အခန်း ၉၈

အခန်း ၉၈: တုန့်ထျန်းမြို့တော်

ဤတံဆိပ်ပြားသည် ထိုအချိန်က လီတောင် ကန့်သတ်ချက်အတွင်း လုရန် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော အရာပင်။

ထိုအချိန်က ထိုတံဆိပ်ပြားတွင် ထူးခြားချက် တစ်ခုခုရှိနေမည်ဟု သူ မခံစားခဲ့ရချေ။

သူသည် ထိုအရာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေ၏။

ထိုအရာသည် မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်အဖြစ် တက်လှမ်းခြင်းနှင့် အမှန်တကယ် ဆက်စပ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

လုရန်သည် ထိုအရာကို အမှိုက်အဖြစ် သဘောမထားဘဲ ထိုအချိန်က လွှင့်မပစ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း ကံကောင်းခြင်းပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ထိုအချိန်က ထိုအင်မော်တယ်၏ အရိုးစုသည် ဤအရာကို လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကြောင်း လုရန် အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိသောကြောင့်ပင်။

ထိုအရာသည် မည်သို့ အမှိုက်ဖြစ်နိုင်မည်နည်း...

ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုအရာသည် အမှန်တကယ်ကို ရှပြည်နယ် ဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြား အစစ်အမှန်ပင်။

ထိုအရာသည် မိုးပြာဧကရာဇ်၏ အထောက်အထားကို သက်သေပြခြင်းဖြစ်ပြီး တုန့်ထျန်းမြို့တော်ကို ဖွင့်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းလည်း ဖြစ်သည်။

တုန့်ထျန်းမြို့တော်ကို ကောင်းရွှမ် မည်သည့်နေရာမှ ရခဲ့သည်ကို လုရန် မသိခဲ့ချေ။

ထိုအရာက အရေးမကြီးတော့ပေ။

လုရန်သည် တုန့်ထျန်းမြို့တော်ကို သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ကိုင်ထားပြီး ရှပြည်နယ် ဧကရာဇ်တံဆိပ်ပြားအား သူ၏ညာဘက်လက်တွင် ကိုင်ထားသည်။

သူ ဘယ်ညာကြည့်လိုက်သော်လည်း ပစ္စည်းနှစ်ခုကြားတွင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

"ဒီအရာကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲ..."

လုရန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

သူသည် မသိစိတ်အရ ရှပြည်နယ် ဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြားကို သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

လုရန်ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူ ပထမဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး စစ်ဆေးစဉ်က မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြသခဲ့သော ရှပြည်နယ် ဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြားသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်းလက်သော အလင်းတန်းတချို့ကို အမှန်တကယ် ထုတ်လွှတ်လာခြင်းပင်။

ဒါဆို ဒီအရာက တကယ့်ကို သော့တစ်ချောင်းပဲ...

သော့ကို တုန့်ထျန်းမြို့တော်အနီးသို့ ယူဆောင်လာစဉ် လုရန်၏နှလုံးခုန်နှုန်း တစ်ချက်မှားသွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင်...

ဝှစ်...

လုရန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ ရှပြည်နယ် ဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြား တုန့်ထျန်းမြို့တော်တို့နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုရန်၏ဘေးတွင် လှဲနေကာ သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသော လင်းပေါင်အာသည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပေ၏။

သူမ အလျှင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း လုရန်၏သဲလွန်စ လုံးဝမရှိတော့ပေ။

လင်းပေါင်အာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဤကာလအတွင်း သူမသည် လုရန်၏နံဘေးတွင် နေ့တိုင်း ကပ်နေခဲ့ပြီး ထိုအခြေအနေနှင့် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကျင့်သားရနေခဲ့လေပြီ။

လုရန် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းက လင်းပေါင်အာကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လစ်ဟာသွားမှု ခံစားချက်ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

တခြားတစ်ဖက်တွင်....

လုရန် ထိုအရာကို အသက်သွင်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ဤအရာက သူ့ကို နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

အချိန်တခဏကြာမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူသည် အပြာရောင်ဂိုဏ်း ခရမ်းစံအိမ်တွင် မရှိတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် လေဟာနယ်နယ်မြေတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပေ၏။

ဤသည်မှာ သီးခြားကမ္ဘာတစ်ခုပင်။

အရပ်မျက်နှာအဘက်ဘက်ရှိ သူ၏ အမြင်အာရုံ ကန့်သတ်ချက်တွင် ပရမ်းပတာဖြစ်မှုနှင့် ဘာမှမရှိခြင်းတို့သာရှိပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရချေ။

အောက်ဘက်တွင် မိုးထိအောင် မြင့်မားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကို လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းပြန်လှန်ထားသည့်အလား ဧရာမရေပေါ်ကျွန်းတစ်ကျွန်း ရှိနေသည်။

ထိုကျွန်းပေါ်တွင် တည်ရှိသော မြို့သည် တုန့်ထျန်းမြို့တော် ဖြစ်ပေမည်။

မြို့ရိုးများသည် မြင့်မားပြီး ထူထဲကာ သံမဏိဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသည့်အလား တွေးထင်ရသည်။

ဤနေရာတွင် အချိန်မည်မျှကြာအောင် ရပ်တည်နေခဲ့မှန်း မသိရသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော လေဒဏ်မိုးဒဏ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ထိုမြို့ရိုးသည် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေဆဲပင်။

နံရံများကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မှော်စာလုံးအမျိုးမျိုးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ရံဖန်ရံခါ အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေကာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ထားသည်။

မြင့်မားပြီး သိပ်သည်းသော သစ်ပင်များသည် မြို့ရိုးများကို ဝန်းရံထားပြီး သစ်ရွက်များသည် အတွင်းရှိမြို့ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အစိမ်းရောင်တိမ်တိုက်များအလား ဖြစ်နေပေ၏။

လုရန် အောက်သို့ ဆင်းသက်လာစဉ် ထိုမြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် မြို့တံခါးပြင်ပရှိ ပင်မလမ်းမကြီးတလျှောက် မြို့တွင်းဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

မြို့တံခါးများ ပွင့်ဟနေသော်လည်း အစောင့်များမရှိ လူတစ်ယောက်မျှ မရှိသည့်အပြင် သက်ရှိစွမ်းအား အရိပ်အယောင်လေးကိုပင် သူ မခံစားရချေ။

ရှေးဟောင်းတံခါးများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် သူသည် ကျောက်ပြားများ ခင်းထားသော လမ်းတစ်လမ်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တိမ်များထဲသို့တိုင်အောင် မြင့်မားသော အဆောက်အအုံများ အတန်းလိုက် ရှိနေသည်။ အတိုင်းအတာအရ ထိုအရာများသည် လော့လော့၏ မဟာချန်အင်ပါယာထက် များစွာပို၍ ကြီးမားပေ၏။

အဆောက်အအုံများ၏အမိုးများပေါ်တွင် ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုးရှိသော ကျောက်ရုပ်ထုများ ရှိနေသည်။

လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းနေသော သံချပ်ကာများဝတ်ဆင်ထားသည့် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူများ၊ ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဓားကျင့်ကြံသူများနှင့် ကတုံးပြောင်နေသော ဗုဒ္ဓကျင့်ကြံသူများစသဖြင့် စုံလင်လှသည်။

ဧရာမ ကျောက်ရုပ်ထုတိုင်းသည် အချိန်မရွေး လှုပ်ရှားလာနိုင်သည့်အလား အသက်ဝင်နေသည်။

လုရန်သည် ဤရုပ်ထုများမှ ပုံဖော်ထားသည့် မူလလူများအား မသိခဲ့ချေ။

သို့သော် သူတို့၏အနေအထားနှင့် နေရာဖြန့်ထားမှုများကို ကြည့်ရင်း သူတို့သည် မိုးပြာဧကရာဇ်၏လူများ ဖြစ်နိုင်ချေရှိကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိပေ၏။

ဤအရာများသည် ရုပ်ထုများ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ မိုးပြာဧကရာဇ်ကဲ့သို့ပင် သူတို့အားလုံး တုန့်ထျန်းမြို့တော်မှ ထွက်သွားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်နိုင်သည်။

ရှေ့သို့ဆက်သွားလျှင် မလှမ်းမကမ်းတွင် မြို့၏ ဗဟိုချက်ရှိသည်။

အင်မော်တယ်တစ်ပါး၏ ရုပ်တုသည် ကျန်းဒါဇင်နှင့်ချီ မြင့်မားပြီး ကြီးမြတ်ကာ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး အင်မော်တယ်ချီများဖြင့် ဝန်းရံထားပေ၏။

လုရန်က ထိုအရာကို အစောပိုင်းက မိုးကောင်းကင်မှတဆင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဤသည်က မဟာချန်အင်ပါယာတွင် လော့လော့က သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ရုပ်ထုကို ဖန်တီးခဲ့သည့် အချိန်အား သူ့ကို ပြန်သတိရစေခဲ့သည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘုရင်များ၊ ဧကရာဇ်များဟု ခေါ်ဆိုသူများအားလုံး ဤသို့ပြုလုပ်ရန် နှစ်သက်ကြသလော...

လုရန်က အကြမ်းဖျင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် မိုးပြာဧကရာဇ်ကို မသိသောကြောင့် မှန်းဆနေရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း အသွင်အပြင်အရ ဤမိုးပြာဧကရာဇ်သည် တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမည်။

သူသည် သားမြှီးကြာပွတ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏စိမ်းပြာရောင်အနားကွပ်နှင့် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံသည် လေထဲတွင် လူးလွန့်နေပေ၏။

သူ၏အကြည့်က မယုံနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှသည်။ ထိုအရာသည် ရုပ်ထုတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ့အပေါ်တွင် စွဲကျန်နေသော အထူးအယူအဆတစ်ခုကို ခံစားသိရှိနိုင်သည်။

ရုပ်ထုရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ် လုရန်သည် မူလက ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

သို့သော် သတိမထားမိသော အခိုက်အတန့်တွင် ရုပ်ထု၏အကြည့်ကြောင့် သူ၏နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ် ထွင်းဖောက်ခံရတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

လုရန်၏နှလုံးသား ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာစဉ် သူ့ကိုယ်သူ အလျှင်အမြန် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ မိုးပြာဧကရာဇ်၏ တုန့်ထျန်းမြို့တော်ပင်။ သူ သတိမပေါ့လျော့ရဲသေးချေ။

သူသည် လက်ရှိတွင် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ် နဝမကောင်းကင်အဆင့်တွင် ရှိနေသော်လည်း နိယာမတစ်ခုကို မရရှိမီ သူသည် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ပါးမျှသာ ဖြစ်ပေမည်။ သူ နဝမကောင်းကင်အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် မည်မျှပင် ရှိနေစေကာမူ သူသည် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်၌ ရှိနေဆဲပင်။

အင်မော်တယ်ဧကရာဇ် တစ်ပါးဖြစ်သရွေ့ အစစ်အမှန် မဟာအင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ရှေ့တွင် သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးသည် တန်းတူညီမျှသာ ဖြစ်ပေ၏။

လုရန်တွင် တိကျသော ရည်မှန်းချက် မရှိသဖြင့် ရုပ်ထုကို အာရုံစိုက်ခြင်းအား ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်သို့ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ တုန့်ထျန်းမြို့တော်၏ဗဟိုချက်ဖြစ်သော်လည်း ဧကရာဇ်၏နန်းတော်သည် ဗဟိုနေရာတွင် ရှိပုံမပေါ်ချေ။

အနောက်သို့ ဆက်ကြည့်လျှင် မြို့အတွင်း၌ ကြီးမားလှသော နန်းဆောင်များ၊ ဘုရားကျောင်းများ၊ ပန်းခြံများနှင့် တခြားအရာများစွာ ရှိပြီး တစ်ခုစီသည် ထူးခြားကာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လှပသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်သည် ဤအရာများကို ချီးကျူးရန် အချိန်မဟုတ်ချေ။ ယနေ့အတွက် သူ၏အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကို လုရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

သူသည် နိယာမတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် လုရန်သည် အလင်းတန်းတစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရုပ်ထုကိုရှောင်ကွင်းကာ ဧကရာဇ်နန်းတော်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ ဤသည်က ဧကရာဇ်နန်းတော်ဖြစ်ကြောင်း သူ အတပ်မပြောနိုင်ချေ။ ဤသည်က လုရန်၏မှန်းဆချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် လုရန်၏မေးခွန်းများကို ဖြေပေးနိုင်မည့်သူဟူ၍ မည်သူမျှ မရှိချေ။

တုန့်ထျန်းမြို့တော်တစ်မြို့လုံးတွင် အသက်ရှင်နေသူဟူ၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

လုရန် လမ်းလျှောက်နေစဉ် တုန့်ထျန်းမြို့တော်၏ ယခင်က ကြီးပွားချမ်းသာမှုကို သူ ခံစားနိုင်သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဤနေရာရှိ လူတိုင်းကို ထွက်ခွာသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

သူတို့သည် နေရာတွင် အငွေ့ပျံသွားသည့်အလားပင်။

မြို့၏လမ်းများသည် သန့်ရှင်းပြီး သပ်ရပ်နေကာ မြို့တစ်မြို့မှ လူအစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်ခွာသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ပရမ်းပတာဖြစ်မှုနှင့် လူသူကင်းမဲ့မှုတို့ မရှိချေ။

သူသည် ဧကရာဇ်နန်းတော် လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

နန်းတော်အတွင်း၌ ခမ်းနားထည်ဝါသော နံရံဆေးရေးပန်းချီများရှိပြီး ပင်မခန်းမဆောင်၏အတန်းနှစ်တန်းတစ်လျှောက်တွင် တသီးတခြား တည်ဆောက်ထားသော တာအိုဘုရားကျောင်းတချို့ ရှိနေသည်။

ထိုဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ လုရန် မသိသော နတ်ဘုရားများစွာကို ကိုးကွယ်ထားပေ၏။

ရှေ့သို့ ဆက်သွားလျှင် ခန်းမဆောင်၏ ထိပ်တွင် အထူးမျက်စိဖမ်းစားနိုင်သော ပလ္လင်တစ်ခုကို လုရန် မြင်တွေ့မိသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းက သူ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ရှိစဉ်က နန်းတွင်းဒရာမာဇာတ်လမ်းများတွင် သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသော ဧကရာဇ်များအတွက် ပလ္လင်များကို သူ့အား သတိရစေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤနေရာသည် ပို၍ပင် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်ကာ ခမ်းနားလှပေ၏။

ပလ္လင်တစ်ခုလုံးကို အမျိုးအမည်မသိရသော တောက်ပသည့် အဝါရောင်သလင်းကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

ထိုပလ္လင်ပေါ်တွင် ရှားပါးသော ရတနာများကို မရေမတွက်နိုင်အောင် မြှုပ်နှံထားသည်။

လုရန် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သတိပြုမိသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သောအရာကို သူ စိတ်မဝင်စားချေ။

သူသည် နိယာမတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်းပင်။

ပြတိုက်ရှေးဟောင်းသုတေသနလုပ်ရန် သို့မဟုတ် ခရီးသွားလုပ်ငန်းအတွက် သူ ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

"နိယာမရဲ့ စွမ်းအားက တုန့်ထျန်းမြို့တော်ထဲမှာ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုချိန်ထိ ငါ ဘာမှမတွေ့သေးဘူး... အဲ့ဒါက ဘယ်မှာ ပုန်းနေတာလဲ..."

လုရန်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှပြည်နယ် ဧကရာဇ် တံဆိပ်ပြားသည် တုန့်ထျန်းမြို့တော်ကို ဖွင့်နိုင်ပေ၏။

သူ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဘုရားကျောင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း ဘာမှမတွေ့သေးချေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ပလ္လင်ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

"ငါ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အထွတ်အထိပ်အရှင်သခင် ဖြစ်ရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ ငါ စမ်းကြည့်ရမယ်..."

လုရန် အလျင်မလိုခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တုန့်ထျန်းမြို့တော်တွင် သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်။

ဆော့ကစားချင်စိတ် ပေါ်လာသဖြင့် သူ နောက်လှည့်ကာ ပလ္လင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဝီ...

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ဘုရားကျောင်းများသည် စတင်၍ တုန်ခါလာပေ၏။