အခန်း ၅၀
Vol. 5 Ch. 50
အခန်း ၅၀: မြို့စားစံအိမ်တော်
တည်းခိုခန်း၏ ဒုတိယထပ်ရှိ ပြတင်းပေါက်၌....
လုရန်နှင့်လင်းပေါင်အာတို့သည် ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ အောက်ဘက်ရှိ စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်နေကြသည်။
ထိုအချိန်မှာပင်....
လင်းပေါင်အာသည် သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ငယ်ကို ရုတ်တရက် ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင် လှန်လှောကြည့်နေလေ၏။
ထိုအရာမှာ လင်းပေါင်အာ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒစာရင်း ဖြစ်ကြောင်း လုရန် သတိရသွားသည်။
ထို့ကြောင့် သူက မေးလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားတာလဲ..."
လင်းပေါင်အာက လုရန်ကို မော့ကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဆန္ဒလေးတွေပါ..."
"ဆေးလုံး ၁၀၀ ပြည့်သွားပြီလား..."
လုရန်က မေးလိုက်၏။
နောက်ဆုံးအကြိမ် လင်းပေါင်အာက ဆေးဂိုဏ်းတွင် ဆေးလုံးများ ခိုးယူခဲ့ခြင်းမှာ ဆေးလုံး ၁၀၀ ရယူရန်ဆိုသည့် ထိုနောက်ဆုံးဆန္ဒစာရင်းကို ဖြည့်ဆည်းရန်ပင်။
"၃၁ လုံး လိုနေသေးတယ်..."
လင်းပေါင်အာက ခေါင်းခါယမ်းပြပြီး ပြောဆိုသည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...
လုရန်က ပုလင်းများနှင့် အိုးတချို့ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်သည်။
သူက ပြောဆိုသည်။
"ကြိုက်တာယူ... ၃၁ လုံး ပြည့်ဖို့က ပြဿနာ မရှိလောက်ပါဘူး..."
ဤဆေးလုံးများသည် အမှန်အားဖြင့် အောက်ဘုံမှဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေတွင် အသုံးမဝင်ပေ။
သို့သော် ဤသည်မှာ လုရန်ကဲ့သို့ အင်မော်တယ်နယ်ပယ်တွင်ရှိနေသူ တစ်ဦးအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ လင်းပေါင်အာသည် ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ ထိုကြောင့် သူမသည် ထိုအရာများကို အသုံးပြုနိုင်ပေ၏။
လင်းပေါင်အာအတွက်မူ ဆေးလုံးများ၏ အရည်အသွေးနှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုက အရေးမကြီးချေ။
သူမက သူမ၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းရန် အရေအတွက်ကိုသာ လိုချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"ဒီအရာတွေ အားလုံးက ကျွန်မအတွက်လား..."
လင်းပေါင်အာက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် နောက်ဆုံးဆန္ဒစာရင်းမှ တစ်ခုကို သူမ ချက်ချင်းပြီးမြောက်နိုင်လေပြီ။
"ဟုတ်တယ်... အောက်ဘုံမှာ ငါ အထက်ဘုံကို မတက်လှမ်းခင်က ဆေးလုံးတွေက ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ဘူး... တကယ်တော့ ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကို ရှင်းထုတ်ဖို့ အချိန်ရှာမလို့ပဲ... မင်းမယူရင် ငါ လွှင့်ပစ်လိုက်မှာ..."
လုရန်က ပြောလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင်။
အောက်ဘုံတွင် နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကြာ တက်ရောက်စာရင်းသွင်းပြီးနောက် သူသည် ပစ္စည်းများစွာကို စုဆောင်းမိခဲ့သည်။
ယခုချိန်၌ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ အင်မော်တယ်နယ်ပယ်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ထိုအရာများစွာကို သူ အသုံးမပြုနိုင်တော့သဖြင့် အများအပြားကို ရှင်းထုတ်ပြီး လွှင့်ပစ်ရန် လိုအပ်နေလေပြီ။
ထိုစကားကို ကြားချိန်၌...
လင်းပေါင်အာ ချက်ချင်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး..."
ထို့နောက် သူမက ဆေးပုလင်းငယ်များကို ဖွင့်ကာ စတင်၍ ရေတွက်တော့သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ လုရန်သည် လမ်းပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ဆက်လက်၍ ပျင်းရိစွာ ကြည့်နေလိုက်၏။
နောက်ပိုင်းကျလျှင် ကျန်းကော်မြို့စားစံအိမ်တော်၏ တည်နေရာကို သွားစုံစမ်းသင့်သလောဟု သူ တွေးတောနေခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင်..
ရုတ်တရက်...
ပုံရိပ်တချို့သည် ကြယ်တံခွန်များကဲ့သို့ လေထဲတွင် လင်းလက်သွားပြီး အုပ်စုနှစ်စု ကွဲသွားသည်။
ရှေ့မှလူများသည် အလွန်မြန်ဆန်သော်လည်း လုရန်က သူတို့အားလုံးသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ရွှေအင်မော်တယ်များ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူတို့သည် ပျံသန်းရန် စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာများကို အသုံးမပြုဘဲ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားအပေါ်တွင်သာ မှီခိုအားထားနေကြ၏။
အနောက်မှ လိုက်လာသူများက ပို၍ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေသည်။
အထက်တွင် ပုံရိပ်တချို့ မြင်တွေ့ရသော ဧရာမ စတုရန်းပုံ စည်းတံဆိပ်ကြီးတစ်ခုသည် အလွန် လျှင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေပြီး ရှေ့မှလူများကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသည်။
ထိုစည်းတံဆိပ်သည် လုရန်၏ ခုန်းတုန် ကောင်းကင်ချိတ်ပိတ်စည်းတံဆိပ်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပုံစံအရ ထိုမျှထိ မရှုပ်ထွေးချေ။ သို့သော် ထိုအရာသည် သာမန်စိတ်ဝိညာဉ်ရတနာတစ်ခု၏ ပုံစံမျိုး မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။
လမ်းပေါ်ရှိ လူများသည် ဤမြင်ကွင်းကို မကြာမီ သတိပြုမိသွားကြသည်။
"ကောင်းကင်ဘုရင် စည်းတံဆိပ်... အဲ့ဒါ ကျုံးအိမ်တော်က လူတွေလား..."
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... တော်ဝင်မြို့တော်ရဲ့ မပျံသန်းရ စည်းမျဉ်းတွေကိုတောင် သူတို့ မလိုက်နာဘူးလား..."
"သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့က လူတွေ ခိုးဝင်လာတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်... သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ ပတ်သက်ရင် မပျံသန်းရ အမိန့်က အကျုံးမဝင်ဘူးလို့ ဧကရီက အမိန့်ထုတ်ထားတယ်လေ..."
"အဲ့ဒါ ကျန်းကော် မြို့စားကြီး ဖြစ်ရမယ်... ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိရင် ကျုံးအိမ်တော်က လူတွေကို အရင်ဆုံး စေလွှတ်တာပဲ..."
"သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့က အဲ့ဒီလူတွေတော့ ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ..."
...
မြို့ပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော လူအုပ်စုနှစ်စုကို ကြည့်ရင်း လုရန်၏နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။
လုရန်နှင့်လင်းပေါင်အာတို့သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း မြို့တံခါးအနီးရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။
ထိုလူအုပ်စုနှစ်စုသည် အလွန်မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် မြို့ပြင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
သူ ထိုနေရာသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
လင်းပေါင်အာသည် ဆေးလုံး ၃၁ လုံးကို စုဆောင်းပြီးသွားသဖြင့် သူမ၏မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဆေးလုံး ၁၀၀ ရယူရန်ဆိုသည့် အချက်အား ခြစ်လိုက်သည်။
ဤအရာ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ယူဆနိုင်ပေ၏။
"ပေါင်အာ... ဒီနေရာမှာ ဟိုဒီ လျှောက်မပြေးနဲ့နော်... ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်..."
လုရန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်လေးကို သိမ်းဆည်းနေသော လင်းပေါင်အာ၏ လှုပ်ရှားမှု ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။
သူမက လုရန်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက ပြန်လာမှာလား..."
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... ငါက ပြန်မလာလို့ ငါ ဘယ်သွားရမှာလဲ... မင်း..."
လုရန်က စကားတစ်ဝက်တစ်ပျက်အရောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
သူ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး လင်းပေါင်အာကို ကောက်ပွေ့ကာ သူမကို သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် အနောက်မှနေ၍ မှီထားစေလိုက်၏။
"အဲ့ဒီမှာပဲ မှီနေ... တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရင် မင်းက အခုအခံအဖြစ် နေပေးလို့ ရတယ်လေ... မင်းက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပြိုင်ဘက်ကင်းတာပဲကို... ဒါက ဘယ်မှော်ရတနာ သံချပ်ကာထက်မဆို အများကြီး ပိုအသုံးဝင်တယ်..."
လုရန်က သူမကို ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ပုံရိပ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကာ မြို့ပြင်သို့ လျှင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
...
မြို့ပြင်မိုင်သုံးဆယ်အကွာရှိ မတ်စောက်သော တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်တွင်...
ရှေ့မှ ပျံသန်းနေသော ရွှေအင်မော်တယ် အနည်းငယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် နှေးကွေးသွားသဖြင့် ကျုံးအိမ်တော်မှ ကောင်းကင်ဘုရင်စည်းတံဆိပ်၏ အမီလိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။
ဧရာမ စတုရန်းပုံ စည်းတံဆိပ်ကြီးသည် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လွင့်မျောနေပေ၏။
ဝီ...
ကြီးမားသော ဖိအားသည် မီတာရာနှင့်ချီသော နေရာအတွက် ကြီးမားသော ဆွဲငင်အား စက်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။
တောင်စောင်းတစ်ခုလုံးနှင့် မြေကြီးသည် သုံးကျန်းခန့်အထိ ပြိုကျသွားတော့သည်။
လေးထောင့်ကျကျတွင်းနက်ကြီးတစ်ခု မြေကြီးထဲသို့ ဖိချခြင်းခံလိုက်ရသည်။
ရွှေအင်မော်တယ်တချို့၏ အမြန်နှုန်း ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားပြီး သူတို့ ရုန်းကန်နေကြရသည်။
သူတို့ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူတို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းသက်လိုက်ကြ၏။
စတုရန်းပုံစည်းတံဆိပ်ကြီးသည်လည်း သူတို့၏နောက်သို့ လိုက်လံဆင်းသက်လာပြီးနောက် အရွယ်အစား ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။
ထိုအရာသည် အညိုရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အလွန်လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် လွင့်မျောကာ လှည့်ပတ်နေသည်။
အမျိုးသမီး၏ အနောက်တွင် ကျုံးအိမ်တော်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ထားသော အစောင့်လေးယောက် ရှိနေသည်။
လုရန် အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေပြီး အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပေ၏။
ဤအနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားအားလုံး ရွှေအင်မော်တယ်နယ်ပယ်တွင် ရှိနေကြသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကျုံးအိမ်တော်မှ ဤလူများသည် ရွှေအင်မော်တယ်ဖြစ်သော ခေါင်းဆောင်အမျိုးသမီးမှလွဲ၍ တခြားအစောင့်လေးယောက်မှာ အဆင်မြင့်အင်မော်တယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။
ထို့ပြင် ဤမျှအင်အားလေးဖြင့် သူတို့သည် လူများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြသလော။
သူတို့ မည်သည့်အရာများကို တွေးတောနေကြသနည်း...
သူတို့ အနိုင်ယူနိုင်မည်လော...
ဤသည်မှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားများ၏ အတွေးလည်း ဖြစ်နေသည်။
"ကျုံးချင်း... ဒီနေရာက တော်ဝင်မြို့တော် မဟုတ်ဘူးနော်... မင်းက လိုက်ဖမ်းချင်သေးတာလား..."
အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားများ၏ ခေါင်းဆောင်က ကျုံးချင်းကိုကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
"သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ခွေးတွေ... ငါတို့မဟာချန် တော်ဝင်မြို့တော်ထဲကို ခိုးဝင်လာတာ... သေဖို့ ထိုက်တန်တယ်..."
အမျိုးသမီးက အေးစက်တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"တော်ဝင်မြို့တော်ထဲမှာ ငါတို့က ပြဿနာ မဖြစ်ချင်လို့ မင်းတို့ကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာ... မင်းလောက်လေးနဲ့များ ငါတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."
အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားများသည် ဤကိစ္စကို အလေးအနက် မထားကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။
သူတို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခံရသည့် အကြောင်းအရင်းမှာ သူတို့ အနိုင်မယူနိုင်သောကြောင့် မဟုတ်ပေ။
တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိုက်ခိုက်ရန် သို့မဟုတ် ဆက်နေရန် သူတို့ မရဲတင်းသောကြောင့်ပင်။
ထိုသို့ဆိုသည့်တိုင် ကျုံးအိမ်တော်မှ လူများသည် သူတို့ကို မြို့ပြင်ထိ လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် အမှန်တကယ်ကို ရဲတင်းခဲ့ကြသည်။
"မဟာချန်ကို ကာကွယ်ဖို့က ငါ့ရဲ့တာဝန်ပဲ... ငါ လာတုန်းက ကျုံးအိမ်တော်ကို သတင်းပို့ခဲ့ပြီးပြီ... နင်တို့က ငါ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ရင်ဆိုင်ရမယ်လို့ ထင်မနေနဲ့..."
ကျုံးချင်းက အော်ငေါက်လိုက်သည်။
အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားများ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် ကျုံးချင်းကို အမှန်တကယ် မကြောက်ရွံသော်လည်း ကျုံးအိမ်တော်မှ အကူအညီများ ရောက်ရှိလာပါက မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ် တစ်ပါးဆိုပင်လျှင် သူတို့အားလုံး အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံရခြင်းကို ဆိုလိုပေလိမ့်မည်။
"သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့... သွားမယ်..."
အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားများ၏ ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်သည်။
ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားများသည် ပျံသန်းကာ ထွက်ပြေးရန် ရည်ရွယ်လိုက်ကြ၏။
သို့သော် ကျုံးချင်းက ပို၍လျှင်မြန်သည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ဘုရင် စည်းတံဆိပ်ကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြုလိုက်ရာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားများကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် ယာယီကန့်သတ်ချက် ဝင်္ကပါတစ်ခုအဖြစ် ပြန့်ကားသွားတော့သည်။
"သောက်ကျိုးနည်း... မျက်ကန်း ယုံကြည်မှုပဲ... ကိုယ့်အသက်ကိုတောင် မလိုချင်တဲ့ မိုက်မဲတဲ့ မိန်းမ... အခုချက်ချင်း မင်းကို ငါ သတ်မယ်..."
အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် ခေါင်းဆောင်အမျိုးသားသည် ဒေါသထွက်သွားပေ၏။
"မဟာချန်ကို ကာကွယ်ဖို့က ငါတို့ကျုံးအိမ်တော်ရဲ့ တာဝန်ပဲ... အဲ့ဒါက တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ခုပဲ..."
ကျုံးချင်းက တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော လုရန်ပင်လျှင် ဆွံ့အသွားသည်။
ဤအမျိုးသမီးသည် အတော်လေး လှပသော်လည်း သူမ၏ဦးနှောက်က သိပ်အလုပ်မလုပ်ပုံရသည်။
ဤသည်က မဟာချန်ကို ကာကွယ်ခြင်းနှင့် ဘာမျှမသက်ဆိုင်ပေ။ သူမသည် ကိုယ့်ခေါင်းကို ကိုယ်တိုင် လာပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့က လူများသည် မဟာချန်နှင့် ရန်သူများ မဟုတ်လော။ မည်သည်ကြောင့် သူမကို ချက်ချင်းမသတ်သနည်း။ မည်သည်ကြောင့် သူတို့ တွန့်ဆုတ်နေကြသနည်း။
ကျုံးချင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် ခေါင်းဆောင်အမျိုးသားက အော်ဟစ်ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက မဟာချန်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ ပြန်သွားပြီး မင်းအဖေကို မေးကြည့်ပါဦး... အဲ့ဒီအဘိုးကြီး ကျုံးယွန်ရှန်းက လက်အောက်ခံဖြစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိလားလို့..."
"အတင့်ရဲတင်းလိုက်တာ..."
ကျုံးချင်းထံတွင် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
သူမသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်ဘုရင် စည်းတံဆိပ်ကို အသုံးပြုပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်တော့သည်။
အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားများသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကြ၏။
"အချိန်မဖြုန်းနဲ့... သူကို သတ်လိုက်... ကျုံးယွန်ရှန်း နောက်မှ စာရင်းရှင်းမယ်ဆိုရင်တောင် အဲ့ဒါက ငါတို့မှန်း သိဖို့ ခက်လိမ့်မယ်..."
အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားများသည်လည်း စိတ်မရှည်တော့ပေ။
တိုက်ပွဲ စတင်တော့ပေမည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်....
နံဘေးဘက်မှနေ၍...
လုရန်က ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်လာသည်။
သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် မှီနေသော လင်းပေါင်အာသည် သူမ၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားအုပ်စုကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျုံးအိမ်တော်မှ အုပ်စုကို ကြည့်လိုက်၏။
ထို့နောက် သူမက မေးမြန်းသည်။
"အစ်ကိုကြီး... ငါတို့က ဘယ်ဘက်ကို ကူညီမှာလဲ..."
Book 5 end.