အိမ်ပြန်ခြင်း
Vol. 25 Ch. 275
လူ့လောက၏ နှင်းပွင့်များ ကောင်းကင်ဘုံ နန်းတော်၏ ငိုကြွေးသံ။
ဓားနတ်သမီး၏ တတိယမြောက် ဓားချက်ကြောင့် လီယွမ်၏ ကျောရိုးထဲ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပြင်းထန်သော အန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ရပ်တော့ အရူးမလေး... ငါ့ကို ထပ်မခုတ်နဲ့တော့”
လီယွမ်က ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်၏။
တိုက်ပွဲကို ဤအတိုင်း ဆက်လက် ဆင်နွှဲနေပါက ဆန်းကြယ်ပုံရိပ် ကူ ပင်လျှင် တောင့်ခံထားနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ လျှို့ဝှက် ဝါးတော တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ အမြင့်မြတ်ဆုံး သူတော်စင် နယ်ပယ် အကြောင်းကို သူ အကြမ်းဖျင်း နားလည် သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ။
လက်ရှိ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဆန်းကြယ်ပုံရိပ် ကူ ၏ ပေါင်းစည်းခြင်း စွမ်းရည်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ပြိုင်ဘက်၏ နယ်ပယ် အတွင်း၌ပင် သူ အခိုင်အမာ ရပ်တည်နိုင်စွမ်း ရှိနေပေ၏။
လျှပ်တပြက်ကူ ၏ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်နှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းပြာ ဟူသော သေမင်းတမန် တိုက်ကွက်အပြင် ဝူမေ့ ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်း စွမ်းရည်တို့ကိုပါ ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်ပါက သူတော်စင် တစ်ဦးကို အနိုင်ယူရန်မှာ သေချာပေါက် လက်လှမ်းမီနေလေပြီ။
သို့သော် ဤအရာက လီယွမ်၏ အစွမ်းအစ အားလုံး မဟုတ်သေးပေ။ ဓားနတ်သမီးသည်လည်း သူ၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ဓားနတ်သမီးနှင့် ပူးပေါင်းနိုင်မှသာ သူ၏ အစစ်အမှန် အထွတ်အထိပ် ဟု သတ်မှတ်နိုင်မည်သာ။
“လီ... ယွမ်... ကျွန်မတို့ အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် ကို ဘယ်တော့လောက် သွားကြမလဲ... ကျွန်မ အမေ့ကို လွမ်းတယ်”
နှင်းများ အရည်ပျော်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံ ပြန်လည် ကြည်လင်လာသောအခါ ဓားနတ်သမီးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်စက် နိုင်မနေတော့ဘဲ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လူသားဆန်သော အရိပ်အယောင် အချို့ ပေါ်လွင်လာတော့သည်။
“ဒီနေ့ပဲ သွားမယ်”
အမြင့်မြတ်ဆုံး သူတော်စင် နယ်ပယ် ကို နားလည် သဘောပေါက်သွားသည်နှင့် အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် ရှိ လင်းရှောင် ဓားဂိုဏ်း သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဟု ဓားနတ်သမီးကို ကတိပေးထားခဲ့ဖူးရာ လီယွမ် အနေဖြင့် ကတိ ဖျက်၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤခရီးစဉ်ကို အလွန် စောင့်မျှော်နေမိ၏။
စိတ်အာရုံ၏ ချုပ်ချယ်မှုများမှ လွတ်ကင်းသွားပြီး စိတ်ဝိညာဉ် အပြည့်အဝ ပြန်လည် နိုးထလာချိန်တွင် ဓားနတ်သမီးသည် မည်သည့် အဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားမည်နည်း။
“လီ... ယွမ်... ရှင်က အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ”
ဓားနတ်သမီး၏ အကြည့်များက လုံးဝ ယိမ်းယိုင်သွားခြင်း မရှိဘဲ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် လီယွမ်ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်ကာ အဖြူစင်ဆုံးနှင့် အရိုးသားဆုံးသော ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။
“ငါတို့က ခွဲခြားလို့ရတဲ့ သူတွေမှ မဟုတ်တာ... ဒီလို အားနာစရာ စကားတွေ ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး”
လီယွမ်က ရယ်လျက် တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့... ရှင်က တကယ်ကို သဘောကောင်းလွန်းနေတာပဲ”
ဓားနတ်သမီးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။
‘ဘာလို့ ဒီလို ပြောရတာလဲ’
လီယွမ် တစ်ယောက် ဓားနတ်သမီး၏ အတွေး အခေါ်များကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလေ၏။
“ဘာလို့လဲ ဆိုတော့... ရှင်က ကျွန်မအတွက်နဲ့ ရှင့်ကိုယ်ရှင် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လို့ပဲ”
ဓားနတ်သမီးသည် သူမကိုယ်သူမ လက်ညှိုးထိုး ပြလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဆန့်တန်းကာ လီယွမ်၏ ရင်ဘတ်ကို လာထောက်လိုက်သည်။
လီယွမ် မှင်သက်သွားရ၏။ ဓားနတ်သမီး၏ ဆိုလိုရင်းကို သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
အတိတ်က သူ၏ အစီအစဉ်များ အရ တောင်တန်းများပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော နှစ်ကာလ တစ်လျှောက်လုံး တောင်ပိုင်း နယ်စပ်မှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထွက်ခွာရန် လုံးဝ မတွေးတောခဲ့ဖူးဘဲ အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် သို့ သွားရောက်ရန် ဆိုသည်မှာ ဝေးစွပင်။
ဤခရီးစဉ်က သူ၏ မူလ ရည်မှန်းချက်များနှင့် အမှန်တကယ် ဆန့်ကျင်နေသည်ပင်။
သို့သော် ဓားနတ်သမီး တစ်ယောက်တည်း အတွက် သက်သက်ဟု ဆိုရန် သူ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့မိသည်။ ဤအရာက သူ၏ ကိုယ်ကျိုး အတွက်လည်း ပါဝင်နေပြီး အကောင်းအဆိုးကို ချိန်ဆ တွက်ချက်ပြီးမှ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ထိုသို့သော ဖြူစင်မှုမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အကျိုးအမြတ်ကို ချိန်ဆပြီးမှ ရွေးချယ်ခဲ့သော သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က ဓားနတ်သမီး၏ ရိုးသားမှု အပေါ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်မျိုးကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပေါ်ပေါက်လာစေတော့သည်။
‘ဒါက... မင်းက ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ထိုက်တန်နေလို့ပဲ’
လီယွမ်သည် သူ၏ ရိုးသားမှုကို အစွမ်းကုန် ဖော်ပြရန် ကြိုးစားလိုက်၏။
“ရှုး...”
“ကျီ...”
ရှောင်ချိုက် နှင့် ဝူမေ့ တို့က ခေါင်းပြူ ထွက်လာကြပြီး ထိုကောင်လေး နှစ်ကောင်မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြပုံ ရသည်။
‘ချစ်ခင်ရတဲ့ မိသားစုလေး အတွက်ဆိုရင် ဘယ်သူကများ အသက် မစွန့်ဘဲ နေပါ့မလဲ’
‘ငါတို့က စကားမပြောနိုင်လို့ အခွင့်အရေး လာယူနေတာလား’
လီယွမ်မှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားရလေ၏။
“ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... မင်းတို့ အားလုံးက အရမ်း တော်ကြပါတယ်... ဒီမိသားစုလေး အတွက် မင်းတို့ အားလုံး စည်းလုံး ညီညွတ်နေကြတာပဲ”
‘သောင်း အဆင့် ကူအိမ်’ ဟူသော အမည်နာမ၏ မူလ အဓိပ္ပာယ်ကို လီယွမ် တစ်နေ့တခြား ပို၍ နားလည် သဘောပေါက် လာခဲ့ချေပြီ။
ကူသခင် လမ်းစဉ်၏ မူလ စတင် ဖောက်လုပ်ခဲ့သူများသည် များပြားလှသော ကူနည်းစနစ်များ၏ အထောက်အပံ့ မပါရှိဘဲ ပင်မကူ များကို မိသားစုဝင်များအဖြစ် အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသို့ နှလုံးသားချင်း ထပ်တူကျမှုက ၎င်းတို့အား ကူလမ်းစဉ် ၏ စွမ်းရည် မျိုးစုံကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာဖွေ ဖော်ထုတ်နိုင်ရန် အကူအညီ ပေးခဲ့ခြင်းပင်။
“ရှောင်ကျောက် ဆီ သွားကြရအောင်”
အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် သို့ သွားမည့် ဤခရီးစဉ်တွင် ခွန်လွန် ကို ဖြတ်သန်းရမည် ဖြစ်ပြီး အရှေ့ပိုင်း အရိုင်းနယ်မြေ ဘက်သို့ပင် ရောက်ရှိသွားနိုင်ရာ အချိန် အတန်ကြာသည် အထိ သေချာပေါက် ပြန်မလာနိုင်ချေ။ အကယ်၍ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မမှာကြားခဲ့ပါက ထိုအရူးမလေးသည် တောင်အနောက်ဘက်သို့ သွား၍ တွင်းတူးကာ အဘိုးအို နှစ်ဦးနှင့် အတူ အရက်သောက်ရင်း ညဉ့်နက်သည်အထိ စကားဖောင်ဖွဲ့ နေလိမ့်မည်။
လျှို့ဝှက် ဝါးတော အတွင်း၌ ဝမ်ကျောက်ကျောက် နှင့် ရှီဝမ် တို့သည် ကန္တာရ ဒေသထွက် အစားအစာများကို ဖန်တီးချက်ပြုတ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြစဉ် လီယွမ်နှင့် ဓားနတ်သမီးတို့ ယှဉ်တွဲ၍ လျှောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရရာ အမျိုးသမီး နှစ်ဦးစလုံး မှင်သက်သွားကြတော့၏။
“အစ်ကို ယွမ်... အစ်မ ဓားနတ်သမီး... ရှင်တို့...”
ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ကျောက်ကျောက်သည် ဓားနတ်သမီး၏ အစစ်အမှန် အမှတ်အသားကို သိရှိထားသည်မှာ ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အတိတ်ကာလက သူမသည် ဓားနတ်သမီးကို လီယွမ်၏ စကားမပြောတတ်သော ဝမ်းကွဲ ညီမလေးဟု ရိုးအစွာ ထင်မှတ်ကာ ရေချိုးပေးခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလော။
ရှီဝမ်မှာမူ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို လက်မခံနိုင်လောက်အောင် ဆွံ့အ မှင်သက်နေတော့သည်။
လီယွမ်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဓားကိုင်ဆောင်ထားသည့် အမျိုးသမီးသည် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီး တစ်ပါးအလား ကောင်းကင် နိယာမက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ အပြစ်ဆိုစရာ မရှိလောက်အောင် ပြီးပြည့်စုံလွန်းလှပေ၏။ သေမျိုး လောက အညစ်အကြေးများနှင့် ကင်းစင်နေသော ထိုကျက်သရေရှိလှသည့် အသွင်အပြင်က သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို ပို၍ပင် ဖမ်းစားသွား၏။ ထိုသို့သော အမျိုးသမီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မဟာ ကန္တာရ၏ အလှဆုံး မိန်းမပျိုလေး ဆိုသော သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာ လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ဘဲ အရိပ်အောက်တွင် လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။
သူမ အဘယ်ကြောင့် လီယွမ်ကို လုံးဝ ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သနည်း ဆိုသည့် အချက်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားခဲ့ချေပြီ။
လီယွမ်သည် ရှီဝမ်ကို သူ၏ အစေခံ ကျေးကျွန် အဖြစ် လက်ခံထားပြီး သူ၏ လူ တစ်ဝက်ခန့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ချေ။
“ရှောင်ကျောက်... ငါနဲ့ ဓားနတ်သမီး အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် ကို သွားတော့မယ်”
“အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် ကို ဟုတ်လား... ဓားနတ်သမီး အစ်မကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမလို့လား”
“အင်း”
လီယွမ်က ခေါင်းညိတ် အတည်ပြုလိုက်၏။
“အမှတ် (၁၂) ဂူစံအိမ် ကို လောလောဆယ် မင်းပဲ တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ထားလိုက်ပါ”
သူသည် ခြောက်သွေ့နေသော အင်းဆက် တံဆိပ်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရှောင်ကျောက်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။
“တကယ်လို့ ဖြေရှင်းလို့ မရတဲ့ အန္တရာယ် တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံလာရရင် ဒီအင်းဆက် တံဆိပ်ပြားကို ယူပြီး ငါ ကျင့်ကြံတဲ့ ဝါးတော အနက်ပိုင်းဆီကို ပြေးဝင်သွားလိုက်”
အထပ်ထပ် အခါခါ ကာရံထားသော ဝါးတောကြီးသည် ဆန်းကြယ်ပုံရိပ် ကူ ၏ အကြိမ်ကြိမ် ပြုပြင် မွမ်းမံခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လီယွမ် အသေအချာ ပြင်ဆင် ဖန်တီးထားသော ခိုအောင်းရာ စခန်း၊ ကူလမ်းစဉ် အတွက် စစ်မှန်သော ထောင်ချောက်ကြီး တစ်ခုပင်။ အတင်းအကြပ် ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားသူ မည်သူမဆို အသက် တစ်ဝက်ခန့် ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။ ဤအင်းဆက် တံဆိပ်ပြားက ရှောင်ကျောက်အား ကူဘုရင်ကို ရှောင်ကွင်းကာ လျှို့ဝှက် နယ်မြေ အတွင်းရှိ ဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် ခွင့်ပြုပေးမည်။ သေချာသည်မှာ ဝါးတောကြီး၏ ဗဟိုချက်ကိုလည်း အဆင့်များစွာ ခွဲခြားထားခြင်းပင်။ ရှောင်ကျောက် အနေဖြင့် အဓိက အချက်အချာကျသော နေရာများသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မရှိသေးချေ။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ဝမ်ကျောက်ကျောက်မှာ အလွန် သိတတ် နားလည်သူ ဖြစ်သည်။
နှစ်များစွာ တစ်လျှောက်လုံး လီယွမ်နှင့် သူမကြားရှိ နားလည်မှုများမှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။ သူမက မည်သည့် မေးခွန်းမျှ မမေးတော့ဘဲ အင်းဆက် တံဆိပ်ပြားကို လှမ်းယူလိုက်တော့၏။
ထို့နောက် လီယွမ်သည် ရှီဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှီ မိန်းကလေး... တစ်နှစ် ဆိုတဲ့ အချိန်က ပြည့်တော့မယ်... မင်း ကန္တာရကို ပြန်ပြီး ငါတို့ရဲ့ နောက်ထပ် အစီအစဉ်ကို စတင်လို့ ရပါပြီ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး”
ရှီဝမ်က ရိုသေစွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။
ဓားနတ်သမီး၏ ပေါ်ထွက်လာမှုက သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ လီယွမ်၏ နှာဘူး ကူသခင် ဆိုသော ပုံရိပ်ကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး လုံးဝ ခြားနားသော လူတစ်ယောက် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ထုတ်မပြောရဲသော အရာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ လီယွမ်နှင့် နင်ဟုန်ယွီတို့၏ အနာဂတ်ကို သူမ အလွန် သိချင်နေမိ၏။ သခင်မလေး အနေဖြင့် မည်သို့ အဆုံးသတ်သွားမည်နည်း။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အလျှော့ပေးရမည် မဟုတ်ပါလော။
“ရှောင်ကျောက်... နောက်ထပ် ကိစ္စ တစ်ခု ရှိသေးတယ်”
ထို့နောက် လီယွမ်သည် ကျောက်စိမ်း သေတ္တာ နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။
“ဒီသေတ္တာတွေ ထဲက အရာတွေကို နိဗ္ဗာန် ငှက်မွေး လို့ ခေါ်တယ်... ချေမွပြီး စားသုံးလိုက်ရင် သက်တမ်းကို ရှည်ကြာစေနိုင်တယ်”
“စီနီယာ ဒေါ်လေး ယန်ဝူရုန် ရောက်လာတဲ့ အခါ ကူနန်းတော် ဆီ ယူသွားဖို့အတွက် တစ်ခု ပေးလိုက်ပါ... နောက်တစ်ခုကိုတော့ ဆရာ ယွီဟန်ချွမ်း ကို ပေးလိုက်ပါ”
“မင်း ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်တဲ့ အသားတွေနဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ အားလုံးကို ငါ ကူမျှော်စင် ထဲမှာ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တယ်... မင်း ဘာသာ သွားယူလိုက်တော့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြ မှာကြားပြီးနောက် လီယွမ်က လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။
“ဒါဆိုရင်... ငါ သွားတော့မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဝမ်ကျောက်ကျောက်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လီယွမ်ကို ညင်သာစွာ ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
“အစ်ကို ယွမ်... အစ်မဓားနတ်သမီး... ဂရုစိုက်ကြပါနော်... ဘေးကင်း ချောမွေ့တဲ့ ခရီးစဉ်လေး ဖြစ်ပါစေ”
“ရှောင်ကျောက်... ဒါကို မှတ်ထား... ငါ မရှိတဲ့ အချိန် ဘာပဲလုပ်လုပ် သတိထားပါ”
လီယွမ်နှင့် ဓားနတ်သမီးတို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။ သူတို့ ကျိုးကုန်း တောင်တန်း မှ ထွက်ခွာသွားကြလေပြီ။
လီယွမ် ပထမဆုံး ပြုလုပ်ခဲ့သည့် အရာမှာ လင်းရှောင် ဓားဂိုဏ်း က သူ့ကို ပေးထားခဲ့သော အမှတ်အသား သင်္ကေတကို အသက်သွင်းလိုက်ခြင်းပင်။ ဓားနတ်သမီးကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမည် ဖြစ်ရာ မိသားစု အတွင်းရှိ မျိုးဆက်သစ် များကို ပြင်ဆင်ထားရန် ကြိုတင် အသိပေးရမည်မှာ သဘာဝပင်တည်း။
ထို့နောက် မြင်းလှည်း တစ်စီးကို သူ ငှားရမ်းလိုက်၏။
တောင်ပိုင်း နယ်စပ်သည် အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် နှင့် အလွန်တရာ ဝေးကွာလွန်းလှပြီး လီယွမ် အနေဖြင့် ပျံသန်းနိုင်သော လင်းယုန်များ သို့မဟုတ် ကူ ကဲ့သို့သော သားရဲများကို အသုံးမပြုချင်သဖြင့် ဤကဲ့သို့ သာမန် ခရီးသွား သကဲ့သို့သာ ပြန်သွားလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ဓားနတ်သမီးနှင့် တူညီသော ကံကြမ္မာကို မျှဝေ ခံစားခဲ့ရသူပင်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် တောင်ပိုင်း နယ်စပ်တွင် မွေးဖွားခဲ့ကြသော်လည်း အလယ်ပိုင်း လွင်ပြင် တွင်မူ မတူညီသော အိမ် အသီးသီး ရှိနေကြလေ၏။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း များစွာက တော်ဝင်သမားတော် ဖြစ်သူ သူ၏ အဘိုးနှင့် အတူ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လှည့်လည်ကာ ထွက်ပြေး ပုန်းအောင်း နေခဲ့ရသော နေ့ရက်များကို လီယွမ် ပြန်လည် သတိရမိသည်။ ထိုအချိန်က သူသည် ဝဝလင်လင် တစ်ကြိမ်မျှ မစားခဲ့ရသလို ညဘက်တွင်လည်း ကောင်းမွန်စွာ မအိပ်စက်ခဲ့ရပေ။ သို့သော် ထိုဆင်းရဲ ဒုက္ခများ အားလုံးမှာ သူ၏ နှလုံးသား အတွင်း၌ နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်တော့သည်။
လီယွမ်က မြင်းကို နှင်နေစဉ် ဓားနတ်သမီးသည် မြင်းလှည်း၏ အရှေ့ဘက်တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ခြေသလုံးများကို လက်မောင်းများဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားပြီး ဒူးပေါ်တွင် မေးတင်လျက် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေတော့၏။
ချိုင့်ဝှမ်းကြီးမှာ ကျဉ်းမြောင်း ရှည်လျားလှပြီး ဆည်းဆာ အလင်းရောင်များက နက်မှောင်သော စိမ်းပြာရောင် ကျောက်ဆောင်များ ထက်တွင် လှိုင်းလုံးများအလား ပြန့်ကျဲ နေတော့သည်။ မြင်းလှည်း ဖြတ်သန်း သွားချိန်တွင် လေပြင်း တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး သစ်ပင် ပန်းမန်များကို ကိုင်းညွှတ် သွားစေ၏။ နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင် အောက်တွင် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်မျောနေပြီး အင်းဆက်များ၏ အော်မြည်သံများက နီးကပ်လာသော ဆောင်းဦး၏ အေးမြမှုကို ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
အဝေးဆီမှ ခမ်းနား ကြီးကျယ်လှသော မြို့တံခါးကြီးက မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေပြီး တိမ်တိုက်များက ပူပြင်း လောင်ကျွမ်းနေသော နေမင်းကြီး အတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြိုကျနေတော့၏။
ထိုအရာက လီယွမ် ဖြတ်သန်း လာခဲ့သော လမ်းခရီးပင် ဖြစ်တော့၏။
Book 25 end.