အခန်း ၆၈

အခန်း ၆၈ :အင်မော်တယ်များ၏ တိုက်ပွဲ

လုရန် မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လူများသည် ထိုညတွင် တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိမလာခဲ့ချေ။

သို့သော် မဟာချန်အတွင်းမှ စစ်ရေးအစီရင်ခံစာများကို မဟာချန်တော်ဝင်နန်းတော်သို့ ဆက်တိုက်ပေးပို့နေခဲ့သည်။

"မဟာချန်ရဲ့ ကင်းစခန်း ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း လုံးဝဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ..."

"သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့က သုံ့ပန်းတွေ မယူဘူး... သူတို့က မဟာချန် စစ်သားတွေအားလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်..."

"ကျန်ရှိနေတဲ့ စစ်သားအများစုက တော်ဝင်မြို့တော်ကို ဆုတ်ခွာလာခဲ့ကြတယ်... သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့က မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်..."

"မြို့ကာကွယ်ရေး မဟာဝင်္ကပါက အစွမ်းကုန် လည်ပတ်နေတယ်... အခုအချိန်အထိ ဘာပြဿနာမှ မရှိသေးဘူး..."

...

အရုဏ်တက်လာလေပြီ။

နံနက်ခင်း နေမင်းကြီးသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း အပြည့်အဝ မတောက်ပမီမှာပင် တိမ်မည်းများဖြင့် ထပ်မံ၍ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

မဟာချန်နယ်မြေကို မှိုင်းညို့သော ကောင်းကင်ပြင်က ဖုံးအုပ်ထားပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။

တော်ဝင်နန်းတော်၏အထက်တွင် ဧကရီသည် ပြတင်းပေါက်၏ရှေ့၌ မတ်တတ်ရပ်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ အဝေးရှိ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ငေးမောကြည့်နေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

သူမ၏နောက်ရှိ ဖူကျန်းလုံနှင့် လျှောင်ဝမ်ရှန်းတို့ထံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် ရောက်ရှိလာတော့ပေမည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မဟာချန်အင်ပါယာ၏ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်အရာရှိများအားလုံး တော်ဝင်နန်းတော်တွင် စုဝေးနေကြသည်။

အရပ်ဘက်အရာရှိများစွာရှိကာ မဟာချန်တွင် ရာထူးများကို ရယူထားသူများသည် အင်မော်တယ်များ ဖြစ်ကြ၏။

သူတို့သည် မြို့စားကြီး လေးယောက်လောက် အစွမ်းမထက်ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ်များသာ ဖြစ်နေသည်။

မဟာချန် တော်ဝင်မြို့တော်မှလွဲ၍ ပြင်ပနယ်မြေများသည် အခြေခံအားဖြင့် သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရလေပြီ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ကြီးမားသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။

မဟာချန်၏အင်အားစုများ တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသဖြင့် သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် အားထုတ်မှုအနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ သူတို့ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုသို့ဆိုသည့်တိုင် သူတို့၏ လမ်းကြောင်းတလျှောက်တွင် သူတို့ကို တားဆီးခဲ့သော ကင်းစခန်းများနှင့် စစ်သားများအားလုံးကို သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့က သတ်ပစ်ခဲ့သည်။

တစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်ရက် မကျန်ရှိခဲ့ချေ။

သူတို့၏ရည်မှန်းချက်မှာ မဟာချန်ကို သိမ်းပိုက်ရန်ပင်။ မဟာချန်၏ ယခင်စစ်သားများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့ လုံးဝမလိုအပ်ပေ။

မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းပေါ်တွင်...

တိမ်မည်းများသည် ဆူပွက်နေသည့်အလား စတင်၍ တလိမ့်လိမ့်ထလာတော့သည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဖိအားသည် ရူးသွပ်စွာ မြင့်တက်လာပြီး ကြီးမားပြီး မှောင်မည်းနေသည့် တပ်ဖွဲ့ကြီးတစ်ခုသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာဖြင့် လျှင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ဧကရီ၏ အကြည့်သည် သူတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူမက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ရောက်လာပြီ..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက်...

ဧကရီသည် တော်ဝင်နန်းတော်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

ကြီးမားသော သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ရေးကွင်းပေါ်တွင် တော်ဝင်နန်းတော်မှ လက်ရှိစုစည်းနိုင်သမျှ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများအားလုံး စုဝေး၍ ရောက်ရှိနေကြလေပြီ။

ရာနှင့်ချီသော မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ်များနှင့် ထောင်နှင့်ချီသော အစစ်အမှန် အင်မော်တယ်များ၊ အဆင့်မြင့် အင်မော်တယ်များနှင့် ရွှေအင်မော်တယ်များ....

သာမန် အင်အားစုများဖြစ်သော အင်မော်တယ်သခင်နယ်ပယ်အောက်ရှိ ထိုကျင့်ကြံသူများသည် အရေးမကြီးတော့ချေ။ သူတို့ မည်မျှပင် များပြားနေပါစေ တိုက်ပွဲကို လွှမ်းမိုးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ယနေ့သည် အင်မော်တယ်သခင်များ၏ တိုက်ပွဲသာ ဖြစ်ပေ၏။

"ဖူကျန်းလုံ... လျှောင်ဝမ်ရှန်း... နင်တို့နှစ်ယောက်က တော်ဝင်မြို့တော်ကို ကာကွယ်ဖို့ အရာရှိတွေနဲ့ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ကြ... မှတ်ထားပါ... ဘယ်သူမှ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ မြို့ပြင်ကို မထွက်ရဘူး..."

ဧကရီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..." အရာရှိများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကာ အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်ကြ၏။

ဖူကျန်းလုံက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မ... တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့က ကာကွယ်ရုံပဲ ကာကွယ်နေမယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ ဝင်္ကပါက ပျက်စီးသွားမှာပဲ... ဒီလိုကြီး ဆက်သွားလို့ မရဘူးလေ..."

ဧကရီက ပြောဆိုသည်။

"ဆက်ပြီး ကာကွယ်နေလိုက်ပါ..."

ဧကရီထံတွင် တခြားအစီအစဉ်တစ်ခု ရှိပုံရသော်လည်း သူမသည် များများစားစား မပြောခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့်...

ဖူကျန်းလုံ၊ လျှောင်ဝမ်ရှန်းနှင့် အရပ်ဘက်စစ်ဘက် အရာရှိများသည် အင်မော်တယ် အများအပြားကို ဦးဆောင်ကာ ကြီးမားသော အုပ်စုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပျံသန်း၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မဟာချန်တော်ဝင်မြို့တော်အတွင်းရှိ မရေမတွက်နိုင်သော လူများသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေကြ၏။

အရူးအမိုက်ဆုံး လူပင်လျှင် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်ပြီးဖြစ်ကာ ကောလာဟလများ စတင်၍ ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။

"သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့က တိုက်ခိုက်နေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... သူတို့က တော်ဝင်မြို့တော်အထိ တိုက်ခိုက်လာပြီလား..."

"ကျန်းကော် မြို့စားကြီး သေသွားပြီ... မြို့စားကြီး လေးယောက်ထဲက သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်... သူတို့ တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား..."

"ဒီအစီအစဉ်ကို ကြည့်ရတာ နန်းတွင်းက ဗိုလ်ချုပ်တွေအားလုံးကို ဖြန့်ကျက်ထားပုံရတယ်..."

"သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့သာ မြို့ထဲကို ဝင်လာရင် ငါတို့အားလုံး သေကုန်မှာ မဟုတ်လား..."

"ဒီနေ့တော့ မဟာချန်က ပြီးဆုံးသွားပြီ..."

...

တည်းခိုခန်းအတွင်း၌...

လုရန်က မိုးကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"စပြီ..."

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် လင်းပေါင်အာသည် တစ်ညလုံး အိပ်ခဲ့ပြီး ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေပေ၏။

တိုက်ပွဲအကြောင်း သူမ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြက်ကင်ကိုသာ သူမ အားရပါးရ စားသောက်နေသည်။ နံနက်စောစောစီးစီး ကြက်ကင်စားနေခြင်းမှာ အလွန်ထူးခြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

"အစ်ကိုကြီး... ရော့..."

သူမ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အစားအစာများ ပလုပ်ပလောင်းရှိနေကာ သူမက လုရန်ကို ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်း လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လုရန်က ထိုအရာကိုယူကာ တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်၏။

သူက နှုတ်ခမ်းမဲ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်က နည်းနည်း လိုနေတယ်..."

သူ စကားပြောနေစဉ် လုရန်သည် သူ၏ မြစ်ဝါမြစ် ကွေ့ကိုးကွေ့ ဝင်္ကပါကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စစ်တပ်သည် ဝင်္ကပါ၏ အကွာအဝေးအတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာလေပြီ။

ထို့နောက် သူသည် အရသာရှိသော အမဲသားကင်တချို့ ယူလာရန် ဆိုင်ရှင်ကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

လင်းပေါင်အာနှင့်အတူ ပွဲကိုကြည့်နေစဉ် နှစ်ဖက်လုံး အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြမည့်အချိန်ကို သူ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

တော်ဝင်နန်းတော်အတွင်း၌...

ဧကရီသည် တခြားသူများနှင့်အတူ ရှိနေကာ ပြင်ပသို့ မထွက်ခဲ့ချေ။

ထိုအစား သူမသည် ဗလာဖြစ်နေသော တော်ဝင်နန်းတော်ကိုကြည့်ကာ နောက်လှည့်ပြီး နန်းတော်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ဧကရီ၏ နောက်မှ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင်...

သူတို့သည် အိပ်ဆောင်များ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ခန်းမဆောင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤနေရာတွင် စောင့်ကြပ်နေသူ မရှိသော်လည်း တော်ဝင်နန်းတော်၏ တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုပင်။

ဧကရီသည် ခန်းမဆောင်အဝင်ဝတွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများဖြင့် လေထုထဲတွင် ရေးဆွဲလိုက်ရာ ရှုပ်ထွေးသော ကန့်သတ်ချက်ပုံစံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ခန်းမဆောင်၏ ကြီးမားသော တံခါးနှစ်ချပ်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်သွားလေ၏။

နေရောင် တောက်ပနေသော်လည်း တံခါးများ ပွင့်သွားချိန်၌ ခန်းမဆောင်၏ အတွင်းပိုင်းကို မမြင်ရချေ။

အပူလှိုင်းတစ်ခုသာ အပြင်သို့ ဖြာထွက်လာပြီး သူမတို့၏မျက်နှာများကို ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။

ထိုအရာသည် အပူချိန်မြင့်မားရုံသာမကဘဲ အသားနှင့် အရိုးများကို အရည်ပျော်စေနိုင်သည့် အပူလှိုင်းတစ်ခုနှင့် တူညီပေ၏။

ဧကရီက သူမ၏ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ခန်းမဆောင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ရုတ်တရက် လက်ဆန့်တန်းကာ ဧကရီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဧကရီက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမတို့၏အကြည့်ချင်း ဆုံတွေ့သွားကြသည်။

သာမန်အားဖြင့် ငြိမ်သက်နေသော ရေတွင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှလုံးသား နာကျင်မှုနှင့် တွန့်ဆုတ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု အမှန်တကယ်ပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဧကရီ၏ အကြည့်သည် နူးညံ့သွားပြီး သူမသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ လက်ဖမိုးကို ပုတ်လိုက်၏။

သူမက ပြောဆိုသည်။

"ယင်းယွဲ့... နင်လည်း သွားတော့... မဟာချန်ကို လက်လွှတ်လိုက်လို့ မရဘူး..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏လက်မှ ရုန်းထွက်ကာ ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ကျောက်တံခါးနှစ်ချပ်သည် ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပိတ်သွားပြီး တလိမ့်လိမ့်ထနေသော အပူလှိုင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးသည် ခန်းမဆောင်၏ ပိတ်ထားသော ကျောက်တံခါးများကို သေချာစွာ ကြည့်ပြီးနောက် နောက်လှည့်ကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မဟာချန် တော်ဝင်မြို့တော်၏ ပင်မဂိတ်တံခါး အပြင်ဘက်တွင် ရန်သူစစ်တပ်မှ ဖိအားပေးလာသည်။

သို့သော် သူတို့ ဆက်လက်၍ ရှေ့မတိုးနိုင်ကြချေ။ သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို မြို့ကာကွယ်ရေး မဟာဝင်္ကပါက ပိတ်ဆို့ထားပေ၏။

ကောင်းကင်ယံရှိ ကြီးမားပြီး မှောင်မည်းနေသော တပ်ဖွဲ့ကြီးသည် အောက်ဘက်ရှိ မဟာချန် တော်ဝင်မြို့တော်ကို ရန်လိုစိတ်များဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် လုံကျွန်းယန် ရှိနေပြီး အနီရင့်ရောင်ပုံစံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရာမလှံကြီးတစ်လက်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။

ထိုလှံမှနေ၍ အရပ်မျက်နှာအဘက်ဘက်သို့ အားကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဖြာထွက်နေပြီး သူ၏နံဘေးပတ်လည်ရှိ လူအနည်းငယ်ကို ထောက်ပံ့ပေးထားသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ တပ်မှူး ငါးယောက်သည် သူ၏နံဘေးတွင် ရှိနေပေ၏။ ယခင်က တပ်မှူးခြောက်ယောက် ရှိသော်လည်း ယခုချိန်၌ ချန်တာ့ရှန်း ပျောက်ဆုံးနေသည်။

သူတို့အပြင် လန်ကျီး၊ အဒေါ်သုံးယောက်နှင့် ကြောင်ယောင်မျိုးနွယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူများ ရှိနေသည်။

တခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အဝါနှင့်အနက်ရောင် တာအိုဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်စု ရှိနေသည်။

ထိုတာအိုကျင့်ကြံသူများကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ရုပ်ဆိုးသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးပင်။

သူ့ထံတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများနှင့် ကောက်ကွေ့သော နှာခေါင်းတစ်ခု ရှိပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းမွှေးကို ပွတ်သပ်ရန် လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

သူက ညည်းတွားလိုက်၏။

"အနည်းဆုံးတော့ ငါ အချိန်မီ ရောက်လာတယ်... လုံကျွန်းယန်... မင်းမှာ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်က အကူအညီတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း ငါ့ကို မပြောခဲ့ဘူး..."

လုံကျွန်းယန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လီယွီဖုန်း... မင်း ဒီလောက်လူနည်းနည်းပဲ ခေါ်လာမယ်ဆိုတာ မင်း ငါ့ကို မပြောခဲ့ဘူး... မင်းကို ငါပေးခဲ့တဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်တွေက ဒီလောက်ပဲ တန်လို့လား..."

ဤလီယွီဖုန်းသည် မရဏအိမ်တော်၏သခင်ဖြစ်ကာ ချန်နယ်မြေ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်၏ ဘုရင်ပင်။

သူ၏မိဘများက သူသည် ကျောက်စိမ်းသစ်ပင်ကဲ့သို့ ချောမောလှပရန် မျှော်လင့်၍ ဤအမည်ကို ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက အရုပ်ဆိုးဆိုး ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။

လီယွီဖုန်းက သူ၏ခေါင်းကို အနေရခက်စွာ ကုတ်ပြီးသူ၏နံဘေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တကယ်ကိုပင် သူသည် လူလေးယောက်သာ ခေါ်လာခဲ့ပြီး ဤလေးယောက်မှာ အင်မော်တယ်သခင်များပင် မဟုတ်ဘဲ မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

လုံကျွန်းယန်သည် မဟာပေါင်းစည်းခြင်း အင်မော်တယ်များကို အထင်သေးပေ၏။ သိုင်းနတ်ဘုရား မဟာမိတ်အဖွဲ့တွင် ထိုအဆင့်ကျွမ်းကျင်သူများ ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေပြီးသားဖြစ်ရာ လွီယွီဖုန်း၏လူလေးယောက်ကို သူတို့ မလိုအပ်ချေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် မရဏအိမ်တော်အတွက် အိမ်တော်သခင် တစ်ယောက်တည်းသာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သလော...

"မင်း အထင်လွဲနေပြီ မဟုတ်လား... မဟာချန်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့အတွက် မင်းကို ကူညီဖို့ ဒီလူနည်းနည်းလေးကို ငါ ခေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က ငါ့ရဲ့ အစောင့်တွေသက်သက်ပဲ..."

လီယွီဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့တာပေါ့..."

လုံကျွန်းယန်က ပြန်မေးလိုက်၏။

သူ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေပေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မရဏအိမ်တော်အား ကတိပေးထားသည့် အကျိုးခံစားခွင့်များကို မဆိုထားနှင့်။

သူ ပေးထားပြီးသားအရာများသည် လီယွီဖုန်း တစ်ယောက်တည်း လာရောက်ကူညီရန်အတွက် သေချာပေါက် မဟုတ်ချေ။

ဤသည်မှာ အလွန် စိတ်ပျက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းပေ၏။

လီယွီဖုန်း လှုပ်ရှားမည်၊ မလှုပ်ရှားမည်ပင် မသေချာချေ။ သူသည် ပွဲလာကြည့်ရုံသက်သက် ဖြစ်သလော။

ဤသည်မှာ လီယွီဖုန်း အလွန်လက်လွတ်စပယ်လုပ်ခြင်းပင်။

"မလောပါနဲ့... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါတို့ မရဏအိမ်တော်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ရတနာကို ငါ ယူလာခဲ့တယ်လေ..."

လီယွီဖုန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အထွတ်အထိပ်ရတနာ... ဘာလဲ..."

လုံကျွန်းယန်က မေးလိုက်၏။

"လက်ခြောက်ဖက် ကောင်းကင်အလောင်းကောင်ဘုရင်လေ..."

လီယွီဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဝါးပေါ်တွင် အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းရုပ်ထုငယ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင်....

လုံကျွန်းယန်၏မျက်လုံးများ တောက်ပသွားတော့သည်။

မရဏအိမ်တော် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် သူတို့၏နေရာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူတို့ နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့သော လက်ခြောက်ဖက် ကောင်းကင်အလောင်းကောင်ဘုရင်ကြောင့်ပင်။

လီယွီဖုန်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုအရာကို ထုတ်ဖော်အသုံးပြုရန် အမှန်တကယ် ဆန္ဒရှိနေ၏။ သူ ထိုရတနာကို အမှန်တကယ် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။