မြို့ရိုးပေါ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်

စွင်းကျစ်သည် နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရှားမှုများကို ဖတ်နိုင်သော်လည်း မော့ကျိုးယွီသည် သူနှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

အကြောင်းမှာ သူသည် စွင်းကျစ် ဘာကြောင့် ဤသို့ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို နားလည်ထားပြီးဖြစ်သည်။

လန်အာနှင့် ယွီအာ၏ ပုံတူများအောက်တွင် သဲလွန်စပေးသူများအတွက် ငွေလျန်း ( ၁၀၀ ) ဆုချီးမြှင့်မည်ဟူသော စကားလုံးများကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးထားသည်။

စွင်းကျစ်သည် ဤဆုလာဘ်ငွေလျန်း ( ၁၀၀ ) အတွက် ဤသို့လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်မည်ဟု ယူဆရသည်။

မူလက သူတို့သည် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းမှ ထွက်ခွာသည့်အခါ စွင်းကျစ်၏ ကျွန်စာချုပ်ကို ပြန်ပေးရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် ဤသို့သော လျှို့ဝှက်သစ္စာဖောက်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

စွင်းကျစ်ကို ဆက်လက်ထားရှိထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပုံရသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ရိုက်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် စွင်းကျစ်၏ အသက်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ့အလောင်းကို အရာရှိများ၏ အလောင်းများနှင့်အတူ ခြံထဲသို့ သယ်ယူသွားသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာမသွားမီ မည်သူမျှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိမှသာ အဆင်ပြေမည်ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးကို စီမံပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် သတိလစ်နေဆဲဖြစ်သော မော့ကျင်းနျဉ်ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

မော့ကျင်းနျဉ်၏ အသွင်အပြင်သည် စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုနှင့် သတ္တမမြောက်အစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် သတ္တမမြောက်အစ်ကိုသည် ထိုစဉ်က ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုနှင့်အတူ မတော်တဆမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ညီအစ်ကိုများ ပြန်လည်ဆုံစည်းရသည့်အခါ ဤသို့သော မြင်ကွင်း ဖြစ်နေသည်။

"နဝမညီလေး၊ ဆဋ္ဌမအစ်ကိုကို ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ။"

မော့ကျိုးယွီသည် ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုကို မည်သို့တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း ဧကရာဇ်အား မည်သို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ကို အကျဉ်းချုပ်ပြောပြပြီးနောက် ဤသို့ ဆက်ပြောသည်။

"စတုတ္ထအစ်ကို၊ သတ္တမအစ်ကို၊ အခု ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း ဧကရာဇ် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်လို့ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းမှာ သေချာပေါက် အထိကရုဏ်း ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီအထိကရုဏ်းကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားရမယ်။"

စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုနှင့် သတ္တမမြောက်အစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံးသည် သူ၏အကြံအစည်ကို သဘောတူသည်။ သို့သော် သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေကို တွေးမိသည့်အခါ ချက်ချင်း ယုံကြည်မှုတို့ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

သတ္တမမြောက်အစ်ကိုသည် သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ "နဝမညီလေး၊ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းမှာ အထိကရုဏ်းဖြစ်မယ်ဆိုပေမယ့် မင်းနဲ့ နဝမခယ်မတို့ပဲဆိုရင် ထွက်သွားနိုင်လောက်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် သိပ်မလွယ်ကူဘူးလို့ ထင်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒါက နဝမညီလေးတို့ ဇနီးမောင်နှံကို အမှုထဲ ဆွဲခေါ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

တကယ်တော့ ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီသည် သူမ၏ နေရာလပ်နယ်မြေကို အဓိကအားကိုးပြီး ထွက်ခွာရန် နည်းလမ်းကို ရေးဆွဲထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနည်းလမ်းကို အစ်ကိုနှစ်ဦးအား ရှင်းပြလို့မရနိုင်ပေ။

မော့ကျိုးယွီက နောက်ထပ် ရှင်းလင်းချက် မပေးခဲ့ပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ယန်ယန်နဲ့ ငါက မင်းတို့ကို ခေါ်ထွက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာထားပြီးပြီ။"

သူ ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုနှင့် သတ္တမမြောက်အစ်ကိုသည် ထပ်မံ ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

အချိန်ဆွဲထားရန် အခွင့်မရှိပေ။ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းတွင် အဓိကရုဏ်းမဖြစ်မီ ထွက်ခွာနိုင်ရန် ပိုကောင်းသည်။

ယခုအခါ စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုနှင့် သတ္တမမြောက်အစ်ကိုသည် သတိရှိနေသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ငွေအပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "စတုတ္ထအစ်ကို၊ သတ္တမအစ်ကို၊ ညီမ အရင်ဆုံး အစ်မကိုတို့ကို ကုသပေးပါရစေ။"

မော့အစ်ကိုနှစ်ဦးမှ တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုမီ ဟဲကျစ်ယန်၏ အပ်များသည် သူတို့၏ သွေးကြောများကို ထိုးဖောက်ပြီးပြီဖြစ်သည်။ မကြာမီတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို၏ အကြောများကိုလည်း အပ်စိုက်ပြီး သူတို့အားလုံးကို နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လန်အာနှင့် ယွီအာတို့ကို ခေါ်ပြီး အလားတူပင် သူတို့ကို သတိမေ့သွားစေကာ နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။

သူမနှင့် မော့ကျိုးယွီသည်လည်း နေရာလပ်နယ်မြေထဲတွင် အဝတ်အစားများကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ပြီး အစားအစာအနည်းငယ်ကို ရိုးရှင်းစွာ စားသောက်ကာ မြို့မှထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းတွင် မနက်စောစော တရားရုံး ကျင်းပချိန် ဖြစ်သည်။

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း၏ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်အရာရှိများအားလုံးသည် ပင်မခန်းမတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်တည်နေကြသည်။

ယနေ့ မနက်စောစောတရားရုံးသို့ ဧကရာဇ် မရောက်လာသည့် အကြောင်းကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း၏ အနောက်ဆောင်သည် လုံးဝ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် မိန်းမစိုးများသည် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် နိုးလာကြပြီးနောက် သူတို့၏ သခင် ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ဧကရီ ပျောက်ဆုံးနေပြီး ယခု ဧကရာဇ်လည်း ပျောက်ဆုံးနေသည်။ ဤသတင်းကို မည်သူ့ထံ သတင်းပို့ရမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့သဖြင့် မိန်းမစိုးအကြီးအကဲသည် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ မနက်စောစော တရားရုံးသို့ သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် အရေးကြီးသောကိစ္စဖြစ်သဖြင့် မိန်းမစိုးအကြီးအကဲသည် ၎င်းကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကြေညာရဲခြင်း မရှိပေ။

သူသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအား ဤအကြောင်းကို ပြောပြရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ဧကရာဇ် ပျောက်ဆုံးသွားသည်ဟု ကြားသိရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသော်လည်း ၎င်းကို မပြသခဲ့ပေ။

သူသည် ဧကရာဇ်သည် ထာဝရ ပျောက်ဆုံးနေဖို့ကိုသာ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် သူသည် စစ်မှန်သော ခေါင်းဆောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ဆက်ခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သူ၏ အနာဂတ်ကို စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်နေစဉ် လူများသည် စိတ်မရှည်စွာ လာရောက်မေးမြန်းကြသည်။

"အိမ်ရှေ့စံမင်းသား အရှင်မင်းကြီး ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် စဉ်းစားရန်ပင်မလိုဘဲ ဧကရာဇ်သည် ပျောက်ဆုံးသွားပြီဟု လူအားလုံးကို ကြေညာလိုက်သည်။

ဤနည်းဖြင့်သာ သူသည် တကယ့်အာဏာရှင်ဖြစ်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်း သူ ကြေညာပြီးနောက် လူတိုင်းက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအား ယာယီတာဝန် ယူပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ဧကရာဇ်အား ပြန်မလာစေလိုသော်လည်း အပြင်ပိုင်းမှာတော့ သူ့ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းထားရဦးမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ချက်ချင်း မြို့ထဲရှိ စစ်သားများအားလုံးနှင့် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်များအား မြို့တော်ကို ပိတ်ဆို့ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး လူဆိုးများ ထွက်ပြေးရန် လုံးဝခွင့်မပြုပေ။

သို့သော် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့်တပြိုင်နက် စစ်သား အမြောက်အများ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တံခါးစောင့်စစ်သားများသည် ကိစ္စ ကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေပြီဟု သိလိုက်ကြပြီး မြို့တံခါးကို အလျင်အမြန် ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ရင်း ယခုအခါ လူသိရှင်ကြား မြို့မှ ထွက်ခွာရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိလိုက်ကြသည်။

သို့သော် စစ်သား အမြောက်အများ မြို့တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသည့်အချိန်တွင် ထွက်ခွာရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါမှသာ သူတို့သည် ဘေးအန္တရာယ် မကျနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ယန်ယန်၊ ကိုယ် မင်းကို ဂရုတစိုက် ဖက်ပြီး မြို့တံတိုင်းကို ကျော်တက်မယ်။"

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ ဗိုက်ပြားပြားလေးကို မသိစိတ်က တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

ယခုအခါ သူမတွင်လည်း ကာကွယ်ရမည့်သူတစ်ဦးရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမ လုပ်ဆောင်သမျှကို အထူးသတိထားရမည်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ယခုမှာ နေ့အချိန် ဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီထံတွင် ကျွမ်းကျင်ပြောင်မြောက်သော ကိုယ်ဖော့စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း ဤသို့ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုသည် စစ်သားများ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ ဗိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ မော့ကျိုးယွီကို ဂရုတစိုက် ဖက်ထားလျက် မြို့တံတိုင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည့်အခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က "အမြန် မြှားတွေနဲ့ပစ်ကြ၊ မြို့တံတိုင်းပေါ်မှာ လူတွေရှိတယ်။" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤအော်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မော့ကျိုးယွီ၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ဟဲကျစ်ယန်ကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏ အမြန်နှုန်းကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

အခြေအနေ ဆိုးရွားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ အသိစိတ်ကို အသုံးပြုပြီး မော့ကျိုးယွီအား နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။

ဤအခြေအနေများကြောင့် သူမသည် အန္တရာယ်များသည့် လုပ်ဆောင်မှုများကို မလုပ်လိုခဲ့ပေ။

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းစစ်သားများသည် မြို့တံတိုင်းပေါ်ရှိ လူနှစ်ဦးသည် မျက်စိတစ်မှတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မျက်မြင် တွေ့လိုက်ရသည်။

စစ်သားများသည် သူတို့အားလုံး အမြင်မှားနေသည်ဟု ထင်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပွတ်နေကြသည်။

နေ့အချိန်တွင် အသက်ရှင်နေသည့် လူနှစ်ဦး ဤသို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်သည် နေ့အချိန် မဟုတ်ခဲ့ပါက သူတို့သည် သရဲတစ္ဆေများကို မြင်လိုက်ရသည်ဟု ထင်ကြပေမည်။

နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခံရသောအခါ မော့ကျိုးယွီသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ စိတ်အပူဆုံးမှာ သူ့ဇနီးဖြစ်သူ၏ ကျန်းမာရေး ဖြစ်သည်။

"ယန်ယန် ဘယ်နေရာမှာ မသက်မသာဖြစ်နေတာလဲ။"

"ကျွန်မ အဆင်ပြေတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။" ဟဲကျစ်ယန်သည် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူတို့ ထွက်ခွာရန် အရေးကြီးသောအချိန်ဖြစ်သည်။ မတော်တဆမှုများ လုံးဝ မဖြစ်ပေါ်စေရပေ။

မြို့တံတိုင်းပေါ်တွင် သူတို့ကို အရာရှိစစ်သားများစွာက မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် သူတို့၏ အဝတ်အစားများကို ထပ်မံ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီ၏ မူလမီးခိုးရောင်အင်္ကျီသည် အစိမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟဲကျစ်ယန်သည်လည်း ရောင်စုံဝတ်စုံတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် နေရာလပ်နယ်မြေထဲတွင် ဆယ်မိနစ်ခန့် နေပြီးမှ ထွက်ခွာလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ ယခင်လှုပ်ရှားမှုများသည် စစ်သားများ ပိုမို များပြားစွာ မြို့ပြင်သို့ လိုက်လံရှာဖွေစေခဲ့သည်။

သူတို့သည် မြို့တံတိုင်းပေါ်တွင် ထပ်မံပေါ်လာသောအခါ စောင့်ကြပ်သူများ သိပ်မများတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့တံတိုင်းမှ လျင်မြန်စွာ ခုန်ချကာ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် သဘာဝကျကျ လှမ်းလျှောက်သွားကြသည်။

အဝတ်အစားပြောင်းလဲခြင်းသည် သူတို့၏ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ရန် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

စစ်သားများသည် သူတို့ကို မြို့တံတိုင်းပေါ်တွင် မြင်သောအခါ သူတို့၏ အဝတ်အစားများ၏ အရောင်ကိုသာ မြင်ခဲ့ရသည်။

ယခုမြို့ပြင်တွင် ရှာဖွေနေစဉ် ဤသဲလွန်စကိုသာ အသုံးပြုနိုင်သည်။ မြို့ပြင်ရှိ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် သာမန်ပြည်သူများ အနည်းငယ် ရှိသည်။

သို့သော် စစ်သား အမြောက်အများ ပေါ်ထွက်လာသဖြင့် ပြည်သူများသည် တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူတို့မသိကြဘဲ ပါဝင်ပတ်သက်မှာကို စိုးရိမ်ကြသည်။ အရေးကြီးသော ကိစ္စမရှိဘဲ မည်သူမျှ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် မရဲကြပေ။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလျက် သာမန်ပြည်သူများ၏ ထိတ်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးနေသည့်ပုံစံကို အတုခိုးကာ ရှေ့သို့လှမ်းလျှောက်သွားကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စစ်သားများက သူတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့သော်လည်း တစ်ကြိမ်စီတိုင်း ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်နာရီခွဲကျော်ကြာ အလျင်အမြန်သွားရောက်ပြီးနောက် နောက်ထပ်မြို့တစ်ခု၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

***