အခန်း ၄၂

အခန်း ၄၂: ဒါပေမဲ့ ငါက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်

သူ၏ရှေ့တွင် လုရန် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီချန်ချင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

'အပြာရောင်ဂိုဏ်း ဘိုးဘေးက ငါတို့ယီချီစမ်းချောင်းဂိုဏ်းကို တခြားလူတွေကို ဥပမာပြဖို့အတွက် အသုံးပြုဖို့ စီစဉ်နေတာလား..."

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ရွှီချန်ချင်း အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

ဂိုဏ်းလေးခုလုံး ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာကို... ဦးဆောင်နေတဲ့ ချင်းရွှမ်ဂိုဏ်းကို သွားမယ့်အစား ယီချီစမ်းချောင်းကို လာတယ်ပေါ့...

ညှစ်ဖို့ ပျော့တဲ့သစ်သီးကို လာရှာနေတာလား...

ဒီလိုဆိုရင် ယီချီစမ်းချောင်းဂိုဏ်းက အနာဂတ်ကျရင် ဂိုဏ်းလေးခုကြားမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နေရာရနိုင်မှာလဲ...

လုရန်သည် သူ့ကို ဂရုစိုက်ရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ ထိုအစားထိုး သူသည် ကျိုးဝေ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ကျိုးယန်ကို မင်း သိလား..."

"ငါ့ရဲ့ညီဝမ်းကွဲလေ... ကျိုးယန်အကြောင်း မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိတာလဲ..."

ကျိုးဝေ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင်...

လုရန်က သူ၏လက်ကို ရုတ်တရက် ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆွဲငင်အားတစ်ခုက ကျိုးဝေ့ကို သူ၏ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက်ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

ကျိုးဝေ့သည် မသိစိတ်အရ ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုရန်က သူ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားလေ၏။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်ရပ်သည် ကျိုးဝေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏မရီဒါန်းများကို ချက်ချင်းချုပ်နှောင်လိုက်တော့သည်။

သူ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

"မင်းဆီကနေ ကိစ္စတချို့ကို ငါ နားလည်ချင်လို့ပါ..." လုရန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျိုးဝေ့ကို လည်ပင်းမှကိုင်ပြီး သူ နောက်လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရွှီချန်ချင်းသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းပင် ကောက်ကွေးသွားတော့သည်။

အကယ်၍ လုရန်သည် ညှစ်ရန် သစ်သီးပျော့ကို ရွေးချယ်ပြီး ချက်ချင်းတိုက်ခိုက်မှု စတင်ခဲ့ပါက ရွှီချန်ချင်းသည် ဤမျှထိ ဒေါသထွက်မည် မဟုတ်ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရွှီချန်ချင်းသည် ဤအမည်ခံ အပြာရောင်ဂိုဏ်း ဘိုးဘေးကို လွယ်လင့်တကူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိသည်။

သို့ရာတွင် ရလဒ်ကမူ...

တစ်ဖက်လူသည် ရွှီချန်ချင်းကို လုံးဝဂရုမစိုက်ချေ။ လုရန်သည် သူ၏တပည့်ရင်းကို ဂုတ်ကနေကိုင်ပြီး ထွက်သွားရန် ဟန်ပြင်နေလေပြီ။

ဤသည်က ရန်စရုံသက်သက် မဟုတ်တော့ချေ။ သူ၏ခေါင်းပေါ်၌ ချေးလာပါရုံသာမက တံတွေးလည်း ထွေးသွားခြင်းပင်။

"မင်းက သေလမ်းကို ရှာနေတာပဲ..."

ရွှီချန်ချင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် နေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပေါ့ပါးပြီး ညင်သာသော လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးနှက်လိုက်၏။

သူ၏လှုပ်ရှားမှုသည် နှေးကွေးပြီး ညင်သာပုံရသော်လည်း လက်သီးချီသည် အလွန်အမင်း ဖိသိပ်ထားသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး လှိုင်းလုံးတစ်ခုအလား လုရန်၏ကျောပြင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားစဥ်တွင် လေဟာနယ်ကို တွန့်လိမ်သွားစေသည်။

အရေးကြီးသောအချိန်တွင် လုရန် ဆုပ်ကိုင်ထားသော လင်းပေါင်အာသည် ရိပ်ခနဲဖြစ်သွားပြီး သူ၏ နောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သူမ၏နုနယ်သော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အကြောက်တရား အနည်းငယ်မျှ မရှိချေ။

သူမထံ၌ မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေသည်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်သည့်တိုင် လုရန်သည် သူမကို သူ၏ရှေ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူက လက်တစ်ဖက်ကို အနောက်သို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားလှုပ်ခတ်မှု အနည်းငယ်မျှ မရှိသည့်အပြင် ကာကွယ်ရေး အရှိန်အဝါလည်း မရှိချေ။ သူသည် မည်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည် သို့မဟုတ် နည်းစနစ်မျှ အသုံးမပြုဘဲ သူ၏လက်တစ်ဖက်ကို ရိုးရှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

"လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေတာလား..."

ရွှီချန်ချင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

ယီချီစမ်းချောင်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်အနေဖြင့် သူသည် ရွှေအင်မော်တယ် အဋ္ဌမအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင်။

အမည်ခံ အပြာရောင်ဂိုဏ်းဘိုးဘေးသည် အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းလာသည်မှာ ရက်ပေါင်းမည်မျှထိ ကြာပြီနည်း။ မှော်ရတနာမသုံးဘဲ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် မသုံးဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကိုပင် မသုံးဘဲ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို လက်ဗလာသက်သက်ဖြင့် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသလော...

ဒါက ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်....

ချင်းရွှမ်ဘိုးဘေးသည်လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

သူက ပြောဆိုသည်။

"ဒီအပြာရောင်ဂိုဏ်းဘိုးဘေးမှာ အရည်အချင်းတချို့ ရှိတယ်လို့ ငါ အစက ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာ သူက စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်မရှိတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ..."

သာမန်အားဖြင့် အတော်လေး တိတ်ဆိတ်တတ်သော ထျန်းကန်းဂိုဏ်းမှ ခို့ချီပင်လျှင် မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"ရွှီချန်ချင်းရဲ့ 'ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်က ချီ' နည်းစနစ်က စီးဆင်းနေတဲ့ တိမ်တွေနဲ့ အင်္ကျီလက်တွေလို ညင်သာပေမဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေရဲ့ ပေါက်ကွဲမှုပဲ... ငါတောင် အဲ့ဒါကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ရဲဘူး... ဒီအပြာရောင်ဂိုဏ်း ဘိုးဘေးက တကယ်ကို..."

သေချာသည်မှာ ဤသည်မှာ နံဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော ဂိုဏ်းအသီးသီး၏ တူညီသော ခံစားချက်လည်း ဖြစ်နေသည်။

"ဒီအပြာရောင်ဂိုဏ်းဘိုးဘေးက အရမ်းမောက်မာထောင်လွှားလွန်းတယ်..."

"သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရင် ဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုးက ငါ့ကို လေးစားမိစေတယ်..."

"စိတ်ဓာတ်လား... သူ ဦးနှောက်ပျက်နေတယ်လို့ ငါထင်တယ်..."

"အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းလာတာ ရက်နည်းနည်းပဲ ကြာသေးတဲ့ အစစ်အမှန် အင်မော်တယ်တစ်ယောက်က ရွှီချန်ချင်းရှေ့မှာတင် လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆွဲတာလား..."

"ပြီးတော့ ဘာကာကွယ်မှုမှ မသုံးဘဲ ရွှီချန်ချင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို လက်ဗလာနဲ့ ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ... သူ့ရဲ့ဦးနှောက်က သိပ်ကောင်းပုံမရဘူး..."

လူတစ်ယောက်တည်းသာ ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေသည်။

ဤလူမှာ ရှဲ့ထယ်ယန်ပင်။

သူတစ်ယောက်တည်းသာ သိထားသည့်အရာမှာ ထိုအရာသည် အသုံးမဝင်ခြင်းပင်။ ရွှီချန်ချင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် လုံးလုံးလျားလျား အသုံးမဝင်ချေ။

ရွှီချန်ချင်း၏ကျင့်စဉ်သည် သူ၏အမှောင်စွမ်းအင်ကို မည်မျှထိ ဖုံးကွယ်ထားပါစေ မည်မျှထိ လွှမ်းမိုးနိုင်ပါစေ... ယခင်က ဓားအမိန့်နန်းဆောင်တွင် ရွှေအင်မော်တယ် အမြောက်အများက လုရန်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခဲ့တုန်းကလောက် ပြင်းထန်နိုင်မည်လော....

အလွန်အမင်း ဖိသိပ်ထားသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်သီးသည် လုရန်၏ လက်ဝါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ထိုအရာနှစ်ခု ထိတွေ့ချိန်တွင် စွမ်းအား ပေါက်ကွဲမှု မရှိခဲ့သလို သူတို့ စိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ လုရန်လည်း ဒဏ်ရာမရခဲ့ချေ။

ထိုအစားထိုး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ချေ။

ထိုစိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား လက်သီးသည် ရေခဲရေနှင့် ထိတွေ့မိသော မီးတောက်ငယ်လေးတစ်ခုနှင့် တူညီနေသည်။

ဖူး...

ထိုအရာသည် တိတ်တဆိတ် ပျက်ပြယ်သွားလေ၏။

ပေါင်အာသည် မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဘာလို့ ကျွန်မကို လုပ်ခွင့်မပေးတာလဲ..."

"မင်းက အရိုက်ခံရတာကို မကြိုက်ဘူး မဟုတ်လား..." လုရန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မကြိုက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လေ..."

ပေါင်အာက ပြောဆိုသည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ငါလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်..."

လုရန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသား အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏နောက်တွင်....

"အမ်..."

ရွှီချန်ချင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ မြင်နေရသောအရာကို အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် ရွှီချန်ချင်း၊ ခို့ချီ၊ လဲ့ကန်း၊ လဲ့ထိုက်နှင့် ဂိုဏ်းအသီးသီး၏ ဂိုဏ်းချုပ်များအားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။

ရွှီချန်ချင်းက ရွှေအင်မော်တယ် တစ်ယောက်လေ...

ဒီလုရန်က ဘယ်လို သတ္တဝါမျိုးလဲ... ခေါင်းတောင် မလှည့်ဘဲ ဘာကာကွယ်မှုမှ မသုံးဘဲ ရွှီချန်ချင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချေဖျက်သွားတာလား...

သူ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားကိုပဲ အားကိုးပြီးတော့လား...

ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

"ဘိုးဘေး... ဒီ... ဒီလုရန်က ဘယ်လို နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့တာလဲ..."

လဲ့ကန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး..."

လဲ့ထိုက်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်၏။

လုရန် မည်သို့ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို သူ မသိနိုင်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ကြည့်နေချိန်၌ လုရန်သည် အမှန်တကယ်ကို ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘဲ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ခြင်းသာဖြစ်သည်။

"အစစ်အမှန် အင်မော်တယ် တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကာကွယ်နိုင်မှာလဲ..."

"သူက အစစ်အမှန် အင်မော်တယ် မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ထိုက်က လဲ့ကန်း၏စကားကို ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘာ..."

လဲ့ကန်း အံ့အားသင့်သွားပေ၏။

သူ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းလာသည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ သူသည် အစစ်အမှန် အင်မော်တယ် မဟုတ်လျှင် မည်သည့်အရာ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ သူသည် အဆင့်မြင့် အင်မော်တယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေမည်လော။ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေကို ဖန်တီးတည်ထောင်ပြီးကတည်းက ဤကဲ့သို့ ပါရမီရှင်မျိုး တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

"ဒီအရှိန်အဝါ... ဒါက ရွှေအင်မော်တယ် တစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါ ဖြစ်ရမယ်..."

လဲ့ထိုက်က သူ၏မျက်လုံးများကို မှေးကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

ယခင်က အထင်သေးသော သဘောထားကို ကိုင်စွဲထားသဖြင့် လဲ့ထိုက်သည် လုရန်၏ ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်ကို စူးစမ်းရန်ပင် မကြိုးစားခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တစ်ဖက်လူသည် ရက်အနည်းငယ်အကြာကမှ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းလာသော သာမန်လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ဤသည်က ကလေးငယ်များ စုဝေးရာနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် တူညီနေသည်။ တစ်ဖက်လူသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုသည်ကို မည်သူကမျှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အစောပိုင်းက ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းအပြီးတွင် လဲ့ထိုက်က လုရန်ကို ထပ်မံ၍ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားမိလေ၏။

ထိုအရှိန်အဝါသည် ရွှေအင်မော်တယ်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါဖြစ်ကြောင်း သိသာရှင်းလင်းနေသည်။

"ဘိုးဘေး... အမှားအယွင်းများ ရှိနေမလား... လုရန်က အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းလာတာ ရက်နည်းနည်းပဲ ရှိသေးတာ... သူက ဘယ်လိုလုပ် ရွှေအင်မော်တယ်နယ်ပယ်ကို ရောက်နိုင်မှာလဲ..."

လဲ့ကန်းထံတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လဲ့ကန်း၏ ကိုယ်ပိုင် ပါရမီမှာ မဆိုးရွားသော်လည်း ရွှေအင်မော်တယ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိရန် သူ နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်းကျော် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

"ပြီးတော့... သူက ရွှေအင်မော်တယ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ဘာကာကွယ်မှုမှ မရှိဘဲ ရွှီချန်ချင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကာကွယ်နိုင်မှာလဲ... ဒါ... ဒါက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး..."

လဲ့ကန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ထိုက်သည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေပြီ။

ထိုကိစ္စမှာ ယုတ္တိမတန်သော်လည်း ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်မှာ မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်းကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် နေရာတစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာဖြင့် ဆူညံသွားတော့သည်။

"ငါ အမြင်မှားနေတာလား... ဒီအပြာရောင်ဂိုဏ်း ဘိုးဘေးက ဖျက်ဆီးလို့မရနိုင်ဘူးလား..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူက နည်းလမ်းတစ်ခုခု သုံးထားတာ ဖြစ်ရမယ်... သူ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ အားကိုးတယ်ဆိုရင် သူက ချင်းရွှမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ချင်းရွှမ်အာဏာရှင်ခန္ဓာကိုယ်ထက် ပိုပြီးသန်မာနေမယ် မဟုတ်လား..."

"အဲ့ဒါ လုရန် မဟုတ်လောက်ဘူး... သူက လူလိမ်တစ်ယောက်များလား... မဟုတ်ရင် အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းလာတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ အစစ်အမှန် အင်မော်တယ် တစ်ယောက်က သူ ဘယ်လောက်ပဲ လှည့်ကွက်တွေ သုံးထားပါစေ....ရွှီချန်ချင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ပြီး လုံးဝအထိအခိုက်မရှိ နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ..."

ရှဲ့ထယ်ယန်သည် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို အံ့အားသင့်မှု အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်ကို ယခင်အတိုင်းအတိအကျပင်။ ယခင်က ဓားအမိန့်နန်းဆောင်တွင် ရွှေအင်မော်တယ် အမြောက်အများ စုပေါင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကပင် လုရန်အား မထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့ချေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ရွှီချန်ချင်းက သူ လုပ်နိုင်မည်ဟု မည်သည်ကြောင့် ထင်မှတ်နေရသနည်း။ သူသည် တခြားသူများထက် ပို၍ထူးကဲနေသည်ဟု တွေးထင်နေသလော။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ရွှီချန်ချင်းသည် နေရခက်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ မျက်နှာ ရှက်ရွံမှုကြောင့် နီရဲနေပေ၏။

ဤကိစ္စမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ ဉာဏ်ရည်အနည်းငယ် ရှိသူတိုင်း ထိုအဖြစ်အပျက်နှင့် ပတ်သက်၍ တွေးတောချင့်ချိန်မိကြပေမည်။

သို့သော် ရွှီချန်ချင်းသည် အရှက်သိက္ခာကို အလွန် ဂရုစိုက်သူတစ်ဦးပင်။ သူသည် လူအများရှေ့တွင် ရန်စခံလိုက်ရသည့်အပြင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်တပည့်ရင်းကိုလည်း ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

သူသည် အနောက်မှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူကမူ ခေါင်းပင်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချေဖျက်သွားခဲ့လေ၏။

ဤသည်က မည်ကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သနည်း။ ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းလုံး ဤနေရာတွင် ရှိနေကာ လက်အောက်ခံဂိုဏ်းသုံးဆယ့်ခြောက်ဂိုဏ်းလည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ပြန်လည်မတိုက်ခိုက်နိုင်ပါက ရွှီချန်ချင်းအနေဖြင့် အနာဂတ်တွင် လူတောတိုးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ..

ရွှီချန်ချင်းက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏နည်းစနစ်မှ ဖန်တီးထားသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား လေပြင်းများက သူ၏ပတ်လည်တွင် တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်လာတော့သည်။

သူ၏နောက်ရှိ တပည့်များသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားကြသဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နောက်သို့ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။

"လုရန်... မင်းရဲ့အသက်ကို ငါ လိုချင်တယ်..."

ရွှီချန်ချင်းက အော်ငေါက်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုရန်သည် လှည့်မကြည့်သေးချေ။ သူသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ခတ်လိုက်ရာ ရိုးရှင်းသော သံဓားတစ်လက်က သူ၏ လက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုဓားသည် ကုဟိုင်ထံမှ သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယူဆောင်လာခဲ့သော လေ့ကျင့်ရေးဓားတစ်လက်ပင်။

အင်မော်တယ်ကွပ်မျက်ခြင်းဓားချက်ကို ထုတ်ဖော်အသုံးပြုရန် သူ ထိုသံဓားကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

ယခု၌မူ ထိုဓားသည် အသုံးဝင်လာခဲ့လေပြီ။

သို့သော် လုရန်၏ပစ်မှတ်မှာ ရွှီချန်ချင်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏နောက်ရှိ ယီချီစမ်းချောင်းဂိုဏ်းမှ ရွှေအင်မော်တယ်များအားလုံးပင်။