ကျွန်မတို့ကလေးက ကျန်းမာတယ်

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းမှ အရာရှိများသည် သူတို့အား ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပုံရသည်။ ပိတ်ဆို့ရေးအမိန့်သည် ဤနေရာသို့ မရောက်ရှိသေးဘဲ ဤနေရာသည် အေးချမ်းနေပုံရဆဲဖြစ်သည်။

မြို့တော်မှ ပြန်လာသည့် ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် ဤမျှ ချောမွေ့စွာ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ပြန်လာသည့်ခရီးတွင် လူအရေအတွက် များလာသဖြင့် သူတို့၏ SUVကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ နေရာလပ်နယ်မြေထဲတွင် မြင်းများကို မွေးမြူထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် အသုံးဝင်လာခဲ့သည်။

ရထားများနှင့်ပတ်သက်ပြီး ရှိသမျှ သစ်သားများကို ရထားလုံးအဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်သည်။

သူမသည် ဤခေတ်ကာလ၏ ရထားလုံးပုံစံအတိုင်း ရထားလုံးနှစ်စီး ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး မော့ကျိုးယွီက မြင်းများကို ရထားလုံးနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

ရထားလုံးများသည် ထူးခြားသည်။ အပြင်ပိုင်းတွင် ပြတင်းပေါက်မရှိခြင်းမှလွဲ၍ အလွန်ရိုးရှင်းပုံပေါက်သည်။

ရထားလုံးတံခါးများကို အတွင်းပိုင်းမှ လူများမမြင်နိုင်အောင် သော့ခတ်နိုင်သည်။ သို့သော် ရထားလုံးအတွင်းပိုင်းတွင်မူ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ရှိသည်။

စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုနှင့် သတ္တမမြောက်အစ်ကိုတို့၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရာ သူတို့သည် အနောက်မြောက်ပိုင်းသို့ ခရီးရှည်ထွက်ရန် မသင့်တော်ပေ။

ရထားများက သက်တောင့်သက်သာ မရှိပါက သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အနောက်မြောက်ပိုင်းသို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု ပြောရန် ခက်ခဲသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ရထားအတွင်းပိုင်းတစ်ခုလုံးကို ချည်ထည်အထူဖြင့် ထုပ်ပိုးထားခဲ့ပြီး ၎င်းပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ခေတ်သစ်ကမ္ဘာရှိ ကုတင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေကာ ခရီးသည်အား ပိုမို ခံနိုင်ရည် ရှိစေသည်။

ပြတင်းပေါက် မရှိခြင်းနှင့် တံခါးများတွင် သော့များ တပ်ဆင်ထားခြင်းသည်လည်း ဟဲကျစ်ယန်၏ ဂရုတစိုက် စဉ်းစားထားသော တန်ပြန်ဆောင်ရွက်မှုများ ဖြစ်သည်။

လမ်းတွင် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက သို့မဟုတ် မြို့တံခါးများ ဖြတ်သန်းရာတွင် မေးမြန်းခံရပါက သူမသည် ရထားတံခါးများကို စောစီးစွာ သော့ခတ်ပြီး သူတို့ကို သူမ၏ နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် အတွင်းပိုင်းရှိလူများသည် အပြင်ဘက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မမြင်နိုင်သဖြင့် သူမ၏ နေရာလပ်နယ်မြေ ပေါ်ထွက်လာမည့် စိုးရိမ်မှုကို တိုက်ရိုက်ဖြေရှင်းပေးသည်။

ထို့နောက် ထမင်းလုံးလေး ကိစ္စရှိသေးသည်။ သူတို့အားလုံးသည် ထိုကလေးလေးက သူတို့နှင့်အတူ ထွက်သွားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။

ပြန်လာသည့်ခရီးတွင် လူအရေအတွက်များလာသဖြင့် သံသယ ဖြစ်စရာ အကြောင်း မရှိစေရန် ထမင်းလုံးလေးကိုလည်း ခေါ်ဆောင်သွားရမည်။

ရထားလုံးများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ အသိစိတ်ဖြင့် မော့ညီအစ်ကိုသုံးဦးကို ရထားတစ်စီးထဲသို့ ပို့လိုက်ပြီး လန်အာနှင့် ယွီအာကို အခြားရထားတစ်စီးထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ထမင်းလုံးလေးကို ကောက်ယူပြီး တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ထမင်းလုံးလေး လိမ္မာနော်။ အိမ်ပြန်တော့မယ်။ မင်းက အဲဒီအစ်မနှစ်ယောက်နဲ့ ရက်အနည်းငယ်လောက် ရထားလုံးထဲမှာ အတူလိုက်ရမယ်။”

သူ့သခင်မပြောသည်ကို ကြားလျှင် ထမင်းလုံးလေးသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပြတ်သားစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သို့သော် အရသာရှိသော ဝါးမျှစ်များနှင့် ဖော်မြူလာနို့ရရှိရန် သူ့သခင်မ ပြောသည်ကို နာခံရမည်။

ထို့ကြောင့် ထိုကလေးလေးသည် သူ့သခင်မကို မကျေမနပ်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး မလိုလားစွာ ရထားလုံးထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက် ဟဲကျစ်ယန်သည် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ထွက်ခွာနိုင်အောင် နေရာလပ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ရထားလုံး နှစ်စီးကို ကြည့်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူ ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်ကို မြင်လျှင် ဟဲကျစ်ယန်က မေးသည်။

“တခြား ဘာတွေ လုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်သေးလဲ။”

မော့ကျိုးယွီက ရထားနှစ်စီးကို ညွှန်ပြပြီး ပြောသည်။ “ရထားလုံး နှစ်စီး ရှိတယ်။ အပြင်ထွက်ပြီး ရထားလုံးမောင်းသူ ငှားရမ်းရမယ်။”

“မလိုပါဘူး။ ကျွန်မလည်း မောင်းတတ်တယ်။ ငါတို့ တစ်ယောက် တစ်စီး မောင်းမယ်။”

သူမသည် လူငှားရန် သဘောမတူပေ။ သူမသည် အနီးကပ် အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

သူတို့ ငှားလိုက်သည့် ရထားမောင်းသူသည် မရိုးသားသူဖြစ်နေပါက ဒုက္ခမဖြစ်စေဘူးလား။

မော့ကျိုးယွီသည် ဤအကြောင်းပြချက်ကို အလွန်နားလည်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ့ဇနီးသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေပြီး ခရီးရှည်ထွက်ရန် မသင့်တော်ပေ။

လမ်းခရီးတွင် တစ်စုံတစ်ရာ မတော်မတဆ ဖြစ်သွားပါက သူသည် တစ်သက်လုံး သူ့ကိုယ်သူ ခွင့်လွှတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် မော့ကျိုးယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်သည် လျှံထွက်နေခဲ့သည်။

သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေတွင် သူသည် ဇနီးဖြစ်သူပြောသည့်အတိုင်း မလုပ်ပါက သူသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

“ဒါဆိုလည်း ဖြည်းဖြည်းသွားမယ်။ တစ်စုံတစ်ရာ မသက်မသာဖြစ်ရင် ချက်ချင်း ပြောပြရမယ်။”

သူ သဘောတူသည်ကို မြင်လျှင် ဟဲကျစ်ယန်သည် အလျင်စလို ရထားလုံးပေါ်သို့ ထိုင်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ သိတယ်။ ငါတို့ မြန်မြန်သွားရမယ်။”

ထိုစကားဆုံးသည်နှင့် ဇနီးမောင်နှံသည် ရထားလုံးနှစ်စီးနှင့်အတူ နေရာလပ်နယ်မြေ အပြင်ဘက်သို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဇနီးမောင်နှံသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရထားလုံးများကို စတင်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

ရထားလုံးများသည် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားပြီး မကြာမီ မြို့တံခါးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ပိတ်ဆို့ရေးအစီအမံသည် ထိုနေရာတွင် အပြည့်အဝ အကောင်အထည် မဖော်ဆောင်ရသေးသဖြင့် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း ဧကရာဇ် ပျောက်ဆုံးသွားသည့်သတင်းသည် ဤနေရာသို့ မပြန့်ပွားရသေးဘူးဟု ယူဆရသည်။

သို့သော် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအိမ်တော်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ခိုးမှုသည် မြို့တွင်းတွင် ကြီးမားသော ဆူညံမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဖြတ်သွားသူများကို ပုံမှန်စစ်ဆေးမှုများသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရထားလုံးထဲရှိ လူများသည် သတိလစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဇနီးမောင်နှံသည် ရထားလုံးများကို လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသောနေရာသို့ မောင်းသွားပြီး သူတို့ကို နေရာထဲသို့ ပြန်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းရှိ သာမန်ပြည်သူများနှင့် မခြားမနားပုံစံဖြင့် မြို့တံခါးသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

မြို့တံခါးတွင် အစောင့်များသည် သူတို့ကို ရိုးရှင်းသော မေးခွန်းအနည်းငယ်သာ မေးမြန်းပြီး ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ပထမမြို့ကို အလွယ်တကူ ဖြတ်သန်းပြီးနောက်၊ ဇနီးမောင်နှံသည် သူတို့၏ သတိထားမှုကို မလျှော့ချခဲ့ပေ။

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း၏ ဧကရာဇ် ပျောက်ဆုံးမှုသည် ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သတင်းသည် နေရာအနှံ့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားမည်မှာ သေချာသည်။

သူတို့သည် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ခရီးသွားနိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်ထားပြီး ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းတွင် ပိတ်ဆို့ရေးအစီအမံများ အပြည့်အဝမစတင်မီ တာ့ရွှင်းနယ်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။

လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် ဟဲကျစ်ယန်သည် ရထားလုံး နှစ်စီးကို နေရာမှ ပြန်လည်ထုတ်ယူပြီး ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

ထွက်ခွာပြီး တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ဟဲကျစ်ယန်သည် ရထားလုံး အတွင်းမှ လန်အာနှင့် ယွီအာတို့၏ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အစ်မ လန်အာ၊ ငါတို့ ဘယ်မှာ ရောက်နေတာလဲ။”

ယွီအာ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရထားအတွင်းမှ အော်သံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

“အာ... အစ်မ လန်အာ၊ တစ်ခုခုက အမွှေးအမျှင်တွေနဲ့ လှုပ်ရှားနေတယ်။ ဒါ ဘာလဲ။”

ရထားလုံးအတွင်းသည် မှောင်မည်းနေသည်။

ထမင်းလုံးလေးသည် ယွီအာ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသဖြင့် လန်အာသည် ယွီအာ ပြောသော အမွှေးအမျှင်တစ်ခုအကြောင်း မသိခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် သူမသည် သဘာဝအားဖြင့် အေးဆေးတည်ငြိမ်သူ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ် မသိနိုင်သော နေရာတွင် အမွှေးအမျှင် တစ်ခုခု ရှိသည်ဟု ဆိုဦးတော့ သူမသည် ယွီအာကဲ့သို့ အော်ဟစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ယွီအာအား ဆက်လက်အော်ဟစ်ခြင်းမှ တားဆီးရန် လန်အာသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန်အုပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဆူညံမနေနဲ့။ ငါတို့ ရထားလုံးထဲမှာ ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်။”

လန်အာသည် ယိမ်းယိုင်နေသည့် ခံစားချက်ကို သတိပြုမိပြီး သူတို့သည် ရထားထဲတွင်ရှိမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ယွီအာသည် မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် သူမကိုယ်သူမ အေးဆေးတည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူတို့၏ အသံများကို ကြားလျှင် ဟဲကျစ်ယန်သည် ချက်ချင်းတုံ့ပြန်သည်။

“မကြောက်ပါနဲ့။ အဲဒါ ငါ့အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ပါ။ ရထားလုံးထဲမှာ မင်းတို့ အရမ်း လုံခြုံတယ်။”

ဟဲကျစ်ယန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ယွီအာ၏ ထိတ်လန့်နေသော စိတ်သည် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်က ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။

“အခု တာ့ရွှင်းကို သွားနေတယ်။ လမ်းမှာ အန္တရာယ်တွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ပြတင်းပေါက်မပါတဲ့ ရထားလုံး နှစ်စီးကို တမင် ဝယ်ထားတာ။ မင်းပြောတဲ့ အမွှေးအမျှင်တစ်ခုက ငါ့အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ပဲ။ သူက အရမ်းနာခံတတ်ပြီး မင်းတို့ကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။”

လန်အာသည် အခြေအနေ၏ အရေးတကြီးဖြစ်မှုကို နားလည်သည်။

ထို့အပြင် ရထားကို ဟဲကျစ်ယန်ကိုယ်တိုင် မောင်းနေသည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။

သူမတို့ညီအစ်မတွင် မည်သည့် ဂုဏ်ရည်နှင့် အရည်အချင်းများ ရှိခဲ့သနည်း။

သူတို့ကို ဤဇနီးမောင်နှံက ကယ်တင်ပေးခဲ့ရုံသာမက ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းမှ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဤမျှသော အန္တရာယ်များကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

လန်အာအနေဖြင့် ဤကျေးဇူးကို အမှတ်ရနေမည်ဖြစ်သည်။

သူမ အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး၊ သူမသည် သခင်မမော့၏ နံဘေးတွင် ရှိနေပြီး မင်းသမီးအပေါ် ထားရှိသော သစ္စာစောင့်သိမှုမျိုးဖြင့် သူမကို လုပ်ကျွေးပြုစုပေးသွားမည်ဖြစ်သည်။

***