အခန်း ၃၂

အခန်း ၃၂: လီမျိုးနွယ်

တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော ဆေးမီးတောက်သည် လောင်ကျွမ်းနေပေ၏။

ဤသည်မှာ ကုဟိုင် အလေးအနက်ထားသည် မထားသည်ဆိုသည်နှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဆိုင်ရာ ပါရမီနှင့် အောင်မြင်မှုသည် ပါဝင်ပစ္စည်းများအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်မှုအဆင့်အပေါ်တွင် ပို၍မူတည်သည်။

သေချာသည်မှာ...

ဆေးမီးတောက်သည်လည်း အလွန်အရေးကြီးသော်လည်း ဤသည်မှာ ဆေးဆရာတိုင်း ပိုင်ဆိုင်ရမည့် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုပင်။

သူ၏ဆေးဖော်စပ်ခြင်းသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လွယ်ကူနေသည်ဟု ကုဟိုင် ခံစားလိုက်ရသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ပင်ချင်းစီ၏ အပူချိန်နှင့် အဆီအနှစ် ထုတ်ယူမှုကို ထိန်းချုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးသည် ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဤသည်က မယုံနိုင်လောက်အောင် အဆင်ပြေချောမွေ့နေသည်။

ကုဟိုင် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပေ၏။

သူက အံ့အားသင့်စွာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"တစ်ဖက်လူက စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေရဲ့ အချိုးအစားကို ပြင်ဆင်ပေးရုံသာမက အတွင်းပိုင်းနဲ့ ပြင်ပ အစီအစဉ်ကိုတောင် အထူးစီစဉ်ပေးထားသေးတယ်... သူက ဆေးမီးတောက်ကို သုံးတဲ့ ငါ့ရဲ့ အလေ့အကျင့်တွေကိုတောင် သူ့ရဲ့လက်ဖမိုးလိုပဲ အတိအကျ သိနေတယ်..."

ထိုသို့မဟုတ်လျှင် တခြားသူ ပြင်ဆင်ထားသော ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို သူ မည်သည်ကြောင့် ဤမျှထိ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖော်စပ်နိုင်သည်ကို သူ အမှန်တကယ် စဉ်းစား၍ မရနိုင်ချေ။

သို့သော်...

"ဒီလောကမှာ ငါ့ဆရာရဲ့ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ နီးကပ်တဲ့သူ တကယ်ပဲ ရှိနိုင်မလား..."

ဒါ... ဒါ ဖြစ်နိုင်လို့လား...

သူ ဤသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင်...

ဝုန်း...

ယခင်ထက် များစွာပို၍ သင်းပျံ့သော ဆေးရနံ့တစ်ခု ထပ်မံပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ကုဟိုင်၏စိတ်နှလုံးသား တုန်ရီသွားပြီး သူသည် ဆေးမီးဖိုကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်၏။

ဆေးမီးဖိုထဲ၌....

အပြင်ဘက်ရှိ နမူနာဆေးလုံးနှင့် အတိအကျ တူညီသော ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်။

သို့သော် အရည်အသွေးက ပို၍မြင့်မားပြီး ဆေးစွမ်းအားက ပို၍ပင် အစွမ်းထက်နေသည်။

ကုဟိုင်သည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ထိုဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဝါးထဲတွင် ဂရုတစိုက် လေ့လာလိုက်၏။

ဤဆေးလုံးအတွက် ဆေးဖော်စပ်နည်းကို သူ မှတ်သားထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဆေးဖော်စပ်နည်းအတိုင်း တိတိကျကျ ပြင်ဆင်ထားသရွေ့ ဆေးမီးဖို ပေါက်ကွဲရန် သို့မဟုတ် အမှိုက်များကို ဖော်စပ်မိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဒါက တကယ်ကို... အံ့သြစရာပဲ..."

ကုဟိုင်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

နံဘေးတွင်ရှိသော ရှောင်ယွဲ့သည်လည်း အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေသည်။

ကုဟိုင်၏နောက်သို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီးနောက် ဆေးညွှန်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူရန် မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း သူမ မည်သည်ကြောင့် မသိဘဲ နေမည်နည်း။

ဤဆေးလုံးသုံးလုံးသည် တစ်မျိုးထက်တစ်မျိုး ဖော်စပ်ရန် ပို၍ခက်ခဲသည်။

ကုဟိုင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အကြံကုန်နေရပြီဖြစ်ရာ တခြားသူများအတွက် ဤမျှ အချိန်တိုအတွင်း ဆေးညွှန်းကို ထုတ်ယူရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့တိုင် ထိုအပြင်လူသည် ဤမျှ အချိန်တိုအတွင်း ပါဝင်ပစ္စည်းများကို တိကျသော အချိုးအစားဖြင့် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

အဲ့ဒါက ဘယ်လို နတ်ဘုရားမျိုးလဲ...

"ဆရာ... ဆရာဘိုးဘေးကရော ဒီလို ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အောင်မြင်မှုမျိုး ရှိသလား..."

ရှောင်ယွဲ့က မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...

ကုဟိုင် တခဏကြာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူက ပြောဆိုသည်။

"ငါ့ဆရာရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက ဒီထက်အများကြီး ပိုတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလူက ဒီအဆင့်ကို ရောက်နိုင်တယ်ဆိုတာက တကယ့်ကို စိတ်ကူးလို့မရနိုင်ပါဘူး..."

ထိုသို့ဖြစ်သ​ည့်တိုင် လုရန်ထက် မည်သူ့၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အောင်မြင်မှုကမျှ သာလွန်ကြောင်း ကုဟိုင် ဝန်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် ကုဟိုင် လိမ်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ကုဟိုင်အတွက် ထိုကဲ့သို့အရာများသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ထူးဆန်းလှသော်လည်း လုရန်နှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဤသည်မှာ သာမန်ကိစ္စများပင်။

ရှောင်ယွဲ့သည် နားထောင်ပြီးနောက် တံတွေးမြိုချလိုက်၏။

ကုဟိုင် သူ၏ ဆရာအကြောင်း ကြွားဝါပြောဆိုသည်ကို သူမ အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် မတူညီသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဤသည်က အလွန်သိသာထင်ရှားလှသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကုဟိုင် ဆွံ့အနေဆဲပင်။

သူသည် တတိယမြောက် ဆေးမီးဖိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအရာအတွင်းရှိ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ထိတွေ့ထားခြင်း မရှိချေ။ ထိုအရာများသည် သူ အစောပိုင်းက ပြင်ဆင်ထားခဲ့သောအရာများ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ထိုအရာများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသည်။

ပထမဆေးမီးဖိုနှစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ အထဲသို့ မည်သည့် အရှုပ်အထွေးမျိုး ထည့်ထားခဲ့သနည်း။

"သူက ဆေးဖော်စပ်ခြင်း မဟာဆရာကြီး တစ်ယောက်ပါ... သူ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ငါ အရမ်းကျေးဇူးတင်တယ်... ဒါပေမဲ့... လမ်းညွှန်တာက လမ်းညွှန်တာပဲ... ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ဆေးလုံးတွေကို ခိုးသွားတာလဲ..."

ကုဟိုင် ဆွံ့အသွားသည်။

ထိုတတိယမြောက် ဆေးလုံးသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်အဖိုးတန်လှသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်...

မဟာခန်းမဆောင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ဝိုးတဝါးခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကုဟိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒီနေ့ တကယ်ကို ထူးဆန်းနေတာပဲ... ငါ့ရဲ့ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲ လူတွေက ဆေးဖော်စပ်ခန်းမဆောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြေးလာနေကြတယ်..."

ကုဟိုင်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏စကားသံ အဆုံးသတ်သွားသော အချိန်မှာပင်...

ကြည်လင်သော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနည်းငယ်ကြီးပြင်းနေပြီဖြစ်သော မိန်းကလေးငယ်လေး၏ လက်ကို ကိုင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ခြေတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းဝင်လာသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

လုရန်သည် ကုဟိုင်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူသည်လည်း ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားပေ၏။

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မတွေ့ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ရှိပြီဖြစ်ရာ ကုဟိုင်၏ အသွင်အပြင်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကုဟိုင်တွင် လုရန်ကဲ့သို့ တက်ရောက်စာရင်းသွင်းခြင်းများမှတစ်ဆင့် ကျင့်ကြံမှုကို အဆက်မပြတ် တိုးတက်စေနိုင်ပြီး သက်တမ်းကို တည်ငြိမ်စေနိုင်ကာ ခန္ဓာကိုယ် အိုမင်းရင့်ရော်ခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော်ကကဲ့သို့ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သော ဖောက်ပြန်သည့် စနစ်မျိုး မရှိပေ။

ကုဟိုင်က သူ့ထက်ပင် ပို၍အိုမင်းနေပုံရသည်။

သို့သော် လုရန်က ကုဟိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိလိုက်သည်။

သူတို့၏အကြည့်ချင်း ဆုံတွေ့သွားကြသည်။

ကုဟိုင်က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားသံ ထွက်မလာချေ။

သူ၏နံဘေးရှိ ရှောင်ယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ရဲတင်းလိုက်တာ... ဒါက ကျွန်မတို့ဆေးဂိုဏ်းရဲ့ ဆေးဖော်စပ်ခန်းမဆောင်... ရှင်တို့က ဘယ်သူတွေမို့လို့ ရဲရဲတင်းတင်းနဲ့..."

သူမ၏စကား မဆုံးခင်မှာပင်...

ကုဟိုင်က လက်မြှောက်ကာ ရှောင်ယွဲ့ကို တားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဒယိမ်းဒယိုင် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ဘုန်းခနဲ ဒူးထောက်ချလေသည်။

သူက အကြိမ်ကြိမ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဦးတိုက်ပြီး ငိုသံပါကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆရာ... ဆရာ... နောက်ဆုံးတော့ ဆရာ ရောက်လာပြီပဲ..."

အာ... ဆရာလား...

ရှောင်ယွဲ့၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသော်လည်း သူမသည် အလျင်အမြန် ရှေ့တက်ကာ ကုဟိုင်၏နံဘေးတွင် ဒူးထောက်ရန်အတွက် လျှင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမက ရိုသေစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တပည့် ရှောင်ယွဲ့က ဘိုးဘေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

လုရန်က သူ၏ရှေ့ရှိ ကုဟိုင်ကို ကြည့်ကာ အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"ထပြီး စကားပြောပါ... ငါတို့ ဆရာတပည့်ကြားမှာ ဒီလိုတွေ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး..."

ကုဟိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို အတင်းအကြပ် သိမ်းဆည်းထားလိုက်၏။

သူ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လုရန်ကို ပြောပြချင်သော စကားများ အဆုံးအစမရှိ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် မသိစိတ်အရ သူသည် လုရန်၏ဘေးရှိ လင်းပေါင်အာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် လုရန်က လင်းပေါင်အာ၏လက်ကို ကိုင်ထားသည်အား မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"လီမျိုးနွယ်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ... ဆရာ... မြန်မြန်လွှတ်လိုက်..."

ကုဟိုင်က အော်ဟစ်ကာ သူ၏လက်ကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားစီးကြောင်းတစ်ခုသည် လင်းပေါင်အာဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော်လည်း ထိုအရာက လုရန်ကို ရှောင်ကွင်းသွားသည်။

သူက လင်းပေါင်အာကို လုရန်၏နံဘေးမှ ဆွဲထုတ်ချင်နေပုံရသည်။

လုရန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ဝှစ်...

ကုဟိုင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားစီးကြောင်းသည် ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားပြီး လွင့်စင်သွားကာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် လုရန်က ဆက်ပြောသည်။

"မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းပြီး အဆင်အခြင်မဲ့နေရတာလဲ... သူက မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်ပါ... သူကို မင်းက ဘာလို့ တိုက်ခိုက်တာလဲ..."

ကုဟိုင်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဆရာ... သူက... သူမက လီမျိုးနွယ်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ... မကြာသေးခင်က စပြီးတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းကိုက်အောင် လုပ်နေတာ..."

သို့သော် အော်ဟစ်ပြီးနောက်....

သူသည် လုရန်ကို ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ဆရာ... ဆရာ... နေရခက်တာမျိုး မခံစားရဘူးလား..."

လုရန်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ဤသည်က အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။ လင်းပေါင်အာကလည်း သူ့ကို ထိုမေးခွန်း မေးခဲ့သည်။ သေချာသည်မှာ သူ နေရမခက်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လင်းပေါင်အာ၏ လက်ကို ကိုင်ထားခြင်းက သူ့အတွက် မယုံနိုင်လောက်အောင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြောင်းလဲသည့် အမြန်နှုန်းက အလွန်မြင့်တက်သွားပြီး သူ၏ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်ကလည်း မြင့်တက်လာသည်။

လုရန်က ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နေရမခက်ပါဘူး... သေချာ ပြောစမ်းပါ... အရင်ဆုံး စပြီးမတိုက်ခိုက်နဲ့..."

ကုဟိုင်က လုရန်ကို ဂရုတစိုက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုအချိန်မှသာ သူ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုရန်သည် လီမျိုးနွယ် မိန်းကလေးကို ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ မည်သည်ကြောင့် ကိုင်ထားသနည်းကိုလည်း သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပေ၏။

ထို့နောက်...

ကုဟိုင် ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

အစောပိုင်းက သူ စိတ်လောသွားချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရိုက်ခတ်မှု၏ အနည်းဆုံး ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို သူ၏ဆရာက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် ဖြိုခွဲလိုက်သည် မဟုတ်လော။

သူ၏ဆရာ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းလာသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်လော။

"အင်း... ဆရာ... ကျွန်တော်နဲ့ အရင် လိုက်ခဲ့ပါ..."

ကုဟိုင်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်က လင်းပေါင်အာနှင့် ပတ်သက်နေကြောင်း လုရန် အကြမ်းဖျင်း သိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက လင်းပေါင်အာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ပေါင်အာ... ဒီနေရာမှာ ငါ့ကို စောင့်နေနော်... ဟိုဒီ လျှောက်မပြေးနဲ့... ကြားလား..."

လင်းပေါင်အာက အလွန်လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောဆိုသည်။

"သိပါပြီ အစ်ကိုကြီး..."

အစ်ကိုကြီးလား...

ကုဟိုင် ဆွံ့အသွားသည်။ သူက လင်းပေါင်အာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုရန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ခေါင်းခါယမ်းပြီး လုရန်နှင့်အတူ အရန်ခန်းမဆောင်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။

"အဲ့ဒီလင်းပေါင်အာက ဘယ်သူလဲ... သူက လီမျိုးနွယ်ကလို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်နော်... လီမျိုးနွယ်က လူတွေက ဘာလို့လဲ... သူ့ကို ထိလို့မရဘူးလား..."

လုရန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းပေါင်အာနှင့် ကုဟိုင် နှစ်ဦးလုံးက သူ့ကို 'နေရခက်လား'ဟူသော မေးခွန်းကို မေးခဲ့သောကြောင့်ပင်။

လုရန် အမှန်တကယ်ကို သိချင်နေလေပြီ။

"လီမျိုးနွယ်ဆိုတာ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှာ အရမ်းရှေးကျပြီး အရမ်းလည်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုပါ..."

ကုဟိုင်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကြောက်စရာကောင်းတယ်လား... ဘယ်လိုမျိုးလဲ..." လုရန်က မေးလိုက်သည်။

"လီမျိုးနွယ်ဝင်တွေ မွေးဖွားလာတဲ့ အချိန်ကစပြီး သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ဘယ်လိုပုံစံနဲ့မှ ပျက်စီးအောင် ဒါမှမဟုတ် ဖျက်ဆီးပစ်လို့ မရဘူး... တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် သူတို့ကို သတ်လို့မရဘူး..."

ကုဟိုင်က တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောဆိုသည်။