ကိုယ့်ကို ယုံပါ၊ ကိုယ် မင်းနဲ့ ကိုယ်တို့ကလေးကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ကာကွယ်ပေးမှာပါ…

“မင်းတို့ပြောတာတွေကို ငါ နားလည်တယ်၊ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေကို ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ မြင်ရတာ နည်းနည်းစိတ်တိုနေတာပဲ။”

မော့ကျင်းနျဉ်သည် ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို အရင်လို စိတ်မလှုပ်ရှားတော့သည်ကို မြင်လျှင် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ဟဲကျစ်ယန်သည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူမသည် ရထားလုံးအရှိန်ကို အနည်းငယ် မြှင့်တင်လိုက်စဉ် သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ရထားလုံးတံခါးသည် အတွင်းမှ ပွင့်လာခဲ့သည်။

“နဝမညီလေး၊ ငါ နဝမခယ်မလေးရဲ့ ရထားလုံးကို မောင်းပေးပြီး သူမကို ခဏအနားယူခိုင်းလိုက်မယ်။”

မော့ကျင်းနျဉ်သည် ထိုသို့ပြောပြီး ရထားလုံးမှ ခုန်ချရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဆဋ္ဌမအစ်ကို၊ ညီမ လုပ်နိုင်တယ်။ အစ်ကို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကူပိုးအဆိပ်ဖြေပြီးခါစမို့ အပြည့်အဝ ပြန်လည်မသန်စွမ်းသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ဒီရက်တွေထဲ ရထားလုံးထဲမှာ အနားယူပြီး စတုတ္ထအစ်ကိုနဲ့ သတ္တမအစ်ကိုတို့ကို ဂရုစိုက်ပေးပါ။”

သူမသည် ရထားလုံးကို ကိုယ်တိုင်မောင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမနှင့် မော့ကျိုးယွီသည် လမ်းတွင် အရေးပေါ် အခြေအနေနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက ရထားလုံးတံခါးကို သော့ခတ်ပြီး ရထားလုံးကို နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရန် သဘောတူထားပြီးဖြစ်သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုက မောင်းလျှင် သူမသည် ဤပုံစံအတိုင်း ဆက်လက် လည်ပတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အားလုံးနှင့်အတူ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းမှ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာနိုင်ရန် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမကိုယ်တိုင် ကြိတ်မှိတ်ခံစားပြီး ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် မော့ကျိုးယွီသည် ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုက သူ့ဇနီးအစား ရထားလုံးမောင်းပေးမည်ကို မြင်လျှင် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။

သို့သော် လမ်းတွင် ကြုံတွေ့နိုင်သည့် အန္တရာယ်များကို စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူတစ်ဦးတည်းဆိုလျှင် လွယ်ကူမည်ဖြစ်သော်လည်း ရထားလုံး နှစ်စီးနှင့် လူ ခုနစ်ဦး ပါဝင်နေသည့်အခါ သူ့ဇနီး၏ နေရာလပ်နယ်မြေမရှိဘဲ အကြပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

မော့ကျိုးယွီသည် သူ့ဇနီးကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စွာ ကြည့်ပြီး အတင်းအကြပ်ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

“ဆဌမအစ်ကို၊ ကျစ်ယန်က ဆေးပညာအကြောင်း နားလည်တယ်၊ သူ ပြောတာကို နားထောင်သင့်တယ်။”

သူတို့နှစ်ဦးက သူ၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို ဖော်ပြသောအခါ မော့ကျင်းနျဉ်သည် ထိုအခါမှ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုတစိုက် ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

သူ အနည်းငယ် မူးဝေပြီး မသက်မသာဖြစ်နေသည်မှလွဲ၍ ကျန်းမာရေးက ကောင်းမွန်နေသည်။

ထို့အပြင် သူသည် နဝမမြောက်ခယ်မလေး၏ ကိုယ်ဝန်အကြောင်း မသိခဲ့ပေ။

မော့ကျိုးယွီတို့ဇနီးမောင်နှံက အခိုင်အမာတောင်းဆိုနေသည်ကို မြင်လျှင် သူသည် ခိုင်မာစွာ ဆန့်ကျင်ရန် အကြောင်း မရှိခဲ့ပေ။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ အရင်ရထားလုံးထဲမှာ အနားယူမယ်။ နဝမခယ်မလေး၊ မင်း ပင်ပန်းလာရင် ငါ့ကို ခေါ်ပါ၊ တစ်လှည့်စီ မောင်းမယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ညီမ ပင်ပန်းလာရင် ဆဋ္ဌမအစ်ကိုကို လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်။”

ဟဲကျစ်ယန်သည် တုံ့ပြန်ပြီး ရထားလုံးကို ဆက်လက်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

ခရီးလမ်းတစ်လျှောက် ချောမွေ့စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး မြို့တံခါးသို့ အချိန်မီရောက်ရှိခဲ့သည်။

မကြာသေးမီက နယ်စပ်မှ လူနှစ်ဦး ခိုးဝင်လာသည့်အတွက် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းသည် ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။

မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်စဉ်တွင် စစ်ဆေးမှု သိပ်မရှိခဲ့သော်လည်း ပြန်ထွက်သွားသည့်အခါ စစ်ဆေးရေးဂိတ်များ သိသာစွာ ပိုမိုများပြားလာသည်။

အစီအစဉ်အတိုင်း သူတို့နှစ်ဦးသည် လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော မြို့ထဲရှိ လမ်းကြားတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ရထားလုံးအတွင်းရှိ မော့အစ်ကိုများ၏ စကားပြောသံများကို ကြားနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့တွင် သံသယမဖြစ်ပေါ်စေရန်အတွက် သူသည် ရှင်းပြရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

“စတုတ္ထအစ်ကို၊ ဆဋ္ဌမအစ်ကို၊ သတ္တမအစ်ကို၊ မြို့တံခါးက ရှေ့မှာ မဝေးတော့ဘူး၊ အစောင့်များလည်း စောင့်ကြပ်နေတယ်။ ကျစ်ယန်နဲ့ ငါက အသွင်ပြောင်းထားမှာဆိုတော့ မမှတ်မိနိုင်ဘူး။ ငါတို့ ရထားလုံးတွေကို ဒီမှာ ခဏရပ်ထားပြီး မြို့တံခါးကို သွားကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ ရထားလုံးထဲမှာ ဆူညံသံမဖြစ်အောင် ကြိုးစားပေးပါ၊ မလိုအပ်တဲ့ ဒုက္ခတွေ မဖြစ်ပေါ်စေဖို့ပါ။”

“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အထူးသတိထား သွားကြပါ။”

စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုက တုံ့ပြန်သည်။ ထို့နောက် ရထားလုံးသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်လျှင် ဟဲကျစ်ယန်သည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းပြီး ရထားလုံးနှစ်စီးကို သူမ၏ နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမနှင့် မော့ကျိုးယွီသည် ဖုံးကွယ်မှုမရှိဘဲ မြို့တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ကောင်းကင်သည် မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်သည်။ သာမန်လူများသည် အရေးကြီးကိစ္စမရှိလျှင် ညအခါတွင် မြို့မှ ထွက်ခွာလေ့ မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် မြို့တံခါးရှိ အစောင့်တပ်ဖွဲ့များမှလွဲ၍ အရပ်သားများကို အနည်းအကျဉ်းသာ တွေ့ရသည်။

သဘာဝအားဖြင့် သူတို့၏ ရောက်ရှိလာမှုသည် မေးမြန်းစစ်ဆေးမှုအချို့ကို ခံရသော်လည်း မော့ကျိုးယွီသည် ချောမွေ့စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့သည် မြို့မှ အောင်မြင်စွာ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့သည်။

မြို့မှထွက်ပြီးသည့်နောက် ပထမဆုံးလုပ်ရမည့်အရာမှာ ရထားလုံးများကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူရန် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် မော့မိသားစုညီအစ်ကိုများသည် နဝမမြောက်ညီလေးနှင့် ခယ်မလေးကို လုံလောက်စွာ ယုံကြည်ထားသည်။

တစ်စုံတစ်ရာ မူမမှန်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူတို့သည် သံသယမဖြစ်ခဲ့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းနယ်မြေအတွင်းတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ညအခါတွင် တည်းခိုရိပ်သာတွင် မနေနိုင်သလို လမ်းမကြီးပေါ်ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် နောက်ထပ်မြို့သို့ ခရီးသွားရန် အချိန်ကြာရှည်ယူရမည်ဖြစ်သည်။

အပြင်တွင် မလွှဲမရှောင်သာ အိပ်စက်အနားယူရမည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုသည် ရံဖန်ရံခါ မူးဝေမှုဖြစ်ပေါ်သော်လည်း စတုတ္ထမြောက်အစ်ကိုနှင့် သတ္တမမြောက်အစ်ကိုတို့ကို ဂရုစိုက်ရန် ပြဿနာမရှိခဲ့ပေ။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် တောင်ခြေတစ်နေရာတွင် လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး အနားယူခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို၏ မူးဝေမှုကို သက်သာစေရန် သူ့အား အပ်စိုက်ကုသမှုအချို့ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကို၏ မူးဝေမှုသည် ဖြေရှင်းရန် မခက်ခဲပေ။ သူ့မှတ်ဉာဏ်ကို အချိန် အကြာကြီး ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီး သူ့ဦးနှောက်သည် ရုတ်တရက် ပြန်လည်စတင်လည်ပတ်ရန် မလိုက်လျောနိုင်သေးခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

အပ်စိုက်ကုသမှုမလုပ်ဘဲ အနားယူရုံဖြင့်လည်း ပြန်လည်သက်သာလာနိုင်သည်။ တစ်ညလုံး စကားမပြောဘဲ နောက်နေ့မနက် အရုဏ်မတက်မီ သူတို့အားလုံး ထပ်မံ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် လမ်းခရီးတွင် ဒုက္ခများနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်ဟု ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း၏ ဧကရာဇ်ပျောက်ဆုံးမှုကြောင့် အမိန့်ထုတ်ပြန်သူမရှိခြင်း သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သူတို့၏ ခရီးသည် သူတို့ထင်မြင်ထားသည်ထက် မရေမတွက်နိုင်အောင် ချောမွေ့ခဲ့သည်။

လေးရက်ကြာ ခရီးသွားပြီးနောက် သူတို့အဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်သည် ညအခါဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ မော့ကျိုးယွီ၏ အမြင်တွင် ဤအချိန်သည် အမြင်အာရုံ မည်းမှောင်နေသည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး နေ့ဘက်ထက် နယ်စပ်စစ်ဆေးရေးဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ့တွင် ဤမှောင်မိုက်ပြီး အမြင်အာရုံ မရှင်းလင်းသော ညအခါတွင် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်သည့် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

ဤအကြိမ်တွင် စစ်ဆေးရေးဂိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် အချိန်ပိုကြာနိုင်သဖြင့် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် မပေါ့ဆဝံ့ပေ။

သူတို့သည် ရထားလုံးအတွင်းရှိ လူများအားလုံး အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ သူတို့ကို နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူ့ဇနီးကို အပြစ်ရှိသလို ကြည့်ပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ယန်ယန်၊ သွားကြစို့။”

“ကောင်းပြီ။”

မော့ကျိုးယွီသည် သူမ၏ ခါးကို ညင်သာစွာ ဖက်ထားပြီး မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ကာ နယ်စပ်စစ်ဆေးရေးဂိတ်မှ အခြေအနေကို စတင်စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။

စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွင် အစောင့်နှစ်ဖွဲ့ရှိပြီး၊ အလှည့်ကျ လှည့်လည်စောင့်ကြပ်နေသည်။ အလှည့်ကျပြောင်းလဲမှုအတွင်း စက္ကန့်ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ကွာဟချက်ရှိသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဤဆယ်စက္ကန့် ကွာဟချက်ကို အသုံးချပြီး သူ၏ သာလွန်ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြု၍ ဇနီးဖြစ်သူနှင့်အတူ ခုန်ကျော်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့ ခိုးဝင်လာသည့် အခြေအနေနှင့် မတူညီပေ။

သူတို့နှစ်ဦး ခိုးဝင်ပြီးနောက်တွင် တွေ့ရှိမခံရသေးသဖြင့် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း၏ စစ်စခန်းများသည် ယခုအခါ အထူးသတိထားနေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိပြီး ညင်သာစွာအားပေးသည်။

“ကိုယ့်ကို ယုံပါ၊ ကိုယ် မင်းနဲ့ ကိုယ်တို့ကလေးကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ကာကွယ်ပေးမှာပါ…”

သူစဉ်းစားနေစဉ် သူတို့နှစ်ဦးသည် မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး စစ်ဆေးရေးဂိတ်ဆီသို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း စစ်ဆေးရေးဂိတ်ထက် ၅၀ မီတာကျော်တွင် ဆင်းသက်ခဲ့သည်။

အစောင့်များသည် ပြန်လှည့်လာပြီး မကြာမီ သူတို့ကို တွေ့ရှိနိုင်သည်ကို မြင်လျှင် ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီအား နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ တည့်တည့်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီသည်လည်း အားမလျှော့ဘဲ၊ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်နေရသည်။

“ယန်ယန်၊ ဒီကို မကြည့်နဲ့။”

ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီ ဘာလုပ်မည်ကို သိသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို စဉ်းစားမိရုံဖြင့် သူမ အန်ချင်စိတ် ဖြစ်လာသည်။

“ကောင်းပြီ။ ကျွန်မ ဆေးခန်းထဲ သွားနှင့်မယ်။ ပြီးသွားရင် ကျွန်မကို ခေါ်လိုက်ပါ။”

ဇနီးဖြစ်သူ ထွက်သွားသည်ကို မြင်လျှင် မော့ကျိုးယွီသည် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း ဧကရာဇ်၏ ဦးခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်လိုက်သည်။

သူတို့ နေရာလပ်နယ်မြေထဲက ထွက်လာသည့်အခါ မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ခေါ်ပြီး သူ၏ သာလွန်ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ ရာနှင့်ချီတဲ့ မီတာအကွာကို ပြေးသွားပြီး ထူထပ်တဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်မှာ ရပ်လိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုပြီး ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း ဧကရာဇ်၏ ရုပ်အလောင်းနှင့် ဖြတ်ထားသည့် ဦးခေါင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီက မြေပေါ်က ရုပ်အလောင်းနဲ့ ခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်သည်။

“ယန်ယန်၊ ဒီမှာ ပုန်းနေပြီး ကိုယ့်ကို စောင့်နေ။ အန္တရာယ်ရှိလာရင် ချက်ချင်း နေရာလပ်နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားလိုက်။ ကိုယ့်ဘက်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်လည်း ကိုယ် အမြန်ဆုံး ပြန်ဆုတ်လာပြီး ဒီမှာ မင်းနဲ့ ပြန်တွေ့မယ်။ မင်းက မကြာခဏ ထွက်ပြီး စစ်ဆေးရုံပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန် သိသည်၊ သူမမှာ ကိုယ်ဖော့ပညာ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသလို ကိုယ်ဝန်လည်း ရှိနေတော့ မော့ကျိုးယွီနှင့်အတူ လိုက်သွားလျှင် အကူအညီ မဖြစ်ဘဲ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် မော့ကျိုးယွီကို ဤကဲ့သို့ အန္တရာယ်တွေကြားထဲ တစ်ယောက်တည်း သွားခိုင်းရသည်မှာ သူမ စိတ်ထဲတွင် မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။

***