အခန်း ၇၉

အခန်း ၇၉: ရှားယီယီ၏ သတိပေးချက်

လော့လော့၏နံဘေးတွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးသည် တင့်တယ်လှပစွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ လုရန်၏ အကြည့်များ ရွေ့လျားသွားသည်ကို မြင်ချိန်၌ သူမသည်လည်း သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့၏မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားချိန်တွင် သူမ၏အကြည့်၌ မည်သည့် ခံစားချက် အတက်အကျမျှ မရှိကြောင်း လုရန် မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

"သူ့ရဲ့နာမည်က ယင်းယွဲ့ပါ... ကျွန်မ အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းတုန်းက သူက ကျွန်မနဲ့အတူ အင်မော်တယ်ဆေးကြောရေးရေကန် တစ်ခုတည်းမှာ ရှိနေခဲ့တာ..."

လော့လော့က မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

သူမ၏နာမည်ကို ကြားသောအခါ ယင်းယွဲ့သည် လော့လော့၏အနီးသို့ အနည်းငယ် ပို၍ချဥ်းကပ်သွားသည်။

လုရန် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်၏။

"အင်း... သူမက... လိင်တူကြိုက်တဲ့လူလား..."

"အဟွတ်... အဟွတ်..."

လော့လော့ သီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူမက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... သူက အဲ့ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... သူ အထက်ဘုံကို စပြီးတက်လှမ်းလာတုန်းက သူက ကျွန်မနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့ပြီးတော့ စကားမပြောနိုင်လို့ အဲ့ဒီနာမည်ကို ကျွန်မက ပေးခဲ့တာပါ... ကျွန်မတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ သက်သက်ပါပဲ..."

"အင်း..."

လုရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယင်းယွဲ့ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

သူမသည် လီမျိုးနွယ်ဝင်တစ်ယောက် မဟုတ်သလို စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှ ဒေသခံတစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှသည်။ သူမ မည်သည့် ကြယ်နယ်မြေမှ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းလာသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ သူ၏ ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မျက်လုံးပင်လျှင် သူမကို ထွင်းဖောက်မမြင်နိုင်ချေ။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အပြာရောင်ဂိုဏ်း ခရမ်းစံအိမ် အင်မော်တယ်တောင်မှ လူအုပ်ကြီး အောက်သို့ပျံသန်း၍ ဆင်းသက်လာကြသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသေးလား... ကျွန်တော်က နျူထောင်လေ... ကျွန်တော် နွားကျောင်းနေတုန်းက ဆရာ ကျွန်တော့်ကို ကောက်ယူခဲ့တာ..."

"ဆရာ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်... ကျွန်တော် အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းတုန်းက ဆရာပေးခဲ့တဲ့ ဓားက ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိသေးတယ်..."

"ပြီးတော့ ကျွန်မ... ပြီးတော့ ကျွန်မ... ဆရာ... ကျွန်မက ဝမ်ဝေ့ဝေ့ပါ... အရင်တုန်းက ကျွန်မ ရေချိုးနေတာကို ဆရာ ချောင်းကြည့်တုန်းက..."

"အာ... မင်္ဂလာပါ... မင်္ဂလာပါ... အိုဘုရားရေ... တကယ်ကို အချိန်အကြာကြီး ရှိသွားပြီပဲ... မင်းတို့အားလုံး အရမ်း ကြီးပြင်းလာကြပြီ... ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေလည်း တော်တော်လေး ဖွံ့ဖြိုးလာပြီပဲ..."

လုရန် အလျင်အမြန် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

ဤလွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အပြာရောင်ဂိုဏ်းတပည့် အတော်များများ ရှိနေခဲ့သည်။ ရှောက်ယင်းနှင့်တခြားသူများသည် သတင်းဖြန့်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြပြီး အပြာရောင်ဂိုဏ်း တပည့်များစွာသည် ထိုအရာကိုကြားပြီး ရောက်လာခဲ့ကြ၏။ အမှတ်အသားမှာ လုရန် အတိတ်က သူတို့ကို ပေးခဲ့သော အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း လက်ဆောင်ပင်။ ထိုအရာများတွင် လုရန်၏ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် အမှတ်အသား ပါရှိသည်။

လုရန်က တပည့်များစွာကို မှတ်မိနေသေးခြင်းမှာ အထင်ကြီးစရာပင်။

အပြာရောင်ဂိုဏ်း၏ အတိုင်းအတာသည် ပိုပို၍ ကြီးမားလာပေ၏။ သို့သော် လူတိုင်း၏ လက်ရှိ နယ်ပယ်နှင့်ခွန်အားမှာ မညီမျှသည့်အပြင် ကြွားလုံးထုတ်ရန်လည်း လုံလောက်အောင် အထင်ကြီးစရာ မကောင်းချေ။ အင်မော်တယ်သခင်အဆင့် တိုက်ပွဲများတွင် ချန်တာ့ရှန်းမှလွဲ၍ တခြားမည်သူမျှ များစွာအကူအညီ မဖြစ်နိုင်ချေ။

သို့သော် ယောင်မျိုးနွယ်၏အကြီးအကဲတချို့သည် လုရန်၏အကြည့် သူတို့ထံ ရွေ့လျားလာသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပင် ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်၍ ပြုံးပြလိုက်ကြသည်။

လုရန်သည် မြေခွေးမျိုးနွယ် အကြီးအကဲတချို့ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားတော့သည်။ မြေခွေးမျိုးနွယ်သည် ကြောင်မျိုးနွယ်ထက် ပို၍ကြည့်ကောင်းပေ၏။ မြေခွေးမျိုးနွယ်၏ အကြီးအကဲအနည်းငယ်ပင်လျှင် မှည့်နေသော မက်မွန်သီးများနှင့် တူသည်။ သူမတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ရေစက်များ ကျလာနိုင်သည့်အလား တွေးထင်ရသည်။

"မြေခွေးမျိုးနွယ်က မင်းတို့တွေ ပင်ပန်းခဲ့ပြီပဲ..."

လုရန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ပါဘူး... ကြီးမြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်ကြီး... ရှင်က အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ... ဒီခရီးမှာ ငါတို့ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ရပါဘူး... ရှောက်ယင်းလို ကလေးတစ်ယောက်အတွက် ရှင့်လို ဆရာတစ်ယောက် ရှိတာက တကယ်ကို ရှားတယ်... တကယ်ကို ရှားပါတယ်..."

လှပသော အမျိုးသမီးများက အလျင်စလို ပြောလိုက်ကြသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောက်ယင်းသည် ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် ချိုမြိန်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

"တကယ်လို့ မြေခွေးမျိုးနွယ်က စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် အပြာရောင်ဂိုဏ်းကို ဝင်လို့ရပါတယ်... အပြာရောင်ဂိုဏ်း ခရမ်းစံအိမ်ရဲ့ အင်မော်တယ်တောင်တွေကြားထဲက အင်မော်တယ် လိုဏ်ဂူတစ်ခုကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရွေးချယ်လို့ ရပါတယ်..."

လုရန်က ပြောလိုက်သည်။

အပြာရောင်ဂိုဏ်း ခရမ်းစံအိမ်၏ အတိုင်းအတာသည် မြေခွေးမျိုးနွယ်ကို နေရာပေးနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသည်။ ထို့ပြင် ဤအင်မော်တယ်တောင်များတွင် ပြင်ပလောကထက် စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ ပို၍ပေါကြွယ်ဝသည်။

"အဲ့ဒါက... တကယ်ကောင်းမှာပဲ..."

လှပသော အမျိုးသမီးများသည် တွန့်ဆုတ်မှု အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

ဤကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်ရမည်ဆိုပါက နောက်ပြောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။ တောရိုင်းနယ်မြေ ယောင်မျိုးနွယ်ဟူသော ထိုအမှိုက်နေရာကြီးသည် သားရဲများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျိုးနွယ်စု အသီးသီး အမြဲတစေ တိုက်ခိုက်နေကြသည် မဟုတ်လော။ သရဲတစ်ကောင်မှလွဲ၍ မည်သူက တောရိုင်းနယ်မြေတွင် နေချင်မည်နည်း။

ဤကျယ်ဝန်းပြီး မြင့်မြတ်သော ကုန်းမြေ၏ မြေနေရာသည် ထူးချွန်သော လူများနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မဆိုထားနှင့်။ စိတ်ဝိညာဉ်ချီ၏ သိပ်သည်းဆမှာ တောရိုင်းနယ်မြေထက် များစွာပို၍ ထူထပ်သိပ်သည်းသည်။ ထို့ပြင် သူမတို့သည် အပြာရောင်ဂိုဏ်း ခရမ်းစံအိမ်အတွင်း၌ လုရန်၏ အတည်ပြုချက်ကို ရရှိပါက ကျင့်ကြံခြင်း အထောက်အပံ့များနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား အထောက်အပံ့များကို ရရှိနိုင်ပေမည်။ ဤသည်မှာ ရိုးရှင်းစွာပြောရပါက သူမတို့အတွက် သုခဘုံတစ်ခုပင်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့..."

လုရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြေခွေးမျိုးနွယ်နှင့် တခြားသူများကို ခရမ်းစံအိမ်စာရင်းတွင် ထည့်သွင်းလိုက်၏။ ထို့ပြင် ဤအသစ်ရောက်လာသော သူ၏တပည့်များလည်း ပါဝင်သည်။

ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။ အောက်ဘုံတွင် လုရန်သည် တပည့်များစွာကို လက်ခံခဲ့သော်လည်း အများဆုံးအနေဖြင့် သူ၏အနားတွင် ဆယ်ယောက်ထက် ပို၍မရှိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် တပည့်အနည်းငယ်သာ ရှိသော နေ့ရက်များနှင့် သူ ကျင့်သားရနေခဲ့သည်။ ဤအထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းပြီးနောက် ရုတ်တရက် တပည့်ဆယ်နှင့်ချီ၍ သူ့ကို ဝန်းရံလာသောအခါ ခံစားချက်က တကယ့်ကို ကွာခြားလှသည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းတွင် ရှင်းလင်းသော အလုပ်တာဝန်ခွဲဝေမှု ရှိခဲ့ပြီး မဟာချန်အင်ပါယာကို အပြာရောင်ဂိုဏ်းက ယာယီလွှဲပြောင်းယူခဲ့သည်။ ဖူကျန်းလုံသည် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး လုရန်က သူ့ကို ကြီးမားသော တာဝန်များအား ပေးအပ်ခဲ့လေ၏။

လော့လော့သည် အပြာရောင်ဂိုဏ်း ခရမ်းရောင်စံအိမ်သို့ ပြန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး မဟာချန်အင်ပါယာကိုလည်း စွန့်ပစ်၍ မရနိုင်ချေ။ စစ်ပွဲအပြီး၌ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ဖူကျန်းလုံကို ယာယီလွှဲပြောင်း၍ ရယူခိုင်းလိုက်သည်။ လော့လော့တွင် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။

မဟာချန်၏ မြို့စားကြီးလေးယောက်အနက် ကျုံးယွန်ရှန်းနှင့်တုရှုရှန်းတို့သည် အကျိုးအမြတ်အတွက် သွေးဆောင်ခံခဲ့ရပြီး ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဘက်ပြောင်းသွားခဲ့ကြသည်။ လျှောင်ဝမ်ရှန်းသည် ဖြောင့်မတ်ပြီး အလျှော့မပေးတတ်သော်လည်း အဆုံးသတ်တွင် သူသည်လည်း သစ္စာဖောက်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဖူကျန်းလုံတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့ရာ ဤသည်က လုရန်ကို သူ့အပေါ် အနည်းငယ် လေးစားမိစေခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ လူတစ်ဦးကို အသုံးပြုရသည်မှာ စိတ်ချရပေ၏။

"သွားကြစို့ လော့လော့... မင်းရဲ့ တော်ဝင်နန်းတော်ကို သွားကြည့်ကြမလား..."

လူတိုင်း၏ တာဝန်များကို စီစဉ်ပေးပြီးနောက် အားလပ်ချိန် အနည်းငယ် ရလာသဖြင့် လုရန်က ပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ သူာတပည့် နှစ်တစ်သောင်းကြာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့သော အခြေခံအုတ်မြစ်ပင်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ သွားရောက်လည်ပတ်ရပေမည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

လော့လော့က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်၏။ လုရန်၏နံဘေးတွင် သူမသည် အမျိုးသမီးဧကရီတစ်ပါး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လုံးဝဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်အလား နာခံမှုရှိနေတော့သည်။

ထို့နောက် လုပ်စရာမရှိသော တပည့်အနည်းငယ်သည် လုရန်၏နောက်သို့ လိုက်ကာ တော်ဝင်နန်းတော်ဆီသို့ သွားကြသည်။ လင်းပေါင်အာကိုလည်း လုရန်က အောက်သို့ ချပေးလိုက်ပြီး သူ၏နံဘေးတွင် လက်ဆွဲထားလိုက်၏။

သို့သော် သူတို့ တော်ဝင်နန်းတော်အနီးသို့ မရောက်မီမှာပင် လုရန်၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျဥ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျန်တပည့်များ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် အာရုံစိုက်ကာ ကာကွယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

လုရန်က သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလိုက်သည်။ တော်ဝင်နန်းတော်၏အမိုးခုံးပေါ်ရှိ ခေါင်မိုးစွန်းတွင် ဝတ်စုံရှည်ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ဖြူဖွေးသော ခြေသလုံးလေးနှစ်ခုသည် ရှေ့နောက်လွှဲယမ်းနေပေ၏။

ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးသည် အစောပိုင်းက သကြားလုံးကို လုသွားသော ကောင်မလေး ရှားယီယီပင်။ သူမ၏နောက်တွင် ထိုအင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အဘိုးအို ရှိနေသည်။

"ဆရာ... အဲ့ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ကျွန်မ ထွင်းဖောက်မမြင်နိုင်ဘူး... ကျွန်မရဲ့အထက်မှာ ရှိနေလောက်တယ်..."

လော့လော့က တည်ကြည်လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအဘိုးကြီးက အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် နယ်ပယ်မှာ ရှိနေတယ်..."

လုရန်က ပြောဆိုသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြ၏။ ထိုအဘိုးအိုသည် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် ဖြစ်နေသလော။ လော့လော့နှင့် ချန်တာ့ရှန်းတို့မှလွဲ၍ တခြားတပည့်များသည် အင်မော်တယ်သခင်နယ်ပယ်သို့ပင် မရောက်သေးချေ။ ဤနေရာတွင် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက်နှင့် အမှန်တကယ် ကြုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူတို့ မှင်သက်သွားကြသည်။

လုရန်သည် သူ၏ မြစ်ဝါမြစ် ကွေ့ကိုးကွေ့ဝင်္ကပါသည် သူတို့အပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိကြောင်းကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤသည်က သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်ကြံဆင့်နယ်ပယ်ကွာဟချက်သည် ကြီးမားလွန်းသောကြောင့်ပင်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို အဲ့ဒီလို အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်နေကြတာလဲ... ငါက ဒီကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး... ပွဲကြည့်ဖို့ သက်သက်ပါပဲ... တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းတယ်... နင်မှာ ရှင်းထျန်း ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်တွေ ဒီလောက်အများကြီး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှိနေတာလဲ..."

ရှားယီယီက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လုရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရှားယီယီ၏ မေးခွန်းကို သူ မဖြေဘဲ ထိုအစား တုံ့ပြန်မေးမြန်းလိုက်၏။

"ချန်နယ်မြေရဲ့ အနောက်တောင်ဘက် နယ်မြေနှစ်ခုထဲမှာ မင်းက ဘယ်ဘက်ကလဲ..."

ရှာယီယီက နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ပြောဆိုသည်။

"ငါက တိုက်ခိုက်ဖို့လာတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပြီးပြီလေ... ငါက အနောက်တောင်ဘက် နယ်မြေ နှစ်ခုလုံးက မဟုတ်ဘူး..."

လုရန်က ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းက ဘယ်အင်အားစုကလဲ..."

ရှားယီယီက တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေ... ယောင်ချီ..."

လုရန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ရှပြည်နယ်ရှိ အင်အားစုတစ်ခုခုမှ မဟုတ်ဘဲ ပွဲကြည့်ရန်သက်သက် အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေမှနေ၍ တစ်လမ်းလုံး ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သလော။

ရှားယီယီသည် လုရန်၏ အတွေးများကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ပုံရပြီး ပြောဆိုသည်။

"ငါက လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာပါ... ပြီးတော့ လမ်းမှာ ပွဲကြည့်နေတာလေ... တကယ့်ကို အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းခဲ့တယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှားယီယီသည် တခြားတစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပုံရပေ၏။ သူမက ပြောဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်... နင့်ရဲ့ ယင်စစ်သည် ကျားတံဆိပ်က တော်တော်လေး ဆော့လို့ကောင်းတာပဲ... ငါ့ကို ဆော့ခွင့်ပေးနိုင်မလား..."

"မရဘူး..."

လုရန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ ဤသည်က နောက်ပြောင်နေခြင်း ဖြစ်သလော။ ထိုအရာသည် မွေးရာပါ ရှေးဟောင်းရတနာ တစ်ခုဖြစ်ရာ သူသည် သူမကို မည်ကဲ့သို့ ဤအတိုင်း ဆော့ခွင့်ပေးနိုင်မည်နည်း။

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် လုရန်သည် အဘိုးအိုကို တစ်ချက်ကြည့်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤအဘိုးကြီးသည် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်တွင် ရှိနေသည်။ အကယ်၍ လုရန်သာ သူမကို မပေးပါက တစ်ဖက်လူက ဗြောင်လုယူသွားလျှင်ကော မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အဘိုးအိုသည် မလှုပ်ရှားခဲ့ချေ။

"ကျွတ်... ကပ်စေးနည်းလိုက်တာ..."

ရှားယီယီက မကျေမနပ်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ သူမက မတ်တတ်ရပ်ကာ သက်တောင့်သက်သာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။

သူမ လှည့်ထွက်သွားတော့မည့်အချိန်တွင် သူမက နောက်သို့လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါ နင့်ကို သတိပေးရမယ်... တကယ်လို့ နင် အလယ်ပိုင်းကုန်းမြေကို သွားချင်ရင် နင် မြန်မြန်လုပ်ရမယ်... ရှေးဟောင်းကြေးဝါတံခါးက သုံးဆယ့်ရှစ်ရက်နေရင် ပွင့်တော့မှာ... ပြီးတော့ အဲ့ဒါက တစ်နာရီပဲ ပွင့်နေမှာ... တကယ်လို့ နင် အဲ့ဒါကို လွဲချော်သွားရင် နင် နောက်ထပ် နှစ်ငါးရာ စောင့်ရလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် ရှားယီယီနှင့်အဘိုးအိုတို့ ရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်း တက်လိုက်ရာ သူတို့၏ပုံရိပ်များသည် နေရာမှ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မကျန်ရစ်ခဲ့ချေ။

သူ အလယ်ပိုင်းတိုက်သို့ သွားမည်ကို ရှားယီယီသည် မည်သို့ သိသနည်း။ ထို့ပြင် ရှေးဟောင်းကြေးဝါတံခါး ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာနည်း။ လုရန်က တွေးတောကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတော့သည်။