အခန်း ၅၅

အခန်း ၅၅: ကျွန်မရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက ဘယ်လိုနေလဲ

လူများ ရောက်မလာမီ ဓားက အရင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ခွဲခြမ်းပစ်နိုင်စွမ်းရှိပုံရသော ထက်ရှသည့် ဓားချီတစ်ခုသည် လုရန်၏ နောက်စေ့ဆီသို့ ဦးတည်၍ ပျံ့လွင့်လာတော့သည်။

"မတိုက်ခိုက်နဲ့... ရပ်လိုက်..."

ကျုံးချင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း တားဆီး၍ မရခဲ့ချေ။ သူမသည် ရွှေအင်မော်တယ် တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေပေ၏။ အရေးကြီးသောအချိန်တွင် လင်းပေါင်အာ၏ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး လုရန်၏ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဓားချီကို ခံယူလိုက်သည်။

"ပေါင်အာ..."

ဤအော်ဟစ်သံသည် လုရန်ထံမှ မဟုတ်ဘဲ ကျုံးချင်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။ ပေါင်အာသည် နိမ့်ကျသော ကျင့်ကြံနယ်ပယ်ရှိသည့် လုရန်၏ ညီမလေးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။ မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ် တစ်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ပေါင်အာသည် နေရာတွင်ပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲခံရမည် မဟုတ်လော။

သို့သော် လုရန်ကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ပေါင်အာ သေဆုံးသွားမည် မဟုတ်ချေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း...

လင်းပေါင်အာ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် ထိုဓားချီနှင့် တိုက်ခတ်မိသွားချိန်တွင် ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သူမ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ဓားချီသည် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ သူမ၏နောက်သို့ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာပေ၏။

လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်နေစဉ် လုရန်သည် တခြားလက်တစ်ဖက်ကို အနောက်သို့ ဆန့်တန်းကာ ပေါင်အာ၏ကျောကို ထောက်ပံ့ပေးထားသည်။ သူသည် ပေါင်အာကို ကိုင်ထားရင်း မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ်၏ ဓားချီကို ကာကွယ်ရန် သူမကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာဒိုင်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သည်။

ပေါင်အာ၏မျက်နှာလေးတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက ဘယ်လိုနေလဲ..."

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ကျုံးချင်း ဆွံ့အသွားတော့သည်။ မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ် နှစ်ယောက်သည်လည်း ဆွံ့အသွားကြ၏။

ထိုဓားချက်သည် ရွှေအင်မော်တယ်တစ်ဦးကိုပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ထိုသို့ဆိုသည့်တိုင် ထိုပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ရွှေအမြုတေနယ်ပယ်တွင်သာရှိသော မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ဦးက တောင့်ခံနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူမသည် မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ ရရှိခဲ့ပုံမပေါ်ပေ။

"မဆိုးဘူး... မင်းကို ခေါ်လာတာ တကယ့်ကို အကြံကောင်းပဲ..."

လုရန်က ပေါင်အာကို ချီးမွမ်းလိုက်ရာ သူမက အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး... ဘယ်ဘက်... ဘယ်ဘက်ကို..."

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကျားတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို သယ်ဆောင်လာသည့် နောက်ထပ် လက်သီးလေပြင်းတစ်ခုသည် သူတို့ဆီသို့ တုန်ခါသံကြီးနှင့်အတူ ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ထိုလက်သီးလေပြင်း ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် အပျက်အစီးများ ပေါက်ကွဲပြီး နံရံများ အက်ကွဲကာ သဲများနှင့် ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်သွားသည်။

လုရန်သည် မျက်ခုံးပင့်ကာ ပေါင်အာကို ဘယ်ဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်၏။

ဘုန်း...

ဤလက်သီးချက်သည် ပေါင်အာအပေါ် တန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်သွားပြီး သူမကို ထိမှန်သွားတော့သည်။

"ထွီ... ထွီ..."

ပေါင်အာသည် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ကျောက်ခဲစများကို ထွေးထုတ်ပြီး ရန်သူကို မကျေမနပ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ် နှစ်ပါးသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ပြန်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

'ဓားချီတစ်ချက်နဲ့ တောင်ဖြို လက်သီးတစ်ခုက ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ဦးကို မသတ်နိုင်ဘူးလား'

သူတို့၏ မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ်နယ်ပယ်သည် အတုအယောင် ဖြစ်နေသလောဟုပင် စတင်၍ သံသယဝင်လာကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အတားအဆီးအတွင်း၌ ထန်ယင်းရော့သည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ လုရန်သည် မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရန် ပေါင်အာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားစဉ် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝင်္ကပါကို ချိုးဖျက်နေသည်။ သူသည် လုံးလုံးလျားလျား တည်ငြိမ်ပြီး အလျင်လိုခြင်း မရှိပေ။

"လှည့်ကွက်တွေ သုံးတာ ရပ်လိုက်တော့... ငါတို့ ပူးပေါင်းပြီးတော့ အဲ့ဒီကောင်မလေးကို ရှောင်လွှဲပြီး ယဲ့နန်ကို အရင်သတ်ကြရအောင်..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဝီ...

သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ တာလော့ ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်များသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ဓားကို အသုံးပြုသူတွင် တောင်ပံဖြန့်ကျက် ဖန်းငှက်ကြီး၏ ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုရှိပြီး လက်သီးကို အသုံးပြုသူတွင် အစွယ်ရှည်ကျား၏ ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုရှိသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်များမှာ သားရဲအမျိုးအစားများဖြစ်ပြီး နိမ့်ပါးသောအမျိုးအစားများပင် ဖြစ်ရာ လုရန် အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ချေ။

'ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်လား... ငါ့မှာလည်း တစ်ခု ရှိတယ်လေ...'

လုရန်က တွေးတောလိုက်သည်။

ဝီ...

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် မိုးထိအောင် မြင့်မားသော စစ်နတ်ဘုရားရှင်းထျန်းသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပေ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုရန်၏ရှေ့ရှိ အတားအဆီးသည် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားပြီး သူ၏ ချိုးဖျက်မှုကြောင့် ပြေလျော့သွားကာ အစအနမကျန် ပြိုလဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

ထန်ယင်းရော့က ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လုရန်၏နံဘေးသို့ အပြေးသွားလေသည်။

"ဆရာ..."

သူမက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

ထန်ယင်းရော့သည် အထက်ဘုံဖြစ်သော စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေသို့ တက်လှမ်းလာပြီးနောက် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဖမ်းဆီးခံရချိန်၌ သူမ မည်မျှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခဲ့ရကြောင်း ကောင်းကင်ဘုံသာ သိပေလိမ့်မည်။ ရုတ်တရက်ကြီး သူမ၏ ဆရာသည် သူမအတွက် အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာပြီး သူမကို ကယ်တင်ရန် အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ခဲ့သည်။ ယခင်က သူမ၏စွဲလမ်းမှုများကြောင့် ထန်ယင်းရော့၏ပါးပြင်များ နီရဲသွားတော့သည်။

ဆရာနှင့် တပည့်ကြားရှိ ကန့်သတ်ချက်သာ မရှိပါက သူမသည်...

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် လုရန်ကို အံ့အားသင့်စွာ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူ၏နောက်ရှိ မိုးထိအောင် မြင့်မားသော တာလော့ ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်ကိုလည်း ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမသည် လုရန်ထက် တစ်ရက်စော၍ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ မသေချာမရေရာသော အနာဂတ်ဖြင့် အကျဉ်းသားတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လုရန်ကမူ တစ်ရက်နောက်ကျ၍ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းလာခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်၌ မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်နေလေပြီ။ ထို့ပြင် သူမ မည်သို့ပင်ကြည့်စေကာမူ ဤတာလော့ ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်သည် တခြားလူနှစ်ဦး၏ ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်များထက် များစွာပို၍ ကျက်သရေရှိပုံရသည်။

အမျိုးသားနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသကြောင့် ကျွတ်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေပေ၏။ ကျုံးယွန်ရှန်း ခေါ်လာခဲ့သော အမျိုးသမီးသည် တားမြစ်ချက်တစ်ခုပင်။ မည်သည့်အရာမျှ မှားယွင်းသွား၍ မရပေ။ ယခုချိန်၌ အတားအဆီး ပွင့်သွားပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍ ဤလူသည် သူမနှင့်အတူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပါက သူတို့သည် ကြီးမားသော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် တွန့်ဆုတ်မှု အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ စွမ်းအားကုန် ထုတ်လွှတ်ကာ လုရန်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မဟာချန် တော်ဝင်နန်းတော်၌...

လက်ရှိတွင် တပ်နေရာချထားမှုများ ပြုလုပ်နေသော ဧကရီသည် အရှိန်အဝါ အတက်အကျတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မြို့စားကြီးလေးယောက်နှင့်အတူ သူမသည် ပင်မခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်တွင် ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး မော့ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့သည် ဝေးကွာနေသော်လည်း တော်ဝင်နန်းတော်သည် မြင့်မားသောနေရာတွင် တည်ရှိသောကြောင့် ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်သုံးခုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

"အဲ့ဒါ ကျုံးအိမ်တော်ရဲ့ ဦးတည်ချက်ပဲ... ကျုံးယွန်ရှန်း... မင်းရဲ့ စံအိမ်တော်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

တုရှုရှန်းက ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။

ကျုံးယွန်ရှန်း၏မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းနေသည်။ ထိုဓမ္မပုံရိပ်ယောင်နှစ်ခုမှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်လူများဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိသည်။ သို့ရာတွင် ပို၍ကြီးမားသော ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်သည် မည်သူ့ဟာ ဖြစ်သနည်း။

"စစ်နတ်ဘုရား ရှင်းထျန်း... ငါတို့ရဲ့ မဟာချန်မှာ ဒီလိုအဆင့်ရှိတဲ့ ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်က ဘယ်တုန်းက ထွက်ပေါ်လာတာလဲ..."

ဖူကျန်းလုံက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျုံးအိမ်တော်က လူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတယ်ဆိုတာက သူက ငါတို့ မဟာချန်က မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ... သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့က တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ... တော်ဝင်မြို့တော်ထဲကို မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ် တစ်ယောက်တောင် ခိုးသွင်းလာတယ်..."

လျှောင်ဝမ်ရှန်းက သူ၏ တရားမျှတမှု ခံစားချက်ကို ပြသကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"သွားကြည့်ကြရအောင်..."

ဧကရီက စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောဆိုသည်။

ထို့ပြင် ဤအချိန်မှာပင် ကျုံးအိမ်တော်အတွင်း၌...

လုရန်က တိုက်ခိုက်မှုနှစ်ခု သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ရှင်းထျန်း၏ဧရာမဒိုင်းကြီးသည် သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို တားဆီးလိုက်တော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏တခြားလက်ထဲရှိ ပုဆိန်ကြီးသည် ချောမွေ့ပြီး အလျားလိုက် ခုတ်ပိုင်းမှုတစ်ခုအဖြစ် လွှဲယမ်းသွားရာ ထိုလူနှစ်ဦးကို နောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆုတ်ခွာသွားစေပြီး ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ဝံ့ခြင်း မရှိစေခဲ့ချေ။

သူတို့ကို နောက်ဆုတ်သွားစေသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် လုရန်သည် ပေါင်အာ၏ လက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ တခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထန်ယင်းရော့၏လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

"မြေလျှိုးအင်မော်တယ်နည်းစနစ်..."

ဝှစ်...

ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်နှင့်အတူ သူတို့သုံးဦးလုံးသည် မြေကြီးထဲသို့ ချက်ချင်း နစ်မြုပ်သွားပြီး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုရန်သည် လူမိုက်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ယခင်က သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ရွှေအင်မော်တယ်များနှင့် တူညီသော စဉ်းစားချက်များကို သူ မျှဝေခံစားခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် မဟာချန် တော်ဝင်မြို့တော်ပင်။ ကျုံးယွန်ရှန်းကိုယ်တိုင်က အင်မော်တယ်သခင် တစ်ပါးဖြစ်ပြီး မြို့စားကြီးလေးယောက်အနက် ကျန်သုံးယောက်ကလည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ ထို့ပြင် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မဟာချန် ဧကရီလည်း ရှိနေသည်။

ဤနေရာတွင် တိုက်ခိုက်ခြင်း အထူးသဖြင့် တာလော့ ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် အလွန်သိသာထင်ရှားလွန်းလှ၏။ အင်မော်တယ်သခင်များ ရောက်ရှိလာသည်အထိ သူ အချိန်ဆွဲနေပါက သူ ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်၏ လက်စားချေမှုသည် ဆယ်နှစ်ကြာလျှင်ပင် နောက်ကျမည် မဟုတ်ပေ။ လုရန်အတွက် ဆယ်နှစ် လိုမည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် ပေါင်အာ သူ၏နံဘေးတွင် ရှိနေသဖြင့် လုရန်၏နယ်ပယ်သည် မဟာပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ် ပဉ္စမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ပင် ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။ ဤတိုးတက်မှုနှုန်းဖြင့် အင်မော်တယ်သခင်တစ်ပါး ဖြစ်လာရန်မှာ အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် ဆွံ့အသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေခဲ့ကြသော်လည်း တစ်ဖက်လူသုံးဦး၏ အရိပ်အယောင်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာ သေမတတ် ဖြူရော်သွားတော့သည်။

'ပြီးသွားပြီ... ကျုံးယွန်ရှန်းရဲ့ ပျိုးပင်လေး အလုခံလိုက်ရပြီ...'

သူတို့၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် တွေးတောလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏စောင့်ကြည့်မှုတွင် သူတို့ ကျရှုံးခဲ့လေ၏။ ထိုအရာသည် ကျုံးယွန်ရှန်း၏ တားမြစ်ချက် ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ကံကြမ္မာမှာ သနားစရာကောင်းမည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

"အဲ့ဒါက လွတ်မြောက်ရေး နည်းစနစ်ပဲ... သူတို့ အဝေးကြီး ရောက်မသွားလောက်သေးဘူး... လိုက်ကြစို့..."

သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က သူ၏မျက်နှာ မီးခိုးရောင်သန်းနေပြီး အံ့ကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် မည်သည့်ဦးတည်ဘက်သို့ သွားရမည်နှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့ထံတွင် လုံးလုံးလျားလျား သဲလွန်စမရှိချေ။ တစ်ဖက်လူက ထွက်ပြေးရန် လွတ်မြောက်ရေး နည်းစနစ်တစ်ခုအား အသုံးပြုခဲ့ကြောင်းကိုသာ သူတို့ သိသော်လည်း ဘယ်နေရာသို့ ရောက်သွားမှန်း မသိဘဲ သူတို့ မည်သို့ လိုက်ဖမ်းနိုင်မည်နည်း။

သေချာသည်မှာ ဤသည်မှာ သူတို့၏ အပြစ်မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုရန် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မြေလျှိုးအင်မော်တယ်နည်းစနစ်၏ ဦးတည်ချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းစနစ်သည် မိုင်တစ်ထောင် အကွာအဝေးအတွင်း ကျပန်းနေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းပင်။

"အဲ့ဒီ လူနှစ်ယောက်ကို မနေ့ညက မြို့မြောက်ဘက်မှာ ငါတို့ ကြုံခဲ့ရတာလေ... အဲ့ဒီကို သွားရှာကြည့်ရအောင်..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ကံကို စမ်းကြည့်ရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် သူတို့ ထွက်ခွာရန် ဟန်ပြင်နေချိန်မှာပင် ပုံရိပ်များစွာသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ ချဉ်းကပ်လာပြီး လေဟာပြင်ကို ဖြတ်လျှောက်လာကာ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေကျုံ့ခြင်းကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော အကွာအဝေးကို ဖြတ်သန်းလာကြသည်။ သူတို့၏ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းကြောင့် တိမ်များ တလိမ့်လိမ့်ထနေပြီး သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းတွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာတော့သည်။ ဤသည်က မဟာချန် တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်းရှိ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖီးနစ်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော ဧကရီသည် မြို့စားကြီး လေးယောက်နှင့်အတူ ကျုံးအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ် နှစ်ပါးနှင့်အတူ ကျုံးချင်းနှင့်အစောင့်များအားလုံး၏မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားပြီး တပြိုင်နက်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။

"အရှင်မကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

သူတို့က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဧကရီ တုံ့ပြန်မှု မပြုမီမှာပင် ကျုံးယွန်ရှန်းက အမျိုးသားနှစ်ဦးကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ငေါက်လိုက်သည်။

"သူတို့ ဘယ်မှာလဲ..."

ထိုလူနှစ်ဦးသည် ကြက်သေသေနေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ ကျုံးယွန်ရှန်းက အမျိုးသမီးအကြောင်း မေးနေသလော သို့မဟုတ် ယဲ့နန်အကြောင်း မေးနေသလောဆိုသည်ကို သူတို့ မသိကြချေ။

"မလောပါနဲ့... ဖြည်းဖြည်းပြော... ခုဏက ရှင်းထျန်း ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်ကို ထုတ်လွှတ်ထားတဲ့ မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ်က ဘယ်သူလဲ..."

တုရှုရှန်းက ဟန်ဆောင်အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဤအမျိုးသားတွင် 'အပြုံးပညာရှင်' ဟူသော နာမည်ပြောင်တစ်ခုရှိသည်။ သူသည် အပြင်ပန်းတွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံရသော်လည်း တုရှုရှန်း၏ အထောက်အထားကို သိသူတိုင်းသည် သူ မည်မျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကြောင်းကို သိထားကြ၏။

"သူတို့... သူတို့ ထွက်ပြေးသွားတယ်... သူတို့က လွတ်မြောက်ရေး နည်းစနစ် တစ်မျိုးမျိုးကို သုံးသွားတာ... ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို မတားနိုင်ခဲ့ဘူး..."

ထိုလူနှစ်ဦးက သုန်မှုန်နေသော မျက်နှာများဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။

"ထွက်ပြေးသွားတယ်လား... ပြီးတော့ ငါ့လူကို သူတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားတာလား..."

ကျုံးယွန်ရှန်းသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဧကရီသည် လုရန် ယခုလေးတင် ရပ်နေခဲ့သော နေရာဆီသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရုတ်တရက် ရှေ့တက်သွားတော့သည်။

သူမ၏အကြည့် အနည်းငယ် တွေဝေနေပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီအရှိန်အဝါက..."