အခန်း ၂၃

အခန်း ၂၃: ရှပြည်နယ် ဧကရာဇ်တံဆိပ်ပြား

ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းအတွင်း လုရန် ဤမျှထိ ခက်ခဲသော ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်းပင်။

ထိုအရာသည် ရှုပ်ထွေးပြီး ကွေ့ကောက်ကာ ခက်ခဲလှသည်။

ထို့ပြင် ကန့်သတ်ချက်သည် ပုံသေမဟုတ်ပေ။ ဤသည်က အပြန်အလှန်ဖြစ်တည်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုဆိုင်ရာ ချပ်ပြားလေးခု၊ ဖူးရှီပါ့ကွနှင့် နေရောင်ခြည်လှည့်ပတ်မှုဆိုင်ရာ ရာသီခွင်ဆယ့်နှစ်ခုတို့အရ စနစ်တကျ ပြောင်းလဲနေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ကန့်သတ်ချက်ကို ဖွင့်ရန် မှန်ကန်သော နည်းလမ်းမရှိဘဲ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လေ့လာစူးစမ်းမှုအပေါ်တွင်သာ မှီခိုနေရပါက လောကကြီးအောက်ရှိ မည်သူမျှ ထိုအရာကို ဖွင့်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်ရသည်။

အမှန်အားဖြင့် လုရန်၏ဝင်္ကပါစွမ်းရည်သာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ မရောက်ရှိခဲ့ပါက ဤကန့်သတ်ချက် ရှိနေခြင်းကိုပင် သူ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်...

ခရက်...

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ လုရန်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်ပြီး နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ ကျောက်နံရံ၏ အလယ်ဗဟိုမှစ၍ လှိုင်းဂယက်များ ဖြာထွက်လာပေ၏။

မကြာမီမှာပင် ကျောက်နံရံတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသောအရာမှာ တခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ဤလမ်းကြောင်းမှာ ပို၍ကျယ်ဝန်းပြီး အလင်းရောင် ကင်းမဲ့နေသော်လည်း သိပ်မရှည်လျားပေ။

သူက မျက်လုံးမှေးကာ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဆယ်မီတာခန့်အကွာတွင် လမ်းကြောင်းသည် တခြားကမ္ဘာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေပေ၏။

လုရန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလေ့လာကာ အန္တရာယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် အတွင်းသို့ ဦးဆောင်ဝင်သွားသည်။

စုယွဲ့လင်နှင့် တခြားအကြီးအကဲများအားလုံး သူ၏နောက်မှ ကပ်၍ လိုက်ပါလာကြသည်။

လမ်းကြောင်းအတွင်းတွင် မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။ ထိုလမ်းကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူတို့၏ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ကျောက်ခန်းမဆောင်သည် အစောပိုင်းက ဟုန်ခွေ့ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော ခန်းမဆောင်ထက် များစွာပို၍သေးငယ်သည်။

သို့သော် လိုဏ်ဂူနံရံများတွင် နဂါးများနှင့် ဖီးနစ်ငှက်ပုံစံများကို သေသပ်လှပစွာ ထွင်းထုထားပေ၏။

ဆန့်ကျင်ဘက်နံရံတွင် မှီထားသော ဆိုးရွားစွာ ဆွေးမြည့်နေသည့် ကုလားထိုင်တစ်လုံးမှလွဲ၍ ထိုနေရာတွင် တခြားဘာမှမရှိပေ။

ထိုကုလားထိုင်ပေါ်တွင် စုတ်ပြဲပြီး အလွန်ဆွေးမြည့်နေသော အဝတ်အစားများဖြင့် ခြောက်သွေ့နေသော မံမီရုပ်အလောင်းတစ်ခု ထိုင်နေသည်။

လုရန်သည် မသိစိတ်အရ သူ၏ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ မံမီရုပ်အလောင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤခန်းမအတွင်းတွင် ရတနာတစ်ခုခု ကျန်ရစ်နေပါက ထိုအရာသည် အလောင်းပေါ်တွင်သာ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုရန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးပြီးဖြစ်ကာ တခြားဝင်္ကပါများ သို့မဟုတ် ကန့်သတ်ချက်များ မရှိသောကြောင့်ပင်။

သူ၏နယ်ပယ်သည် ထိုအရာများကို သိရှိနိုင်ရန် အလွန်နိမ့်ကျနေရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

လုရန်၏နယ်ပယ်သည် နိမ့်ကျသော်လည်း သူ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝင်္ကပါပါရမီသည် နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ချေ။

"ဆရာ... သတိထားနော်..."

စုယွဲ့လင်က စိုးရိမ်တကြီး သတိပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လုရန်အနီးတွင် ကပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေလေ၏။

လုရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် မောက်မာထောင်လွှားသူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ခုန်းတုန်ကောင်းကင်ချိတ်ပိတ်စည်းတံဆိပ်ကို ဆင့်ခေါ်ထားပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားကာ သူ၏ ချီလုံသံချပ်ကာကိုလည်း အသက်သွင်းထားပြီး အချိန်မရွေး ကာကွယ်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သည် မံမီရုပ်အလောင်းထံသို့ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ရောက်ရှိသွားကြပြီး မည်သည့် အန္တရာယ်မျှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။

မံမီရုပ်အလောင်းတွင် အသားများ မကျန်တော့သော်လည်း အရိုးစုမှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ထိုအရာသည် အရိုးမဟုတ်ဘဲ ထွင်းဖောက်မြင်ရသော ကြည်လင်သည့် ကျောက်စိမ်းဖြူဖြင့် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤနေရာတွင် အချိန်မည်မျှ ကြာခဲ့ပြီကို မသိရသော်လည်း အရိုးဖြူများပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ၏တောက်ပမှုနှင့် အလင်းရောင်များကို မြင်တွေ့နိုင်ဆဲပင်။

"အရိုးတွေကို ဒီအဆင့်ထိ သန့်စင်နိုင်ဖို့ဆိုတာ ဒီလူ မသေခင်က သူ့ရဲ့ နယ်ပယ်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်ခဲ့မှာ သေချာတယ်... သူက ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ယောက်ပဲ... သူ ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ လာသေနေလဲဆိုတာကိုပဲ မသိတာ..."

လုရန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သေသွားပြီဆိုမှတော့ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိနိုင်တော့ဘူး...

လုရန်သည် အရိုးစု၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စတင်၍ ရှာဖွေလိုက်၏။

အချိန်တခဏကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် လုရန် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသည်။

သိုလှောင်အိတ် မရှိဘူး... မှော်ရတနာ မရှိဘူး... ဘာမှကို မရှိဘူး... လက်နက်တောင် မရှိဘူး...

ဒီအရိုးစုက တပ်ဖွဲ့ဝင်မရှိတဲ့ တပ်မှူးတစ်ယောက်ပဲ... တကယ့်ကို ပြောင်သလင်းခါနေတာပဲ...

သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲတွင်မူ...

အရိုးစု၏ညာဘက်လက်သည် ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်အား လုရန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ထိုတံဆိပ်ပြားကို ဆွဲခွာယူလိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင်ကိုင်ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြည့်လိုက်၏။

ဤတံဆိပ်ပြားကို သတ္တုတစ်မျိုးမျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ထိုအရာအတွင်းသို့ ဖောက်ထွင်းမဝင်ရောက်နိုင်သလို ထိုအရာထံမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မခံစားနိုင်သဖြင့် ဤသည်က မှော်ရတနာတစ်ခု မဖြစ်နိုင်ချေ။

သို့ရာတွင် သူသည် ထိုတံဆိပ်ပြားနှင့်ပတ်သက်ပြီး မည်သည့်လုပ်ဆောင်ချက်ကိုမှလည်း ရှာမတွေ့ချေ။

တံဆိပ်ပြား၏ရှေ့ဘက်တွင် 'ဧကရာဇ်' ဟူသော စာလုံးကို ထွင်းထုထားသည်။

အနောက်ဘက်တွင် 'ရှပြည်နယ်' ဟု ရေးထားပေ၏။

ဤသည်မှလွဲ၍ ထိုတံဆိပ်ပြားသည် သာမန်သာဖြစ်ပြီး ထူးခြားမှု မရှိပေ။

"ဒါက သက်သေခံ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး..."

လုရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ငါက ရတနာတွေကို လာရှာတာလေ... ဒါပေမဲ့ ဒါလေးပဲလား...

ထိုအစားထိုး သူ၏ဘေးရှိ စုယွဲ့လင်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအရာက တကယ်တော့ ဒဏ္ဍာရီလာ ရှပြည်နယ် ဧကရာဇ်တံဆိပ်ပြားနဲ့ နည်းနည်းတူတယ်..."

အို...

"အဲ့ဒါက ဘာလဲ..."

လုရန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေရဲ့ ပြည်နယ်ကိုးခုမှာ ပြည်နယ်တိုင်းမှာ ကောင်းကင်တာအိုက ဖန်တီးထားတဲ့ ဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြား တစ်ခုစီ ရှိတယ်... ကောလာဟလတွေအရ ဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့သူက သေမျိုးကမ္ဘာရဲ့ အကောင်းနဲ့အဆိုးကို အုပ်ချုပ်ပြီး တောင်တွေ မြစ်တွေနဲ့ သက်ရှိတွေ အားလုံးကလည်း သူတို့ရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှာ ရှိတယ်လို့ ဆိုတယ်... ဒါပေမဲ့... ဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြားက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာတော့ ကျွန်မ သေချာမမြင်ဖူးဘူး..."

ထို့ပြင် စုယွဲ့လင်သည် ထိုအရာ၏ တိကျသော လုပ်ဆောင်ချက်ကို အမှန်တကယ် မဖော်ပြနိုင်ပေ။

သူမက ကောလာဟလတချို့ကိုသာ ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ရှပြည်နယ် ဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြားသည် အလွန်အထင်ကြီးစရာကောင်းသော အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် လုံလောက်သည်။

သို့ရာတွင် သူ့လက်ထဲရှိအရာသည် ထိုတံဆိပ်ပြား ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်မှာမူ မသေချာချေ။

"ထားလိုက်ပါတော့... လောလောဆယ် သိမ်းထားလိုက်မယ်... အစစ်ဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်ဖြစ် နောက်မှ ကြည့်တာပေါ့... ဆက်ရှာကြရအောင်..."

လုရန်က ထိုအရာကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ဆက်လက်၍ ရှာဖွေခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ထိုတံဆိပ်ပြားမှလွဲ၍ တခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ သူ မတွေ့ခဲ့ပေ။

"တကယ့်ကို သောက်ရမ်း ဆင်းရဲတာပဲ... ဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ဖို့ အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲနိုင်မှာလဲ... အဲ့ဒီအရာကလည်း အတုဖြစ်ဖို့များပါတယ်..." လုရန် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

သူ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီးနောက် အရိုးစု၏ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အရိုးစုပေါ်မှ စုတ်ပြဲပြီး ဆွေးမြည့်နေသော အဝတ်အစားများကို ချွတ်ချလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်း၌ အသုံးဝင်မဝင်ကို ကြည့်ရန်အတွက် အရိုးစုတစ်ခုလုံးကို သူ၏သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူတို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်ဖက်၌...

ကျင်းလင်မြို့သို့ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သော ရှဲ့ထယ်ယန်သည် အားလပ်မနေခဲ့ချေ။

တောင်များပေါ်တွင် တည်ထောင်ထားသော အခြားဂိုဏ်းများနှင့်မတူဘဲ မြင့်မြတ်မီးတောက်ဂိုဏ်းသည် ကျင်းလင်မြို့တွင် အမြစ်တွယ်နေပြီး အိမ်တော်ကို ဂိုဏ်း၏အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေခဲ့သည်။

ထိုဂိုဏ်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြို့အသီးသီးသို့ အတက်အလက်များကို ဆန့်တန်းထားပေ၏။ ဂိုဏ်း၏ လုပ်ငန်းကွင်းဆက်သည် ကြီးမားပြီး အမြတ်အစွန်းမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းကာ ဂိုဏ်းဝင်အရေအတွက်မှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

မြင့်မြတ်မီးတောက်ဂိုဏ်းတွင် စုစုပေါင်း ရွှေအင်မော်တယ် ဆယ်ယောက်ကျော် ရှိနေခြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ စုယွဲ့လင် ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဤသည်က အမှန်တကယ်ကို ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်းဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် ရွှေအင်မော်တယ်ငါးဦး သေဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

လုရန်က သူ့ကို စာရင်းရှင်းရန် လာပြီးတိုက်ခိုက်မည်အား ရှဲ့ထယ်ယန် ကြောက်ရွံ့နေသည်။

သို့သော် သူ ထွက်ပြေးရန်အတွက်ဖြင့် ဤနှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကြာ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို သူ မစွန့်လွှတ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ အံ့ကြိတ်ကာ ဂိုဏ်းခွဲများအားလုံးသို့ သတင်းစကားတစ်ခု ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီး လုရန်အကြောင်း သတင်းကို ဖြန့်ဝေလိုက်သည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုဖြင့် ရှဲ့ထယ်ယန်သည် အရာအားလုံးကို ရင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျယ်ဝန်းသော ပြည်နယ်ကိုးခုတွင် အပြာရောင်ကြယ်မှ အထက်ဘုံတက်လှမ်းသူများသည် အလွန် ထူးခြားသော အုပ်စုတစ်စုပင်။

သူတို့ဂိုဏ်း၏အတိုင်းအတာသည် မကြုံစဖူး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း သူတို့သည် တစ်ယောက်ချင်းစီ တိုက်ခိုက်နေရာယူထားကြပြီး ပြည်နယ်ကိုးခုတခွင်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။

သာမန်အားဖြင့် ဤသည်က ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း ယခုအချိန်၌ လုရန် ထွက်ပေါ်လာလေပြီ။

ထိုသတင်းကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် အပြာရောင်ကြယ်မှ အထက်ဘုံတက်လှမ်းသူများအပေါ် ရန်ငြိုးရှိသည့် မည်သည့် အင်အားစုမဆို မည်သို့ ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေနိုင်မည်နည်း။

သာမန်အားဖြင့် ပွတ်တိုက်မှု အသေးစားလေးများသည် ပြဿနာမရှိချေ။ အင်မော်တယ်နယ်မြေတွင် လူများသည် လွယ်လွယ်ကူကူ မတိုက်ခိုက်ကြပေ။ ဤသည်မှာ တစ်ဖက်က တစ်ဖက်ကို သာမာန်အားဖြင့် ဘာမှလုပ်၍မရသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် လုရန် ထွက်ပေါ်လာမှုနှင့်အတူ အပြာရောင်ကြယ်မှ မရေမတွက်နိုင်သော အင်မော်တယ်များ စုဝေးလာမည်ဖြစ်ရာ ဤအင်အားသည် သူတို့၏ အတိတ်က ရန်သူအားလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်နိုင်ပေမည်။

ထို့ကြောင့် လုရန်အကြောင်း သတင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လုရန်အား လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် စီစဉ်မည့်သူများ အဆုံးအစမရှိ လာရောက်ကြမည်မှာ သေချာသည်ဟု ရှဲ့ထယ်ယန်က ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က လုရန်ကို သတ်နိုင်ရန် သူ မျှော်လင့်နေပြီး ထိုအချိန်မှသာ သူ ကောင်းစွာအိပ်ပျော်နိုင်ပေမည်။

ထိုသတင်းသည် အလွန်လျှင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အင်အားစုအသီးသီးကြားတွင် ကြီးမားသော ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုကြီး ဖြစ်သွားစေသည်။

လူတချို့က မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်ကြပြီး လူတချို့က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ချင်ကြကာ တခြားသူများကမူ စောင့်ကြည့်နေရုံသာဖြစ်ပေ၏။

မြေအောက်ရေစီးကြောင်းများ စတင်၍ လှုပ်ရှားနေလေပြီ။

ရှဲ့ထယ်ယန်က အခြေအနေကို ခံစားမိပြီး သူ၏အစီအစဥ်အပေါ် စိတ်ကျေနပ်နေသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ အနည်းငယ်လည်း စိုးရိမ်နေသည်။ ထိုလုရန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် ရွှေအင်မော်တယ်တစ်ဦးကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း သတ်ပစ်ခဲ့ရာ သူ၏ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်ကို ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ပေ။

ဤသတင်း ပျံ့နှံ့သွားသဖြင့် လုရန်ကို သတ်ချင်သူ အများအပြား ရှိနေပေမည်။

သို့သော် သူတို့သည် လုရန်ကို အမှတ်တကယ် သတ်နိုင်ခြင်းရှိမရှိကိုမူ သူ အနည်းငယ် သံသယဝင်နေမိသည်။

ယနေ့ညနေခင်းတွင်....

ရှဲ့ထယ်ယန်သည် မြင့်မြတ်မီးတောက်ဂိုဏ်း အိမ်တော်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မြို့အသီးသီးရှိ အင်အားစု အသီးသီးထံမှ သတင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများထံမှ အစီရင်ခံစာများကို နားထောင်ကာ သေချာစွာ ချိန်ဆနေသည်။

ရုတ်တရက်...

အလွန်ကြီးမားသော အဖြူရောင် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး မြင့်မြတ်မီးတောက်ဂိုဏ်းအိမ်တော်၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ကျဆင်းလာသည်။

ဤသည်က အမြှီးကိုးချောင်းမြေခွေးဖြစ်ပြီး...

ဧရာမ အမြှီးကိုးချောင်းမြေခွေးကြီးပင်။

ထိုမြေခွေး၏တစ်ကိုယ်လုံးရှိ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အမွှေးများသည် လှိုင်းထနေပြီး ယိမ်းနွဲ့နေပုံရသည်။

မြေခွေး၏ ရှည်လျားပြီး ညှို့ငင်ဖမ်းစားနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် နေရာတွင် စက်ဝိုင်းပုံ လှည့်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဧရာမ သားရဲမျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် ရှဲ့ထယ်ယန်ကို ကြည့်လိုက်၏။

ရှထယ်ယန်၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ချွေးစေးများ ရွှဲနစ်လာတော့သည်။

"မြောက်ပိုင်းတောရိုင်း နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်... မင်း... မင်းက ရှပြည်နယ်ထဲကို ဒီလို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဝင်လာရဲတာ... မင်း... မင်း မကြောက်ဘူးလား..."

ရှဲ့ထယ်ယန်က အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင့်မြတ်မီးတောက်ဂိုဏ်း တပည့်များသည် ကျယ်လောင်စွာပင် အသက်မရှူရဲကြပေ။

ထိုအချိန်မှာပင်...

အမြှီးကိုးချောင်းမြေခွေး၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီး တွန့်လိမ်ပြီး ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

မကြာမီမှာပင် ဤသည်က အဖြူရောင် ပိတ်ပါးဝတ်ရုံနှင့် အရောင်တောက်တောက် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှဲ့ထယ်ယန်ဆီသို့ ညင်သာစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

သူမ၏ဆံပင်ရှည်များသည် သူမ၏ နူးညံ့ချောမွတ်သောခြေထောက်များထိ လွှမ်းခြုံနေပြီး သူမ၏ ခါးသည် ကျော့ရှင်းစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကာ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခါစေနိုင်စွမ်း ရှိပေ၏။

သူမသည် တောက်ပသော မျက်လုံးများနှင့် ဖြူဖွေးသော သွားများရှိသည့် မိန်းမလှလေးပင်။ သူမ၏ ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းလေးများသည် ရေစက်များကျလာနိုင်သည့်အလား ရွှန်းစိုနေသည်။

သူမသည် နှင်းကဲ့သို့ဖြူဖွေးသော လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ နဖူးမှ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်သည်။

ရှဲ့ထယ်ယန်နှင့်တခြားသူများသည် သူတို့ အသက်ရှူမှားသွားသည်ကို ခံစားမိပေ၏။

ဤအမျိုးသမီးသည် အမျိုးသားတိုင်းကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သူပင်။

ဤလောကတွင် ဤမျှထိ လှပသော အလှပိုင်ရှင်တစ်ဦး အမှန်တကယ် ရှိနေသလော...

"လုရန်အကြောင်း သတင်းတွေကို ဖြန့်ခဲ့တာ နင် လား... သူ... ဘယ်မှာလဲ..."

အမျိုးသမီးက မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ အသံသည် တောင်စမ်းရေကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး တောင်ကြားတစ်ခုထဲတွင် ပြောနေသည့်အလား ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ရှဲ့ထယ်ယန် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပေ၏။

သူက လုရန်အတွက် လာတာလား...

မြောက်ပိုင်းတောရိုင်း နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်က ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က လုရန်ကို သတ်ချင်နေတာလား...

အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိတ်နှလုံးသားကို ကြေကွဲစေနိုင်သော မျှော်လင့်နေမှုကို သူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် အချက်တစ်ချက်ကိုလည်း သူ သတိထားမိမည်မဟုတ်ချေ။

ကျင်းလင်မြို့ အပြင်ဘက်ရှိ မြို့တံခါးများတွင် မိစ္ဆာစစ်သည် အများအပြား ရှိနေပြီး သွေးနီရောင် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာချီများပေါ်တွင် နင်းလျှောက်နေသည်။

သူသည် ကျင်းလင်မြို့တံခါးရှိ တုန်ရီနေသော ကင်းစောင့်များကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စက်လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျင်းလင်မြို့လား... မြင့်မြတ်မီးတောက်ဂိုဏ်းက ဒီမှာလား..."