အခန်း ၃၁

အခန်း ၃၁: ဆေးဖော်စပ်ရန် ဆေးမီးဖိုဖွင့်ခြင်း

လုရန်သည် သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ်ပို၍ သိမ်မွေ့ပြီး တည်ငြိမ်သယောင် ထင်ရစေရန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသည်က အလုပ်ဖြစ်ပုံမရပေ။

ယောင်တစ်ဝက် အခြေအနေရှိ မိန်းကလေးငယ်လေးသည် သူမ၏အသိတရားများ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ ရှေးဦး တိုက်ခိုက်ရေး ဗီဇများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လုရန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမသည် သူ၏ရှေ့သို့ ချက်ချင်းနီးပါး ခုန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လှ၏။

သို့သော် သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းမှာ ထိုသွားများသာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လုရန်က ဤတစ်ကြိမ်တွင် အသင့်ပြင်ထားခဲ့သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထူးဆန်းသော လက်ဟန်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"စိတ်ဝိညာဉ်အမိန့် လက်ညှိုး..."

ဒင်...

ထိုလက်ချောင်းဖြင့် သူက မိန်းကလေးငယ်လေး၏ နဖူးကို တောက်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အောက်ဘုံတွင် တက်ရောက်စာရင်းသွင်းခြင်းမှတစ်ဆင့် လုရန် သင်ယူခဲ့သော သိုင်းပညာနည်းစနစ်တစ်ခုပင်။ ထိုအရာသည် နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အပေါ် သက်ရောက်မှုရှိသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သိုင်းပညာနည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ထိုအရာကို အသုံးပြုရန် ချီများ မလိုအပ်ပေ။

ထိုနည်းစနစ်ကို စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေတွင်လည်း အသုံးပြုနိုင်ပေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်...

မိန်းကလေးငယ်လေး၏ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူမ၏မျက်လုံးထဲရှိ ရှေးဦးရိုင်းစိုင်းမှုများလည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မိန်းကလေးငယ်လေးသည် လုရန်ကို ငေးမောကြည့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ သူမ ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

မသိစိတ်အရ သူမသည် နောက်လှည့်၍ ပြန်ပြေးချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် လုရန်သည် မိန်းကလေးငယ်လေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးဖြစ်ကာ သူမကို သူ၏ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်၏။

မိန်းကလေးငယ်လေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာသော အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမက ရုန်းကန်နေခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထိုအစားထိုး သူမသည် နောက်ပြန်လှည့်ကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် လုရန်ကို ကြည့်နေသည်။

"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

လုရန် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသည်။

မိန်းကလေးငယ်လေးသည် အသံမထွက်ဘဲ လုရန်ကို ထိုအတိုင်းသာ စိုက်ကြည့်နေပေ၏။

မိန်းကလေးငယ်လေးသည် သတိအပြည့်အဝ မဝင်သေးဟု လုရန် တွေးထင်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့ ကောင်မလေး... အစ်ကိုကြီးက လူဆိုး မဟုတ်ပါဘူး..."

မိန်းကလေးငယ်လေးက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် နေရခက်တာမျိုး မခံစားရဘူးလား..."

နေရခက်တာ...

လုရန် အံ့အားသင့်သွားပြီး အစောပိုင်းက အကိုက်ခံရသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ သူ၏ ဒန်တျန်ကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

သို့သော် ဤစစ်ဆေးမှုနှင့်အတူ လုရန် ပို၍ပင် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

ချီပြောင်းလဲသည့် အမြန်နှုန်းက အခု ပိုမြန်နေပြီလေ...

နေရခက်တာ...

မရှိပါဘူး...

တကယ့်ကို ကောင်းလွန်းလို့ပါ...

"နေရမခက်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့..."

သူ၏ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုရန် လုရန်က မိန်းကလေးငယ်လေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်လိုက်သည်။

ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ...

ချီပြောင်းလဲသည့် အမြန်နှုန်းသည် ချက်ချင်းကျဆင်းသွားပေ၏။ ဤသည်မှာ အတော်လေး မြန်ဆန်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခင်အကိုက်ခံရခြင်း၏ ကျန်ရစ်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုဖြစ်ပြီး ထိုအရာက လျင်မြန်စွာ လျော့ပါးလာသည်။

မိန်းကလေးငယ်လေး၏လက်ကို ကိုင်ထားစဉ်က အမြန်နှုန်းနှင့် လုံးဝမတူတော့ပေ။

ထို့ကြောင့်....

လုရန်သည် မိန်းကလေးငယ်လေး၏ လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကိုင်လိုက်၏။ အကြိမ်အနည်းငယ် စမ်းသပ်ပြီးနောက် သူ သေချာသွားသည်။

အမှန်တကယ်ကိုပင်...

မိန်းကလေးငယ်လေး၏ လက်ကို ကိုင်ထားခြင်းက ချီပြောင်းလဲသည့် အမြန်နှုန်းကို အမှန်တကယ်ပင် အရှိန်မြှင့်တင်ပေးသည်။

သူသည် တခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မိန်းကလေးငယ်လေး၏ နူးညံ့ပြီး အရိုးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော လက်လေးကို ပွတ်သပ်ကြည့်သော်လည်း ထပ်မံ၍ အရှိန်မြင့်တက်သွားသည့် ခံစားချက်မျိုး မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်လျှော့လိုက်၏။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူရှေ့ရှိ မိန်းကလေးငယ်လေးသည် နှာဘူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် လုရန်ကို ကြည့်နေသည်။

လုရန်က သူမ၏လက်ကို ကိုင်ကာ အကြိမ်ကြိမ်ပွတ်သပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမသည် လုရန်ကို ကလေးမလေးများကို စိတ်ဝင်စားသော ထူးဆန်းသည့် ဦးလေးကြီးတစ်ယောက်ဟု ထင်နေလောက်သည်။

"အဟမ်း... အဟမ်း..."

လုရန်သည် အလျင်အမြန် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။

"ရှင် တကယ် နေရခက်တာမျိုး မခံစားရဘူးလား..." မိန်းကလေးငယ်လေးက ထပ်မံ၍ မေးမြန်းသည်။

သူ၏ ချီပြောင်းလဲခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းမှာ သူမကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း မိန်းကလေးငယ်လေး သိနေသည်ကို လုရန် အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ခေါင်းခါယမ်းပြပြီး အဖြေပေးလိုက်၏။

"နေရမခက်ပါဘူး... တကယ်က နေလို့တောင် ကောင်းသေးတယ်..."

"တကယ်လား..."

မိန်းကလေးငယ်လေး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

သူမသည် နောက်သို့ဆုတ်မသွားရုံသာမက လုရန်၏ လက်ကိုပင် ပြန်ကိုင်လိုက်ပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

လုရန် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပေ၏။

သို့သော် သူက ဆက်ပြောသည်။

"ခုဏက ဆေးလုံးက ငါ့တပည့်ရဲ့ ပစ္စည်းလေ... မင်းက အဲ့ဒီလိုမျိုး ခိုးသွားတာ မကောင်းဘူး..."

"ဒီမှာ... ရှင့်အတွက်..."

မိန်းကလေးငယ်လေးသည် အလွန်ပွင့်လင်းပြီး ဆေးလုံးကို တိုက်ရိုက်လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လုရန်က ထိုအရာကို ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းတယ်... မင်း ပြန်ပေးတာ အရမ်းကောင်းတယ်... ကောင်မလေး မင်းရဲ့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...

မိန်းကလေးငယ်လေးက ​သူမ၏အမည်ကို ပြောဆိုသည်။

"ပေါင်အာ... လင်းပေါင်အာပါ..."

ဒါက မိန်းကလေးငယ်လေးရဲ့ နာမည်ကိုး...

"ဒါဆို မင်းရဲ့မိသားစုက ဘယ်မှာလဲ..."

လုရန်က ဆက်မေးလိုက်သည်။

လင်းပေါင်အာက ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

မိသားစုမရှိဘူးဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ...

"အမေက သေသွားပြီလေ... ကျွန်မက အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်းပဲ..."

လင်းပေါင်အာက အပြစ်ကင်းစင်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းလိုက်တာ...

မိဘမဲ့...

လုရန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူမက မိဘမဲ့ဆိုလျှင် ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရ လွယ်ကူသွားလေပြီ။

အနား၌ ရှိနေရုံဖြင့် ချီပြောင်းလဲမှု အမြန်နှုန်းကို အရှိန်မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် နူးညံ့ပြီး နုနယ်သော မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်သည် မည်သည့် ရှေးဟောင်းရတနာထက်မဆို ပို၍အဖိုးတန်သည်။

...

တခြားတစ်ဖက်တွင်....

ကုဟိုင်က ဆေးဖော်စပ်ခန်းမဆောင်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။

"လူက ဘယ်မှာလဲ..."

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် ကျူးကျော်သူကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

"စောစောက ကျွန်တော် ထွက်သွားတုန်းက သူ ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲလေ... ဖြစ်နိုင်တာက... သူ ထွက်သွားပြီလား..."

အစောင့်တပည့်က သတိထား၍ ပြောလိုက်သည်။

ကုဟိုင် အံ့အားသင့်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဒုက္ခပဲ... ငါ့ရဲ့ ဆေးလုံးတွေ... အဲ့ဒါတွေက တစ်ခုတည်းသော နမူနာတွေလေ..."

သူက ဆေးမီးဖိုများဆီသို့ ချက်ချင်းပြေးသွားတော့သည်။

သူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။

ဆေးမီးဖိုသုံးခု...ဆေးလုံး သုံးလုံး... အခု နှစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တယ်...

တတိယတစ်ခုက အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတော့ အဲ့ဒါက အဖိုးတန်ဆုံးပဲ...

အဲ့ဒါက နှစ်ရာနဲ့ချီကြာအောင် ဆေးညွှန်းကို သန့်စင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာတောင် ငါ မလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အင်မော်တယ် ဆေးလုံးပဲ...

"သောက်ကျိုးနည်း... ငါ ကုဟိုင်ရဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ခိုးရဲတာလား... ငါ ဒေါသထွက်တယ်... ငါ ဒေါသထွက်တယ်..."

ကုဟိုင်က ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်နေတော့သည်။

ဆေးပညာကို သူ၏အသက်ထက်ပင် ချစ်မြတ်နိုးသော ကုဟိုင်အတွက် ဆေးလုံးများသည် သူ၏ အသက်သွေးကြောပင်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်...

ကုဟိုင်က ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ပထမဆုံး ဆေးမီးဖိုနှစ်ခုတွင် ပါဝင်ပစ္စည်းများ မှားယွင်းနေသည်။

သူသည် သူ၏နံဘေးရှိ အမျိုးသမီးတပည့်ကို ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ရှောင်ယွဲ့... မင်း ငါ့ရဲ့ ဆေးမီးဖိုတွေကို ထိလိုက်သေးလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ... ကျွန်မ ဘယ်ဝံ့ရဲပါ့မလဲ... ပြီးတော့ ကျွန်မက ဆရာနဲ့အတူ သိုလှောင်ခန်းထဲမှာ တစ်ချိန်လုံး ရှိနေခဲ့တာ မဟုတ်လား..."

အမျိုးသမီးတပည့်က အလျင်အမြန် ပြောဆိုသည်။

ကုဟိုင်က ထိုပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအရာများသည် သူ ထိန်းညှိထားသော အစီအစဉ်နှင့် ရှင်းလင်းစွာ ကွာခြားနေသည်။

ထို့ပြင် ထိုအရာများကို အလွန်သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဆေးလုံးတွေကို ခိုးသွားတဲ့သူက အဲ့ဒါတွေကို စီစဉ်သွားတာလား..."

ကုဟိုင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုဆေးလုံးသူခိုး၏ အထောက်အထားကို ရှာဖွေရန်အတွက် လူများကို ဆက်လက် စီစဉ်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင်...

သူ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပုံရပြီး ဆေးမီးဖိုအတွင်းရှိ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ငေးမောကြည့်နေလိုက်သည်။

အချိန်တခဏအကြာတွင် သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဆုန်းလော်မြက်... သူက ဘာလို့ ဆုန်းလော်မြက်ကို ထည့်ထားရတာလဲ..."

သူ စကားတစ်ခွန်း ရေရွတ်လိုက်၏။

သူက အနီးနားရှိ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ အထပ်ထပ်အခါခါ နမ်းရှူကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူသည် အတွင်းရှိ ထိုပါဝင်ပစ္စည်းများကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ဖြစ်နေတာကိုး... သောက်ကျိုးနည်း... အနံ့က မသိသာလောက်အောင် ဖျော့တော့တာကိုး... တကယ်လို့ ငါ့ကို သတိမပေးခဲ့ရင် ဆုန်းလော်မြက် ပါဝင်မှုကို ငါ ဘယ်တော့မှ ရှာတွေ့ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..." ကုဟိုင်က အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ​ဆေးမီးဖိုအတွင်းရှိ တခြားပါဝင်ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်၏။

ကုဟိုင်က အံ့ကြိတ်ကာ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အပြာရောင် ဆေးမီးတောက်တစ်ခု တိုက်ရိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏နံဘေးရှိ ရှောင်ယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဆရာ... ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"ဆေးဖော်စပ်ဖို့ မီးဖို ဖွင့်နေတာလေ..."

ကုဟိုင်က အလျင်စလို ပြောဆိုသည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို သူ အတည်ပြုချင်သည်။

အဆင့်မြင့် အင်မော်တယ်နယ်ပယ်ရှိ ကုဟိုင်၏ ဆေးမီးတောက်ဖြင့် အတွင်းရှိ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ ခွဲခြားသတ်မှတ်ပြီ ထိုအရာများ၏အဆီအနှစ်များကို ထုတ်ယူကာ ပေါင်းစပ်မှုကို စတင်လိုက်၏။

ဤတစ်ကြိမ် ခံစားရမှုသည် ကုဟိုင် ဆေးညွှန်းကို ဖော်ထုတ်ပြီး သန့်စင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော ယခင်အကြိမ်များအားလုံးနှင့် လုံးဝကွာခြားနေသည်။

အရာအားလုံး အလွန်အဆင်ပြေချောမွေ့နေသည်။

အသက်ရှုချိန် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာသည်။

ဤအချိန်တွင် မီးဖို ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ထူထပ်သိပ်သည်းသော ဆေးရနံ့တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ကုဟိုင်၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူက အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ပြီးသွားပြီ... ပြီးတော့... အရည်အသွေးက တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံနေတာပဲ... အို ဘုရားရေ..."

ဤဆေးလုံးသည် တတိယမြောက်ဆေးလုံးလောက် အဖိုးမတန်သော်လည်း သူ ထိုအရာကို ဖော်စပ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ်ကျော် ရှိနေလေပြီ။

သုံးနှစ်တိုင်တိုင် နေ့ရောညပါ ကြိုးစားမှုများ၊ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲခြင်း၊ အချိုးအစားများကို အဆက်မပြတ် ချိန်ညှိခြင်းတို့ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုဆေးဖော်စပ်မှုသည် အမြဲတစေ ကျရှုံးခဲ့ပေ၏။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီရွှေအင်မော်တယ် ရောက်လာပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ငါ့အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို စီစဉ်ပေးသွားတယ်ပေါ့...

နောက်ဆုံးကျတော့ ဖော်စပ်မှုက အောင်မြင်ရုံသာမက အရည်အသွေးကလည်း မူလဟာထက်တောင် သာလွန်နေသေးတယ်...

မည်သို့ပင်ဆိုစေ မူလဆေးလုံးသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အငွေ့ပျံနေခဲ့ပြီး ထိုအရာ၏ ဆေးဘက်ဝင်ဂုဏ်သတ္တိတချို့ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့လေပြီ။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူသည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုရန်အတွက်သာ ထိုအရာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆေးမီးဖိုအတွင်းရှိ ပါဝင်ပစ္စည်းများ၏ တိကျသော အချိုးအစားများကို သူ မမှတ်မိခဲ့ပေ။

ထို့နောက်...

ကုဟိုင်က ဒုတိယမြောက် ဆေးမီးဖိုကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ ပို၍ဉာဏ်ကောင်းလာသည်။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း မစတင်မီ ဆေးမီးဖိုအတွင်းရှိ ပါဝင်ပစ္စည်းများ၏ အချိုးအစားများကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်သားထားလိုက်၏။

"ဒီဆေးလုံး... ငါ နှစ်တစ်ရာတောင် အချိန်ပေးခဲ့ရပေမဲ့ ဖော်စပ်လို့ မရခဲ့ဘူး... တကယ်လို့ ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုရင် တစ်ဖက်လူရဲ့ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း စွမ်းရည်က တအားကို ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ..."

နံဘေးတွင်ရှိသော ရှောင်ယွဲ့က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေသည်။

တစ်စုံတစ်ဦး၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း စွမ်းရည်အပေါ် ချီးကျူးစကားများကို ကုဟိုင်၏ပါးစပ်မှ ကြားရခြင်းက ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

ဤမတိုင်မီက ကုဟိုင် အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ချီးကျူးဖူးသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ သူ၏ဆရာ အပြာရောင်ဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေးဟောင်း လုရန်သာဖြစ်သည်။