ကျောက်တုံးကို ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ် ပြုတ်ကျအောင် လုပ်မိတာ မဟုတ်ဘူးလား

မော့ကျင်းနျဉ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဘာမှထိခိုက်မှုမရှိတော့ဘူးဟု ခံစားရသောကြောင့် မိသားစုက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် သူ့ညီလေး၏ ဇနီးကို ရထားလုံးဆက်မောင်းခွင့် မပြုနိုင်ချေ။

“ညီလေး၊ ခယ်မ၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အခုအဆင်ပြေနေပြီ၊ ဒါကြောင့် ရထားလုံးကို ငါမောင်းပေးမယ်” ဟု ပြောလာသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဆဋ္ဌမ‌အစ်ကိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်လည်သန်စွမ်းလာပြီဆိုတော့ ကျစ်ယန်ကို ရထားလုံးထဲမှာ အနားယူခိုင်းလိုက်ပါ” ဟု မော့ကျိုးယွီက ပြောသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း စိတ်ပူပန်မှုများနှင့် သေလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ရှင်းကျန်းတောင်ပိုင်းကနေ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာရန် မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူ၏ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဇနီးအား မည်သည့် အခြေအနေမှာမှ ဒီလောက် ပင်ပန်းအောင် လုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ချေ။

အခုတော့ ဘေးကင်းသွားပြီမို့ ရထားလုံးမောင်းတာကို သူ၏ ဆဋ္ဌမမြောက်အစ်ကိုအား လွှဲပေးလိုက်သည်က သဘာဝကျပါသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည်လည်း ဒီအချိန်မှာ ခေါင်းမာမနေခဲ့။ သူမ၏ ကိုယ်ဝန်အစောပိုင်းမှာ သိသာသော တုံ့ပြန်မှု မရှိသော်လည်း တစ်ညလုံး ရထားလုံးမောင်းပြီးနောက် အခုအချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။

“ဒါဆို ဆဋ္ဌမအစ်ကိုကို အနှောင့်အယှက်ပေးရတော့မယ်” ဟု ပြောပြီး ဟဲကျစ်ယန်သည် ရထားလုံးထဲ ဝင်သွားသည်။ အခု သူမ လိုအပ်သည်က အနားယူရန် ဖြစ်သည်။

လန်အာနှင့် ယွီအာတို့ကလည်း အလွန်သတိထားတတ်ကြသည်။ သူမ ဝင်လာသည်ကို မြင်လျှင် သူမအတွက် ကျယ်ဝန်းသော နေရာလွတ်တစ်ခုအား အမြန်ဖယ်ပေးကြသည်။

“သခင်မလေး၊ မင်းမျက်နှာက နည်းနည်းမကောင်းဘူး။ တစ်ညလုံး ရထားလုံးမောင်းလာရတာ ပင်ပန်းလွန်းသွားတာနေမယ်။ ဒီမှာ အနားယူပြီး လိုအပ်တာရှိရင် ပြောပါ” ဟု လန်အာက ပြောရင်း ဟဲကျစ်ယန်ကို စောင်ထူထူတစ်ထည်နှင့် ခြုံပေးလိုက်သည်။

ထမင်းလုံးလေးသည် သခင်ဖြစ်သူ၏ ခေါင်းရင်းတွင် ဖွဖွလေး တိုးကပ်လာပြီး ချစ်စရာအမူအယာများ ပြုမူပြသသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ့၏ အမွေးထူထူ ခေါင်းလေးကို လက်နဲ့ ပုတ်ပြီး “ထမင်းလုံးလေး၊ လိမ္မာနော်၊ ငါ့ကို ခဏအနားယူခွင့်ပေးပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထမင်းလုံးလေးက သူ့သခင်၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မြင်လိုက်သယောင် တိုးတိုးလေး အသံပြုပြီး နာခံစွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားသည်။

ရထားလုံးဖြင့် ခရီးဆက်လာခဲ့သည်။ မြို့တွေကို ဖြတ်သွားသည့်အခါ သူတို့သည် ပုန်းအောင်းစရာ မလိုတော့ပေ။ ညဘက်ဆိုလျှင်အားလုံးသည် တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် အနားယူကြပြီး နေ့ဘက်တွင် ခရီးဆက်ကြသည်။

ဆယ်ရက်အကြာတွင် သူတို့အဖွဲ့သည် ယွင်ချန်မြို့ကို ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရထားလုံးသည် ရှီလင်ရွာဆီ ဖြည်းဖြည်းမောင်းသွားသည်။ ရွာထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဆူညံသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အရာရှိမင်း၊ ကျွန်တော်ပြောတာအားလုံးက အမှန်တွေပါ။ မယုံရင် မော့မိသားစုရဲ့ အိမ်ကို သွားကြည့်လိုက်ပါ။”

“ဟမ်း...။ မော့မိသားစုကို ရန်စရဲတယ်ဆိုတော့ မင်းတို့ ချွေ့မိသားစုဟာ ယွင်ချန်မြို့မှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူးထင်တယ်။”

“အရာရှိမင်း၊ အဲဒီ မော့သခင်လေးတို့လင်မယားက လဝက်ကျော်လောက် မမြင်ရဘူး။ သူတို့ မြို့ကနေ ထွက်မသွားရင် အခုထိ ဘာလို့ မပေါ်လာဘဲ နေမှာလဲ။”

မော့မိသားစုအကြောင်း တစ်ယောက်ယောက်က ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မော့ကျိုးယွီသည် ဗီဇအလျောက် ရထားလုံးကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

အနီးစစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ ချွေ့မိသားစုဝင်နှစ်ယောက်သည် ရာဇဝတ်မှုထိန်းသိမ်းရေးအရာရှိများကို ဦးဆောင်ပြီး ရွာထဲသို့ ဦးတည်သွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အရင်က စကားပြောသံများမှတစ်ဆင့် သိလိုက်ရသည်က ချွေ့မိသားစုသည် သူတို့အား မုန်းတီးနေခြင်းပင်။

သူနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့ လဝက်ကျော်မျှ မပေါ်လာတာကို သူတို့ သတိထားမိတာကြောင့် သူတို့က လျှို့ဝှက်စောင့်ကြည့်ပြီး အာဏာပိုင်များကို သတင်းပို့ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းသည်။ ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးခံရသည့် ရာဇဝတ်သားများသည် ဧကရာဇ်၏ အထူးခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ထိုနေရာမှ ဘယ်တော့မှ ထွက်ခွာခွင့် မရှိဘူး။

ချွေ့မိသားစုသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူတို့ တစ်မျိုးလုံးအတွက် လက်စားချေနိုင်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်…

အနောက်မှ မြင်းခွာသံများ ကြားလိုက်ရသောအခါ ရာဇဝတ်ထိန်းသိမ်းရေးအရာရှိများက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မော့ကျိုးယွီသည် မာကျွင်းရှန်အား မှတ်မိလိုက်သည်။

“အရာရှိမာ၊ ဒီနေ့ ရှီလင်ကျေးရွာကို ဘာကိစ္စ ရောက်လာတာလဲ။”

မော့ကျိုးယွီကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မာကျွင်းရှန်၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာမှုများ ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။

“နဝမသခင်လေးပါလား။ ဘယ်သွားနေတာလဲ။” သူပြောနေရင်း မာကျွင်းရှန်က ချွေ့မိသားစုဝင် နှစ်ဦးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချွေ့မိသားစုဝင်များသည် မော့ကျိုးယွီကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ နှလုံးသားများ တင်းကြပ်သွားသည်။

သူတို့သည် မော့မိသားစုအိမ်ဝိုင်းတဝိုက်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး မော့ကျိုးယွီတို့လင်မယားကို လုံးဝ မတွေ့ခဲ့ပေ။

ထို့နောက်မှသာ ချွေ့မိသားစုအတွက် လက်စားချေရန် ခရိုင်အစိုးရရုံးဆီသို့ သတင်းပို့ရဲခဲ့သည်။

ယာမန်အစောင့်များကို လှည့်စား၍ လာခိုင်းပြီးနောက် သက်ဆိုင်သူကိုယ်တိုင်က ပေါ်လာမည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ထားမိမှာလဲ။

၎င်းက သူတို့၏ ခြေထောက်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ကျောက်တုံး ပစ်ချလိုက်တာနှင့် မတူဘူးလား။

တကယ်တော့ ချွေ့မိသားစုက သူတို့၏ စွမ်းရည်ကို အလွန်အမင်း အထင်ကြီးလွန်းခဲ့သည်။

မော့မိသားစုနှင့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဆက်ဆံရေးကို သူတို့ မစဉ်းစားထားခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် မော့မိသားစုမှ မော့ချူဟန်ဆိုသူက ခရိုင်အစိုးရရုံးတွင် ရာဇဝတ်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အလုပ်လုပ်နေသည်။

သတင်းပို့လိုက်ရုံနှင့် ဘာများ အောင်မြင်နိုင်မည်နည်း။

ချွေ့မိသားစုက ခရိုင်အစိုးရရုံးတံခါးဝတွင် တမင်သက်သက် ဆူညံပူညံမလုပ်ခဲ့လျှင်၊ မုန့်ဟွေနင်က ဤလူများကို ပို့ဆောင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် မကြာသေးမီက မော့အိမ်တော်သို့ မကြာခဏ သွားရောက်လည်ပတ်နေသဖြင့် မော့ကျိုးယွီတို့လင်မယား မရှိကြောင်း အကြမ်းအားဖြင့် သိထားသည်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးပင် ဝင်ရောက်ပါဝင်လိုစိတ်မရှိသော ကိစ္စကို ချွေ့မိသားစုက ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။

ချွေ့မိသားစုက ခရိုင်အစိုးရရုံးသို့ ဖြောင့်မတ်စွာ ပြောကြားခဲ့သည်မှာ မော့မိသားစုသည် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံထားရသူများဖြစ်သည်။

ယခု သူတို့သည် ယွင်ချန်မြို့မှ သီးသန့်ထွက်ခွာသွားရဲပြီး၊ ၎င်းသည် အခြားနေရာများတွင် ပြဿနာဖြစ်စေနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

သာမန်ပြည်သူများသည် နှလုံးသားနူးညံ့ကြသည်။ ချွေ့မိသားစု၏ ယုတ္တိရှိပုံရသော စကားများကို ကြားလျှင်၊ သူတို့သည် ထပ်မံ ထောက်ခံခဲ့ကြသည်။

မုန့်ဟွေနင်အနေဖြင့် ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ၊ ဦးစွာ မော့ချူဟန်အား ရှီလင်ရွာသို့ ပြန်ပို့ပြီး မော့ကျိုးယွီတစ်ယောက် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရသည့်အထိ ဖျားနာနေသည်ဟု ဟန်ဆောင်စေခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ယာမန်အစောင့်များကို ပို့လိုက်သည့်အခါ သူတို့သည် ကြည့်ရှုပြီးနောက် လိုသလို ပြောနိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ချွေ့မိသားစုသည် အခြားသူ၏ သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်စစ်ဆေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့သည်မှာ မော့ကျိုးယွီသည် ဤအချိန်တွင် ပြန်လာမည်ကိုပင်။ ထို့ကြောင့် ဟန်ဆောင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

မော့ကျိုးယွီသည် ချွေ့မိသားစုဝင်နှစ်ဦးကို မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မာကျွင်းရှန်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရထားလုံး နှစ်စီး ဝယ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ အခု အဲ့ဒီရထားလုံးတွေကို မြို့ထဲကနေ သွားယူလာခဲ့တာပါ။”

မာကျွင်းရှန်သည် ချွေ့မိသားစုရှေ့မှာ မော့ကျိုးယွီကို အရိပ်အမြွက်ပေးရန် မူလက စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း မော့ကျိုးယွီက သူ့ဘာသာသူ ချောမွေ့စွာ ဖြေရှင်းလိုက်မည်ကို မထင်ထားခဲ့ချေ။

“ဒါဆို အံ့သြစရာ မရှိဘူး။ ရက်အနည်းငယ်က ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက မော့မိသားစုက မြင်းတွေ ဝယ်ချင်တယ်လို့ ပြောတာ ကြားခဲ့တယ်။ ဒီလောက် မြန်မြန် ဝယ်ပြီး ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။”

မော့ကျိုးယွီသည် ယာမန်အစောင့်များနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်ကို မြင်လျှင်၊ ချွေ့မိသားစုဝင်နှစ်ဦးသည် ခိုးထွက်ပြေးရန် ကြံစည်လိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့ မထွက်ပြေးမီ နေရာတွင် ရပ်နေသော အစောင့်များက သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို မမှန်ကန်စွပ်စွဲပြီး ထွက်ပြေးလို့ ရမယ်လို့ ထင်နေလား။”

“အရာရှိမင်း၊ ဒါ နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ နားလည်မှုလွဲတာပါ...” ချွေ့မိသားစုဝင်များသည် ချက်ချင်း သနားချင့်စဖွယ် တောင်းပန်လိုက်သည်။

သူတို့သည် မော့ကျိုးယွီတို့လင်မယားသည် ရှီလင်တွင် မရှိခဲ့ကြောင်း ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်နေသော်လည်း ယခုအခြေအနေသည် အလွန်ရှင်းလင်းနေပြီဖြစ်သည်။

ဤယာမန်အစောင့်များသည် မူလကတည်းက မော့မိသားစုဘက်ကို လိုက်လျောနေခဲ့သည်။

ယခု မော့ကျိုးယွီ ပေါ်လာပြီးနောက် သူတို့တွင် ငြင်းခုံစရာ အကြောင်းအရင်း မရှိတော့ပေ။

ယာမန်အစောင့်များသည် ရှေ့သို့တက်လာပြီး ထိုနှစ်ဦးကို ကြိမ်ဒဏ်အကြိမ်များစွာ ပြတ်ပြတ်သားသား ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

“မင်းတို့က နားလည်မှုလွဲတာပဲလို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တယ်။ ငါနဲ့အတူ ယာမန်ကို ပြန်လိုက်ခဲ့၊ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထံ အပြစ်ပေးဖို့ သတင်းပို့ရမယ်။”

ယာမန်သို့ ပြန်သွားရဦးမည်ဟု ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချွေ့မိသားစုဝင်နှစ်ဦးသည် ကြောက်လန့်စွာဖြင့် ခြေထောက်များ ပျော့သွားကာ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

“အရာရှိမင်း၊ ကျွန်တော်တို့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်တော်တို့ မှားသွားတာကို သိပါပြီ၊ နောက်ထပ် မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။”

ယာမန်အစောင့်များသည် သူတို့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ နှစ်ဦးစလုံးကို ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်လျှင် မာကျွင်းရှန်သည် မော့ကျိုးယွီဆီသို့ လက်သီးဆုပ်ပြီး ဂါဝရပြုလိုက်သည်။

“နဝမသခင်လေး၊ ဒီနှစ်ယောက်ကို ယာမန်ကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်။”

မော့ကျိုးယွီသည် အလားတူ ဂါဝရပြန်ပြုပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ “ကောင်းပြီ၊ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အလုပ်ကြိုးစားပေးကြပါဦး။ အချိန်ရရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်လေးမှာ လာသောက်ကြပါ။”

သောက်စရာအကြောင်းပြောလျှင်၊ ယာမန်အစောင့်များသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ တံတွေးမျိုချလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် မော့မိသားစု၏ ချက်ပြုတ်မှုကို တစ်ကြိမ် မြည်းစမ်းဖူးခဲ့ပြီး မြို့ထဲရှိ အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင်များမှ အစားအစာများပင် ၎င်းနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

“ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ အချိန်ရတဲ့အခါ အနှောင့်အယှက်ပေးဖို့ လာခဲ့မယ်။”

သူတို့ တကယ်လာနိုင်မည်လားဆိုသည်မှာ သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ခွင့်ပြုမှုပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

ယခုအခါ သူတို့အားလုံးသည် အဋ္ဌမမြောက်သခင်လေး၏ လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြသည်ဖြစ်ရာ၊ အထက်လူကြီး၏ အိမ်တွင် စားသောက်ရန် အရည်အချင်းရှိသူမှာ သာမန် မဟုတ်ပေ။

မော့ကျိုးယွီသည် အဖွဲ့ကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ရထားလုံးကို အိမ်သို့ ဆက်လက်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

လမ်းတွင် မော့ကျင်းနျဉ်က မေးသည်။ “နဝမညီလေး၊ ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။”

ညီအစ်ကိုများသည် ခရီးကို အလျင်စလို ဆက်လက်သွားခဲ့ကြပြီး ညအခါတွင်သာ တည်းခိုရိပ်သာများတွင် အနားယူကာ စကားပြောဆိုမှု အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။

မော့ကျင်းနျဉ်သည် ရှီလင်ရွာ၏ အခြေအနေကို မရှင်းလင်းသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

မော့ကျိုးယွီသည် သူတို့ ရှီလင်ရွာသို့ စတင်ရောက်ရှိချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြခဲ့သည်။

မော့ကျင်းနျဉ်သည် ဒေါသတကြီး ရထားလုံးနံရံကို ထုလိုက်သည်။ “တကယ်ကို ဆိုးရွားတဲ့လူတွေ၊ ငါ သူတို့ကိုကိုင်တွယ်လိုက်မယ်။”

***