အခန်း ၉၅

အခန်း ၉၅: တုန့်ထျန်းမြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးသော ရှပြည်နယ်ဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြား

လက်ရှိ လုရန်သည် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် နယ်ပယ် စတုတ္ထအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

ပေါင်အာက သူ၏ ကျောတွင် ကပ်နေသဖြင့် ချီပြောင်းလဲသည့် အမြန်နှုန်းသည် ပို၍ပင် မြန်ဆန်နိုင်ပေ၏။

ယခင်က ရှားယီယီ၏ သတိပေးချက်က လုရန်၏ မှတ်ဉာဏ်ကို အမှန်တကယ် ပြန်လည်၍ လန်းဆန်းစေခဲ့သည်။

ထိုမှော်ရတနာများကို သူ မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။ သူ၏ တက်ရောက်စာရင်းသွင်းခြင်းမှ ဖြစ်သည်မှာ​ သေချာပေါက်ပင်။

ထို့အပြင် ယနေ့တွင် လုရန် တက်ရောက်စာရင်းသွင်းခြင်း မပြုလုပ်ရသေးချေ။

မဟာဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းတွင် တိုက်ပွဲမတိုင်မီအချိန်၌ တက်ရောက်စာရင်းသွင်းရန် သူ မူလက ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုဘုန်းတော်ကြီးယုံကျွယ်သည် လုရန် မနေနိုင်တော့ဘဲ တိုက်ပွဲကို ချက်ချင်းစတင်ခဲ့ရလောက်အောင် အလွန်ဟန်လုပ်လွန်းသဖြင့် တက်ရောက်စာရင်းသွင်းခြင်းကို သူ လုံးဝမေ့သွားခဲ့သည်။

ယခုချိန်၌ သူ မှတ်မိသွားသဖြင့် အလျှင်အမြန် တက်ရောက်စာရင်းသွင်းလိုက်၏။

သို့သော် ရလဒ်မှာ...

ဒင်...

【တက်ရောက်စာရင်းသွင်းခြင်း အောင်မြင်သည်... အိမ်ရှင်အား ကျင့်ကြံခြင်း ဆုလာဘ်တစ်ခု ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ပြုပါသည်】

【တက်ရောက်စာရင်းသွင်းခြင်း အောင်မြင်သည်... အိမ်ရှင်အား ကောင်းကင်မိုးကြိုး ဓားနည်းစနစ် ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ပြုပါသည်】

ဟင်...

လုရန် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စိတ်ပျက်သွားတော့သည်။ မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် သူ ကြိုးစားအားထုတ်နေသည့် ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် မည်သည်ကြောင့် သာမန် တက်ရောက်စာရင်းသွင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်နေရသနည်း။

မဟာဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းနှင့် တိုက်ပွဲမတိုင်မီ သူ တက်ရောက်စာရင်းသွင်းမှု မလုပ်ခဲ့သည်ကို လုရန် နောင်တရသွားတော့သည်။

အကယ်၍ ထိုအချိန်ကသာ သူ တက်ရောက်စာရင်းသွင်းခဲ့လျှင် အမြင့်ဆုံးရမှတ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေ၏။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ကို နောင်တရစရာပင်။

တက်ရောက်စာရင်းသွင်းခြင်း အမြင့်ဆုံးရမှတ်ကို လွတ်သွားခြင်းဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ကို ကောင်းမွန်သော အရာအချို့အား လွတ်သွားခြင်းပင်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ဒီည ငါ သေချာကျင့်ကြံပြီး မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ကောင်းကင်ဆင်းသက်ခြင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကို သွားမယ်... ကောင်းရွှမ်က ရှားယီယီကို အချိန်အကြာကြီး ပုန်းနေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခု ငါ့ကို တွေ့ဖို့ သူက တောင်းဆိုလာမှတော့ သူ ထွက်ပေါ်လာဖို့များတယ်..."

လုရန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုညတွင် လုရန်သည် ကျင့်ကြံခြင်းအခြေအနေသို့ နစ်မြုပ်သွားစဉ် လင်းပေါင်အာကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်၏။

ကျင့်ကြံခြင်းကို ရှားရှားပါးပါး ပြုလုပ်လေ့ရှိသော လုရန်သည် များသောအားဖြင့် သူ၏ညများကို အိပ်စက်ခြင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်သို့ လျှင်မြန်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် သူ အမှန်တကယ်ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

တစ်ညလုံး လုရန်သည် အပြည့်အဝ အရှိန်မြှင့်ကာ သူ၏နှလုံးသားနှင့်စိတ်ဝိညာဉ်ကို သူ၏ကျင့်ကြံမှုထဲသို့ နှစ်မြုပ်ခဲ့ပေ၏။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် လုရန်၏နယ်ပယ်သည် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ် ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

ဤအမြန်နှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်နေဆဲပင်။ နောက်ထပ် သုံးလေးရက်ဆိုလျှင် သူသည် မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

နေမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ လုရန်က အပြာရောင်ဂိုဏ်း တပည့်များကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လင်းပေါင်အာကို ခေါ်ကာ ကောင်းကင်ဆင်းသက်ခြင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေ ဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ချန်နယ်မြေတွင် ကောင်းကင်ဆင်းသက်ခြင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေသည် အလွန်ထူးခြားသော နေရာတစ်နေရာပင်။

မိုးပြာနယ်မြေအရှင်သခင်ကောင်းရွှမ်၏ ကိုယ်ပိုင် ပိုင်နက်အနေဖြင့် ကောင်းကင်ဆင်းသက်ခြင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေသည် အပြာရောင်နယ်မြေ၏ နယ်မြေလေးခု အလယ်ဗဟိုတွင် မရှိပေ။ ထိုနယ်မြေသည် ချန်နယ်မြေမှ သီးခြားတည်ရှိသည်။

အနောက်ပိုင်းနယ်မြေကို ဖြတ်သန်းကာ မိုင်တစ်သောင်းရှိသော လူသူကင်းမဲ့သည့် တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် အဆုံးမဲ့ ပင်လယ်၏အစွန်းသို့ ရောက်ရှိပေမည်။

ဤနေရာတွင် ကျွန်းစုတစ်ခုသည် အဆက်မပြတ် တည်ရှိကာ ကောင်းမွန်စွာ စီစဉ်ထားသော ကွင်းဆက်တစ်ခုအဖြစ် ဖြန့်ကျက်ထားသည်။

ကမ်းခြေမှကြည့်လျှင် ကျွန်းစုတစ်ခုလုံးသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းနှင့်တိမ်ပင်လယ်တို့ ဆုံရာမှ ဆန့်ထွက်နေသော အပိုင်းပိုင်းကွဲထွက်နေသည့် စာလိပ်တစ်ခုနှင့် တူညီနေပေ၏။

'ကောင်းကင်ဆင်းသက်ခြင်း' ဟူသော အမည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို လုရန် ချက်ချင်းနားလည်သွားတော့သည်။

လုရန်သည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ထိုအရာများအနက်မှ အကြီးဆုံးကျွန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

လမ်းတွင် လုရန်က အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဆင်းသက်ခြင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေတစ်ခုလုံးသည် ကောင်းရွှမ်၏ပိုင်နက်ဖြစ်သော်လည်း ထိုနေရာပေါ်တွင် မူလနေထိုင်သူ တော်တော်များများ အမှန်တကယ် ရှိနေပေ၏။

သာမန်လူများ အထက်ဘုံသို့ မတက်လှမ်းသေးသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် အင်မော်တယ်နယ်ပယ်ရှိ အစစ်အမှန် အင်မော်တယ် အများအပြား ရှိနေသည်။

သို့သော် လမ်းတလျှောက်တွင် တိုးတက်မှု ကွာဟချက်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အင်မော်တယ်သခင် အများအပြားကို သူ မတွေ့ခဲ့ရချေ။

လုရန်က အကြီးဆုံးကျွန်းဆီသို့ သွားခဲ့သည်။

ကောင်းရွှမ်၏ တိကျသော တည်နေရာကို ရှာမတွေ့မည်အား မူလက စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း လုရန်သည် ကျွန်း၏ချောက်ကမ်းပါးများထက်တွင် ရပ်တည်နေသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် နန်းတော်တချို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် တွေ့ရှိခဲ့ပေ၏။

ကောင်းကင်လှေကားတစ်ခုသည် နန်းတော်များကို အောက်ဘက်ရှိကျွန်းနှင့် ဆက်သွယ်ပေးထားသည်။

လုရန်က အောက်သို့ဆင်းသက်ပြီး ပင်မခန်းမဆောင်၏အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာရှိ အစောင့်များက လုရန်ကို ချက်ချင်းရှာတွေ့သွားကြသည်။

သူတို့က ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ဒီနေရာကို ကျူးကျော်လာဖို့အထိ မင်းက ရဲတင်းလှချည်လား..."

လုရန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တလိမ့်လိမ့်ထနေသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက အစောင့်များကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲလိုက်တော့သည်။

သူတို့၏အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို နားထောင်ရန် သူ ပျင်းရိနေသည်။

ထို့နောက် လုရန်သည် ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပေ၏။

ခန်းမဆောင်သည် အလှဆင်ထားမှု အများအပြားရှိနေသည့် ဗလာကျင်းနေသည်။ သူ မြင်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောလူမှာ မလှမ်းမကမ်းရှိ မြက်ဖျာတစ်ချပ်ပေါ်တွင် ပလ္လင်ခွေထိုင်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးပင်။

သူသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများရှိသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးပင်။

လုရန် ဝင်လာသည်နှင့် သူက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားချိန်တွင် လုရန်သည် တစ်ဖက်လူ၏ နယ်ပယ်ကို ထွင်းဖောက်မြင်တွေ့ရန် သူ၏ကောင်းကင်စိတ်ဝိညာဉ်မျက်လုံးကို ချက်ချင်းအသုံးပြုလိုက်သည်။

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ် နဝမအဆင့်...

ဤကောင်းရွှမ်ကို မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ် နယ်ပယ်၏တံခါးဝတွင် ရပ်တည်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေ၏။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် အနည်းငယ် လိုအပ်နေခြင်းဆိုသည်မှာ အဆုံးသတ်တွင် မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ် တစ်ပါး၏ လွယ်ကူစွာ ခြေမွှဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

"မင်းက ကောင်းရွှမ်လား..."

"ဟုတ်တယ်... ပြီးတော့ အရှင်က အပြာရောင်ဂိုဏ်း ဘိုးဘေးလုရန် ဖြစ်မယ်..."

သူတို့နှစ်ဦးကြား အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုမှုမှာ အလွန်ရိုးရှင်းလှသည်။

လုရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"မင်းရဲ့လူတွေက ငါ့ကို အပြစ်ပေးခံရမယ်လို့ ပြောပြီး ဒီနေရာဆီ လာခဲ့ဖို့ ပြောတယ်... ဒါကြောင့် မင်းလို နဝမအဆင့် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက်က ငါ့ကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးမလဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ ငါ လာခဲ့တာ..."

လုရန်၏ သရော်တော်တော်လေသံက ကောင်းရွှမ်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

ရုတ်ချည်း​ဆိုသလိုပင် ကောင်းရွှမ်က ခေါင်းခါယမ်းပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဲ့ဒါက ငါ့လူတွေ ငါ့ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကို အထင်လွဲသွားတာပါ... သူသေကိုယ်သေတိုက်ခိုက်ဖို့ မင်းကို ငါ ဒီနေကို ခေါ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် ငါ ပုန်းနေခဲ့မှာပဲ..."

ဟင်...

လုရန်က ကောင်းရွှမ်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

ကောင်းရွှမ်က ပြောဆိုသည်။

"ဒီကာလအတွင်းမှာ အပြာရောင်ဂိုဏ်းက ကြီးမားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်ခဲ့တယ်... မိုးပြာနယ်မြေအရှင်သခင်အနေနဲ့ ချန်နယ်မြေမှာ မင်းတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ... ဆယ်ရက်ကျော်လေးအတွင်းမှာ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ဆိုတာ... မင်းလို လူတစ်ယောက်ကို ရန်သူအဖြစ် ငါ ဘယ်လိုလုပ် သတ်မှတ်ရဲမှာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုရန်၏ မျက်နှာသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲပင်။

သူက အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"မြှောက်ပင့်ပြောဆိုတာက အသုံးမဝင်ဘူး... လိုရင်းကို ရောက်အောင် သွား..."

ကောင်းရွှမ်သည် အနေရခက်စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှသာ သူက ဆက်ပြောသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ချန်နယ်မြေမှာ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တွေကို အမဲလိုက်နေတယ်...မဟုတ်ဘူး... ရှပြည်နယ်မှာ... ဒီအကြောင်း မင်း သိလား..."

လုရန် ပခုံးတွန့်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ သိတယ်... သူတို့ကိုတောင် ငါ တွေ့ခဲ့သေးတယ်... မြင်ကွင်းတွေက တကယ့်ကို အတော်လေး ပြင်းထန်တယ်..."

အို...

ကောင်းရွှမ် အံ့အားသင့်သွားပြီး လုရန်သည် တစ်ဖက်လူကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အမှန်တကယ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။

"အပြာရောင်ဂိုဏ်း ဘိုးဘေးက တကယ့်ကို ထူးခြားပြောင်မြောက်တာပဲ..."

ကောင်းရွှမ်က ချီးကျူးလိုက်၏။

"လိုရင်းကို မသွားဘဲ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး မြှောက်ပင့်ပြောနေမယ်ဆိုရင် ငါ ကိုယ်တိုင် တိုက်ပွဲကို စလိုက်မယ်..."

လုရန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းရွှမ် ချက်ချင်း အသံတိတ်သွားတော့သည်။

မိုးပြာနယ်မြေအရှင်သခင်ဖြစ်ကာ မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်ဖြစ်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သော နဝမအဆင့် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် အစွမ်းထက်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် လုရန်၏ ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရခြင်းက ကောင်းရွှမ်၏နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသများအား သဘာဝကျကျ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို စဉ်းစားကာ သူသည် ထိုဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ... အလုပ်ကိစ္စအကြောင်း ပြောကြတာပေါ့..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် ကောင်းရွှမ်သည် သူ၏လက်ကို တစ်ချက်လှုပ်ခတ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

ထိုအရာသည် လုရန်၏ အပြာရောင်ဂိုဏ်း ခရမ်းစံအိမ်အလား အလွန်သေသပ်လှပသော မြို့တစ်မြို့၏ အသေးစား ပုံစံလေးနှင့် အလွန်ဆင်တူပုံရသည်။

"ဒါက ရှပြည်နယ်ရဲ့ တော်ဝင်မြို့တော်ဖြစ်တဲ့ တုန့်ထျန်းမြို့တော် ဖြစ်ပြီးတော့ အရင်မိုးပြာဧကရာဇ် နေထိုင်တဲ့နေရာပဲ... မိုးပြာဧကရာဇ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့ရဲ့ နိယာမ စွမ်းအား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို တုန့်ထျန်းမြို့တော်အတွင်းမှာ ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့တယ်... တိုက်ဆိုင်မှုနဲ့ ဒီအရာကို ငါ ရခဲ့တာ..."

ကောင်းရွှမ်က ပြောဆိုသည်။

လုရန်က တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုဘဲ ကောင်းရွှမ်ကို ဆက်လက်၍ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကောင်းရွှမ်ကက ဆက်ပြောလေ၏။

"ဒါပေမဲ့ တုန့်ထျန်းမြို့တော်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး... ဒီအရာကိုဖွင့်ပြီး တုန့်ထျန်းမြို့တော် ထဲကိုဝင်ဖို့ သော့တစ်ချောင်း လိုအပ်တယ်... အထဲရောက်သွားရင် ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ နိယာမကို ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်... မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ် နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းဖို့ ဒီနိယာမကို ငါ သုံးလို့ ရတယ်..."

လုရန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

ကောင်းရွှမ်က တုံ့ပြန်အဖြေပေးသည်။

"သေချာပေါက် ဆိုင်တာပေါ့... တုန့်ထျန်းမြို့တော်ကို ဖွင့်ဖို့ အဲ့ဒီသော့ကို ငါ လိုအပ်တယ်..."

လုရန်သည် ဤပဟေဠိဝှက်နေသူကို စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်း ရူးနေတာလား... ငါ မေးနေတာက နိယာမ စွမ်းအားကို ရယူပြီး မင်း မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ် နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းတာက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

အင်း...

ကောင်းရွှမ်က အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောဆိုသည်။

"ငါသာ မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ် နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ရင် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တွေကို အမဲလိုက်နေတဲ့သူကို သတ်ဖို့ ငါ့မှာ အခွင့်အရေး ရလာလိမ့်မယ်... အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ အသက်ကို ကယ်တာနဲ့ အတူတူပဲလေ... မဟုတ်ရင် တစ်ဖက်လူက နောက်ဆုံးမှာ မင်းရဲ့ ခေါင်းအတွက် လာလိမ့်မယ်... မင်းက နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေကို တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့ပြီး ဆယ်ရက်ကျော်လေးအတွင်းမှာပဲ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် ဖြစ်လာတာ... မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုက အရမ်းမြန်ဆန်ခဲ့တယ်....မင်းမှာ အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ အနာဂတ် ရှိတယ်... မင်းက ဒီတိုင်းပဲ ဖိနှိပ်ခံရပြီး အသတ်ခံရတာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး မဟုတ်လား..."

ကောင်းရွှမ်၏ဆိုလိုရင်းကို လုရန် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။

သူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"မင်းရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အတွေးက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ... ပြီးတော့ ငါက အဲ့ဒီသော့ကို ရှာတွေ့အောင် ကူညီနိုင်မယ်လို့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ထိ သေချာနေတာလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ....

ကောင်းရွှမ်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကိုသပ်ပြီး တုံ့ပြန်လိုက်၏။

"အရင်မိုးပြာဧကရာဇ်ရဲ့ ဓမ္မပုံရိပ်ယောင်က တခြားအရာ မဟုတ်ဘူး... စစ်နတ်ဘုရားရှင်းထျန်း ပဲလေ... မင်းအကြောင်း ငါ စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ... စစ်နတ်ဘုရား ရှင်းထျန်းက မင်းဘာသာမင်း ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား... မိုးပြာဧကရာဇ် သေသွားပြီလို့ ကောလာဟလတွေ ရှိတယ်... ဒီတော့ မိုးပြာဧကရာဇ်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို တိုက်ဆိုင်မှုနဲ့ မင်း ရခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်... ဒီလိုဆိုမှတော့ အဲ့ဒီသော့ဖြစ်တဲ့ ရှပြည်နယ် ဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြားက မင်းဆီမှာ ရှိနေရမယ်..."

လုရန်၏နှလုံးခုန်နှုန်း တစ်ချက်မှားသွားသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ စောင့်နေသည့်အရာမှာ ဤအရာပင်။

လုရန်တွင် ရှပြည်နယ် ဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြား အမှန်တကယ် ရှိသော်လည်း ဤသည်က မည်သည့်အတွက် အသုံးပြုရမည်ကို သူ မသိခဲ့ဘဲ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့သာ ပစ်ထည့်ထားခဲ့သည်။

ထိုအရာသည် တုန့်ထျန်းမြို့တော်ကို ဖွင့်မည့် သော့ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် နိယာမ တစ်ခုကို ရယူရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသည်။

လုရန်၏မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပေ၏။ သူ အတိအကျ လိုအပ်နေသောအရာကို သူ အမှန်တကယ် ရနေခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ သူ၏အိမ်တံခါးဝသို့ လာပို့ပေးခြင်း မဟုတ်လော။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

သရော်တော်တော်အသံတစ်သံက ခန်းမဆောင် အဝင်ဝမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူက နင့်ကို သတ်လိုက်ရင် တုန့်ထျန်းမြို့တော်ကို သူ မရနိုင်ဘူးလား... သော့က သူ့ဆီမှာ ရှိနေမှတော့ နိယာမကို ရယူဖို့ တုန့်ထျန်းမြို့တော်ထဲကို သူ ကြိုက်သလို အဝင်အထွက်လုပ်လို့ ရတယ်လေ... နင့်လို ခေါင်းဖွက်ထားတဲ့ လိပ်တစ်ကောင်နဲ့ ဘာမှဆိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

လုရန်နှင့်ကောင်းရွှမ်တို့ နှစ်ဦးလုံး တပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ခန်းမဆောင် အဝင်ဝတွင် ထွက်ပေါ်လာမှန်းမသိသော ရှားယီယီကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူမသည် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပြပွဲကောင်းကို ပျင်းရိစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။