မော့ကျင်းနျဉ် နိုးလာခြင်း

ယွီအာအနေဖြင့် များများစားစား ပြောစရာ မလိုပေ။

သူမသည် ထင်မြင်ချက်များစွာ မရှိခဲ့ဘဲ၊ အမြဲတမ်း လန်အာ၏ စကားကို နားထောင်ခဲ့သည်။

စတုတ္ထမင်းသမီးက သူမကို အိမ်ထောင်ရေးမဟာမိတ်အတွက် ခေါ်ဆောင်လာရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်မှာ သူမသည် နာခံတတ်သူဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် လန်အာ၏ အတွေးများကို မသိခဲ့ပေ။

သူမသည် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြပြီးနောက် ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီဘက်တွင်မူ ပထမဆုံးနိုးလာသူမှာ သတ္တမမြောက်အစ်ကို ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် အလားတူ မှောင်မည်းနေသော်လည်း ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် ဤမျှသော မှောင်မိုက်မှုသည် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း၊ သူသည် ချက်ချင်း မေးခွန်းများ မမေးဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်နေသည့် ခံစားချက်နှင့် မြင်းသံများသည် သူသည် ရထားလုံးထဲတွင် ရှိနေကြောင်း ဖော်ပြသည်။

စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုနှင့် ဆဌမမြောက်အစ်ကိုသည် သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသည်။ သူသည် ပထမဆုံး စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုကို တွန်းလိုက်သည်။

“စတုတ္ထအစ်ကို၊ နိုးလာပါ‌တော့။”

စတုတ္ထအစ်ကိုသည် နိုးလာနေသည့် လက္ခဏာများပြသပြီးဖြစ်ပြီး၊ မော့ယွမ်စဲ၏ တွန်းလှုပ်မှုကြောင့် အပြည့်အဝ နိုးလာခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ရထားလုံးအတွင်းမှ လှုပ်ရှားသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း ရှင်းပြသည်။

“စတုတ္ထအစ်ကို၊ သတ္တမအစ်ကို၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းတို့ အခု အရမ်းလုံခြုံတယ်။”

သူတို့ ကိုးယောက်မြောက်ညီလေး၏ အသံကို ကြားလျှင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် လုံးဝ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူတို့သည် တိကျသော အခြေအနေကို မသိခဲ့သလို၊ ရထားလုံးထဲတွင် နိုးလာရသည့် အကြောင်းကိုလည်း မသိခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူတို့၏ နဝမမြောက်ညီလေး ရှိနေသဖြင့် သူတို့ လုံခြုံမှု ရှိမည်မှာ သေချာသည်။

ယခုအခါ နေ့လယ်နီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ ရထားလုံးသည် နောက်ထပ်မြို့ တစ်မြို့သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ နားလည်မှုအရ ဤသည်မှာ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း၏ အကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ဖြတ်သန်းရန် ညဉ့်နက်သည်အထိ အချိန်ယူရလိမ့်မည်။

သူ တစ်နေရာရာကို အလျင်စလိုသွားဖို့ ရှိနေရင်တောင် သူ့ဇနီး၏ ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ရမည်။

သူသည် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် ခဏတာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် မြို့တွင်း၌ ခဏအနားယူရန်နှင့် အစာစားပြီးမှ ခရီးဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

အကောင်းဆုံးကတော့ မှောင်ရီစပျိုးမှ မြို့မှ ထွက်ခွာခြင်းဖြစ်သည်။ ရထားလုံးထဲတွင် အနားယူခြင်းသည် မြို့တွင်းထက် ပိုမိုလုံခြုံမည်ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းဧကရာဇ် ပျောက်ဆုံးမှုသတင်းသည် ဤနေရာသို့ ဘယ်အချိန်ရောက်ရှိမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ထွက်ခွာလိုလျှင် ဒုက္ခဖြစ်လာနိုင်သည်။

အစီအစဉ်အတိုင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ရထားလုံးကို လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော နေရာသို့ မောင်းသွားခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် အစားအစာဝယ်ရန် အပြင်ထွက်သွားဟန်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ နေရာလပ်နယ်မြေထဲတွင် အသင့်စားစရာများကို ဝယ်ယူနေခဲ့သည်။

ဇနီးမောင်နှံသည် ရထားလုံးအခန်းများကို သီးခြားစီ ဖွင့်လိုက်ပြီး ဦးစွာကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများကို ဂရုစိုက်ပြီးနောက် အလျင်စလို စားသောက်ခဲ့ကြသည်။

မနေ့ညကတည်းက ယခုအချိန်အထိ ဤသည်မှာ သူတို့စားသောက်သည့် ပထမဆုံး စားသောက်သည့် အစာဖြစ်ပြီး၊ အားစိုက်ထုတ်မှု မများပြားသည့်တိုင် ဗိုက်ဆာနေခဲ့သည်။

သူ့သခင်မကို မြင်လျှင် ထမင်းလုံးလေးသည် ချက်ချင်း သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တက်လာပြီး ချစ်စရာဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

ထမင်းလုံး၏ ညင်သာသော အသံလေးသည် ဟဲကျစ်ယန်၏ နှလုံးကို အရည်ပျော်စေခဲ့ပြီး သူမသည် ဘေးသို့ အလျင်အမြန်ချကာ သူ့အကြိုက်ဆုံးအစားအစာကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ဗိုက်ပြည့်အောင်စားပြီးနောက် ခရီးဆက်ရန် တိုက်တွန်းဖို့ ပြင်ဆင်နေစဉ် မော့ကျိုးယွီဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“နဝမညီလေး၊ နဝမခယ်မလေး၊ မြန်မြန်လာကြဦး၊ ဆဋ္ဌမအစ်ကို နိုးလာပြီ။” မော့ယွမ်စဲသည် သိသာစွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို၏ အခြေအနေသည် စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုနှင့် သတ္တမမြောက်အစ်ကိုထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ထထိုင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေပုံရသည်။

“ဆဋ္ဌမအစ်ကို။” “ဆဋ္ဌမအစ်ကို။” “ဆဋ္ဌမညီလေး။”

မော့ညီအစ်ကိုသုံးဦးသည် မော့ကျင်းနျဉ်ကို တပြိုင်နက်တည်း ခေါ်လိုက်သည်။

မော့ကျင်းနျဉ်သည် သူ့ညီအစ်ကိုများ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် မော့ယွမ်စဲကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။

“သတ္တမညီလေး၊ ငါတို့ အကယ်ခံရပြီလား။” မော့ကျင်းနျဉ်သည် သူနှင့် သတ္တမမြောက်ညီလေးတို့ စစ်မြေပြင်တွင် အဆိပ်ခတ်ခံခဲ့ရပြီး၊ နိုးလာသောအခါ သူတို့ လက်ချောင်းများပင် မမြင်နိုင်သော မှောင်မိုက်သည့် မြေအောက်ထောင်တွင် အချုပ်နှောင်ခံထားရသည်ကို သတိရသည်။

အစောင့်များသည် နေ့စဉ် ရောက်လာပြီး သူ့ကို ပုံမှန်ရိုက်နှက်ကြသည်၊ သူတို့၏ အင်အားကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် သူ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း မသေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤမျှသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုသည် တစ်လခန့် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး တစ်နေ့တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူတစ်ဦး ရောက်လာပြီး သူသည် သတိမထင်မှတ်စွာဖြင့် သူ့ထံသို့ ကူပိုး တစ်ကောင်ကို ထည့်သွင်းခံခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ သူသည် သူ့ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ရှိနေပြီး သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ အရာအားလုံးသည် အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သလား။

သူကိုယ်တိုင် မဖြေရှင်းနိုင်သဖြင့် ထိုနှစ်တွင် သူ၏ အတူတူ အတွေ့အကြုံရှိခဲ့သော သတ္တမမြောက်ညီလေးကို မေးမြန်းရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ့ညီအစ်ကိုများကို ဤမျှသော အခြေအနေတွင် နိုးလာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ မော့ရှို့ယန်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်ခံစားရသည်။

“ဆဋ္ဌမအစ်ကို၊ ငါတို့ညီအစ်ကိုအားလုံး တူညီတဲ့ ဒုက္ခတွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရတယ်၊ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းက သခင်စစ်မုန့်လို့ခေါ်တဲ့ လူတစ်ဦးရဲ့ လက်ထဲကို ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ ကျရောက်ခဲ့ကြတယ်။ မင်းနဲ့ သတ္တမညီလေးတို့ နှစ်ဦးစလုံး အဲ့ဒီလူရဲ့ ရုပ်သေးကူပိုးနဲ့ ထိန်းချုပ်တာကို ခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို မမှတ်မိတာ ပုံမှန်ပဲ။ ကံကောင်းစွာပဲ နဝမညီလေးနဲ့ ခယ်မလေးတို့က တစ်ခုခု မမှန်တာကို သတိပြုမိပြီး ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းအထိ ရောက်လာခဲ့လို့ ယနေ့အထိ ငါတို့တွေ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ကြတာပဲ။”

စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် မော့ကျင်းနျဉ်ဟာ သူ့ဘေးနားက သူ့အစ်ကိုနှစ်ယောက်ဟာ ပိန်ချုံးနေရုံသာမက အိပ်ရာထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး လှဲနေခဲ့ရသူတစ်ယောက်လို အားနည်းနေတယ်ဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

နဝမမြောက်ညီလေးရော...။ အခုလေးတင် နဝမမြောက်ညိလေးရဲ့ အသံကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါဆို သူ့ကို ဘာလို့ မမြင်တာလဲ။

မော့ကျင်းနျဉ်က စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူ့မှာ မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေပေမယ့် ဘယ်ကစမေးရမှန်း မသိခဲ့ဘူး။

မော့ကျိုးယွီက ရထားလုံးရဲ့ အစွန်းမှာ ထိုင်ပြီး “ဆဋ္ဌမအစ်ကို၊ အစ်ကို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လိုခံစားနေရလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

အတိတ်ကာလတွင် သူ ကယ်တင်ခဲ့သော မော့ညီအစ်ကိုအားလုံးသည် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသူများ သို့မဟုတ် အလွန်အားနည်းနေသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူ့ဆဋ္ဌမအစ်ကိုသည်လည်း အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ကူပိုးအဆိပ်ဖယ်ရှားပြီးနောက် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ခံစားနေရမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် မော့ကျင်းနျဉ်သည် စကားပြောသူကို သတိပြုမိသည်။

အဲဒီအသံက သိသာစွာ နဝမမြောက်ညီလေး၏ အသံ ဖြစ်သော်လည်း၊ လူကတော့ မဟုတ်ပေ…။

“မင်း ဘယ်သူလဲ။”

ဤအချိန်တွင် မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏ အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် ရှင်းပြရုံသာ လုပ်နိုင်သည်။

“ဆဋ္ဌမအစ်ကို၊ ငါတို့ အခု ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း နယ်မြေထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။ ခရီးသွားရတာ အဆင်ပြေအောင် ငါ ဒီလိုမျိုး ရုပ်ဖျက်ထားရတာ။”

အခြေအနေကို မြင်လျှင် စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုကလည်း ရှင်းပြရန် ကူညီပေးသည်။

“ဆဋ္ဌမအစ်ကို၊ ဒါက တကယ် နဝမညီလေးပဲ၊ မမှားဘူး။”

မော့ကျိုးယွီသည် ခရီးဆက်ရန် အလျင်စလိုဖြစ်နေပြီး ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုအား များများစားစား ရှင်းပြလို့ မရခဲ့ပေ။

“ဆဌမအစ်ကို၊ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ သတ္တမအစ်ကိုက မင်းကို ပြောပြလိမ့်မယ်။ ငါတို့ ခရီးဆက်ရမယ်။ မင်း မသက်မသာဖြစ်နေရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်ပါ။”

ပုံမှန်အချိန်များဆိုလျှင် ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို နိုးလာသည်ကို မြင်ရပါက မော့ကျိုးယွီသည် သူနှင့် အချိန်အကြာကြီး စကားပြောဆိုဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေက သူ့ကို ခွင့်မပြုပေ။ သူသည် ညဉ့်နက်မတိုင်မီ မြို့မှ ထွက်ခွာရမည်ဖြစ်သည်။

ရထားလုံးသည် ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ရထားလုံးအတွင်းမှ စကားပြောသံများကို သူ နားထောင်နိုင်ခဲ့သည်။

စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုနှင့် သတ္တမမြောက်အစ်ကိုတို့သည် နဝမမြောက်ညီလေးထံမှ သိရှိခဲ့သည့်အရာအားလုံးကို မော့ကျင်းနျဉ်အား ပြောပြခဲ့သည်။

သူတို့ ပြောပြပြီးနောက် မော့ကျင်းနျဉ်၏ နဖူးတွင် ဒေါသထွက်နေသည့် သွေးကြောများ ထောင်ထွက်လာပြီး ရထားလုံးနံရံကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ရထားလုံးမှ တကျွီကျွီ အသံထွက်လာသည်ကို ခံစားမိပြီး နောက်ကြည့်လိုက်ရာ ရထားလုံးနံရံသည် အနည်းငယ် အက်ကွဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်...

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ့ဇနီးသည် အခန်းပြုလုပ်ရန် အရည်အသွေးကောင်းသော သစ်သားကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်၊ မဟုတ်ပါက ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို၏ ထိုထိုးချက်ဖြင့် ရထားလုံးနံရံသည် အစိတ်အပိုင်းများ ပြိုကွဲသွားဖွယ် ရှိသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ရထားလုံးကို အရှိန်လျှော့ပြီး အခန်းအတွင်းသို့ ပြောလိုက်သည်။

“ဆဋ္ဌမအစ်ကို၊ အရာအားလုံး အတိတ်မှာ ပြီးသွားပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုမျိုး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားသင့်တယ်။”

မော့ယွမ်စဲကလည်း ဖျောင်းဖျသည်။

“ဟုတ်တယ် ဆဋ္ဌမအစ်ကို၊ ငါတို့အားလုံး ယောကျ်ားတွေပဲ၊ လက်တွေ့ကို လက်ခံတတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်။”

မော့ကျင်းနျဉ်သည် လက်တွေ့ကို လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိသည်မဟုတ်ပေ၊ သူစဉ်းစားလေလေ ဒေါသထွက်လာလေဖြစ်သည်။

သူသည် အရပ်ရှစ်ပေရှိသော ယောကျ်ားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ကူပိုးကောင်တစ်ကောင်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံခဲ့ရသည်မှာ မလုံလောက်သလို သူသည် အခြားသူများအတွက် မိုက်မဲစွာ အသက်ကို ရောင်းစားခဲ့ရသည်။

မော့မိသားစုဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ရှက်သလိုခံစားရသည်။

သို့သော် စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုနှင့် သတ္တမမြောက်ညီလေးတို့က သူ့အား နဝမမြောက်ညီလေးထံမှ သိရှိခဲ့သမျှကို ပြောပြခဲ့ပြီး၊ သူတို့ညီအစ်ကိုများနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်ခဲ့သည်မှာ နဝမမြောက်ညီလေးနှင့် နဝမမြောက်ခယ်မလေး၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့်ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

နဝမမြောက်ညီလေးနှင့် နဝမမြောက်ခယ်မလေးတို့သည် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသို့ အန္တရာယ်များစွာဖြင့် လာရောက်ကယ်တင်ခဲ့သဖြင့် သူသည် ဤဒုတိယဘဝကို တန်ဖိုးထားရမည်ဖြစ်သည်။

***