နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးပမ်းခြင်း
Vol. 25 Ch. 269
လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ဖွင့်ဟပြနေသော ရှီဝမ် ကို ကြည့်ရင်း လီယွမ် သည် စီနီယာအစ်မကြီး နင်ဟုန်ယွီ ကို မနေနိုင်ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် သတိရမိသွားပြန်၏။
‘ဝိညာဉ် မျိုးဆက်’ ဆိုသည့် အသုံးအနှုန်းနှင့် ကန္တာရ ဝိညာဉ်သခင် စနစ်အကြောင်း သူ၏ ပထမဆုံး သိရှိနားလည်မှုမှာ စီနီယာအစ်မကြီး ၏ သွေးနှင့် စတင် ထိတွေ့စဉ်ကပင် ဖြစ်သည်။
လီယွမ် က လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။
သူက မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သခင်မလေး ရှီ... ဒါ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား...”
ရှီဝမ် ၏ သွေးမှာ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအား တစ်မျိုးတည်းသာ ပါဝင်သော သွေးဖြစ်ပြီး... ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဆယ့်ခြောက်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် စီနီယာအစ်မကြီး လောက်တော့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ချေ။ သို့သော် သူမတွင်လည်း အားသာချက်များ ရှိလေသည်။
၎င်းမှာ အချို့သော အရာများနှင့် ပေါင်းစပ်ရာတွင် မတော်တဆမှု ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးခြင်းပင်။
ဥပမာအားဖြင့်... သူမ၏ သွေးသည် အချိန်သဲမှုန် နှင့် အလွန် အံဝင်ခွင်ကျ ရှိလေသည်။
“သခင်လေး... လာပါ... မင်းသမီးလေး အတွက်၊ မိသားစု အတွက်၊ ကန္တာရကြီး အတွက်ဆိုရင်... ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသွေး နည်းနည်းလောက် ဆုံးရှုံးရတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး...”
ရှီဝမ် ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ယင်နေတော့၏။
“ဒါဆိုရင်... ကျွန်တော် စလိုက်တော့မယ်နော်...”
လီယွမ် က လက်ချောင်း တစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ... သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ လက်သန်း အရွယ်အစားခန့်ရှိ အခေါင်းပေါက် ပါသော ပင့်ကူမျှင် တစ်ချောင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။
ရှီဝမ် မှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာပြီး “သခင်လေး... မြန်မြန် လုပ်ပါနော်...” ဟု တောင်းဆိုလိုက်၏။
“ဖောက်…”
တုတ်ခိုင်လှသော အခေါင်းပေါက်ပါ ပင့်ကူမျှင်ကြီးမှာ ရှီဝမ် ၏ နှလုံးသားဆီသို့ တိကျစွာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
ရှီဝမ် မှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးထဲတွင် မေးခွန်းများ ပြည့်နှက်သွားရ၏။ ဤအခြေအနေက သူမ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကွာခြားနေရသနည်း။
လီယွမ် က သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ညင်သာစွာ သွေးဖောက်ယူမည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း သူတို့ နှစ်ဦး၏ အသားအရေချင်း ထိတွေ့မှုမှာ မလွဲမသွေ ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး... သူမသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲကျကာ ချိုသာသော စကားများ ပြောဆိုရင်း သနားစဖွယ် ဟန်ဆောင်ကာ... သူတို့ နှစ်ဦးကြား ဆက်ဆံရေးမှာ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာမည်ဟု တွေးထင်ထားခဲ့ခြင်းပင်။
‘ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့...လီယွမ် က ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ပင့်ကူမျှင် ပြွန်ခေါင်းကြီးကို ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်တယ်ပေါ့…’
“အား...”
နောက်တစ်ခဏတွင် အသည်းခိုက်မတတ် နာကျင်မှု တစ်ခုက ဝင်ရောက်လာတော့၏။ လီယွမ် က အနည်းငယ်မျှ သနားညှာတာမှု မပြဘဲ သူ၏ အံ့မခန်း အာရုံခံစားမှုများကို အသုံးပြုကာ သွေးကို တိကျစွာ စုပ်ယူလိုက်၏။ ရှီဝမ် မည်မျှပင် လှပနေစေကာမူ ယခုအချိန်တွင် သူမမှာ လှပသော အရိုးစု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကူ သန့်စင်ခြင်း အလုပ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေတော့၏။
အကယ်၍ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ထူးခြားကူ တစ်ကောင်ကို တကယ် ဖန်တီးနိုင်မည် ဆိုပါက... ၎င်းသည် မည်သည့် ကန္တာရ အလှတရားထက်မဆို အဆသန်းချီ၍ ပိုမို ကောင်းမွန်မည် မဟုတ်ပါလော။ မည်သည့်အရာက ပိုမို အရေးကြီးကြောင်းကို လီယွမ် ကောင်းစွာ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
“သခင်လေး... လုပ်လို့... ပြီးပြီလား ရှင့်...”
ရှီဝမ် ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ဖြူရော်သွားပြီး သူမသည် အလွန်တရာ နာကျင်နေသော်လည်း အပြင်သို့ ထုတ်မပြရဲဘဲ ကြီးမားသော စွန့်လွှတ် အနစ်နာခံမှု တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေရသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေရဆဲပင်။
“အင်း... ရပြီ...”
လီယွမ် က ပင့်ကူမျှင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ရှီဝမ် မှာ အင်အား ကင်းမဲ့သွားပြီး မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် မစွမ်းနိုင်တော့သဖြင့် လီယွမ် ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လဲကျသွားတော့၏။
နောက်ဆုံးတော့ သူမ ဆန္ဒပြည့်ဝပြီး လီယွမ် ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့ပြီပဲ...
“သခင်လေး... ကျွန်မတို့ သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါနော်...”
“အင်း...”
လီယွမ် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သခင်လေး... ကျွန်မ အရမ်း ချမ်းနေပြီ...”
ပါးလွှာသော ပိုးသားဂါဝန်လေး တစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ လီယွမ် နှင့် တင်းကျပ်စွာ ပူးကပ်နေတော့၏။ ရှီဝမ် ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ရွှေစက္ကူ တစ်ချပ်အလား ဖြူရော်နေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသရုပ်ဆောင်မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
တောင်ပေါ် လေပြင်းများက အေးစက်စွာ တိုက်ခတ်နေပြီး သူမ တကယ်ပင် ချမ်းအေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားကို အနားယူဖို့ အရင် ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်...”
လီယွမ် က သူ၏ အပြင်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ကာ ရှီဝမ် ကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ပြီး သူမကို အိပ်ခန်းဆီသို့ တွဲခေါ်သွား၏။ ကူ ဖန်တီးမှုမှာ မအောင်မြင်သေးရာ ရှီဝမ် သည် အဖိုးတန်သော ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးနိုင်သည့် အရင်းအမြစ် တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမကို ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ပြီး ကျန်းမာအောင် ထားရှိမှသာ သူမ အနေဖြင့် နောက်ထပ် အကျိုးအမြတ်များကို ဆက်လက် ဖန်တီးပေးနိုင်မည် ဖြစ်၏။
ရှီဝမ် ကို ကုတင်ပေါ်သို့ တင်ပေးပြီးနောက် လီယွမ် သည် ‘ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း နှင်းရည်’ ဟု ခေါ်သော စိတ်ဝိညာဉ် ဆေးရည်များ ပါဝင်သည့် အစိမ်းရောင် ပုလင်းငယ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။
“ဒါလေး သောက်လိုက်... ပိုပြီး မြန်မြန် နာလန်ထူလာလိမ့်မယ်...”
လီယွမ် က ရှီဝမ် ကို ဂရုတစိုက် တိုက်ကျွေးလိုက်လေ၏။ ဤအဖိုးတန် ဆေးရည်မှာ သာမန် မဟုတ်ကြောင်း ရှီဝမ် သိရှိထားပြီး လီယွမ် က သူမကို သုံးစွဲခွင့် ပေးလိုက်ခြင်းမှာ... သူက သူမကို တဖြည်းဖြည်း ဂရုစိုက်လာပြီ ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်ရာ ရှီဝမ် တစ်ယောက် လွန်စွာ ဝမ်းမြောက်သွားတော့သည်။
သို့သော် လီယွမ် ၏ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ရှီဝမ် တစ်ယောက် နှလုံးရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။
“သခင်မလေး ရှီ... ခင်ဗျား နာလန်ထူလာပြီးရင်...ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အတွက်၊ စီနီယာအစ်မကြီး အတွက်၊ ကန္တာရကြီး အတွက်... ခင်ဗျား နောက်ထပ် အနစ်နာခံဖို့ လိုအပ်လာနိုင်တယ်နော်... ခင်ဗျား တောင့်ခံထားရမယ်...”
“ကျွန်တော် အခု သွားပြီး ကူ သန့်စင်လိုက်ဦးမယ်... ခင်ဗျားဘာသာ သေချာ အနားယူလိုက်ပါဦး...”
“ခဏနေကျရင် ရှောင်ကျောက် ကို အားဖြည့်စွပ်ပြုတ် တစ်အိုးလောက် ချက်ပေးဖို့ ပြောလိုက်မယ်...”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လီယွမ် သည် လှည့်ထွက်သွားတော့၏။
“သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး...”
“ကျွီ…”
လေပြေအလား လျင်မြန်သော ထိုလူသားမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး... တံခါးပိတ်သွားသံ တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှီဝမ် တစ်ယောက် လုံးဝကို ကြောင်အမ်းသွားရလေပြီ။
‘ငါ့ရဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးကတောင် နံစော်နေတဲ့ ပိုးကောင် တစ်ကောင်လောက်မှ မဆွဲဆောင်နိုင်ဘူးလား...’
‘သူများ ကူ သန့်စင်ရင်း ရူးသွားတာလား...’
‘ဒါမှမဟုတ် သူက ဒဏ္ဍာရီထဲကလို လူဆိုးလူယုတ်မာ တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား...’
မကြာသေးမီက ဝမ်ကျောက်ကျောက် ပေးထားသော စာအုပ်ထဲမှ ကူလမ်းစဉ် နှင့် ပတ်သက်သည့် ထူးဆန်းသော ဇာတ်လမ်းအချို့ကို ရှီဝမ် ရုတ်တရက် သတိရသွားတော့၏။ စာအုပ်ထဲတွင် ရေးသားထားသည်မှာ... ကူသခင် အနွယ်ဝင်များထဲတွင် အရူးများ၊ ရူးသွပ်နေသူများနှင့် စိတ်မနှံ့သူ တစ်စု ရှိသည် ဟူ၍ပင်။ ထိုလူများသည် ကူလမ်းစဉ် အပေါ် အလွန်အမင်း စွဲလန်းနေကြပြီး ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်နေကြကာ... အချို့ဆိုလျှင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ကူ အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန် ကြိုးစားကြသည် ဟူ၍တည်း။
အချို့ကလည်း ပင်မကူ ကို သူတို့၏ ဘဝလက်တွဲဖော် အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ လက်ထပ်ကြသည်ဟု ဆို၏။ အချို့ဆိုလျှင် မင်္ဂလာပွဲများပင် ကျင်းပကာ အရပ်ရပ်မှ ဧည့်သည်များကို ဖိတ်ကြားကြသေးသည်။ ကူသခင်များ၏ အတွေးအမြင်များမှာ ပြင်ပလူများ နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိသော အရာများ ဖြစ်ပြီး... ထိုအကြောင်းအရာများက သူမ၏ စိတ်ကို ကြီးမားစွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့၏။
‘ဒုက္ခပါပဲ... လီယွမ် က အဲဒီလို လူစားမျိုးလား... အင်း...’
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ ရှီဝမ် ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထသွားတော့၏။ အကယ်၍ လီယွမ် သာ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုး ဖြစ်နေပါက... အရာအားလုံးက သဘာဝကျသွားလိမ့်မည်။
ထိုကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပင်မကူ သည် လောကရှိ အရာအားလုံးထက် သာလွန်နေပြီး သူတို့၏ အလှတရား ခံစားမှုမှာလည်း လူသား မျိုးစိတ်ကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။
သူမ အရှုံးပေးလိုက်ပါပြီ။ သူမတွင် ဆွဲဆောင်မှု မရှိဟု အပြစ်တင်၍ မရနိုင်တော့ချေ။ လူသား တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏ အလှတရားမှာ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိသာ ရှိသော်လည်း အရူးတစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများမှာမူ အကန့်အသတ် မရှိပေ။
“ဒါပေမဲ့...”
ရှီဝမ် သည် ပို၍ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်၏။
လီယွမ် မည်သို့သော လူပင် ဖြစ်ပါစေ... အကယ်၍ ‘မိန်းမလှ အသုံးချ လှည့်ကွက်’ သာ ကျရှုံးသွားပါက သူမ အပတ်တကုတ် ကြိုးစား ပုံဖော်ထားသမျှ အရာအားလုံးမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမ ကိုယ်သူမ ဤမျှလောက်အထိ အရှက်ခွဲပြီး တောင်ပိုင်းနယ်စပ် ကို အဝေးကြီး လာခဲ့ရခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မည်နည်း။ တစ်ခဏမျှ သူမ လမ်းပျောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
‘ငါက ကူကောင်မှ မဟုတ်တာ... အဲဒီ သံမဏိလို မာကျောတဲ့ လူရဲ့ နှလုံးသားထဲကို ဘယ်လိုလုပ် ဝင်ရမှာလဲ...’
ရှီဝမ် မှာ ယခုအခါ အလွန်တရာ အကျပ်ရိုက်နေပြီး ရှေ့ဆက်တိုး၍လည်း မရ၊ နောက်ဆုတ်၍လည်း မရသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေရချေပြီ။
... ... ...
လျှို့ဝှက် ဝါးတောအုပ်လေး အတွင်း။ လီယွမ် သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။
“အကယ်၍သာ အောင်မြင်သွားရင်... အဲဒီ ကန္တာရ အလှပိုင်ရှင် ကို ငါ မသတ်တော့ဘူး... သူ့ရဲ့ အပြစ်တွေကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးလိုက်မယ်...”
“သူ့ကို ကန္တာရဆီ ပြန်ပို့ပြီး သူလျှို အဖြစ် အလုပ်လုပ်ခိုင်းရမယ်...”
“အချိန်ရရင် အဲဒီကနေတစ်ဆင့် ဆွေ့ရှား နိုင်ငံကို သွားလည်ပြီး ဒေသထွက် ပစ္စည်းလေးတွေ ဝယ်လာဦးမှပဲ...”
ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် ကြိုတင် လိုအပ်ချက်မှာ စီနီယာအစ်မကြီး ထီးနန်းတက်ကာ ထိုနေရာတွင် ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ရှိစေရန် သေချာစေရမည် ဖြစ်၏။
“စလိုက်ကြတာပေါ့...”
လီယွမ် သည် လျှပ်တပြက်ကူ ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။
“ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်း နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး ကြိုးစားတာ ကောင်းမယ်နော်... စားပြီးတာတောင် ဘာမှ မတုံ့ပြန်ဘူး ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ မပြောနဲ့...”
“အိုးကြီး... ထွက်ခဲ့...”
[မူလ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို ရွေးချယ်ပါ]
[ရှားပါးကူ လျှပ်တပြက်ကူ ထဲသို့ ဟွမ်ရှီးးရွှေ၊ အချိန်သဲမှုန် နှင့် အချိန်သဲ ဝိညာဉ် သွေး တို့ကို ထည့်သွင်း ပေါင်းစပ်ပါမည်]
[ဖန်တီးမှုကို စတင်ပါပြီ]
‘အချိန်ကာလရောင်စုံ လိပ်ပြာ’ ကို မူလ ကုန်ကြမ်းအဖြစ် အသုံးမပြုခြင်းမှာ လီယွမ် တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု နှစ်ချက် ရှိသောကြောင့်ပင်။ ပထမအချက်မှာ အချိန်ကာလရောင်စုံ လိပ်ပြာ ကိုယ်တိုင်က ကောင်းမွန်သော စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးဖြစ်ရာ အကယ်၍ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လမ်းကြောင်း မှားယွင်းသွားပါက ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
ဒုတိယအချက်မှာ... သူ၏ အတွေ့အကြုံများအရ လိပ်ပြာတစ်ကောင်သည် အချိန်ကာလရောင်စုံ လိပ်ပြာ အဆင့်အထိ ဆင့်ကဲ ပြောင်းလဲပြီးပါက ‘အချိန်သဲမှုန်’ ကို အသုံးပြုလျှင်ပင် ၎င်းကို ‘အသွင်ပြောင်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော’ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေရန် ခက်ခဲမည်။ ဥပမာအားဖြင့် အိမ်မက် အသွင်ပြောင်း ကိုးမျိုး သို့မဟုတ် နောက်ပြန် သုံးဆင့် အသွင်ပြောင်းခြင်း ကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးပင်။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်သော အဖိုးတန် ပစ္စည်း အများစုမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားနိုင်ခြေ များ၏။
ထို့ကြောင့် လျှပ်တပြက်ကူ ကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်ခြင်းက ပိုမို ကောင်းမွန်မည် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ လျှပ်တပြက်ကူ သာ အဆင့်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းနိုင်ပြီး အချိန်ကာလရောင်စုံ လိပ်ပြာ နှင့် ‘အပြန်အလှန် ပံ့ပိုးပေးနိုင်ရန်’ ရှေးအကျဆုံးသော ကူ ပျိုးထောင်နည်းကို အသုံးပြုမည် ဆိုပါက... ထူးခြားကူ ဖန်တီးနိုင်ခြေ ပိုမို များပြားလာမည် ဖြစ်၏။ ၎င်းက လီယွမ် ၏ စဉ်းစား တွက်ချက်မှုပင် ဖြစ်တော့သည်။
ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် အနက်ရောင် အိုးကြီးမှာ စတင် တုန်ခါလာပြီး ရွှေရောင်
ဖျော့ဖျော့အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ထွက်လာလောက်ပြီ...”
လီယွမ် တစ်ယောက် မျှော်လင့်ချက် ကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေတော့၏။
မကြာမီမှာပင် ကူအိုးကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး စနစ်၏ အသိပေးသံ တစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။