားလိုက်ရလား။ အဲဒါ ကျွန်မ ခင်ပွန်းရဲ့ အသံနဲ့ အရမ်းတူတယ်။” စတုတ္ထမြောက်မရီးသည် တတိယမြောက်မရီး၏ လက်မောင်းကို ဆွဲရင်း မေးလိုက်သည်။

တတိယမြောက်မရီးသည် ဤအသံကို ကြားခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်သလို ခံစားရသော်လည်း သူမသည် စတုတ္ထမြောက်မရီးထက် ပိုမိုဆင်ခြင်တုံတရားရှိသည်။

“စတုတ္ထမရီး၊ အဲဒီအသံက စတုတ္ထအစ်ကိုရဲ့ အသံနဲ့ နည်းနည်းတူတယ်။”

မော့ချူဟန်က အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်သူ ဖြစ်သည်။

အသံကို ကြားလျှင် သူ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ရထားလုံးဆီသို့ ပြေးသွားပြီး တံခါးကို အမြန်ပြေးဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ပိန်လှီသော ပုံရိပ် နှစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူသည် နေရာတွင် အံ့အားသင့်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤအချိန်တွင် မော့ကျိုးယွီလည်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

“အဋ္ဌမအစ်ကို၊ ဒီတစ်ကြိမ် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းကို သွားခဲ့တာ အတော်လေး အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ အစ်ကိုသုံးယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပေမယ့် စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ သတ္တမအစ်ကိုတို့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက သိပ်မကောင်းဘူး။”

မော့ကျိုးယွီ ထပ်ပြောစရာ မလိုဘဲ သူတို့၏ ပိန်လှီပြီး အိမ်သို့အားနည်းစွာ ပြန်ရောက်လာကာ ရထားလုံးပေါ်ကတောင် ဆင်းနိုင်ခြင်း မရှိသည့် အခြေအနေကိုကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့ ကျန်းမာရေး မကောင်းမှန်း ထင်ရှားသည်။

“စတုတ္ထအစ်ကို၊ သတ္တမအစ်ကို၊ မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ဆိုးရွားသွားရတာလဲ။”

မော့ကျင်းနျဉ်ကိုယ်တိုင် နဝမမြောက်ခယ်မ‌လေး ကယ်တင်ခဲ့စဉ်က အနည်းငယ် ပိန်လှီပြီး အားနည်းခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ နန်လွေ့က သူ့ကို တမင်သက်သက် အစာငတ်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် သိသာထင်ရှားသော ပြဿနာ မရှိခဲ့ပေ။

ယခု ဤအစ်ကိုနှစ်ဦးရဲ့ အခြေအနေကို “ဆိုးရွားလှသည်” ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖော်ပြလို့ ရနိုင်သည်။

စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုသည် သတ္တမမြောက်အစ်ကိုထက်ပင် ပိုဆိုးရွားနေသည်။

သတ္တမမြောက်အစ်ကိုသည် မော့ချူဟန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အားထုတ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်ထားနိုင်သေးသော်လည်း စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုကတော့ လှုပ်ရှားရန် အလျဉ်းရည်ရွယ်ချက်မပြခဲ့ပေ။

“စတုတ္ထအစ်ကို၊ သတ္တမအစ်ကို၊ မင်းတို့ အသက်ရှင်နေတာ တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ။” မော့ချူဟန်က ထိုသို့ပြောရင်း သူ၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲလာပြီး မျက်ရည်များ မကျအောင် ထိန်းထားရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ဤအချိန်တွင် သခင်မကြီးမော့လည်းလည်း မော့ကျင်းနျဉ်၏ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ရထားလုံးရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်လူများလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြသည်။

စတုတ္ထမြောက်မရီးနှင့် သတ္တမမြောက်မရီးတို့သည် မော့ကျင်းနျဉ်ထံမှ သူတို့ ခင်ပွန်းများ အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲလာသည်။

အခြားသော မရီးများက သူတို့ကို တွဲကူခေါ်ပြီး ရထားလုံးဆီသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။

သခင်မကြီးမော့သည် ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသည်။ သူမသည် အရိုးနှင့် အရေသာ ကျန်တော့သည့် သူ၏ သားနှစ်ဦးကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်။

“ရှို့ယန်၊ ယွမ်စဲ၊ မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။ သူတို့က မင်းတို့ကို ဘယ်လောက်တောင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့တာလဲ...”

သခင်မကြီးမော့သည် ပြောနေရင်း ဆက်ပြောနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ဤသားနှစ်ဦးစလုံးသည် သူမ၏ ဆယ်လတာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပြီး မွေးဖွားခဲ့သော သားများ ဖြစ်သည်။

ယခု သူတို့ကို ဤအခြေအနေဖြင့် မြင်ရသည့်အခါ မိခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။

သခင်မကြီးမော့သည် ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ အခြားသော မော့အမျိုးသမီးများလည်း ငိုကြွေးကြသည်။

အထူးသဖြင့် စတုတ္ထမြောက်မရီးနှင့် သတ္တမမြောက်မရီးတို့သည် သူတို့ ခင်ပွန်းများ၏ ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့၏ နှလုံးသားများ သွေးထွက်နေသလို ခံစားရသည်။

သခင်မကြီးမော့က သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေသဖြင့် သင့်လျော်သော အမူအကျင့်ကို ထိန်းချုပ်ထားရပြီး ထိုနှစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ မတိုးလာဘဲ ခြေဖျားထောက်ကာ သူတို့ ခင်ပွန်းများကို စစ်ဆေးနေရသည်။

“ခင်ပွန်း၊ တကယ်ပဲ ရှင်လား။” စတုတ္ထမြောက်မရီးသည် စကားတစ်ခွန်းကို မနည်းပြောဆိုရန် အားထုတ်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သခင်မကြီးမော့သည် သူမ၏ ချွေးမများအတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

စတုတ္ထမြောက်မရီးနှင့် သတ္တမမြောက်မရီးတို့သည် အလျင်စလို ပြေးတက်လာကြသည်။

သူတို့ ခင်ပွန်းများကို အနီးကပ်မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့ ပို၍ နာကျင်ခံစားရသည်။

“ခင်...ခင်ပွန်း... ရှင် အသက်ရှင်နေရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို တစ်သက်လုံး လုပ်ကိုင်ကျွေးမွေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။” သတ္တမမြောက်မရီးက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူအသက်ရှင်နေသမျှ ယခင်ကဲ့သို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် မလှုပ်ရှားနိုင်တောင်မှ သူမ လုပ်ကိုင်ကျွေးမွေးဖို့ ဆန္ဒရှိသည်။ ထို့အပြင် ယခုအခါ သူတို့သည် နဝမမြောက်မရီးလေးနှင့်အတူ အရုပ်လုပ်ငန်းဖြင့် ငွေအမြောက်အမြား ရရှိနေကြသည်။

သူမသည် ခင်ပွန်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ပြဿနာ မရှိပေ။

စတုတ္ထမြောက်မရီးသည် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာစဉ်က သူမ၏ မိခင်မိသားစုက ပေးခဲ့သော ငွေကို ယခုထိ သိမ်းဆည်းထားသည်။

သူမသည် တစ်ပြားမှ မဖြုန်းတတ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို ဤသို့မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ချက်ချင်းသွားရှာခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်ထံသို့ ရောက်သည်နှင့် စတုတ္ထမြောက်မရီးသည် ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အလွန် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး သူမကို တားမြစ်လိုက်သည်။ “စတုတ္ထမရီး၊ တစ်ခုခုပြောစရာရှိရင် ဖြည်းဖြည်းပြောပါ။ ကျွန်မတို့ သမီးမရီးတွေကြားမှာ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေ ထားစရာ မလိုဘူး။”

စတုတ္ထမြောက်မရီးသည် အချိန်အတော်ကြာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးပြီးမှ သူမရင်ဘတ်ထဲကနေ ငွေအိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ သူမထံ ပေးလိုက်သည်။

“နဝမမရီးလေး၊ မင်းရဲ့ ဆေးပညာအရည်အချင်းက ထူးကဲတယ်ဆိုတာ စတုတ္ထမရီး သိတယ်။ ဒီငွေအားလုံးကို ယူပြီး ဆေးဝယ်ဖို့ သုံးပါ၊ စတုတ္ထအစ်ကိုကို ကုသဖို့ မင်း တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ပေးပါ။”

ဟဲကျစ်ယန်သည် ခရီးသွားနေစဉ် အချို့သော ကုန်ကျစရိတ်များကို ကိုယ်တိုင်ထည့်ပေးခဲ့သည်မှလွဲ၍ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် စတုတ္ထမြောက်မရီးသည် သူမ၏ မိခင်မိသားစုက ပေးခဲ့သော ငွေကို မည်သည့်အရာအတွက်မှ မဖြုန်းခဲ့ကြောင်း သိထားသည်။

***