အခန်း ၉၅၈

အခန်း (၉၅၈) ဘိုးဘေးတို့၏ ဂုဏ်ရောင်ကို တုန်လှုပ်စေသော နတ်ပိုးချည်ကျင့်စဉ်။ ရှေးဟောင်းသူတော်စင် မှတ်တမ်း။ (၁)

ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်း၊ နတ်ပိုးချည်ဂူ၌။

ရှယန်မိသားစု၏ ဘေးဒုက္ခများကို ဖြေရှင်းပေးပြီးနောက် စူးချန်းခုန်းသည် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မီးလျှံမြို့တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများသည် လူသားနိုင်ငံ ကိုးနိုင်ငံလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်မှ အစွမ်းထက်သူတစ်ဦးသည် ရှယန်ဘုရင်မျိုးနွယ်စု၏ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သော်လည်း 'ဓားသွားနတ်ဘုရား' ဟု အမည်ရသော နက်နဲဆန်းကြယ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာကာ ထိုရန်သူကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤဓားသွားနတ်ဘုရားမှာ မကြာသေးမီက ကျော်ကြားလာခဲ့သော တာ့ဝူဖုန်း၏ ဆရာဖြစ်နေသဖြင့် လူအများမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်နေကြရသည်။

"ဟုန်မန်ထျန်းနဲ့ ဝမ်ကျန့်ချိုးကို သတ်လိုက်တာက ချင်ကျန့်ရဲ့ ကိုယ်ပွားရှိနေတာကြောင့် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဂိုဏ်းက ဒီကိစ္စကို သိသွားမှာ အသေအချာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က 'ဓားသွားနတ်ဘုရား' ကို ရှေးဟောင်းခေတ်က လူဝင်စားတစ်ယောက်လို့ ထင်နေကြပြီး သူတို့ဘက်ကလည်း မတရားလုပ်ခဲ့တာဖြစ်လို့ ကြီးကြီးမားမား လှုပ်ရှားလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး"

စူးချန်ခုန်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆင်ခြင်မိသည်။

ချင်ကျန့်သည် စူးချန်ခုန်းအား ရှေးဟောင်း စွမ်းအားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး၏ လူဝင်စားအဖြစ် မှားယွင်းစွာ ယူဆထားသဖြင့် မူလဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်နေသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေပေလိမ့်မည်။ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဂိုဏ်းကဲ့သို့သော အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းကြီးတစ်ခုပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနှင့် အလွယ်တကူ ရန်သူမဖြစ်လိုကြပေ။

ချင်ကျန့်က ဤအကြောင်းကို ဂိုဏ်းသို့ အစီရင်ခံပါက သူတို့ဘက်မှ မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု စူးချန်ခုန်း ခန့်မှန်းမိသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဆက်ပြီး သတိထားနေရဦးမည် ဖြစ်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် အကျိုးအမြတ်ကတော့ တကယ်ကို အများကြီးပါလား"

ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်မှသာ စူးချန်ခုန်းသည် သူရရှိလာသော အရာများကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးရန် အခွင့်အရေးရလေသည်။

ပထမဆုံးအရာမှာ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့များ ဖြစ်သည်။ ဟုန်မန်ထျန်းထံတွင် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ သုံးစေ့ ပါဝင်သည်။ ဝမ်ကျန့်ချိုးထံတွင်မူ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ စုစုပေါင်း လေးစေ့ ပါဝင်ရာ သုံးစေ့မှာ သူကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်စေ့မှာမူ စူးချန်ခုန်းကဲ့သို့ပင် အစွမ်းနှင့် အတတ်ပညာများ တိုးတက်စေရန်အတွက် အသုံးချနေသော အစေ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤနတ်ဘုရားမျိုးစေ့များကို စူးချန်ခုန်းကိုယ်တိုင် အသုံးမပြုသော်လည်း ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းသို့ ပေးကမ်းနိုင်သလို နောင်တစ်ချိန်တွင် ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော် သွားသည့်အခါ ကျင့်ကြံမှုအတွက် လိုအပ်သော အရင်းအမြစ်များနှင့် လဲလှယ်ရန် ရောင်းချနိုင်သည်။

၎င်းအပြင် ဟုန်မန်ထျန်းနှင့် ဝမ်ကျန့်ချိုးတို့၏ သိမ်းဆည်းသည့် ရတနာများအတွင်း၌ အခြားသော အဖိုးတန်အရာများစွာ ပါဝင်နေသည်။ ဝမ်ကျန့်ချိုး၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမှာ ဟုန်မန်ထျန်းထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။

ဝမ်ကျန့်ချိုး ဝတ်ဆင်ထားသော သံချပ်ကာဝတ်စုံမှာ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားသွားဝိညာဉ်ရှေ့တွင် အရာမထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင် နတ်ဘုရားမျိုးစေ့များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော 'နတ်ဘုရားရတနာ' တစ်ခုဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

"ရှေးဟောင်းသူတော်စင် မှတ်တမ်းတဲ့လား"

ဝမ်ကျန့်ချိုး၏ သိမ်းဆည်းသည့် အိတ်အတွင်း၌ စူးချန်ခုန်းသည် စာအုပ်အချို့ကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့ရာ 'ရှေးဟောင်းသူတော်စင် မှတ်တမ်းများ' ဟု အမည်ရသော စာအုပ်ကို စိတ်ဝင်စားသဖြင့် ဖတ်ရှုကြည့်လေသည်။ ထိုစာအုပ်သည် စူးချန်းခုန်းကို အလွန်ပင် စွဲလန်းသွားစေခဲ့သည်။

" မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း တိုင်းပြည်သည် ရှေးဟောင်းမဟာ သူတော်စင်ကိုးဦး တည်ထောင်ခဲ့သော အခြေခံအုတ်မြစ်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေပြီး နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော် တည်တံ့လာခဲ့သည်။ မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း တိုင်းပြည်၏ အုပ်ချုပ်သူမှာ 'နတ်ဘုရားဧကရာဇ်ကျန်း' ဖြစ်ပြီး သူသည် ရှေးဟောင်း မဟာသူတော်စင်ကိုးဦးထဲမှ ပထမဆုံးသော သူတော်စင်၏ သွေးမျိုးဆက်ပင် ဖြစ်သည်..."

ဤမှတ်တမ်းစာအုပ်မှာ မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်၏ အင်အားနှင့် သမိုင်းကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် စူးချန်းခုန်းအတွက် အလွန်အသုံးဝင်သော အချက်အလက်များကို တွေ့ရှိရသည်။

ဖတ်ရှုပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း အလွန်ပင် အံ့အားသင့်မိသည်။ လူသားနိုင်ငံ ဆယ်နိုင်ငံဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်သည် ကျန်ရှိသော ကိုးနိုင်ငံထက် များစွာ သာလွန်ကြီးမားလှသည်။

ထိုမှတ်တမ်းအရ မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်တွင် နယ်မြေပေါင်း တစ်ဆယ့်ကိုးခု ရှိပြီး နယ်မြေတစ်ခုစီမှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်ကာ အရင်းအမြစ်များ ပေါများလှသည်။ အသေးဆုံးသော နယ်မြေတစ်ခုသည်ပင် ကျန်ရှိသော လူသားကိုးနိုင်ငံ စုစုပေါင်းထက် ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုကြီးမားသည်။ နယ်မြေတစ်ခုစီတွင် ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းကြီးများ၊ မျိုးနွယ်စုကြီးများနှင့် အစဉ်အလာကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းများစွာ ရှိနေကြသည်။

နိုင်ငံရေး အခြေအနေမှာလည်း ရှုပ်ထွေးလှသည်။ တရားဝင် အုပ်ချုပ်သူမှာ ကျန်းမျိုးနွယ်စုမှ 'နတ်ဘုရားဧကရာဇ်' ဖြစ်သည်။ ကျန်းမျိုးနွယ်စုမှာ မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်၏ အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ထင်ရှားသော မျိုးရိုးနောက်ခံရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းမျိုးနွယ်စု၏ ဘိုးဘေးမှာ ရှေးဟောင်းမဟာ သူတော်စင်ကိုးဦးထဲတွင် 'ပထမဆုံး သူတော်စင်' ဟု ကျော်ကြားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ဘွဲ့ထူးကို ရရှိထားခြင်းကပင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် သူ၏ ခေတ်အခါက မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်ခဲ့သည်ကို ပြသနေပြီး သူ၏ သားစဉ်မြေးဆက်များကလည်း တိုင်းပြည်၏ အုပ်ချုပ်သူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကျန်းမျိုးနွယ်စုသည် အစွမ်းထက်ပြီး အစဉ်အလာကြီးမားသော်လည်း သူတို့ နေထိုင်ရာ 'ဧကရာဇ်နယ်မြေ' မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော နယ်မြေ တစ်ဆယ့်ရှစ်ခုအပေါ်တွင် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ ထိုနယ်မြေများတွင် အခြားသော ရှေးဟောင်းသူတော်စင်များ ချန်ရစ်ခဲ့သည့် မိသားစုများနှင့် ဂိုဏ်းအသီးသီးက ပဒေသရာဇ်နိုင်ငံငယ်လေးများကဲ့သို့ ကိုယ့်မင်းကိုယ့်ချင်း အုပ်ချုပ်နေကြသည်။

"ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဂိုဏ်းသည် နဂါးနက်နယ်မြေတွင် တည်ရှိပြီး ရှေးဟောင်းမဟာပညာရှိ ကိုးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာသူတော်စင်က တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှည်လျားသော သမိုင်းကြောင်းရှိပြီး တောင်ထိပ်ပေါင်း ၃၆ ခုရှိကာ မရေမတွက်နိုင်သော တပည့်များနှင့် အစွမ်းထက် ပညာရှင်များစွာ စဉ်ဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လျက်ရှိသည်..."

မှတ်တမ်းထဲတွင် ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အကြောင်းကိုလည်း စူးချန်းခုန်း တွေ့ရှိရသည်။ အမှန်ပင် ထိုဂိုဏ်းမှာ နဂါးနက်နယ်မြေတွင် အရှိန်အဝါ အကြီးမားဆုံးသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သုံးရက်သုံးညတိုင်အောင် ထိုမှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ရှေးဟောင်း တိုင်းပြည်အကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာကဲ့သို့သော နိုင်ငံငယ်လေးများနှင့် လုံးဝ ခြားနားသော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေ ၁၉ ခု၊ ပေါများလှသော အရင်းအမြစ်များနှင့် မခန့်မှန်းနိုင်သော အစွမ်းရှိသည့် ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းကြီးများမှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ဟုန်မန်ထျန်းနှင့် ဝမ်ကျန့်ချိုးတို့ကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်မှ လာသူများက ဤနိုင်ငံငယ်လေးများမှ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်များကို အဘယ်ကြောင့် အထင်မကြီးကြသနည်းဆိုသည်မှာ မေးနေစရာပင် မလိုတော့ပါ။

"လူဆိုတာ... ကိုယ့်တွင်းထဲက ဖားလို မဖြစ်သင့်ဘူး။ ဒီတွင်းထဲကနေ ထွက်ကြည့်မှပဲ ပိုမိုကျယ်ပြန့်တဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို မြင်နိုင်မှာ။"

စူးချန်ခုန်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။ ဤနိုင်ငံ ကိုးနိုင်ငံမှ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် အများအပြားသည် မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်သို့ သွားရောက်ပြီးနောက် ဘာကြောင့် ပြန်မလာကြတော့သနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မြို့ကြီးပြကြီး၏ ကျယ်ပြန့်သော လောကကို တွေ့ကြုံပြီး အခြေချနေထိုင်သူ တစ်ဦးသည် တောမြို့လေးသို့ ပြန်ရန် ခက်ခဲသွားသည့်နှယ်ပင်။

စူးချန်ခုန်းသည် မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ဝမ်ကျန့်ချိုး၏ လက်စွပ်ပုံသဏ္ဍာန် သိုလှောင်ရတနာအတွင်းမှ အခြားအသုံးဝင်မည့် အရာများကို ဆက်လက်ရှာဖွေလေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ဒီလောက်တောင် ပေါများနေတာ"

ရုတ်တရက် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သိမ်းဆည်းသည့် ရတနာအတွင်း၌ အရောင်အဆင်းမရှိဘဲ ကြည်လင်နေသော အရည်တစ်မျိုးကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအရည်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အဆီအနှစ်များ ပါဝင်နေပုံရပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဝဲလှည့်နေသည်ကို မည်သူမဆို မြင်ရုံဖြင့် တန်ဖိုးကြီးလှကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။