အခန်း ၂၁၄

အခန်း ၂၁၄ မွေးပြီ၊ မွေးပြီ

"ဘာမကောင်းတာ ရှိလို့လဲ" ဟယ်မင်ယီ က သူမ အဖေကို မခေါ်ချင်သည့် သဘောဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုလည်း အရင် မခေါ်သေးနဲ့ပေါ့... မင်္ဂလာဆောင်မှပဲ ခေါ်လိုက်တော့မယ်" ဆွန်ဖုန်း က ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ မိဘများကိုတော့ ခေါ်ရမည် ဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန် ယန်ရွှယ် ကို ပြန်ခိုင်းပြီး မိဘများကို သွားကြိုခိုင်းရန် ဆွန်ဖုန်း စဉ်းစားထားသည်။ ဆွန်ဖုန်း ၏ အမေက ဟိုင်ယန်မြို့ရှိ ဆွန်ဖုန်း ၏ အိမ်ကို သိသဖြင့် ယန်ရွှယ် ကို ထိုအိမ်တွင် စောင့်ခိုင်းပြီး မိဘများ နယ်မှ တက်လာချိန်တွင် သွားကြိုခိုင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။

ဟယ်မင်ယီ နှင့် ချစ်ကြည်နူးပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်း သည် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ သွားကာ အမေ့ထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

ဖုန်း ချက်ချင်း ဝင်သွားသည်။

"ဟယ်လို အဖုန်း လား" ဖုန်းထဲမှ ရင်းနှီးသော မေတ္တာငွေ့များ ပါသည့် အသံကို ကြားရသောအခါ ဆွန်ဖုန်း အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်သွားသည်။

ယခု တစ်မိသားစုလုံး နေရာ အနှံ့တွင် ရောက်နေကြရာ အတော်လေး ဝေးကွာနေသည်။ ဆွန်ဖုန်း သည် မိဘများကို သူ့ဆီသို့ ပြောင်းလာရန် အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့သော်လည်း သူတို့က အမြဲတမ်း ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

"အမေ... နောက်အပတ်ဆိုရင် မင်ယီ က ကလေး မွေးတော့မှာ... အဖေနဲ့ အမေ ကနေဒါကို ရက်အနည်းငယ်လောက် လာနေမလားလို့ ဖုန်းဆက်မေးတာ" ဆွန်ဖုန်း က ပြောလိုက်သည်။

"အာ... မင်ယီ က ကလေး မွေးတော့မှာလား... မြန်လိုက်တာ... ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့... သူ အခုတလော နေကောင်းရဲ့လား... မင်း သူ့ကို အာဟာရ ရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ များများ ကျွေးဖို့ သေချာ ဂရုစိုက်နော်... ဒါမှ ဗိုက်ထဲက ကလေး ဖွံ့ဖြိုးဖို့ ကောင်းမှာ"

ထို့နောက် အမေက ဆွန်ဖုန်းကို ဟိုဟာ ဂရုစိုက်ဖို့၊ ဒီဟာ ဂရုစိုက်ဖို့ တတွတ်တွတ် မှာနေတော့သည်။ အတန်ကြာမှ မူလ အကြောင်းအရာကို ပြန်ရောက်လာပြီး ဆွန်ဖုန်း က အမေ လာမည်၊ မလာမည်ကို ထပ်မေးလိုက်သည်။

"အဖုန်း ရေ... အမေလည်း လာချင်တာပေါ့... ဒါပေမယ့် မင်းတို့ ကနေဒါက အရမ်း ဝေးတာကို... အမေတို့က ဘယ်လို သွားရမလဲ ဆိုတာကိုလည်း မသိဘူး... ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ" ဖုန်းထဲမှ အမေ့ အသံက အနည်းငယ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသလို ဖြစ်နေသည်။

မြေးချီရမည် ဆိုသဖြင့် သူတို့ သေချာပေါက် ဝမ်းသာကြသည်။ ချွေးမလေး ကလေး မွေးတော့မည် ဆိုတော့ သေချာပေါက် လာကြည့်ချင်ကြသည်။ တစ်ချက်က ဆွန်ဖုန်း နှင့် ချွေးမလေးကို လာကြည့်ချင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး အရေးအကြီးဆုံးကတော့ မြေးလေးကို ကြည့်ချင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး အမေရယ်... သား လူလွှတ်ပြီး သွားကြိုခိုင်းလိုက်မယ်... အားလုံး စီစဉ်ပေးမယ့် လူရှိတယ်... အဖေနဲ့ အမေ ဘာမှ ပူစရာ မလိုပါဘူး" ဆွန်ဖုန်း က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ဒီလိုလား... ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့... သေချာပေါက် လာခဲ့မယ်... သေချာပေါက် လာခဲ့မယ်... အမေ အခုပဲ ကျောင်းမှာ ခွင့်သွားတိုင်လိုက်ဦးမယ်" ဆွန်ဖုန်း ၏ အမေမှာ အလွန် တက်ကြွနေပြီး ချက်ချင်းပင် ပြင်ဆင်တော့သည်။

"အင်း... ဒီလိုလုပ်... သန်ဘက်ခါ အဖေနဲ့ အမေ ဟိုင်ယန်မြို့က သား အိမ်ကို လာခဲ့... အဲဒီမှာ လာကြိုမယ့် လူရှိတယ်" ဆွန်ဖုန်း က အမေ့ကို အတိုချုံး ပြောပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... အမေ သိပါပြီ"

"ဒါနဲ့ ကလေးမီးဖွားပြီးရင် အားရှိအောင် တောကြက် နည်းနည်းလောက် ယူလာခဲ့မယ်" ဖုန်းထဲမှ အမေက ဆွန်ဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။

ဆွန်ဖုန်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာတွင် အမည်းစက်များ ပေါ်လာသည်။ တောကြက်တွေ ယူလာလို့ လေယာဉ်ပေါ် ပေးမတင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

"အမေ... ဒီမှာ ကြက်တွေ ရှိပါတယ်" ဆွန်ဖုန်း က အမေ့ကို အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။ မဟုတ်လျှင် အမေ တကယ် တောကြက်တွေ ယူလာပါက ပြဿနာ တက်ပေလိမ့်မည်။

"မင်း ဘာသိလို့လဲ... မင်းတို့ဆီက ကြက်တွေက အစာကျွေးထားတာ... ကိုယ့်အိမ်မှာ မွေးထားတာလောက် ဘယ်ကောင်းမလဲ" အမေက ဆွန်ဖုန်းကို ဆူလိုက်သည်။

"အဟမ်း အဟမ်း... အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေ လေယာဉ်ပေါ် တင်လို့ မရဘူး အမေ" ဆွန်ဖုန်း လည်း အမှန်အတိုင်းသာ ပြောလိုက်ရတော့သည်။

"ဘာ... ဒါ ဘယ်လို လေယာဉ်လဲ... အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးတောင် တင်ခွင့်မပြုဘူး... အမေ မြို့ပေါ်တက်ရင်တောင် ကြက်တွေ ဘဲတွေ တင်ခွင့်ပြုတာပဲ"

"......"

စကား အနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။ ဆွန်ဖုန်း က ပြဿနာ မရှိတော့ဘူးဟု ထင်လိုက်သည်။

ဒုတိယနေ့တွင် ယန်ရွှယ် သည် ဆွန်ဖုန်း ၏ မိဘများကို သွားကြိုရန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဆွန်ဖုန်း လည်း အိမ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး နေကာ ဇနီးသည်ကို အဖော်ပြုပေးရင်း ချစ်ကြည်နူးနေသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် လျန်ယင် က လီယာဒယ်ဘတ် မြို့မှ ရောက်လာသည်။ တစ်ချက်က ဟယ်မင်ယီ ကို လာကြည့်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဒုတိယ အချက်ကတော့ ဆွန်ဖုန်း မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံပေးရန် ဖြစ်သည်။

မနက်ခင်းတွင် ဆွန်ဖုန်း သည် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို အဖော်ပြုကာ ပန်းခြံထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ ဆွန်ဖုန်း လည်း မိမိ၏ အမျိုးသမီးများကို ဤသို့ အဖော်ပြုပေးခြင်း မရှိသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

လျန်ယင် သည် ဟယ်မင်ယီ ၏ လက်ကို ချိတ်ကာ ရှေ့မှ လျှောက်သွားရင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြပြီး ရံဖန်ရံခါ ရယ်မောသံများလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာတွေ ရယ်နေတာလဲ" ဆွန်ဖုန်း က အနားသို့ ကပ်သွားကာ မေးလိုက်သည်။ ဤမိန်းမ နှစ်ယောက် မိမိ ယောက်ျား ရှေ့တွင် ဘာတွေများ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောစရာ ရှိနေသနည်း။

"ကိုကို့ကို ပြောပြမယ်... လျန်ယင် က ဒီလ ဓမ္မတာ မလာဘူးတဲ့... ကြည့်ရတာ သူလည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ထင်တယ်" ဟယ်မင်ယီ က လျန်ယင် နှင့် ဆွန်ဖုန်း ကို ရယ်ကျဲကျဲ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လျန်ယင် မှာ ဟယ်မင်ယီ ၏ စကားကြောင့် မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဆွန်ဖုန်း ကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။ ပြီးခဲ့သော အကြိမ်က လဝက်လောက် နေ့တိုင်းလိုလို အတူနေခဲ့တာ ဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ်ဝန် မရဘဲ နေမှာလဲ။

ဆွန်ဖုန်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး အနားသို့ ကပ်သွားကာ လျန်ယင် ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ "လျန်ယင်... မင်ယီ ပြောတာ တကယ်လား... ဒီလ ဓမ္မတာ မလာဘူးလား"

လျန်ယင် က ရှက်သွေးဖြာစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "အင်း..." ဟု ခြင်သံလေးဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။

"ဝါး... တကယ်ကြီးလား... ကိုယ် ကြည့်ရအောင်... တကယ် မလာဘူးလား ဆိုတာ" ဆွန်ဖုန်း က လျန်ယင် ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ တကယ်ဆိုလျှင် မကြာမီ သူ နောက်ထပ် ကလေး တစ်ယောက် ထပ်ရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။ ဟားဟား... သတင်းကောင်းတွေ ဆက်တိုက်ပဲ။ ဪ ဒါနဲ့ ယန်ရွှယ် လည်း ကိုယ်ဝန် ရှိနေပြီဆိုတော့ မကြာခင် ကလေး သုံးယောက်တောင် ရတော့မှာပေါ့ ဟားဟား။

မိန်းကလေး နှစ်ယောက်မှာ ဆွန်ဖုန်း ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် အမည်းစက်များ ပေါ်လာပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားသည်။

"လူဆိုးကြီး... ဘာစကားတွေ ပြောနေတာလဲ... ရှက်ဖို့လည်း မကောင်းဘူး... လျန်ယင် ဓမ္မတာ မလာတာကို ဒီမှာ ကြည့်လို့ ရမလား... လူဆိုးကြီး" ဟယ်မင်ယီ က ဆွန်ဖုန်း ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဟမ်း အဟမ်း... စကားမှားသွားတယ်... ခုနက စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ ပါးစပ်က လွတ်ထွက်သွားတာ... ည အိမ်ရောက်မှ ကြည့်မယ်လေ" ဆွန်ဖုန်း သည် သူ ခုနက ပြောလိုက်သော စကားက မည်မျှ ရိုင်းစိုင်းသွားသည်ကို ယခုမှ သတိထားမိလိုက်သည်။

"......"

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် ဆွန်ဖုန်း ၏ မိဘများကိုလည်း ယန်ရွှယ် က ခေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဗန်ကူးဗား စံအိမ်လေးမှာ အလွန် စည်ကားနေသည်။

ဆွန်ဖုန်း ၏ အမေ ရောက်သည်နှင့် စကား အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ချွေးမလေး အတွက် ကြက်ပေါင်းရည် သွားပေါင်းပေးရန် မီးဖိုချောင်သို့ ချက်ချင်း ဝင်သွားတော့သည်။

လျန်ယင် နှင့် ယန်ရွှယ် တို့ နှစ်ယောက်ကလည်း အကူအညီ ပေးရန် ဝင်သွားကြသည်။ ဆွန်ဖုန်း ၏ အဖေကတော့ သူ၏ ဝါသနာကို ရှာတွေ့သွားပြီး ဆွန်ဖုန်း ၏ စာကြည့်ခန်း အတွင်းရှိ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းများနှင့် စာအုပ်များကို လေ့လာနေလေသည်။ စာကြည့်ခန်း အတွင်းရှိ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းများမှာ ဆွန်ဖုန်း က ပြီးခဲ့သော သင်္ဘောပျက်ထဲမှ သေချာ ရွေးချယ်ထားသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ စာအုပ်များမှာတော့ ဆွန်ဖုန်း အားလပ်ချိန်တွင် ဝယ်ထားသော နိုင်ငံခြား စစ်ရေး သမိုင်း စာအုပ်များ ဖြစ်ပြီး ဆွန်ဖုန်း အဖေ၏ အကြိုက်နှင့် အလွန် ကိုက်ညီနေလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဧည့်ခန်းမှာ ဆွန်ဖုန်း နှင့် ဟယ်မင်ယီ တို့၏ သီးသန့် နေရာလေး ဖြစ်သွားပြီး လင်မယား နှစ်ယောက် ချစ်ချစ်ခင်ခင်ဖြင့် အမေရိကန် ဇာတ်လမ်းတွဲများကို ကြည့်ကာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ညဘက် ထမင်းစားချိန်တွင် အလွန် နွေးထွေးနေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တစ်မိသားစုလုံး အတူတူ ထမင်းစားရခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ တကယ့် မိသားစု စုံညီ ထမင်းစားပွဲပင် ဖြစ်သည်။

"မင်ယီ သမီး... ကြက်ပေါင်းရည် များများ သောက်... အားပြည့်အောင်လို့... ဒါမှ နောက်ရက်တွေ ကလေးမွေးရင် အားရှိမှာ" ဆွန်ဖုန်း ၏ အမေက ဟယ်မင်ယီ ကို ဒုတိယ ပန်းကန် ထည့်ပေးရင်း မမေ့မလျော့ မှာကြားနေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အမေ... သမီး သိပါပြီ" ဟယ်မင်ယီ က ဘယ်လိုလုပ် မနာခံဘဲ နေရဲမည်နည်း။

"အဲဒါ... အမေ... မင်ယီ က ခွဲမွေးမှာဆိုတော့ အားစိုက်စရာ မလိုဘူး" ဆွန်ဖုန်း က ဟယ်မင်ယီ ၏ ဘေးမှနေ၍ တိုးတိုးလေး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာသိလို့လဲ... ခွဲမွေးရင်တောင် ကလေးမွေးတယ် ဆိုတာ မိန်းမ တစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အသားတစ်ដុំ ကွာကျသွားသလိုပဲ... အခု သေချာ အားမဖြည့်ထားရင် နောက်ပိုင်း ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းသွားရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ" အမေက ဆွန်ဖုန်း ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဆွန်ဖုန်း မှာ ဘာမှ ထပ်မပြောရဲတော့ပေ။

"ဟင်းဟင်း..." လျန်ယင် နှင့် ယန်ရွှယ် တို့မှာ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ခိုးရယ်နေကြသည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘာရယ်တာလဲ... မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း များများ သောက်ကြ... အဖုန်း ပြောတာ ကြားတယ်... မင်းတို့လည်း ကိုယ်ဝန် ရှိနေပြီဆို" ပြောရင်းနှင့် ဝမ်းသာအားရဖြင့် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကိုပါ ကြက်ပေါင်းရည် နှစ်ပန်းကန် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... ရယ်ဦးလေ" ဟယ်မင်ယီ က သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာသော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အဟမ်း အဟမ်း... သားရေ... လာ... ဒီနေ့ သတင်းကောင်း သုံးခု ဆက်တိုက် ကြားရလို့ အဖေတို့ သားအဖ နှစ်ယောက် အရက်လေး ဘာလေး သောက်ရအောင်" ဆွန်ဖုန်း ၏ အဖေက ယနေ့ မိသားစု စုံညီ တွေ့ရသဖြင့် အရက်သောက်ရန် အကြံပြုလိုက်သည်။ ကြည့်ရတာ သူလည်း အရက် မသောက်ရတာ ကြာပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

"အဖေကြီးရယ်... ဒီနေ့ မိသားစု စုံလို့ မင်းကို ချွင်းချက် အနေနဲ့ တစ်ခွက် သောက်ခွင့်ပြုမယ်... ဒါပေမယ့် တစ်ခွက်ပဲနော်" ဘေးမှ အမေက ချက်ချင်း စည်းကမ်း သတ်မှတ်လိုက်သည်။

"အရက် တစ်ပုလင်းကို တစ်ခွက်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရမလား... ငါ တစ်ခါတည်း အကုန် မော့သောက်လိုက်မယ်"

"မရဘူး"

"......" သားအဖ နှစ်ယောက် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒုတိယနေ့တွင် ဆွန်ဖုန်း သည် ဟယ်မင်ယီ ကို ခေါ်ကာ ဗန်ကူးဗားရှိ အကြီးဆုံး ဆေးရုံသို့ သွားရောက် တက်ရောက်ခဲ့သည်။ အထူး လူနာခန်း တစ်ခန်း ယူကာ ဆေးရုံတွင် ရက်အနည်းငယ် စစ်ဆေး ကုသမှု ခံယူပြီးနောက် ခွဲစိတ် မွေးဖွားရန် စီစဉ်ထားသည်။

သုံးရက် အကြာတွင် ခွဲစိတ် မွေးဖွားမှု စတင်တော့သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် ဟယ်မင်ယီ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပြီး ဆွန်ဖုန်း ၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားကာ မလွှတ်ပေးပေ။

ဆွန်ဖုန်း က ဟယ်မင်ယီ ၏ ဆံပင်များကို သပ်ပေးကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မကြောက်နဲ့နော်... အရာအားလုံး ကိုယ် အတူတူ ရှိနေပေးမှာပါ... မစိုးရိမ်နဲ့ မကြောက်နဲ့နော်... ကြားလား"

"အင်း... မင်ယီ သိပါပြီ" ဟယ်မင်ယီ က လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ဟယ်မင်ယီ ရဲ့ မိသားစုဝင်လဲ" နိုင်ငံခြားသူ သူနာပြု တစ်ယောက် ဝင်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ပါ" ဆွန်ဖုန်း က လှည့်ကြည့်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

"ခွဲစိတ်မှု မကြာခင် စတော့မှာမို့ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်မှတ်ထိုးပေးပါ" နိုင်ငံခြားသူ သူနာပြု က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဆွန်ဖုန်း လည်း အလျင်အမြန် လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။

"မင်ယီ... ကိုယ် အပြင်ကနေ စောင့်နေမယ်နော်... ကိုယ် မင်ယီ့ကို ချစ်တယ်"

"မင်ယီလည်း ကိုကို့ကို ချစ်တယ်"

မကြာမီ ဟယ်မင်ယီ ၏ ခွဲစိတ်မှု စတင်တော့သည်။

ခွဲစိတ်ခန်း အပြင်ဘက်တွင် ဆွန်ဖုန်း တို့ မိသားစု တစ်စုလုံး သတင်းကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ဆွန်ဖုန်း ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများလည်း ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ဟယ်မင်ယီ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သလို၊ သူ အဖေ ဖြစ်တော့မည်ကိုလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ထိုနေရာတွင် ဆွန်ဖုန်း ပြီးလျှင် အစိုးရိမ်ဆုံးသူမှာ ဆွန်ဖုန်း ၏ အမေပင် ဖြစ်သည်။

"အမေကြီးရယ်... ဟိုလျှောက် ဒီလျှောက် လုပ်မနေပါနဲ့... ကျုပ် မျက်စိနောက်လာပြီ" ဆွန်ဖုန်း ၏ အဖေက အမေ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေပြီး ခွဲစိတ်ခန်း တံခါးဝသို့ သွားကာ အထဲမှ အသံကို နားထောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးကို ပို၍ စိုးရိမ်လာစေသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲ့... ရှင် မစိုးရိမ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ... အခု မွေးနေတာ ရှင့် မြေးဦးလေးနော်... အဲဒါ မမေ့နဲ့" ဆွန်ဖုန်း ၏ အမေက အဖေ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ... ငါ မစိုးရိမ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ... ငါက အပြင်ထုတ် မပြတာပါ"

"ကဲပါ ကဲပါ... ဦးလေးနဲ့ အန်တီ စကားများ မနေကြပါနဲ့... ဆေးရုံမှာ အသံကျယ်ကျယ် မပြောရဘူးလေ" လျန်ယင် က သွားရောက် ဖြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

"ဪ... မေ့သွားလို့... အေးအေးဆေးဆေး နေရမယ်... အေးအေးဆေးဆေး... ကွမ်ရင် မယ်တော်ကြီး... မင်ယီ တို့ သားအမိ ဘေးကင်းပါစေလို့ ကယ်မ စောင့်ရှောက်တော်မူပါ"

ယခုအချိန်တွင် ဆွန်ဖုန်း သည် စင်္ကြံလမ်းရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်ကာ ဖိအားများကို လျှော့ချရန် စီးကရက် တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။ လူ့ဘဝတွင် မိမိ၏ ကလေး မွေးဖွားမည့် အချိန်က အစိုးရိမ်ရဆုံး အချိန် ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"လျှော့သောက်ပါ" ယန်ရွှယ် က ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဆွန်ဖုန်း ၏ လက်ကို ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်းဟင်း... ရပါတယ်... ဒီတစ်လိပ်တည်းပါ" ဆွန်ဖုန်း က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီ ခွဲစိတ်ခန်း တံခါး ပွင့်လာပြီး ဆရာဝန် နှစ်ယောက် ထွက်လာသည်။

"ဆရာဝန်... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ" ဆွန်ဖုန်း က ခွဲစိတ်ခန်း တံခါး ပွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန် လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် မစ္စတာဆွန်... ဇနီးသည်ရော ကလေးရော ကျန်းမာပါတယ်... သားလေးပါ" ဆရာဝန်က ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဆွန်ဖုန်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လှုပ်ရှားနေသော စိတ်များ ငြိမ်ကျသွားလေတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကွမ်ရင် မယ်တော်ကြီး..."

"ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်"

"အခု ဝင်ကြည့်လို့ ရပါပြီ... ဒါပေမယ့် အချိန် အကြာကြီးတော့ မရဘူး... လူနာက အားနည်းနေသေးတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာဝန်"