ရှီဝမ်ကို စမ်းသပ်ခြင်း (၂)

“သခင်လေး လီ... ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းသမီးလေးကို ကယ်ပေးပါဦး...”

ရှီဝမ်သည် သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လီယွမ်၏ အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာတော့၏။

လီယွမ်ကမူ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ခတ်ခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

“ကျွန်တော် ကယ်ပါ့မယ်...”

“သခင်လေး လီ... မင်းသမီးလေးကို ကယ်ပေးမယ် ဆိုရင် ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ...”

မူးယစ်ကာ ပျော့ခွေနေသော ရှီဝမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လီယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်း အပ်နှံလိုက်တော့၏။ ဝမ်ကျောက်ကျောက် တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားရ၏။ သူမက ရှီဝမ်ကို ဆွဲဖယ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လီယွမ်၏ အသံက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာတော့၏။

“ရှောင်ကျောက်... မင်း အရင်သွားနှင့်လိုက်... ဒီမိန်းကလေးက တစ်မျိုးပဲ... ငါ သူ့ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ်...”

“ဒါဆိုလည်း... အစ်ကိုယွမ် သတိထားဦးနော်...”

ဝမ်ကျောက်ကျောက်သည် အစ်ကိုယွမ်မှာ မိန်းမလှလေးများ၏ ဖြားယောင်းမှုနောက်သို့ ပါသွားမည့်သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ရှီဝမ်၏ နောက်ခံမှာ မရေမရာ ဖြစ်နေသဖြင့် သူမကို သေချာစွာ စုံစမ်းရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လိုအပ်လှ၏။

၎င်းက အခွင့်ကောင်း တစ်ခုပင်။

သူမသည် ဌာနတွင် အရေးကြီးသော ကိစ္စရှိသည်ဟု အကြောင်းပြကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့၏။ ဝါးတောအုပ်လေးအတွင်း လီယွမ် နှင့် ရှီဝမ် နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

“သခင်မလေး... ခင်ဗျား မူးနေပြီ...”

လီယွမ်က သူမကို သတိပေးလိုက်၏။

“သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းသမီးလေးကို ကယ်ပေးပါ... တောင်းပန်ပါတယ်...”

ရှီဝမ်မှာ အသိတရားများ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသကဲ့သို့ စကားလုံး တစ်ခုတည်းကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုနေတော့၏။

“ရှောင်ကျောက် ပြောတာကတော့... သခင်လေးက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ် တဲ့... နန်းတော်သခင်ကြီးကလည်း သခင်လေးကို အရမ်း အလေးထားတယ် ဆိုတော့... သခင်လေးမှာ နည်းလမ်း ရှိမှာပါ နော်...”

“မင်းသမီးလေးကို ကယ်ပေးမယ် ဆိုရင်... ကျွန်မမှာ ရှိတာတွေ အကုန်လုံး အခုပဲ ပေးပါ့မယ်...”

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း သူမသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းသို့ လက်နှိုက်ကာ အနီရောင် အတွင်းခံ အဝတ်လေး တစ်ထည်ကို အားဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သော ထိုအဝတ်လေးကို လီယွမ်၏ လက်ထဲသို့ အတင်း ထိုးထည့်လိုက်တော့၏။

“သခင်လေး... ကျွန်မ ရိုင်းစိုင်းမိတာကို သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက ဘာမှ ပြန်မပြောသေးဘူးလေ... ကျွန်မ ဆက်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘူး... မင်းသမီးလေးသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ကျွန်မရဲ့ မိသားစု... ကျွန်မရဲ့ ဇာတိ... ပြီးတော့ ကန္တာရကြီး တစ်ခုလုံးပါ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး... မင်းသမီးလေးကို ကယ်ပေးပါ... ကျွန်မကိုလည်း ကယ်ပေးပါဦး...”

ရှီဝမ်သည် မျက်ရည်များ အတားအဆီးမဲ့ စီးကျလျက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတော့၏။ သူမ၏ ခံစားချက်များက ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။

“သခင်မလေး ရှီ... စိတ်မလောပါနဲ့ဦး...”

လီယွမ်က ရှီဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ နက်နဲသောချီ အချို့ ထည့်သွင်းပေးကာ သူမကို အမူးပြေအောင် လုပ်ပေးလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

“နင်ဟုန်ယွီ က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူ စီနီယာအစ်မ ပါ... ကျွန်တော်တို့ အတူတူ သေဘေးတွေကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြတာ... သူမ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာကို ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေပါဘူး...”

“ဒါပေမဲ့...”

ရှီဝမ်က မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ညည်းတွားလိုက်၏။

“သခင်လေး လီက ဘာမှ မလှုပ်ရှားဘဲ နေနေတာကို... ပြီးတော့ မင်းသမီးလေး အကြောင်းကိုလည်း ဘာမှ မမေးတာကို တွေ့ရတော့ ကျွန်မ အရမ်း ကြောက်နေမိတာပါ... သခင်လေးက ကူလမ်းစဉ်ထဲမှာပဲ နစ်မွန်းနေပြီး မင်းသမီးလေးရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို မေ့သွားမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်...”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် အနီရောင် အဝတ်လေးကို ပြန်ယူကာ ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာဖြင့် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ၎င်းကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး အတွင်းမှ အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်တော့၏။ ၎င်းမှာ သေချာ စိုက်ကြည့်မှသာ မြင်နိုင်သည့် သေးငယ်လွန်းလှသော ဖုန်မှုန့်လေး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ နေရောင်အောက်တွင်မူ ထိုမှုန့်လေးမှာ တလက်လက် တောက်ပနေတော့၏။

“ဒါက ကျွန်မတို့ ရှီ မိသားစုရဲ့ အမွေအနှစ် အချိန်သဲမှုန် ပါ... သခင်လေးသာ မင်းသမီးလေးကို ကယ်ပေးမယ် ဆိုရင် ဒါကို ကျွန်မ ပေးအပ်ပါ့မယ်...”

ရှီဝမ်သည် အစမှ အဆုံးအထိ အလွန်တရာ ပူဆွေး သောကရောက်နေပုံကို ပြသနေခဲ့၏။ သူမ လုပ်ဆောင်သမျှ အရာအားလုံးမှာ နင်ဟုန်ယွီကို ကယ်တင်ရန် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူမ၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို ဖော်ပြကာ လီယွမ်၏ သနားစိတ်ကို ရယူရန် ကြိုးစားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“သခင်မလေး... ဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး...”

ရှီဝမ်၏ အထောက်အထားကို အတည်မပြုနိုင်သေးဘဲ လီယွမ် တစ်ယောက် အလျင်စလို မလှုပ်ရှားရဲခဲ့ချေ။ အကယ်၍ ရှီဝမ်သည် တကယ်ပင် ဒဏ်ရာများဖြင့် စီနီယာအစ်မ အတွက် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါက သူမကို အမြတ်ထုတ်ခြင်းမှာ လူသားမဆန်သည့် လုပ်ရပ် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ပေးခဲ့ဖူးသော ဟွမ်ရှီးးရွှေကိုပင် သူ အသုံးမပြုသေးချေ။

“သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါကို လက်ခံပေးပါ...”

ရှီဝမ်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ဒူးထောက် ချလိုက်ပြီး လီယွမ်ကို မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စူးစိုက် ကြည့်လိုက်တော့၏။

“ကျွန်မ ရှောင်ကျောက်ကို မေးကြည့်တော့... အဆင့်မြင့် ကူသခင်တွေဟာ ကူသန့်စင်ဖို့ အတွက် ရှားပါး ရတနာတွေ အများကြီး လိုအပ်တယ် လို့ သိရပါတယ်... ကျွန်မ သခင်လေးကို တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးချင်ရုံ သက်သက်ပါ... သခင်လေး ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာလေလေ... မင်းသမီးလေး လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလေလေ ဖြစ်မှာပေါ့... ဒါကြောင့်... ဒါကို လက်ခံပေးပါ... ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ကျိုးအတွက်လို့ပဲ သတ်မှတ်ပြီး တောင်းပန်ပါတယ် ရှင့်...”

“အင်း... ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ...”

လီယွမ်သည် ထို အချိန်သဲမှုန်ကို လက်ခံလိုက်တော့၏။ ရှီဝမ်က တကယ်ပဲ ရိုးသားသည်ဖြစ်စေ၊ ဟန်ဆောင်နေသည်ဖြစ်စေ သူမ၏ စိတ်ကို အေးချမ်းစေရန်အတွက် သူ သိမ်းဆည်းထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးပါက သူ ပြန်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထား၏။ အကယ်၍ ဤမိန်းကလေးသည် ချီနျန်ချူ စေလွှတ်လိုက်သောသူ ဖြစ်ပါက သူသည် မိန်းကလေးနှင့် ရတနာကို အတူတကွ သန့်စင်ပစ်ရန် ဝန်လေးမည် မဟုတ်ချေ။

လီယွမ်က ထိုပစ္စည်းကို လက်ခံလိုက်သဖြင့် ဤပြဇာတ်မှာ ခေတ္တ ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေပြီ။

နောက်ပိုင်း ကာလများတွင် လီယွမ်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ရှီဝမ်သည် ဝါးတောအုပ်လေးသို့ မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးသွားကြတော့၏။

ထိုတစ်ကြိမ် မူးယစ်ခဲ့သည်မှလွဲ၍ ရှီဝမ်သည် အခြားသော ထူးခြားသည့် အမူအရာများကို ထုတ်မပြတော့ချေ။ သို့သော် လီယွမ်ကမူ သတိဝီရိယကို လုံးဝ မလျှော့ချလိုက်ပါပေ။

ရှီဝမ်သည် သူ့ကို အမှတ် (၁၂) ဂူစံအိမ် နှင့် ကျိုးကုန်းတောင်တန်း မှ အဝေးသို့ ဆွဲထုတ်ကာ ကန္တာရထဲတွင် ထောင်ချောက်ဆင် သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သုံးလ ကြာပြီးနောက်... လီယွမ်သည် ဆဌမနန်းတော် ထံမှ သတင်းအချက်အလက်များကို နောက်ဆုံးတွင် လက်ခံရရှိလိုက်၏။

ယန်ဝူရုံက သူ့ကို ပြောပြသည်မှာ... ကန္တာရအတွင်း မကြာသေးမီကပင် အင်အားစုများအကြား ပြင်းထန်သော အားပြိုင်မှုများ ရှိနေသော်လည်း အပေါ်ယံတွင်မူ ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်ကာ စစ်မက် ဖြစ်ပွားခြင်းမျိုး မရှိသေးဟူ၍ပင်။

နင်ဟုန်ယွီသည်လည်း လင်းရွှီထဲသို့ အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ယခုထိ ပြန်ထွက်မလာသေးကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

“ယေဘုယျ သတင်းတွေ အရဆိုရင်တော့ ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား မရှိနိုင်ဘူးပေါ့...”

သို့သော် ထိုသတင်းများမှာ ရှီဝမ်၏ စကားများကို အတည်ပြုရန်အတွက်မူ သာမန်မျှသာ ရှိနေသေး၏။ လီယွမ်က အကြံတစ်ခု ရရှိသွားပြီး စတင် လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ သူသည် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ စီနီယာအစ်မ၏ ဘေးကင်းရေးကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် ဒီအတိုင်း ငြိမ်မနေနိုင်တော့ချေ။

“သခင်မလေး... ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပြီ...”

လီယွမ်က ရှီဝမ်ကို ရှာဖွေကာ စကားစလိုက်၏။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က စီနီယာအစ်မရဲ့ ကိစ္စကို ကူနန်းတော်ရဲ့ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကျွန်တော် အစီရင်ခံခဲ့တယ်... သူတို့ကလည်း စီနီယာအစ်မကို သေချာပေါက် ကယ်ရမယ် လို့ ပြောကြတယ်လေ... ဒီကိစ္စမှာ သခင်မလေး ရှီရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်...”

“သခင်လေး... ပြောပါ... မင်းသမီးလေးကို ကယ်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ...”

ရှီဝမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြန်လည် ပြောဆိုလိုက်၏။

“ကူနန်းတော်ရဲ့ အကြီးအကဲတွေကတော့ အလျင်စလို သွားကယ်လို့ မဖြစ်ဘူး လို့ ဆိုတယ်... ကန္တာရ ဆိုတာ ကူသခင်တွေရဲ့ နယ်မြေ မဟုတ်ဘူးလေ... ဒါကြောင့် ယုံကြည်ရတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု လိုအပ်တယ်... ဒါကြောင့်... သခင်မလေး ရှီ အနေနဲ့ အကြံပေးချီကို ဒီကို လာဖို့ ဖိတ်ကြားစာ တစ်စောင် ရေးပေးပါ... အဲဒါမှ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အတူတူ ထိုင်ပြီး ကယ်ဆယ်ရေး အစီအစဉ်ကို ဆွေးနွေးလို့ ရမှာပေါ့...”

လီယွမ်သည် ယခုအခါ ကူနန်းတော်၏ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဤစကားမှာ အလွန်ပင် ရိုးသားလှသည်။

ရှီဝမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားတော့၏။

“သခင်မလေး ရှီ... တစ်ခုခု စိုးရိမ်နေတာ ရှိလို့လား...”

“အကြံပေးချီက ကန္တာရထဲက အဘိုးကြီးတွေရဲ့ ချုပ်ကိုင်မှုကို ခံထားရတာဆိုတော့... ဒီကို လာနိုင်ပါ့မလား ကျွန်မ စိုးရိမ်မိလို့ပါ...”

ရှီဝမ်က အခက်တွေ့နေဟန်ဖြင့် ဖြေကြားလိုက်၏။

“တခြားလူတွေကော ဘယ်မှာလဲ... ဒီစစ်ဆင်ရေးက အရမ်း အရေးကြီးတယ်... စီနီယာအစ်မကို ထောက်ခံတဲ့ အုပ်စုတွေ အများကြီး ထဲမှာမှ တစ်ယောက်ယောက်တော့ လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“ကျွန်မ... ကျွန်မလည်း မသိတော့ပါဘူး... လအနည်းငယ် ကြာသွားပြီဆိုတော့ ကန္တာရထဲက အခြေအနေတွေက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားလောက်ပြီ... မင်းသမီးလေး အပေါ် ဘယ်သူတွေက သစ္စာရှိနေဦးမလဲ ဆိုတာ ကျွန်မ မသိတော့ဘူး... အခုလို စာပို့လိုက်တာက အဘိုးကြီးတွေကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ စစ်ဆင်ရေးကို နှောင့်နှေးသွားစေနိုင်တယ်... ကျွန်မ... ကျွန်မ တကယ်ပဲ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး...”

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း ရှီဝမ် တစ်ယောက် နောက်တစ်ကြိမ် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးပြန်တော့၏။

“အဆင်ပြေပါတယ်... ကူနန်းတော်မှာ ကြီးမားတဲ့ ထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့အစည်း ရှိတယ်... ကန္တာရထဲမှာလည်း ကျွန်တော်တို့လူတွေ ရှိတာပဲ... သခင်မလေး အနေနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ အထောက်အထားကို သက်သေပြနိုင်မယ့် စာတစ်စောင် ရေးပေးလိုက်ရုံနဲ့ ကူနန်းတော်က လူတွေက သူတို့လက်ထဲ ရောက်အောင် ပို့ပေးနိုင်ပါတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှီဝမ်၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ရီသွားတော့၏။

သွားပြီ... ငါ့ကို ရိပ်မိသွားတာလား...

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မရေရာမှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ ကူသခင်များ၏ နည်းလမ်းများမှာ အလွန် ရက်စက်လှကြောင်း သူမ ကြားဖူးထားရာ အကယ်၍ သူမ၏ အထောက်အထားသာ ပေါ်သွားပါက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းစွာ သေဆုံးရမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေမိ၏။

လီယွမ် က တကယ်ပဲ နှလုံးသားမရှိတဲ့ သစ်သားတုံးကြီးလား...

သူမ ရှီဝမ် ဆိုသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ငါးရာအတွင်း ကန္တာရ၏ အလှဆုံး အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမက သူ့နားကို ချဉ်းကပ်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ သုံးခဲ့သလို အခွင့်အရေး များစွာကိုလည်း ဖန်တီးပေးခဲ့သော်လည်း လီယွမ်ကမူ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ခတ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူ့ကုတင်ပေါ်ကိုသာ အတင်း တက်သွားရမလား... ဒါကတော့ သိသာလွန်းနေမှာပေါ့…