အခန်း ၂၁၉

အခန်း ၂၁၉ ဒါက တကယ့် အဖြစ်အပျက်လေး တစ်ခုပါ

ညနေ ငါးနာရီကျော် အချိန်လောက်တွင်မှ ဆွန်ဖုန်း သည် သူ၏ ဇာတိရွာထိပ်သို့ ကားမောင်း၍ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရွာထိပ်တွင် ကုန်စုံဆိုင်၊ ဝက်သားသည်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်သည်များ ရှိရုံသာမက ဖျော်ဖြေရေး နေရာလည်း ရှိသေးသည်။ ဖျော်ဖြေရေး ဆိုသည်မှာ ဘာလဲ... မှန်ပါသည်။ ဖဲရိုက်ခြင်း၊ လောင်းကစား လုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယောကျ်ား၊ မိန်းမ၊ အသက်အရွယ်မရွေး... အင်း... ကလေးတွေတော့ မပါဘူးပေါ့။

ဆွန်ဖုန်း တို့၏ ဇိမ်ခံကား အုပ်စုကြီး ရွာထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရွာထိပ် ကုန်စုံဆိုင်မှ ရွာသားများသည် ဖာရာရီကားထဲမှ ဆွန်ဖုန်း ကို မြင်ပြီး လက်ညှိုးထိုးကာ စကားပြောနေကြသည်။

"ဟား... ဒါ ဆရာဆွန် တို့အိမ်က သား ဆွန်ဖုန်း မဟုတ်လား... တစ်နှစ်လောက် မတွေ့ရတာ ဒီကောင်လေး ကြီးပွားနေပြီပဲ... ကြည့်စမ်း... ကားလေး ဘာလေးနဲ့တောင် ပြန်လာတယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယွမ် တစ်သိန်းကျော်လောက်တော့ တန်မှာပေါ့... ခေတ်ရေစီးကြောင်းကို အမီလိုက်နိုင်နေပြီပဲ"

"ဟေ့... ဟေးကျီ ရဲ့ အဖေ... ခင်ဗျား ဒါကိုတော့ နားမလည်ပါဘူး... ဒီကား မော်ဒယ်ကို ကျုပ် သိတယ်... ကျုပ်တို့ အိမ်က ကောင်လေး ပြောဖူးတယ်... ဖာရာရီ ဘာညာ ခေါ်တယ် ထင်တာပဲ... အနည်းဆုံး ယွမ် သန်းချီ ပေးရတယ်လို့ ကြားတယ်... ဈေးကြီးတာတွေဆိုရင် ယွမ် သန်းဆယ်ချီတောင် တန်တယ်တဲ့"

"ဘာ... ဒီလောက်တောင် ဈေးကြီးတာလား... ဒါဆို ဆွန်ဖုန်း ဒီကောင်လေး တော်တော် ချမ်းသာနေပြီပေါ့"

"ဖြစ်နိုင်တယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ဆရာဆွန် ပြောတာ ကြားမိတယ်... သူ့သားက ကုမ္ပဏီ တစ်ခုခု ထောင်ထားတယ် ဆိုပဲ... အဲဒီတုန်းက ကျုပ်က မယုံခဲ့ဘူး... တကယ် ဖြစ်နေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"ဝါး... ကားထဲမှာ ထိုင်နေတာက ရှောင်ဖုန်း ရဲ့ မိန်းမ ထင်တယ်... တကယ် လှတာပဲ... ချီထားတာက သူ့ကလေးပေါ့... ကလေးတောင် ရနေပြီဆိုတော့ မင်္ဂလာ သတင်း နှစ်ထပ်ကွမ်းပဲ"

"ကြည့်ရတာ ငါတို့ လယ်အန်း ရွာရဲ့ အချမ်းသာဆုံး လူစာရင်း အပြောင်းအလဲ ဖြစ်တော့မယ် ထင်တယ်... ဆွန် မိသားစုက ငါတို့ ရွာရဲ့ အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်လာတော့မှာပဲ"

ဆွန်ဖုန်း သည် ရွာသားများ မိမိအကြောင်း ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် ဇာတိမြေ၏ စကားသံကို ကြားရသည်မှာ အလွန် ရင်းနှီး နွေးထွေးနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ဆွန်ဖုန်း ၏ ဇာတိမှာ ကွမ်ရှီး ဘက်တွင် ဖြစ်ပြီး စကားသံမှာ ကွမ်တုံး နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆွန်ဖုန်း ငယ်ငယ်ကတည်းက ကွမ်တုံး သီချင်းများကို နားထောင်ကာ ကြီးပြင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကွမ်တုံး စကားကို အထူးတလည် သင်စရာ မလိုဘဲ ပြောတတ်လေသည်။

"ဦးလေးလောင်ကန်း... ဖဲလာရိုက်ပြန်ပြီလား... ဒီနေ့ ဘယ်လောက် နိုင်လဲ"

ဆွန်ဖုန်း က ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ရွာသားများကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး တာ့ကျုံးဟွာ စီးကရက်များ ဝေပေးလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီးက ဆွန်ဖုန်း ကို ဝိုင်းကာ ဟိုမေးဒီမေး လုပ်နေကြသည်။ ဆွန်ဖုန်း က စီးကရက် နှစ်ဘူး ကုန်အောင် ဝေပေးပြီးနောက် ကားပေါ် ပြန်တက်ကာ အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် မောင်းသွားလေသည်။

"ရှောင်ဖုန်း က တကယ်ကို ကြီးပွားနေတာပဲ... ဝေတဲ့ စီးကရက်ကတောင် တာ့ကျုံးဟွာ တွေချည်းပဲ... အရည်အချင်း ရှိတာပဲ... ဒီနေ့ည သူ့အိမ်ကို သွားလည်ပြီး သူ ကုမ္ပဏီ ဖွင့်ထားတာ ဟုတ်မဟုတ် သွားကြည့်ရမယ်... ဟုတ်တယ် ဆိုရင် ငါ့အိမ်က ကောင်လေးကို သူ့ဆီမှာ သွားလုပ်ခိုင်းရမယ်"

"ဟေ့ လောင်ဝမ်... ပုံမှန်ဆို ခင်ဗျားက သွားလည်လေ့ မရှိပါဘူး... သူများ ကြီးပွားလာတော့မှ ခင်ဗျားက အရင်ဆုံး သွားလည်ဖို့ စဉ်းစားတာပဲ... ဟီး..."

"မကျေနပ်လို့လား... ကျုပ်က ခင်ဗျား သွားမှာကို တားထားတာမှ မဟုတ်တာ"

တကယ်တော့ ကျေးလက်၏ အခြေအနေက ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မြို့သူမြို့သားများထက်ပင် ပို၍... အင်း... ဆင်းရဲလျှင် အထင်သေးတတ်ကြသည်။

မိမိ အိမ်တွင် ပိုက်ဆံမရှိ၊ အရည်အချင်း မရှိသည့် အချိန်ဆိုလျှင် နှစ်သစ်ကူး၌ပင် မည်သူမျှ အိမ်သို့ လာလည်မည် မဟုတ်ဘဲ ချမ်းသာသော အိမ်များဆီသို့သာ သွားလည်ကြမည် ဖြစ်သည်။

အကျိုးအမြတ် မရလျှင်တောင် သူများ ကြီးပွားလာသည့် အကြောင်းကို နားထောင်ရသည်က ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

ရုတ်တရက် မိမိ မိသားစုက အခြေအနေ ကောင်းလာပါက အားလုံးက မိမိ အိမ်သို့ ပြေးလာကာ ရင်းနှီးဟန် ဆောင်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

လူ့သဘာဝ၏ အေးစက်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုများကို ဆွန်ဖုန်း အရွယ်ရောက်ကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။

ပိုက်ဆံ မရှိချိန်တွင် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အထင်သေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကြပြီး တချို့က ကွယ်ရာတွင် အရည်အချင်း မရှိဘူး၊ အလုပ်အကိုင် မကောင်းဘူး၊ ရည်းစားတောင် မရှာနိုင်ဘူး၊ လစာ နည်းတယ် စသဖြင့် အတင်းပြောကြသေးသည်။ အခြေအနေ မကောင်းဘူးဟု ဆိုကြသည်။

မိမိ တစ်နေ့တွင် လူတစ်လုံး သူတစ်လုံး ဖြစ်လာသောအခါ ထိုလူများက မိမိကို ချက်ချင်း မြှောက်ပင့်ကြပြီး ဘယ်လောက်တောင် မိုက်သလဲ ဘာညာဖြင့် သူတို့ ယခင်က အတင်းပြောခဲ့သည်များကို လုံးဝ မေ့သွားကြတော့သည်။

နောက်တစ်ခုက ဆွေမျိုးများ ကြားတွင် ဖြစ်သည်။ အမြဲတမ်း ချမ်းသာသော ဆွေမျိုးက ဆင်းရဲသော ဆွေမျိုးကို အထင်သေးတတ်ကြပြီး တတ်နိုင်လျက်နှင့်တောင် ကူညီချင်စိတ် မရှိကြပေ။

တချို့ဆိုလျှင် ဆင်းရဲသော ဆွေမျိုးက မိမိထက် ချမ်းသာသွားမည်ကိုပင် ကြောက်နေတတ်ပြီး ပုံမှန် အချိန်များတွင် လျစ်လျူရှုထားတတ်ကြသည်။

တစ်နေ့တွင် ဆင်းရဲသော ဆွေမျိုးက ချမ်းသာလာသောအခါ ထိုချမ်းသာသည် ဆိုသော ဆွေမျိုးများက မိမိထံ ရင်းနှီးဟန် လာဆောင်ကြတော့သည်။

ဤအရာများကို ဆွန်ဖုန်း ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

မိဘ နှစ်ပါးလုံးမှာ ကျေးလက် မူလတန်းပြ ဆရာများ ဖြစ်ကြပြီး လစာ မများပေ။

ဆွန်ဖုန်း မူလတန်း တက်စဉ်က မှတ်မှတ်ရရပင် မိဘများမှာ အစားထိုး ဆရာများ အဖြစ် ပင်ပင်ပန်းပန်း၊ ရိုးရိုးသားသားဖြင့် ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်တိုင် စာသင်ခဲ့ရသော်လည်း တစ်လလျှင် လစာ ယွမ် နှစ်ရာကျော်သာ ရရှိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က အလွန် ဆင်းရဲသဖြင့် တစ်ပတ်လုံး နေမှ ဝက်သား တစ်ခါတောင် မစားရပေ။ ဆွန်ဖုန်း ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။ ထိုနှစ်မှာ ၂၀၀၅ ခုနှစ် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်း ဆွန်ဖုန်း အလယ်တန်း ရောက်သောအခါမှ မိဘများ အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လစာက သိပ်မများဘဲ တစ်လလျှင် ယွမ် ခြောက်ရာ၊ ခုနစ်ရာ ခန့်သာ ရရှိခဲ့သည်။ ထိုနှစ်မှာ ၂၀၀၇ ခုနှစ် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ကတည်းက ဆွန်ဖုန်း သိခဲ့သည်။ အရာအားလုံးကို မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးရမည်၊ သူတစ်ပါးက မိမိကို မကူညီနိုင်ပေ။

မိမိကိုယ်ကိုယ် အားကိုး၍သာ လူလုံးသူလုံး ထွက်အောင် ကြိုးစားရမည်၊ အခြေအနေ ကောင်းလျှင် အပြင်ထွက်ကာ အိမ်ဝယ်၊ ကားဝယ်နိုင်မည်၊ အခြေအနေ မကောင်းလျှင်၊ အလုပ် မလုပ်နိုင်တော့လျှင် အိမ်ပြန်၍ လယ်လုပ်ရုံသာ ရှိသည်။

ထိုစကားက အလွန် မှန်ကန်ပေသည်- လူတစ်ယောက် ပိုက်ဆံ မရှိချိန်တွင် မည်သူကမျှ အထင်မကြီးပေ။

ဆွန်ဖုန်း သည် အမှတ်တရများ အပြည့်ဖြင့် အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် မိဘများက အိမ်ရှေ့မှနေ၍ ဆွန်ဖုန်း တို့ကို စောင့်မျှော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ယခင်က အုတ်ကြွပ်မိုး အိမ်ဟောင်းလေး မရှိတော့ဘဲ သုံးထပ် တိုက်အိမ်လေး တစ်လုံးကို ဆောက်လုပ်ထားရာ ရွာ၏ အထင်ကရ အဆောက်အအုံ တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

အမေ ပြောပြချက် အရ ပြီးခဲ့သော အကြိမ်က ဆွန်ဖုန်း ပေးခဲ့သော ယွမ် သန်းသုံးဆယ် ဖြင့် ဆောက်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အကြမ်းဖျင်း ယွမ် တစ်သန်းကျော် ကုန်ကျခဲ့ကာ အလှဆင်ခြင်း၊ ပရိဘောဂများ အပါအဝင် အားလုံး အပြီးအစီး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။

"ငါက မင်းတို့ လမ်းမှာ ကားပိတ်နေမယ်လို့ တွေးနေတာ... တော်သေးတာပေါ့ မိုးမချုပ်သေးလို့... ဒီအဘွားကြီးက ဟင်းတွေ ချက်ထားတော့မလို့တဲ့... ငါ တားထားလိုက်လို့ တော်သေးတာပေါ့... မဟုတ်ရင် ဟင်းတွေတောင် အေးစက်ကုန်ပြီး မင်းတို့ကို စောင့်လို့ ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဆွန်ဖုန်း ၏ အဖေက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လျှောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"အမယ်လေး... ငါ့ မြေးလေး... လာ... အဘွားကို ပေးချီ... မတွေ့ရတာ တစ်လနီးပါး ရှိနေပြီ"

အမေက ရောက်ရောက်ချင်းပင် ဟယ်မင်ယီ ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဆွန်ရွှိုက် ကို ဝမ်းသာအားရဖြင့် ယူချီလိုက်လေသည်။

"အန်ကယ်နဲ့ အန်တီ မင်္ဂလာပါ"

ယန်ရွှယ်၊ စူးမေး နှင့် လျန်ယင် တို့က ကားပေါ်မှ ဆင်းသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ လူကြီး နှစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"အို... သမီးတို့ သုံးယောက်လည်း လာကြတာပဲ... လာ လာ လာ... အထဲ အရင် ဝင်ကြတာပေါ့"

"ဒီနှစ်ယောက်က ဆွန်ဖုန်း ရဲ့ မိဘတွေ ဖြစ်မယ်... ကျွန်တော်တို့က ဝူမုန်ရှင်း ရဲ့ မိဘတွေပါ... ဒီနှစ် ခင်ဗျားတို့ကို လာ အနှောင့်အယှက် ပေးမိတာ အားနာလိုက်တာဗျာ"

ဝူမုန်ရှင်း ၏ မိဘများက အလွန် ဖော်ရွေစွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံက ဘယ်ကနေ သတင်းရလိုက်သည် မသိ၊ ယန်ရွှယ် နှင့် လျန်ယင် တို့ ကိုယ်ဝန် ရှိနေကြောင်း သိသွားကြသည်။

သူတို့က ဆွန်ဖုန်း နှင့် ဝူမုန်ရှင်း တို့ကို ပေးစားရန် အစောကတည်းက စိတ်ကူးရှိနေခဲ့ပြီး ယခု ဆွန်ဖုန်း ၏ မိဘများကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ရင်းနှီးအောင် လုပ်ကြတော့သည်။

"အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး... အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး... လူများတော့ ပိုစည်ကားတာပေါ့... လာ... ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အထဲ ဝင်ကြရအောင်... အပြင်မှာ ချမ်းတယ်"

မိဘများက ဖော်ရွေစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ကြသည်။

လူအုပ်ကြီး အထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်များ ချကာ စကားစမြည် ပြောကြလေသည်။ ဆွန်ဖုန်း ၏ အမေ နှင့် အမျိုးသမီး တစ်အုပ်က မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ ဟင်းချက်ကြပြီး အလွန် အဆင်ပြေနေကြသည်။

ဆွန်ဖုန်း ၏ အမေ၊ ဝူမုန်ရှင်း ၏ အမေ နှင့် ယောက္ခမကြီး၏ ဇနီး တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ယောက္ခမကြီးကတော့ ဆွန်ဖုန်း၏ အဖေကို ဆွဲကာ စစ်တုရင် သွားထိုးနေလေသည်။

ကျန်သည့် သူများမှာ လူငယ်များသာ ဖြစ်သည်။ အင်း... အလွန် ရင်းနှီးနေကြသော လူငယ်များ ဖြစ်သည်။

လူတစ်အုပ်လုံး ဆွန်ရွှိုက် ဆိုသော ကလေးလေးကို ဝိုင်း၍ ချော့မြှူနေကြသည်။

ခဏ ကစားပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်း သည် မိန်းကလေးများကို ခေါ်ကာ အခန်း သွားရွေးခိုင်းလေသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သုံးထပ် တိုက်အိမ်လေးက အတော်လေး ကြီးမားသဖြင့် အခန်းများ လုံလုံလောက်လောက် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ညစာ စားကြလေသည်။ ထမင်းစား၍ တစ်ဝက်ခန့် အရောက်တွင် ရွာထဲမှ လူများ အိမ်သို့ လာလည်ကြသဖြင့် နှစ်ဖက်လုံး အနည်းငယ် အနေခက်သွားကြသည်။

ထမင်းစားပြီးချိန်တွင် ရွာထဲမှ လူဆယ်ယောက်ကျော်ခန့် ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက ဆွန်ဖုန်း ကို ဟိုမေးဒီမေး လုပ်နေကြသည်။

ဆွန်ဖုန်း က အလှလေး တစ်အုပ်ကို ခေါ်ကာ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက အံ့ဩသွားကြပြီး ဆွန်ဖုန်း ၏ ကျောင်းသူ သူငယ်ချင်းများဟုသာ ထင်နေကြသည်။ ဆွန်ဖုန်း ၏ မိန်းမများ မှန်း သူတို့ မသိကြပေ။