ကျွန်မ မင်းပြန်လာတာကို ဒီမှာ စောင့်နေမယ်

ရုတ်တရက် သူမသည် အရင်ဘဝက ကျည်ကာအင်္ကျီကို သတိရသွားသည်။ ထိုသို့ အစွမ်းထက်သော ကျည်ဆန်တွေကိုတောင် ကာကွယ်နိုင်သည့် အင်္ကျီက ဒီခေတ်၏ ဓားလှံကဲ့သို့ လက်နက်များကို ပို၍ ကာကွယ်နိုင်သည်။

“ခဏစောင့်ဦး။” ဟု ဟဲကျစ်ယန်က တိုးတိုးလေး အော်ပြီး သူ့ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူ့ဇနီး ဘာလုပ်မည်ကို မသိသော်လည်း နာခံစွာဖြင့် မလှုပ်ဘဲ ရပ်နေလိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် တာ့ပေါင်မောလ်မှ အဆင့်မြင့် ကျည်ကာအင်္ကျီကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။

“ဒါကို ဝတ်လိုက်” ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ရှေ့မှ ထူးဆန်းသည့် အဝတ်အစားကို ကြည့်ပြီး “ဒါက ဘာလဲ” ဟု မေးလိုက်သော်ငြား နာခံစွာဖြင့် ကျည်ကာအင်္ကျီကို ဝတ်လိုက်သည်။

“ဒါကို ကျည်ကာအင်္ကျီလို့ခေါ်တယ်။ ဓားလှံတွေကို ကာကွယ်နိုင်တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်” ဟု ဟဲကျစ်ယန်က အမြန်ရှင်းပြသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဒီလို အံ့ဩစရာ အရာမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော်လည်း ယခုအချိန်မှာ သိချင်စိတ်ကို မထားနိုင်ခဲ့ချေ။

ကျည်ကာအင်္ကျီကို ဝတ်ပြီးသည်နှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဗုံးသီးတွေ ထည့်ထားသည့် အိတ်တစ်လုံးကိုပါ ချိတ်ပေးလိုက်သည်။

ဗုံးသီးများကို ဘယ်လိုသုံးရမည်ကိုတော့ ရှင်းပြပေးရန် မလိုတော့ပေ။ မော့ကျိုးယွီသည် နေရာလပ်နယ်မြေထဲတွင် အလုပ်မရှိသည့်အခါ ဗုံးသီးများအား လေ့လာလေ့ ရှိသည်။

ဗုံးသီးများကို မသုံးဖူးသော်ငြား မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို သူ့စိတ်ထဲ ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်နေပြီးသားဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ လေးလံသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားရပြီး မော့ကျိုးယွီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ထပ်မံ မှာကြားပြီး ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း ဧကရာဇ်၏ ရုပ်အလောင်းကို ယူကာ ထွက်သွားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ၏ ပုံရိပ် အမြန် ပျောက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဘေးကင်းဖို့ သေချာဂရုစိုက်နော်။ ကျွန်မ မင်းပြန်လာတာကို ဒီမှာ စောင့်နေမယ်။”

မော့ကျိုးယွီသည် တောင်ပိုင်းဧကရာဇ်၏ ရုပ်အလောင်းကို သယ်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ တောင်ပိုင်းနယ်စပ် စစ်သားတွေ၏ ခေါင်းပေါ်ကနေ ခုန်ကျော်ပြီး ဂိတ်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ခေါင်းကို အဲဒီမှာ အမြန်ချိတ်ဆွဲပြီး ရုပ်အလောင်းကို အောက်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းနယ်စပ် စစ်သားများ၏ အာရုံကို မလွှဲမရှောင်သာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

မော့ကျိုးယွီက ရုပ်အလောင်းကို မြေပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးတာနှင့် တစ်ယောက်ယောက်က အပေါ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး “အဲဒီမှာ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်” ဟု အော်လိုက်သည်။

စစ်သားများသည် မြို့ရိုးပေါ် အုံလိုက်ကျင်းလိုက် တက်လာပြီး မော့ကျိုးယွီအား မြှားများဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

အင်အားမမျှတသည်ကို သိထားသည့် မော့ကျိုးယွီသည် တိုက်ပွဲတွင် ဆက်လက်နေရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိချေ။

သူသည် လူအများဆုံးနေရာဆီသို့ ဗုံးသီးတစ်လုံးကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ဗုံးကြီး တစ်လုံး ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းနယ်စပ် စစ်သားများသည် လေထဲသို့ မြင့်တက်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မြေပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသည့် တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွား၏။

မော့ကျိုးယွီနောက် ဆက်လိုက်လာသည့် စစ်သားများသည် အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ လူအများအပြားသည် နက်ရှိုင်းသည့် တွင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားကြသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ထိုရှုပ်ထွေးမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ ဟဲကျစ်ယန် ရှိရာဆီသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် စစ်သားအရေအတွက် များပြားလှသည်။ သူတို့ထဲမှ အချို့သည် တုံ့ပြန်လာပြီး မော့ကျိုးယွီနောက်သို့ ထပ်မံ လိုက်လံလာကြသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဗုံးသီး နှစ်လုံးကို ထပ်ပစ်လိုက်ပြီး ထိုစစ်သားများကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

ဗုံးသီး သုံးလုံးဖြင့် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းနယ်စပ် စစ်သားများသည် ဆိုးရွားသော ထိခိုက်မှုများ ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည့် စစ်သားများသည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ပြီး သူ့နောက်ကို မဆင်မခြင် လိုက်ဖို့ မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။

သူတို့သည် မော့ကျိုးယွီရှိသည့် ဦးတည်ရာဆီ မြှားများ ဆက်လက်ပစ်ခတ်နေရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။

မြှားများသည် မော့ကျိုးယွီထံသို့ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျရောက်လာသည်။ သူ၏ သာလွန်ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့်တောင် ဤမျှ များပြားသော မြှားများအား လုံးဝ ရှောင်လွှဲနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

တစ်ခဏ ဂရုမစိုက်မိသော အချိန်တွင် မြှားနှစ်စင်းသည် သူ၏ ပခုံးနှင့် နောက်ကျောသို့ ထိမှန်သွားသည်။

မော့ကျိုးယွီ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း မလွှဲမရှောင်သာ ဒဏ်ရာရနိုင်တယ်ဆိုတာ သိပေမယ့် သူ ဒဏ်ရာရသည့်နေရာက သိပ်မဆိုးသဖြင့် အသက်အန္တရာယ် မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် မျှော်လင့်ထားသည့် နာကျင်မှုသည် မဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ချေ။ မော့ကျိုးယွီသည် သူ့ပခုံးအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အပြင်ဘက် အဝတ်အစားများသာ ပျက်စီးနေပြီး ယခင်လို မြှားထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ထားသည်မျိုးလည်း မရှိချေ။

သူ့လက်မောင်းကို လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်လျှင် ပြောင်းလဲမှု မရှိဘဲ ဒဏ်ရာရရှိထားသည့် လက္ခဏာလည်း မတွေ့ရပေ။

မော့ကျိုးယွီသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် သူ့နောက်ကျောကို ထိကြည့်လိုက်သည်။ အလားတူပင် သူ့အဝတ်အစားက စုတ်ပြဲနေသော်လည်း မြှားမထိုးဖောက်ထားသကဲ့သို့ နာကျင်မှုလည်း မရှိခဲ့ချေ။

မော့ကျိုးယွီသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်၊ ဤသည်မှာ သူ့ဇနီး ပေးထားသော အဝတ်အစား၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်ရမည်။

သူမက သူ မထွက်လာခင်မှာ ဒီအဝတ်ကို ဝတ်ရန် ပြောခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ထိုအရာက တကယ်ကို အသက်ကယ်နိုင်သည်။

ဝမ်းနည်းငိုကြွေးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မော့ကျိုးယွီသည် ဂိတ်မှ အလွယ်တကူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။

ဂိတ်ရှိရာဘက်က မီးလျှံများနှင့် မီးခိုးများ မိုးထိတက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟဲကျစ်ယန် သိလိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း ဧကရာဇ်၏ ခေါင်းကို အောင်မြင်စွာ ချိတ်ဆွဲပြီးပြီဖြစ်ကြောင်းကိုပင်။

ယခုအချိန်မှာ ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ ပြန်ရောက်မလာသေးသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားသည် လည်ချောင်းထဲ ရောက်လာသလိုပင် ခံစားရ၏။

ဟဲကျစ်ယန် သေချာသိလိုက်သည်၊ သူမ၏ ဘဝ နှစ်ခုစလုံးတွင် ထိုသို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ ဗိုက်ကလေးကို ငုံ့ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ “သားလေးရယ်၊ မင်းရဲ့ အဖေ ဘေးကင်းစွာ အိမ်ပြန်လာနိုင်ဖို့ မေမေနဲ့အတူ ဆုတောင်းပေးပါ။”

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမရှေ့တွင် အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ယန်ယန်၊ ကိုယ့်ကို စောင့်နေရတာ ကြာလို့ အရမ်းစိတ်မရှည်ဖြစ်နေပြီလား” ဟု သူက မေးလာသည်။

သူ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလျှင် ဟဲကျစ်ယန်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ အလိုလို ပစ်ဝင်လိုက်မိသည်။

“စိတ်မရှည် မဖြစ်ပါဘူး။ ရှင် ဘေးကင်းရင် လုံလောက်ပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူမတွင် နောက်ထပ် ခံစားချက် တစ်ခု ထပ်တိုးလာသည်—မော့မိသားစုဝင် အမျိုးသားများ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်သွားသည့်အခါ အိမ်တွင် စောင့်နေရသော မရီးများ၏ စိတ်ပူပန်မှုကို ခံစားမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိသဖြင့် သူမအား ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းပွေ့ဖက်ထားပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကိုယ် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး” ဟု အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ရင်းနှီးသော နွေးထွေးမှုကို ခံစားရပြီးသည့်တိုင် သူမ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားက ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။

“ဒီမှာ အကြာကြီး မနေသင့်ဘူး၊ ကျွန်မတို့ မြန်မြန်လေး ထွက်သွားရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ” ဟု မော့ကျိုးယွီက သဘောတူပြီး ဟဲကျစ်ယန်ကို ဆွဲကာ တာ့ရွှင်းဘက်ကို ခေါ်သွားသည်။

တာ့ရွှင်းနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ဤနေရာသည် မော့ကျိုးယွီအတွက် မည်သည့်နေရာထက်မဆို ပိုရင်းနှီးသည်။

သူသည် ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တပ်ဖွဲ့များကို ဦးဆောင်ခဲ့စဉ်က မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာ မှတ်ထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် နယ်စပ်မှ ချောမွေ့စွာ ထွက်ခွာရန် အားထုတ်စရာ အများကြီး မလိုအပ်ခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်သည် လင်းလာနေပြီဖြစ်သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အချိန်ကျပြီထင်ပြီး သူမ၏ နယ်မြေထဲက ရထားလုံးကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မော့မိသားစုညီအစ်ကိုများ နိုးလာသည့်အခါ အပြင်တွင် လင်းနေပြီဆိုတာကို တွေ့ရပြီး ရထားလုံး၏ ယိမ်းထိုးနေမှုကိုလည်း ခံစားမိသည်။

ရထားလုံးပေါ်မှ အက်ကွဲရာကနေ အလင်းရောင်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

မော့ကျင်းနျဉ်သည် တစ်ရေးအိပ်ပြီး နိုးလာသည့်အခါ သူ၏ မူးဝေမှုပြဿနာက ချက်ချင်း ပျောက်ကင်းသွားသလို ခံစားရသည်။

သူသည် ရထားလုံးတံခါးကို ခေါက်ပြီး “ညီလေး၊ ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ။ အန္တရာယ် တစ်ခုခု ကြုံခဲ့ရလား” ဟု မေးလာသည်။

“ဆဋ္ဌမအစ်ကို၊ ငါတို့ တာ့ရွှင်းနယ်မြေထဲ ရောက်နေပြီ။ အားလုံး အဆင်ပြေတယ်” ဟု မော့ကျိုးယွီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေလိုက်သည်။

“ငါတို့တွေ တာ့ရွှင်းနယ်မြေထဲကို ရောက်နေပြီလို့ ဆိုလိုလား။” ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် ယခုလို တင်းမာသည့် အခြေအနေတွင် သူ့ညီလေးတို့ဇနီးမောင်နှံသည် မည်သို့ ချောမွေ့စွာ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သနည်း။

မော့ကျင်းနျဉ်သည် ဒါကို တွေးလေလေ တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူးဟု ခံစားရလေလေ ဖြစ်လာ၏။

“ညီလေး၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသံ တစ်စုံတစ်ရာမှ မထွက်ဘဲ တာ့ရွှင်းကို ပြန်ရောက်လာနိုင်ခဲ့တာလဲ။” ဟု မေးလိုက်သည်။

စတုတ္တမြောက်အစ်ကိုနှင့် သတ္တမမြောက်အစ်ကိုတို့လည်း စပ်စုချင်စိတ်ပေါက်ပြီး သူတို့ညီလေး၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားချင်နေကြသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ မော့ကျိုးယွီသည် ရထားလုံးကို လမ်းဘေးမှာ ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ့ရှင်းပြချက်က အတော်လေးကို မယုံနိုင်စရာပါပဲ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးကို ယုတ္တိရှိအောင် ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

“မနေ့ညက ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း ဧကရာဇ် အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။ သူ့ခေါင်းကို ဂိတ်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာမှာ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့တယ်။ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းနယ်စပ် စစ်တပ်စခန်းမှာ ရှုပ်ထွေးသွားတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ငါတို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရထားလုံးတံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုသည် အပြင်ကို ခုန်ထွက်လာသည်။

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှာ ဒီလောက် ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

အကယ်၍ မော့ကျင်းနျဉ်သည် သူ့ညီလေးက တာ့ရွှင်းနယ်မြေထဲကို ရောက်နေခဲ့ပြီ ဆိုတာကို မပြောခဲ့လျှင် ၎င်းကို သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု သံသယဖြစ်မိမှာ သေချာသည်။

“ဘယ်သူရဲကောင်းက ဒါကို လုပ်ခဲ့တာလဲ မသိပေမယ့် ဒါက တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မော့မိသားစုဝင် အမျိုးသားများ စစ်မြေပြင်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ထွက်သွားရခြင်းသည် ဒီရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းဧကရာဇ်ကြောင့်ပဲဖြစ်သည်။

သူသာ အကြိမ်ကြိမ် စစ်ပွဲများ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လျှင် သူတို့ ယခုအခါ မြို့တော်တွင် အတူတူ အချိန် အများကြီးကို ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့မှာပဲ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် စစ်ပွဲ တစ်ခုပြီး တစ်ခုကြောင့် ချစ်ခင်ရသူများနှင့် ရဲဘော်ရဲဖက်များကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးရသည့် ဝမ်းနည်းမှုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

သူ့ညီလေးက မော့ညီအစ်ကို အများကြီးကို ပြန်လည်ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သော်လည်း မော့ကျင်းနျဉ်သည် ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း ဧကရာဇ်အား အမုန်းဆုံး ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်း ဧကရာဇ်၏ သေဆုံးမှုသည် ဝမ်းသာစရာဖြစ်သော်ငြား မော့ကျင်းနျဉ်သည် သူ့ညီလေး ပေးတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို မယုံကြည်နိုင်သေးပါ။

“ညီလေး၊ ငါက အအိပ်ဆတ်တဲ့သူပါ။ ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းနယ်စပ် စစ်တပ်စခန်း ရှုပ်ထွေးသွားတယ်ဆိုရင်တောင် ဘာအသံတစ်ခုမှ မထွက်ဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး” ဟု ပြောသည်။

မော့ကျိုးယွီက ဒါကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ တွေးနေတုန်း ဟဲကျစ်ယန်က လူနှစ်ယောက်နှင့် ထမင်းလုံးလေးကို နေရာလပ်နယ်မြေထဲကနေ ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြဖို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဆဋ္ဌမအစ်ကို မသိတာက ကျွန်မ ကုသပေးတဲ့ အပ်စိုက်ကုသမှုမှာ အိပ်ပျော်စေတဲ့ အာနိသင် ပါဝင်တယ်။ ဘာအသံမှ မကြားရတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါကြောင့်ကိုး။ နဝမခယ်မလေးရဲ့ ဆေးပညာက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။ ဒီနေ့ နိုးလာတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းပေါ့ပါးနေပြီး မူးဝေတဲ့ ပြဿနာလည်း ပျောက်သွားတယ်” ဟု မော့ကျင်းနျဉ်က ပြောသည်။

ယခုအခါ မော့ကျင်းနျဉ် ယုံကြည်လာပြီ။

နဝမခယ်မလေးက သူ့အား အပ်စိုက်ကုသပေးသည့်အခါ အိပ်ငိုက်လာတာကို သတိရလာသည်။

ထို့ကြောင့် အပြင်က ကြီးမားတဲ့ ဆူညံသံတွေကို မကြားခဲ့ရတာပဲ။

***