အခန်း ၅၄

အခန်း ၅၄: သူ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး

တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း၌....

မြို့စားကြီး လေးယောက်သည် ဧကရီနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် သပ်ရပ်စွာ တန်းစီရပ်နေကြသည်။

ကျန်းကော် မြို့စားကြီး ကျုံးယွန်ရှန်း...

ဖျင်တူ မြို့စားကြီး ဖူကျန်းလုံ...

ကျုံးထင် မြို့စားကြီး တုရှုရှန်း...

ထိုက်ရှီ မြို့စားကြီး လျှောင်ဝမ်ရှန်း...

"အရှင်မ... ကျွန်တော်တို့ကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ... ဘာအမိန့်ရှိချင်လို့ပါလဲ..."

ဖူကျန်းလုံက သူ၏ ပွင့်လင်းသော သဘာဝအရ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း မေးလိုက်သည်။

တခြားလူသုံးဦးသည်လည်း ဧကရီကို ကြည့်နေကြ၏။

"နင်တို့ဆီမှာ သက်ဆိုင်ရာ သတင်းတွေ ရှိလား..."

ဧကရီက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏လက်ထဲရှိ ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

မြို့စားကြီးလေးယောက်သည် ဤအရာနှင့် အတော်လေး ကျင့်သားရနေလေပြီ။

"မကောင်းပါဘူး... မကြာသေးခင်က သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့နဲ့ အကြီးအသေး ပဋိပက္ခတွေ တိုးလာနေတယ်... အင်မော်တယ်ဆေးကြောရေး ရေကန်ကို စုံစမ်းဖို့ တပ်သားတွေအများအပြားကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်ရတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာ ဆုံးရှုံးမှုတွေ တော်တော်များများ ကြုံတွေ့နေရတယ်..."

ဖူကျန်းလုံက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

ဧကရီသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြန်မပြောခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူမသည် ကျုံးယွန်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်၏။

ကျုံးယွန်ရှန်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"တော်ဝင်မြို့တော် အတွင်းအပြင်မှာ သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့က လူတော်တော်များများ မကြာသေးခင်က ခိုးဝင်လာခဲ့တယ်... ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားပြီး စုံစမ်းနေပါတယ်... အခုဆိုရင် သူတို့ထဲက တချို့ကို ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ..."

ဧကရီက ပြောဆိုသည်။

"ဒီနှစ်တွေအားလုံးမှာ သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့က မဟာချန် တော်ဝင်မြို့တော်ထဲကို လူ ဒီလောက် အများကြီး ခိုးဝင်လာတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ... သူတို့ကို သတ်လိုက်ရင် နောက်ထပ် လူသစ်တစ်သုတ် ခိုးဝင်လာဦးမှာပဲ... အကြောင်းအရင်းက ဘာလဲ... မင်းတို့က အကြောင်းရင်းမမေးဘဲ သူတို့ကို သတ်ရုံပဲ သတ်တာလား..."

ကျုံးယွန်ရှန်း တံတွေးမြိုချပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"အရှင်မ... ခွင့်လွှတ်ပါ... ကျွန်တော်... စုံစမ်းနေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုထိ ရှင်းလင်းတဲ့ သဲလွန်စ ဒါမှမဟုတ် အချက်အလက် မရှိသေးပါဘူး..."

တခြားလူနှစ်ဦးသည် နံဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ဝင်ပြော၍ မရနိုင်ပေ။

သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် မဟာချန်အင်ပါယာတို့ကြားရှိ တိုက်ပွဲသည် များသောအားဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်လေ့ရှိသည်။

ကျုံးထင် မြို့စားကြီးသည် အရပ်ဘက်အရာရှိများကို ဦးဆောင်လေ၏။ သူ၏တာဝန်မှာ တရားရုံးကို ထိန်းညှိရာတွင် ဧကရီကို ကူညီရန်ဖြစ်ပြီး ထိုကိစ္စမှာ သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ချေ။

ထိုက်ရှီ မြို့စားကြီး လျှောင်ဝမ်ရှန်းကမူ အရာရှိများကို ကြီးကြပ်သည်။ သူ၏တာဝန်မှာ အကျင့်ပျက် အရာရှိများကို ရှာဖွေရန်ပင်။

သို့သော် ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင်...

ထိုက်ရှီ မြို့စားကြီးသည် ဆက်လက်၍ တိတ်ဆိတ်စွာ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မ... အဲ့ဒီနေ့က အထက်ဘုံတက်လှမ်းသူများစာရင်းမှာ လုရန်ဆိုတဲ့ နာမည် ပေါ်လာကတည်းက အရှင်မက အင်မော်တယ်ဆေးကြောရေး ရေကန်တွေကို စုံစမ်းဖို့အတွက် အမှုထမ်းတွေအများကြီးကို စီစဉ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလုပ်ရပ်က မသင့်တော်ဘူးလို့ ဒီအရာရှိအိုကြီးက ခံစားမိတယ်..."

ဧကရီ၏ ကျော့ရှင်းသော မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး ထိုက်ရှီမြို့စားကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

တခြားမည်သူမဆို ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်ကို အာခံဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် လျှောင်ဝမ်ရှန်းသည် အရာရှိအားလုံးကို စောင့်ကြည့်သော လူတစ်ဦးပင်။ သူ၏ စရိုက်မှာ တင်းကြပ်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှိသည့်အတိုင်း ပြောဆိုတတ်သည်။

သူက ဆက်ပြောသည်။

"စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေရဲ့ ပြည်နယ်ကိုးခုက ကျယ်ဝန်းပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မဟာချန်အင်ပါယာနဲ့ ချန်နယ်မြေရဲ့ အရှေ့ဘက်ဒေသတစ်ခုလုံးကတောင် သေးငယ်တဲ့ အစက်အပြောက်လေး တစ်ခုပါပဲ... အဲ့ဒီလုရန်က မဟာချန်ရဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲမှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အထက်ဘုံတက်လှမ်းလာနိုင်ခြေက သုညနီးပါးပဲ... ဒီလို အချည်းနှီးဖြစ်မယ့် အလုပ်အတွက် ကြီးမားတဲ့ စစ်ရေးအင်အားကို ဖြန့်ကြက်တာက အားထုတ်မှုကို အလဟဿ ဖြစ်စေတာ သက်သက်ပါပဲ... ဒါက သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ခိုးဝင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးနေတာ မဟုတ်လား..."

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင်...

သူတို့သာ ထိုလုရန်ကို မရှာဖွေခဲ့လျှင် သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် ယခုလောက်ထိ မောက်မာထောင်လွှားနေမည် မဟုတ်ပေ။

ဧကရီသည် လျှောင်ဝမ်ရှန်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးစက်နေပြီး သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဖတ်၍မရချေ။

သာမန်အားဖြင့် မည်သူကမျှ သူမကို ဤကဲ့သို့ အာခံဝံ့ခြင်းမရှိကြပေ။

လျှောင်ဝမ်ရှန်းက ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောသည်။

"ဒါ့ပြင်... ရှာဖွေမှုဧရိယာကို ချဲ့ထွင်ဖို့ အရှင်မက ထပ်တိုးအစီအစဉ်တွေ လုပ်ထားတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်... အဲ့ဒါက မလွဲမသွေ စစ်ရေးအင်အားကို အဆပေါင်းများစွာ ပိုကုန်ကျစေလိမ့်မယ်... ဒီလုပ်ရပ်က အန္တရာယ်များတယ်..."

ထိုအချိန်မှာပင် ဧကရီက တစ်ချိန်လုံးတိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော တုရှုရှန်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျုံးထင် မြို့စားကြီးရဲ့ အတွေးက ဘယ်လိုလဲ..."

တုရှုရှန်းသည် သူ၏စကားများကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပုံရသည်။

ဧကရီ၏မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

"သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့က မဟာချန်ရဲ့ နယ်မြေကို လိုချင်နေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနေပြီ... သူတို့က မောက်မာထောင်လွှားတဲ့ အမူအကျင့် ရှိပေမဲ့ သူတို့က မိုက်မဲတဲ့လူတွေ မဟုတ်ဘူး... အင်မော်တယ်ဆေးကြောရေး ရေကန်ကို စုံစမ်းဖို့ စစ်ရေးအင်အား အများကြီးကို ဖြန့်ကျက်ထားရင်တောင်မှ တော်ဝင်မြို့တော် အတွင်းအပြင်မှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ကျန်ရှိနေသေးတယ်... သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့က အလောတကြီး မလှုပ်ရှားရဲဘူး... အရှင်မက လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတာပါ... ဒီလုပ်ရပ်ကို ကျွန်တော် နားလည်ပေးနိုင်တယ်..."

သူသည် မရေမရာ အဖြေပေးခဲ့ပြီး ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိခဲ့သလို ထောက်ခံကြောင်းလည်း မပြောခဲ့ပေ။

အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်၏ လုပ်ရပ်များကို သူ နားလည်ကြောင်းသာ ပြောခဲ့သည်။

"ငါ ဒီနေ့ နင်တို့လေးယောက်ကို ခေါ်လိုက်တာက ညွှန်ကြားချက်တချို့ ပေးဖို့ပဲ..."

ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ လေးယောက် ချက်ချင်း မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် နားထောင်လိုက်ကြ၏။

"ပထမအချက်... ရှာဖွေမှုဧရိယာကို ချဲ့ပြီးတော့ ဆက်ရှာရမယ်... ရလဒ် ရှိတာပဲဖြစ်ဖြစ် မရှိတာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကို ချက်ချင်းအကြောင်းကြားရမယ်..."

"ဒုတိယအချက်... သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက မကြာသေးခင်က စပြီးတော့ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး... သူတို့မှာ အကြံအစည် တစ်ခုခု ရှိနေဖို့များတယ်... ဖျင်တူမြို့စားကြီးနဲ့ ကျန်းကော်မြို့စားကြီး... နင်တို့နှစ်ယောက်က တော်ဝင်မြို့တော် အတွင်းအပြင်က တပ်နေရာချထားမှုတွေ လုံခြုံအောင် သေချာလုပ်ရမယ်..."

"တတိယအချက်... အင်ပါယာရဲ့ အရာရှိတွေကြားမှာ ကောလာဟလတွေ ပြန့်နေတယ်... ဒီနေ့ကစပြီး ထိုက်ရှီ မြို့စားကြီးက အရာရှိတွေအားလုံးကို သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရမယ်... သစ္စာဖောက်မယ့်သူ ရှိရင် အရင်သတ်ပြီးမှ သတင်းပို့နိုင်တယ်..."

"စတုတ္ထအချက်..."

ဧကရီသည် ဤအချက်တွင် တပ်နေရာချထားမှုများကို ပြောဆိုခဲ့သည်။

သူမသည် လုရန်ကို ရှာဖွေရန်အတွက်သာ လုံးလုံးလျားလျား အာရုံစိုက်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာရှင်းလင်းသည်။ သူမသည် သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို သတိထားနေဆဲပင်။

တခြားတစ်ဖက်တွင်...

ကျန်းကော် မြို့စားစံအိမ်တော်အတွင်း ကျုံးချင်းသည် လုရန်ကို အနောက်ဘက်ခြံဝင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် ကင်းလှည့်နေသော တပ်ဖွဲ့ဝင်တချို့ ရှိနေပေ၏။

သို့သော် ကျုံးချင်းက ဦးဆောင်လာသည်အား မြင်သောအခါ သူတို့ မေးခွန်းမထုတ်ကြချေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အနောက်ဘက် ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိရန် စစ်ဆေးရေးဂိတ် အများအပြားကို ဖြတ်သန်း၍ တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ဤနေရာသည် အထူးဖန်တီးထားပုံရပေ၏။

ဤကြီးမားသော ကျန်းကော် မြို့စားစံအိမ်တော်အတွင်း၌ သီးခြားသုခဘုံတစ်ခုနှင့် တူညီသော အနောက်ဘက်ပန်းခြံတစ်ခု ရှိနေသည်။

ရေကန်တစ်ခု၏နံဘေးပတ်လည်တွင် အဆောက်အအုံများနှင့် စင်္ကြန်လမ်းအမျိုးမျိုးကို သေသပ်လှပစွာ စီစဉ်ထားသည်။

စင်္ကြန်တစ်ခုသည် ရေကန်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကျွန်းတစ်ကျွန်းဆီသို့ ဦးတည်နေပေ၏။

ကျွန်းပေါ်တွင် ပင်မအိမ်တစ်လုံးနှင့် ဘေးဘက် အခန်းနှစ်ခန်းမှလွဲ၍ ပွင့်လန်းနေသော မက်မွန်ပန်းများ၏ လှပသော ရှုခင်းအလယ်တွင် တည်ရှိသည့် ခန်းမဆောင်တစ်ခုသာ ရှိသည်။

ထန်ယင်းရော့သည် ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ထိုင်ကာ မှန်ပြင်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်မျက်နှာပြင်ကို ငေးမောကြည့်နေသည်။

သူမ၏ အတွေးများသည် တိမ်တိုက်များအလွန်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

ဤအနောက်ဘက် ခြံဝင်း တစ်ခုလုံးကို ကန့်သတ်ချက် အတားအဆီးတစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ အနောက်ဘက် ခြံဝင်းတံခါးမှလွန်၍ အထဲသို့ ဝင်၍ မရနိုင်ပေ။

လုရန်သည် တံခါးဝတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် ကျွန်းပေါ်ရှိ ခန်းမဆောင်ထဲမှ ထိုကျော့ရှင်းသော ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယင်းရော့..."

လုရန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ထန်ယင်းရော့သည် သူ မတိုင်မီ တစ်ရက်အလိုက အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဆယ်ရက်ကြာ ကွဲကွာနေခဲ့ပြီး ယခု သူတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေတွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့နေကြလေပြီ။

သူ၏ အငယ်ဆုံး တပည့်လေးသည် ယခုအချိန် လှောင်ချိုင့်ထဲမှ ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အကျဉ်းချခံထားရပေ၏။ လုရန်၏စိတ်နှလုံးသားထဲရှိ ဒေါသများ ချက်ချင်းမြင့်တက်လာတော့သည်။

သူ၏နံဘေးမှ ကျုံးချင်းသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

သူမက ထိုနေရာကို မိတ်ဆက်ပေးရင်း ပြောဆိုသည်။

"ဒါပဲ... ရှေ့မှာ အတားအဆီးတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတော့ ကျွန်မတို့ အထဲဝင်လို့ မရဘူး... ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီအမျိုးသမီးနဲ့ စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေး မရသေးဘူး..."

လုရန်က ထန်ယင်းရော့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက အေးစက်စက်လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ဆိုရင်တောင် ကျုံးယွန်ရှန်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အရမ်းအနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...

ကျုံးချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူမက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အနိုင်ကျင့်တာတော့ ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအဖေရဲ့ စေတနာကို ကျွန်မ နားလည်တယ်... ပြီးတော့ သူတို့က သဘောမတူရင် ရှပြည်နယ် အပြင်ဘက်ကို ပို့ခံရမှာဆိုတော့ အရမ်းကြီး မသင့်တော်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရိုးရှင်းသော စိတ်ထားရှိခြင်းက အမှန်တကယ်ကို အဆင်ပြေလှသည်။ သူမကို ကျုံးယွန်ရှန်းက စကားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ဦးနှောက်ဆေးထားနိုင်ခဲ့ပေ၏။

လုရန်က ဖြည်းညှင်းစွာ သက်ပြင်းချပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီကျွန်းပေါ်က ကောင်မလေး နာမည်က ထန်ယင်းရော့ပဲ..."

ဟင်...

ကျုံးချင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး လုရန်ကို အံ့အားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်က ထိုအမျိုးသမီးကို မသိဟု သူ ပြောခဲ့သည် မဟုတ်လော။

"သူက အထက်ဘုံတက်လှမ်းလာတာ သိပ်မကြာသေးဘူး... ပြီးတော့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ မင်းအဖေက ဒီကို ခေါ်လာတာ... သူက သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး... သူ့မှာ ဆရာရှိတယ်..."

လုရန်က ဆက်ပြောသည်။

"ရှင်... ရှင် သူ့ကို တကယ် သိတာလား... ဒါပေမဲ့ စောစောက..."

ကျုံးချင်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

လုရန်က ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းတက်ကာ သူ၏လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ခရက်...

မြင်သာသော အတားအဆီးတစ်ခုက လုရန်၏ လက်ကို တားဆီးလိုက်သည်။ သူ၏လက်ဝါးသည် အတားအဆီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖိနှိပ်လိုက်၏။

အနှောင့်အယှက်ပေးခံရသည့်အလား အတားအဆီးတလျှောက် လှိုင်းဂယက်များ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တလက်လက် တောက်ပနေသော အလင်းရောင်အောက်တွင် အနောက်ဘက် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရာမအမိုးခုံးကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ကျုံးယွန်ရှန်း ချမှတ်ထားသော အတားအဆီးပင်။

လုရန်၏မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ လင်းလက်လာသည်။

ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မျက်လုံးနှင့် သူ၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ဝင်္ကပါစွမ်းရည်များ၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် သူသည် အတားအဆီးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ခဲ့ပေ၏။

စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် သူ၏လက်ဝါးမှ စီးဆင်းလာပြီး အတားအဆီး၏လမ်းကြောင်းများအတိုင်း လိုက်ကာ အလွှာလိုက် ခွာချလိုက်တော့သည်။

ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများသည် ကာကွယ်ရေး အမိုးခုံး တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား သင်္ကေတစာလုံးများသည် မြွေများအလား စတင်၍ ယက်နွယ်လာကြတော့သည်။

ကျုံးချင်း တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ယဲ့နန်... မလုပ်နဲ့..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်....

အနောက်ဘက် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးဝင်လာကြ၏။

သူတို့သည် လုရန် ယခင်က တွေ့ခဲ့ဖူးသော မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ် နှစ်ယောက်ပင်။

သူတို့ ရောက်မလာမီမှာပင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မြို့စားကြီးပြောတာ မှန်တယ်... အရှင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တကယ်ကို မသန့်ရှင်းဘူးပဲ..."

ရေကန်အလယ်ရှိ ကျွန်းပေါ်တွင်...

အတားအဆီးကြောင့် ထန်ယင်းရော့သည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို မကြားနိုင်ပေ။

သို့သော် အတားအဆီး တစ်ခုလုံး စတင် တုန်ခါနေသည်ကို သူမ မြင်နိုင်သည်။ သူမ အံ့အားသင့်သွားပြီး မည်သို့ဖြစ်နေသည် မသိခဲ့ချေ။

သူမသည် မသိစိတ်အရ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ရေကန်၏ တစ်ဖက်ကမ်းတွင်ရှိနေသည့် ထိုရင်းနှီးသော ပုံရိပ်က ထန်ယင်းရော့ကို လုံးဝဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။

"ဆရာ..."