ရှီဝမ်၏ ဖွင့်ဟဝန်ခံမှု
Vol. 25 Ch. 272
ချီလင် ရတနာ နည်းစနစ်ကို ထုတ်ဖော်ရန် ပြင်နေသော အန်းမူယောင်သည် လီယွမ်၏ မျက်နှာကို သေချာစွာ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကြောင်အမ်းသွားတော့၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော နှင်းခဲများမှာ အရည်မပျော်သေးသလို သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များလည်း ကျန်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ လီယွမ်က ဘာမှ မတတ်နိုင်သလို ပြုံးလိုက်ပြီး ချောက်နက်ထဲရှိ ပုန်းအောင်းနေသော နဂါး ၏ အကာအကွယ်ကို ရုပ်သိမ်းကာ သူ၏ မူလရုပ်သွင်ကို ဖော်ပြလိုက်လေ၏။
“ရှောင်လင်းအာ... တကယ်ပဲ မင်းလား...”
ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော ချီစွမ်းအင်နှင့် သွေးမျိုးဆက် ဆက်နွှယ်မှုတို့ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် အန်းမူယောင်၏ အေးစက်မှုများ ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားတော့သည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားပြီး လီယွမ်၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်လေ၏။
“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ... ဒေါ်လေးကို လန့်သေအောင် လုပ်နေတာလား...”
သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း နီရဲလာတော့၏။
“ဟီးဟီး...”
လီယွမ်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“သားတို့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီလေ... ဒေါ်လေးကို အရမ်း လွမ်းနေလို့ အံ့သြသွားအောင် တမင် လုပ်လိုက်တာပါ...”
အန်းမူယောင်က လီယွမ်ကို သေချာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်တော့၏။
“တကယ်ကို အံ့သြစရာပါပဲ... ငါ့ရဲ့ ရှောင်လင်းအာလေး မိန်းမဝတ်စုံနဲ့ ဒီလောက် ကြည့်ကောင်းနေမယ်လို့ မထင်ထားဘူး...”
လီယွမ် တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရသည်။ သူက အကြောင်းအရာကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲလိုက်လေ၏။
“ဒေါ်လေး... ခုနက ကျွန်တော့်ကို လုံးဝ မသိသာဘူးလား... လုံးဝ သူစိမ်း တစ်ယောက် ရှေ့မှာ ရပ်နေသလိုမျိုးပဲလား...”
“အင်း...”
အန်းမူယောင်က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ... ရေခဲလွင်ပြင် မျိုးနွယ်စုက သွေးမျိုးဆက် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် တွေမှာ အကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်ပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်းကလည်း လောကမှာ ရှားပါတယ်... ဒါတောင် ခုနက ဘာထူးခြားချက်မှ ငါ သတိမထားမိလိုက်ဘူး...”
“ဒါက တော်ဝင် မိသားစုရဲ့ ကိုယ်ပျောက် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်လေ... ကျွန်တော် အဲဒါကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ...”
လီယွမ်သည် သူ၏ ဒေါ်လေးအပေါ် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ချေ။
“ဒီလိုကိုး...”
အန်းမူယောင် တစ်ယောက် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့၏။
“ဒါက တာ့ယန် တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေး ထိုက်ဇူ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာ နည်းစနစ်ပဲလေ... ဒါဆိုရင်တော့ မဆန်းတော့ပါဘူး...”
“ဒေါ်လေး... ဒီနည်းစနစ်ကို သုံးရင် အင်ပါယာ တံဆိပ်တုံး ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်မယ်လို့ ထင်လား...”
“ရနိုင်တယ်...”
အန်းမူယောင်က ခေါင်းညိတ် အတည်ပြုလိုက်သည်။
“ရေခဲလွင်ပြင် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် ကတောင် ဘာမှ အာရုံမခံနိုင်ဘူးဆိုတော့ အင်ပါယာ တံဆိပ်တုံး ရဲ့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကလည်း ဒီထက် ပိုမစွမ်းနိုင်ပါဘူး... ပြီးတော့ ဒီ ကံကြမ္မာ ကိုယ်ပျောက် နည်းစနစ် က တော်ဝင် မိသားစုရဲ့ ကျဆင်းလာတဲ့ အခြေအနေကို ဖြေရှင်းဖို့ သီးသန့် ဖန်တီးထားတာပဲလေ...”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်...”
လီယွမ် လာရောက်ရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ စိတ်သက်သာရာ ရလို၍ပင် ဖြစ်၏။ အတည်ပြုချက် ရရှိပြီးနောက် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခု ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
“ရှောင်လင်းအာ... မင်းက တကယ်ပဲ ကြီးမားတဲ့ ခြေလှမ်း တစ်ရပ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီပဲ... အရင်တစ်ခေါက် တွေ့ခဲ့တုန်းကထက် အများကြီး ပိုစွမ်းလာတာ... အခုဆို ဒေါ်လေးတောင် မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်လောက်တော့ဘူး...”
အန်းမူယောင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေ၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှောင်လင်းအာသည် သူမအား ဖိအားများကို ပေးစွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
လီယွမ်က ပခုံးတွန့်လိုက်၏။
“ကျွန်တော်က လိုက်ဖမ်းဆီးခံနေရတာဆိုတော့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ... နှေးနေလို့ကတော့ သေချာပေါက် သေရမှာပေါ့...”
“လျှောက်ပြောမနေနဲ့...”
အန်းမူယောင်က သူ၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်၏။
“မင်းရဲ့ ဇာစ်မြစ် ပေါ်သွားရင်တောင်မှ မင်းကို ထောက်ခံပြီး မင်းဘက်က မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးမယ့်သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်... တစ်လောကလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်နေရတယ်လို့ အမြဲတမ်း မတွေးစမ်းပါနဲ့... မင်း ဆက်ပြီး ဒီလို တွေးနေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အဘိုးက ပထမဆုံး ဒေါသထွက်မယ့်သူပဲ...”
“ကျွန်တော်က တစ်လောကလုံးကို တိုက်ခိုက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကာကွယ်ပေးနေတာပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောင်ကျရင် ဒါတွေအကုန်လုံး ကျွန်တော့်ဟာ ဖြစ်လာမှာပဲလေ...”
လီယွမ်က နောက်ပြောင်လိုက်၏။
“အဲဒီလို စိတ်ထားမျိုး ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ...”
အန်းမူယောင်က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အဘိုး အဆင့်တက်သွားပြီးတော့ အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ... သူက အလုပ်ကြိုးစားရမယ့် အရွယ်ရောက်နေပြီမို့လို့ မင်းသာ ခေါ်လိုက်တာနဲ့ လောကကြီးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ပထမဆုံး ထွက်လာခဲ့မယ် တဲ့လေ...”
“ဟားဟားဟား... အဘိုးကို ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောပေးပါဦး...”
လီယွမ်က အားပါးတရ ရယ်လိုက်တော့၏။ ထို့နောက် သူတို့ နှစ်ဦးသည် အားရပါးရ စကားလက်ဆုံ ကျနေကြ၏။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်
ရွက်ဖျင်တဲ အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
“လူငယ် တပ်မှူး... ညဇီးကွက် သက်တော်စောင့် တပ်ဖွဲ့က အရိပ်ဝှက် မြို့စား ယွင်ရှန်းယင်း တွေ့ခွင့် တောင်းနေပါတယ်...”
အန်းမူယောင်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။
“ယွင်ရှန်းယင်း တစ်ခုခု ရိပ်မိသွားတာလား...”
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... သူ ကျွန်တော့်ကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး... တခြား ကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိနေတာ နေမှာပါ...”
လီယွမ်က ခေါင်းခါယမ်းလျက် တုံ့ပြန်လိုက်၏။
“မင်း အရင် သွားနှင့်တော့...”
အန်းမူယောင်သည်လည်း အတော်လေး စိတ်အေးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်လင်းအာ မှာ ယခုအခါ ကြီးပြင်းလာပြီ ဖြစ်ရာ နောင်တွင် သူ့ကို ပြန်လည် တွေ့ဆုံရန် ပိုမို လွယ်ကူလာတော့မည် လေ။ အရင်ကကဲ့သို့ တွေ့ဆုံခွင့် ရရန်အတွက် ခက်ခဲပင်ပန်းစွာဖြင့် အလွန်အမင်း သတိထားနေစရာ မလိုတော့ချေ။
“ဟုတ်ကဲ့... ဂရုစိုက်ပါ ဒေါ်လေး...”
လီယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။
သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ငွေရောင် ပုံစံလေး လင်းလက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပုစဉ်းရင်ကွဲ၏ ဝမ်းဗိုက်လေး အနည်းငယ် ဖောင်းကားလာကာ တိုးညှင်းသော အော်မြည်သံလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ လေထုထဲတွင်လည်း လှိုင်းဂယက်လေးများ ပြန့်ကျဲသွား၏။
“ဒေါ်လေး... နောက်ဆိုရင် ပုစဉ်းရင်ကွဲ အော်သံ ကြားတာနဲ့ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာပြီလို့ သတ်မှတ်လိုက်တော့နော်...”
ပုစဉ်းရင်ကွဲ အော်မြည်သံ မဆုံးမီမှာပင် လီယွမ်မှာ အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်အောင် ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့လေပြီ။
“တကယ့်ကို သိမ်မွေ့လှတဲ့ ကူနည်းစနစ် ပဲ...”
အန်းမူယောင် တစ်ယောက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့၏။
'ဒါက ကံကြမ္မာပဲ ဖြစ်မယ်... ကူသခင် ရဲ့ လမ်းကြောင်းက ရှောင်လင်းအာ နဲ့ ပိုပြီး သင့်တော်တယ်...'
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး ခုနက စကားများကို ရင်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်၏။ ပုစဉ်းရင်ကွဲ အော်သံ ကြားသည်နှင့် ရှောင်လင်းအာ ပြန်ရောက်လာပြီ ဟူ၍ပင်။
... ... ...
တစ်နှစ် ပြည့်ရန် အချိန်က တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့လေပြီ။
ရှီဝမ်သည် သေဒဏ် စီရင်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရသကဲ့သို့ ရက်များကို ရေတွက်နေတော့၏။ ထိုနေ့ရက်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ သူမ အနေဖြင့် ဆက်လက် ဖုံးကွယ်ထားရန် ခက်ခဲလာလေလေ ဖြစ်သည်။
ဆုံးဖြတ်ချက်ချရမည့် အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ရှီဝမ် ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။ အကယ်၍ ဆက်လက် အချိန်ဆွဲနေမည် ဆိုပါက သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ဦးဆောင်နိုင်မှု အခွင့်အရေးကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။ မိမိသဘောဖြင့် ဖွင့်ဟ ဝန်ခံခြင်းက အနည်းဆုံးတော့ လီယွမ်နှင့် အပေးအယူ လုပ်ရန် အခွင့်အရေး ရှိသေးပြီး ရှီ မိသားစုကို ကယ်တင်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။
သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်ဖြင့် ဝါးတောအုပ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ရှောင်ကျောက်ကို ဟင်းကူချက်ပေး၏။ အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသုံးပြီးနောက် အရင်လို ထွက်မသွားဘဲ ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့၏။
“သခင်လေး လီ... ကျွန်မ ရှင်နဲ့ စကားနည်းနည်းလောက် ပြောချင်လို့ပါ...”
“သခင်မလေး ရှီ က ဘာများ ပြောချင်လို့လဲ...”
လီယွမ်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ ရှီဝမ် တစ်ယောက် သွေးစုပ်ခံရသည့် နာကျင်မှုကို ဆက်လက် မခံစားနိုင်တော့ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖွင့်ဟဝန်ခံရန် ပြင်ဆင်နေပုံ ရသည်။ ဤကန္တာရ အလှပိုင်ရှင်လေးတွင် အသုံးချစရာ တန်ဖိုး ရှိနေသေး၏။
သူမကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ချီနျန်ချူ ကို မျှားခေါ်နိုင်ကောင်း မျှားခေါ်နိုင်လိမ့်မည်။ ထိုအဘိုးအိုကြီးမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား အမြဲ ခြောက်လှန့်နေပြီး သူ့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဒုက္ခပေးရန် အကွက်ဆင်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ မဖယ်ရှားပစ်ပါက အမြဲတမ်း ဘေးဒုက္ခ တစ်ခု ဖြစ်နေမည် ဖြစ်ပြီး စီနီယာအစ်မကြီး ကိုပင် ထိခိုက်လာနိုင်ခြေ ရှိ၏။
“တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး လီ... ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင့်ကို လိမ်ခဲ့မိတယ်...”
ရှီဝမ်သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလျက် နူးညံ့လှသော အသံလေးမှာ တုန်ယင်နေတော့၏။
“သခင်မလေး ရှီ က ကျွန်တော့်ကို ဘာတွေ လိမ်ခဲ့လို့လဲ...”
လီယွမ်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။
“သူတော်စင် မင်းသမီးလေး ရဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး... ကျွန်မ ရှင့်ကို လိမ်ခဲ့တာပါ... မင်းသမီးလေး ကို အကွက်ဆင် ဒုက္ခပေးတဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ အဘိုးကြီးတွေ ဆိုတာ တကယ်တော့ မရှိပါဘူး... သူမက လင်းရွှီ ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ သန့်စင်ခြင်း အခမ်းအနား တစ်ခုကို ပြုလုပ်နေရုံ သက်သက်ပါ...”
ရှီဝမ်က ခါးသီးစွာဖြင့် ဖွင့်ဟလိုက်တော့၏။
“ပြီးတော့ကော...”
လီယွမ်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး အံ့အားသင့်သည့်ဟန် အနည်းငယ်မျှ မပြခဲ့ချေ။ ရှီဝမ်၏ နှလုံးသားမှာမူ အောက်ခြေသို့ ထိုးကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ယနေ့ လာရောက် ဝန်ခံမိသည်ကိုပင် ကံကောင်းသည်ဟု တွေးလိုက်မိတော့၏။ လီယွမ်၏ ဤအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမ၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးပင် အစကတည်းက ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။
လီယွမ်က ချီနျန်ချူ ထံသို့ စာရေးခိုင်းသည့် နေ့ကတည်းက သူမ အနေဖြင့် အောင်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်မျှ မရှိတော့ချေ။
သို့သော်လည်း...
သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ ချီနျန်ချူ ၏ အသုံးချခြင်းကို ခံမည်လား... လီယွမ် ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံမည်လား... သို့မဟုတ် သေရမည်လား... လွတ်လပ်သော လမ်းကြောင်း ဆို၍ တစ်ခုမျှ မရှိခဲ့ချေ။
သို့သော် သူမ သေ၍ မဖြစ်ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ သေဆုံးသွားပါက ရှီ မိသားစု လည်း အပြီးတိုင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။ မိသားစု၏ ကြီးမားလှသော တာဝန်ဝတ္တရားများက သူမ၏ ပခုံးထက်တွင် ဖိစီးနေပြီး အသက်ရှင်ခြင်း နှင့် သေဆုံးခြင်းကို ရွေးချယ်နိုင်သည့် သူမ၏ အခွင့်အရေးကိုပါ ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့လေပြီ။
“လူတစ်ယောက်က နောက်ကွယ်ကနေ ခိုင်းစေခဲ့တာပါ... ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးပြီး သခင်လေး လီ ကို ဖြားယောင်းဖို့... ပြီးတော့ သခင်လေး လီ ရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ပြီး သူတော်စင် မင်းသမီးလေး ရဲ့ စစ်မှန်သော အချစ် ကူ ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ပါ... အဲဒီလိုလုပ်မှသာ ကန္တာရ ဧကရာဇ်မ ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ကို ကန္တာရမှာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မှာမို့လို့ပါ...”
“ခင်ဗျား ပြောတာ ချီနျန်ချူ ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီး မဟုတ်လား...”
လီယွမ်က မေးလိုက်တော့၏။
“ဟုတ်ပါတယ်...”
ရှီဝမ်၏ အသံတွင် ငိုသံများ စွက်ဖက်လာတော့သည်။
“သူက ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေနဲ့ မိသားစုရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို သုံးပြီး ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာပါ... ကျွန်မမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ ဒီကို လာခဲ့ရတာပါ...”
လီယွမ်က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
“ခင်ဗျားက သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်ပြီး ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဖွင့်ပြောပြရုံနဲ့... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား...”
ရှီဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ဒူးထောက်ချကာ အလွန်တရာ နှိမ့်ချသော အမူအရာဖြင့် တောင်းပန်လိုက်တော့၏။
“ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုရဲပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်တွေကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခုလောက်တော့ ပေးပါ... သခင်လေး ကို ကူညီပြီး သူတော်စင် မင်းသမီးလေး ကို အသက်ပေးပြီး သစ္စာစောင့်သိဖို့ ကျွန်မ အသင့်ပါပဲ... သခင်လေး အနေနဲ့ ချီနျန်ချူ ကို သတ်ပြီးသွားရင်... မင်းသမီးလေး ကို အကူအညီ တောင်းပေးပြီး ကျွန်မရဲ့ ဖျားနာနေတဲ့ မိခင်ဆီက နတ်ဆိုးတွေကို သန့်စင်ပေးဖို့ရယ်... လင်းရွှီ ထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဖခင်ကို ကယ်ထုတ်ပေးဖို့ရယ်ပဲ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်...”
“ကျွန်မ ရှီဝမ် မှာ ပြန်လည် ပေးဆပ်စရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး... နွားတစ်ကောင်၊ မြင်းတစ်ကောင်လိုပဲ သခင်လေး ရဲ့ ဘေးမှာ တစ်သက်လုံး အစေခံ သွားပါ့မယ်…”