အခန်း ၂၃၇

အခန်း ၂၃၇ - မူလဇစ်မြစ်

"ရေနက်ပိုင်း ဉာဏ်ရည်တု စက်ရုံရဲ့ ရှာဖွေထောက်လှမ်းရေး စနစ်ကိုတောင် နှောင့်ယှက်နိုင်တယ်ဆိုတော့ ဒီစက်ကွင်းက သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူးပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ပင်လယ်ကြမ်းပြင်၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ရှေ့ရှိ ကယ်ဆယ်ရေး သင်္ဘောများနှင့် တစ်ကီလိုမီတာပင် မဝေးတော့ပေ။

"အသံလက်ထောက်... ဒီစက်ကွင်းက ဘယ်လို ဖြစ်ပေါ်လာတာလဲ ဆိုတာကိုရော ထောက်လှမ်းလို့ ရမလား... ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ အခြေအနေ အတိအကျကိုရော သိနိုင်မလား..."

"သခင်... အခုလောလောဆယ်တော့ ဘာမှ မသိရသေးဘူး... ခုနက ဒီပတ်ဝန်းကျင်က ပထဝီဝင် အနေအထားနဲ့ ပင်လယ်ကြမ်းပြင် အောက်ကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ... ထူးခြားတဲ့ ဘူမိဗေဒဆိုင်ရာ အနေအထား ဘာမှ မတွေ့ရဘူး... ဆိုလိုတာက ဒီစက်ကွင်းဟာ သဘာဝ မြေအောက် အနေအထားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတာ မဟုတ်ဘူး... တစ်စုံတစ်ခုကနေ ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ စက်ကွင်း ဖြစ်ဖို့ များတယ်..."

အသံလက်ထောက်က အစီရင်ခံသည်။

"အော်... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ဒါဆိုရင် ဘာမြူဒါတြိဂံမှာ တကယ်ပဲ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေတာများလား..."

ဆွန်ဖုန်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် အထင်တော့ ဒီထူးဆန်းတဲ့ စက်ကွင်းက ဘာမြူဒါတြိဂံ ပင်လယ်ပြင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတာ မဟုတ်လောက်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ အခု ရောက်နေတဲ့ နေရာ တစ်ဝိုက်မှာပဲ ရှိနေတာ ဖြစ်မယ်... ဒီစက်ကွင်းရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု အတိုင်းအတာ အတိအကျကိုတော့ မသိရပေမယ့် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် အထက် မီတာ ၅၀၀ အထိတော့ ရောက်တယ်... ဆိုလိုတာက လေထုထဲ မီတာ ၅၀၀ အမြင့်မှာရှိတဲ့ အရာတွေ အားလုံးက ဒီစက်ကွင်းရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ခံရမှာပဲ..."

"ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကို သွားပြီး လေ့လာကြည့်ကြရအောင်... ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေမှတော့ သွားမစူးစမ်းရင် ဒီခရီးစဉ်က အလကား ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

အစပိုင်းက ဤကိစ္စကို သိပ်စိတ်မဝင်စားခဲ့သော ဆွန်ဖုန်းသည် ယခုအခြေအနေကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ဘာမြူဒါတြိဂံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံရဲ့ အကာအကွယ် ရှိနေတော့ ဘာအန္တရာယ်မှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

အသံလက်ထောက်ကလည်း သဘောတူလိုက်သည်။

"စစ်ဆေးချက်တွေအရ ဒီစက်ကွင်းရဲ့ ဗဟိုချက်က ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေဖို့ များတယ်... ရှေ့ကို တိုးလေလေ စက်ကွင်းရဲ့ အနှောင့်အယှက်က ပိုပြင်းထန်လာလေလေပဲ... ကျွန်တော်တို့ အဲဒီကို သွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရတယ်..."

"ကောင်းပြီ... သွားကြတာပေါ့..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံကို ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားလိုက်သည်။ ထောက်လှမ်းရေး စနစ်ကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ထားသကဲ့သို့ မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အသင့်ဖြစ်စေရန် လက်နက်စနစ်ကိုလည်း အသင့်အနေအထား ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။

ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံသည် တစ်နာရီလျှင် ကီလိုမီတာ ၆၀ ခန့် အမြန်နှုန်းဖြင့်သာ သွားနေသည်။

ရှေ့သို့ တိုးလေလေ အသံလက်ထောက် ပြောသကဲ့သို့ပင် စက်ကွင်း၏ ဖိအားနှင့် အနှောင့်အယှက်များက ပို၍ ပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ ကနဦးက ကီလိုမီတာ ၂၀ အထိ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သော ထောက်လှမ်းရေး စနစ်သည် ယခုအခါ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာသည်ကို မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆွန်ဖုန်း မြင်တွေ့နေရသည်။

စတင် ထွက်ခွာလာချိန်မှ ယခုအထိ အကွာအဝေး ၅ ကီလိုမီတာခန့် လျော့ကျသွားပြီး ယခုအခါ ကီလိုမီတာ ၁၅ ခန့်သာ ရှာဖွေနိုင်တော့သည်။

"သခင်... ကျွန်တော်တို့ စက်ကွင်းရဲ့ မူလဇစ်မြစ်နဲ့ တဖြည်းဖြည်း နီးလာပြီ ထင်တယ်... ရှာဖွေနိုင်စွမ်းတွေ ဆက်တိုက် ကျဆင်းနေတုန်းပဲ..."

"သိပြီ... ရှေ့မှာ ဘာတွေ ရှိနေမလဲ ဆိုတာကို ငါ အရမ်း သိချင်နေပြီ..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ရှေ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ အသံလက်ထောက်ပင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ၍ မရနိုင်သော အရာဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှ အရာများ ဟုတ်ရဲ့လားဟု သူ တွေးနေမိသည်။

ထိုသို့ဖြင့် နောက်ထပ် ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ခန့် ဆက်လက် ရေငုပ်သွားပြီးနောက် ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံ၏ ထောက်လှမ်းရေး စနစ်မှာ ၅ ကီလိုမီတာ ပတ်လည်ကိုသာ လွှမ်းခြုံနိုင်တော့သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မူလက ကီလိုမီတာ ၃၅၀ အထိ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ရာမှ ယခု ၅ ကီလိုမီတာသာ ကျန်တော့သည်ကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။

"ဒါ ဘာစက်ကွင်းကြီးလဲ... ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာ..."

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဒေတာ အချက်အလက်များကို ကြည့်ရင်း ဆွန်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် လေးနက်သော ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"အို... ရှေ့မှာ တွင်းနက်ကြီး တစ်ခု ရှိနေတယ်..."

ထိုစဉ် အသံလက်ထောက်က သတိပေးလိုက်သည်။

အသံလက်ထောက်၏ စကားကြောင့် ဆွန်ဖုန်း ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မီတာ တစ်ထောင်ကျော် အကွာတွင် အောက်ခြေမမြင်ရသည့် ဧရာမ တွင်းနက်ကြီး တစ်ခုကို တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် ရေအနက် မီတာ ၈၀၀၀ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာတွေ ထူးခြားသေးလဲ..."

"ဒီစက်ကွင်းက အဲဒီ တွင်းနက်ကြီးထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတာလို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်..."

အသံလက်ထောက်က သေချာသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း သွားကြည့်ကြတာပေါ့..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ ထိုတွင်းနက်ကြီးမှာ ၁ ကီလိုမီတာခန့် ကျယ်ဝန်းပုံရသည်။ အနက်ကိုမူ ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံကပင် ထောက်လှမ်း၍ မရနိုင်ပေ။

ယခုအခါ ၄ ကီလိုမီတာ ပတ်လည်ကိုသာ ရှာဖွေနိုင်တော့သော်လည်း ဤသို့ ထောက်လှမ်းမရခြင်းမှာ ဆွန်ဖုန်းနှင့် အသံလက်ထောက်အတွက် အနည်းငယ် အံ့ဩစရာ ဖြစ်နေသည်။

မကြာမီပင် ဆွန်ဖုန်းသည် ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံဖြင့် ထိုတွင်းနက်ကြီး၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ တွင်းနက်ကြီးမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အမှောင်ထုကသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။ မီးမောင်းများ ထိုးကြည့်သော်လည်းကောင်း၊ စကင်ဖတ်စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်းကောင်း အောက်ခြေတွင် မည်မျှ နက်သည်၊ မည်သည့်အရာများ ရှိနေသည်ကို လုံးဝ မသိနိုင်ပေ။

"ဆင်းမယ်..."

ယခုအခါ ဆွန်ဖုန်း၏ အာရုံကြောများ အလွန် တင်းမာနေပြီး ဤကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အခြေအနေမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံ ဖြည်းညင်းစွာ အောက်သို့ ဆင်းသွားလေလေ၊ ဖိအားများ ပိုမို ကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်ကြောင်း ဆွန်ဖုန်း ခံစားရသည်။ ထောက်လှမ်းရေး စနစ်မှာလည်း အလွန် လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာနေသည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံ၏ ရွေ့လျားနိုင်စွမ်းနှင့် လက်နက်စနစ်များမှာ ထိခိုက်မှု မရှိသေးပေ။ ဤသည်မှာလည်း ဆွန်ဖုန်း ဆက်လက် ဆင်းသက်ရဲသည့် အကြောင်းရင်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် မြင်နိုင်စွမ်းမှာ မီတာ ၅၀၀ အောက်သို့ပင် လျော့ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံ၏ အာရုံခံစားမှု အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ဆွန်ဖုန်း ခံစားနေရသည်။

အောက်သို့ ရောက်လေလေ ဤပင်လယ်အောက် တွင်းနက်ကြီးမှာ ပိုမို ကျဉ်းမြောင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ဆွန်ဖုန်းသည် အောက်သို့ မီတာ ၁၀၀၀ ခန့် ဆင်းသက်မိချိန်တွင် တွင်း၏ အကျယ်မှာ ၁.၅ ကီလိုမီတာခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

တွင်းနက်ကြီး၏ ကျောက်သား နံရံများတစ်ဝိုက်တွင် မည်သည့် သက်ရှိသတ္တဝါ၊ အပင် မျိုးကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပြီး ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံ၏ အင်ဂျင်သံနှင့် ဆွန်ဖုန်း၏ နှလုံးခုန်သံကိုသာ ကြားနေရသည်။

အသံလက်ထောက်မှာလည်း စကားမပြောတော့ဘဲ ထောက်လှမ်းရေး စနစ်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။ ဆွန်ဖုန်းကလည်း ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့် အဖြစ်အပျက်မှ မကြုံရဘဲ မီတာ ၃၀၀၀ အထိ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ပင်လယ်အောက် တွင်းနက်ကြီးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် ဖြောင့်တန်းနေသည့် တွင်းပေါက်ငယ် တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မြေအောက်ဗဟိုချက်သို့ တိုက်ရိုက် ဖောက်ဆင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်မျှ နက်ရှိုင်းသည်ကို မသိနိုင်ဘဲ အမှောင်ထုကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ဤတွင်းပေါက်ငယ်၏ အကျယ်မှာ ၁၀ မီတာခန့်သာ ရှိသဖြင့် အလွန် ကျဉ်းမြောင်းလှသည်။ သို့သော် ရေငုပ်စစ်ဝတ်စုံ ဝင်ရောက်ရန်နှင့် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားရန်အတွက်မူ ပြဿနာ မရှိပေ။

"အောက်မှာ ဘာတွေ ရှိနေမလဲ... အသံလက်ထောက်... ဒီအမည်မသိ စက်ကွင်းက ဒီတွင်းထဲကနေ ထွက်လာတာ သေချာရဲ့လား..."

ဆွန်ဖုန်းသည် တွင်းဝအထက်တွင် ရပ်တန့်ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် တွင်းပေါက်ကို ကြည့်ရင်း အသံလက်ထောက်အား မေးလိုက်သည်။

"လက်ရှိ ထောက်လှမ်းရရှိတဲ့ အချက်အလက်တွေအရ ဒီစက်ကွင်းဟာ တွင်းအောက်ခြေကနေ ထွက်ပေါ်လာတာ သေချာသလောက် ရှိပါတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရှာဖွေနိုင်စွမ်းက အခု မီတာ ၃၀၀၀ ပတ်လည်ကိုပဲ လွှမ်းခြုံနိုင်တော့လို့ပါပဲ..."

အသံလက်ထောက်က ဖြေသည်။

"မီတာ ၃၀၀၀ ပဲ ကျန်တော့တာလား..."

ဆွန်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဤအမည်မသိ စက်ကွင်း၏ အနှောင့်အယှက်ပေးနိုင်စွမ်းမှာ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။

"ဒီတွင်းအောက်ခြေမှာ ဘာတွေများ ရှိနေမလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ အောက်သို့ ဆက်ဆင်းသွားပါက မမျှော်လင့်ထားသော အန္တရာယ် တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်ဟု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုလို ခံစားနေရသည်။ နိမိတ်မကောင်းသည့် ခံစားချက်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။