အခန်း ၂၄၄

အခန်း ၂၄၄ - ဝက်တစ်ကောင်ရဲ့ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆဲဆိုခြင်း

ထိုနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင်ပင် ဝါတာနာဘေးတာရိုသည် အီချွမ်စွမ်းအင်ကုမ္ပဏီ ဌာနချုပ်သို့ ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ သူ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရသည့် X စုပ်ယူပစ္စည်း၏ အံ့မခန်း စမ်းသပ်မှု ရလဒ်များကို အသေးစိတ် အစီရင်ခံလိုက်သည်။

တိကျသေချာသော အချက်အလက်များကို ရရှိသွားချိန်တွင်တော့ ကုမ္ပဏီ အထက်ပိုင်း တာဝန်ရှိသူများအားလုံး လောဘတက်သွားကြတော့သည်။ ဤစုပ်ယူပစ္စည်းကို မရရအောင် ဝယ်ယူရန် ဝါတာနာဘေးတာရိုအား ပြတ်ပြတ်သားသား အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ဂျင်းထျန်က အထက်လူကြီးများ၏ သဘောထားကို ပြောပြနေသည်။ ထို့နောက် သူက ဆက်၍...

"ဝါတာနာဘေး... အထက်က ထပ်မှာလိုက်သေးတယ်... မင်းသာ အဲဒီ တရုတ်ကောင် ဆွန်ဖုန်းကို ဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့ရင်ပေါ့ကွာ..."

"ဖုန်းရွေ့ သုတေသနဌာနထဲက ပါရမီရှင်တွေ... အထူးသဖြင့် လူစီဆိုတဲ့ ပါရဂူမလေးကို ငါတို့ဆီ ပါလာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းအတွက် ဆုကြေးအကြီးကြီး ရှိတယ်တဲ့... ဒါကြောင့် သေချာ ကြိုးစားစမ်းပါ..."

"စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်..."

ဝါတာနာဘေးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သို့သော် သူ့လေသံတွင် စိုးရိမ်မှုများ စွက်နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဆွန်ဖုန်းကလည်း ငတုံးမှ မဟုတ်တာဗျာ... ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ သုတေသန ပညာရှင်ကို သူက အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးပါ့မလား..."

"ကျွန်တော် စုံစမ်းရသလောက်တော့ အဲဒီ ပါရဂူ လူစီက ဖုန်းရွေ့ သုတေသနဌာနကို ရောက်တာ သိပ်မကြာသေးဘူးတဲ့... အခုဆိုရင် ဆွန်ဖုန်းက သူ့ကို ရတနာတစ်ပါးလို ဆက်ဆံနေလောက်ပြီ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်..."

၂၁ ရာစုတွင် ရှားပါးဆုံးအရာမှာ ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်များပင် ဖြစ်သည်။

အီချွမ်စွမ်းအင်ကုမ္ပဏီ၏ သုတေသနဌာနကို တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပင်လယ်ရေမှ ယူရေနီယမ် ထုတ်ယူရေးအတွက် ပြီးပြည့်စုံသော ခေတ်မီစက်ကိရိယာများ ရှိသည်။ ကြီးမားလှသော ငွေကြေး ထောက်ပံ့မှုများလည်း ရှိသည်။

သူတို့ အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ ပါရဂူလူစီကဲ့သို့သော ရှားပါး သုတေသန ပညာရှင်မျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုလူယုတ်မာ နှစ်ကောင်မှာ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ကြံစည်နေကြသော်လည်း အမှန်တရားကိုတော့ မသိကြပေ။

တကယ်တမ်းတွင် လူစီသည် သူတို့ ထင်ထားသလောက် အစွမ်းထက်သူ တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ဆွန်ဖုန်းက အရသာခံချင်ရုံ သက်သက်ဖြင့် တမင်သက်သက် ဖန်တီးမွေးမြူထားသော 'ပါရမီရှင်' အတုအယောင်လေးသာ ဖြစ်လေသည်။

"အင်း... ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ငါတို့ ဂျပန်နိုင်ငံက လျှပ်စစ်စွမ်းအင်အပေါ် မှီခိုရမှု ပိုပိုပြီး ကြီးမားလာတယ်..." ဂျင်းထျန်က အနည်းငယ် စိတ်အားထက်သန်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"ငါတို့ ဂျပန်က သယံဇာတ ရှားပါးတဲ့ နိုင်ငံလေ... ရေနံ၊ ကျောက်မီးသွေး၊ သဘာဝဓာတ်ငွေ့ အကုန်လုံးကို ပြည်ပကနေ တင်သွင်းနေရတာ... အစိုးရကလည်း ငါတို့လို နျူကလီးယား စွမ်းအင်ကုမ္ပဏီတွေကို ပိုပြီး ကြီးထွားလာစေချင်တယ်... နောင်တစ်ချိန်မှာ လျှပ်စစ်စွမ်းအင် အင်အားကြီး နိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်နေတာ..."

"ဂျင်းထျန်... အခု ငါတို့ရဲ့ နျူကလီးယား စွမ်းအင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်းမှာ အမြဲ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဝါတာနာဘေးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အင်္ဂလန်နဲ့ အမေရိကန်တို့ဆိုတာ အရင်က ငါတို့ဆီကနေတောင် ပညာလာသင်ခဲ့ရတာလေ... ဒါပေမဲ့ အခု ဒီဖုန်းရွေ့ သုတေသနဌာနက တီထွင်လိုက်တဲ့ X စုပ်ယူပစ္စည်းကတော့ ငါတို့ကို တကယ် အံ့ဩသွားစေတာ အမှန်ပဲ..."

"မှန်တယ်... ဒီဆွန်ဖုန်းဆိုတဲ့ ကောင်က တကယ့်ကို အောင်မြင်နေတဲ့ လူငယ် စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ပဲ... အသက်က ၂၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်... သူနဲ့ တစ်ခေါက်လောက် တွေ့ပြီး စကားပြောကြည့်ချင်လိုက်တာ..."

...

နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ...

ဝါတာနာဘေးတာရိုသည် အချောအလှ ဂျပန်လက်ထောက်မလေး သုံးယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆွန်ဖုန်း၏ ဖုန်းရွေ့သုတေသနဌာနသို့ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဆွန်ဖုန်း အစည်းအဝေးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

ဝါတာနာဘေးတာရို ဆိုသည့် မျက်နှာပြောင်တိုက် အဖိုးကြီးက နေရာတွင် ထိုင်နေပြီး ဘေးရှိ ဂျပန်အမျိုးသမီး သုံးယောက်နှင့် အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေသည်။

ဂျပန်လို တတွတ်တွတ် ပြောနေကြရာ ဆွန်ဖုန်း တစ်ခွန်းမှ နားမလည်ပေ။ သို့သော် 'ယာမက်တဲ' ဆိုသည့် တစ်ခွန်းကိုတော့ သူ ကောင်းကောင်း နားလည်လိုက်သည်။

"အာ... မစ္စတာဆွန် ရောက်လာပြီပဲ..."

ဝါတာနာဘေးတာရိုသည် ဆွန်ဖုန်းနှင့် လူစီတို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြောင်တိုက်သော အပြုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆွန်ဖုန်းထံသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ အရိုအသေပေးလျက် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အင်း... ခင်ဗျားတို့ ကုမ္ပဏီ ဌာနချုပ်က ဘယ်လိုပြောလဲ... စျေးပိုပေးဖို့ သဘောတူရဲ့လား..."

ဆွန်ဖုန်းက ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ စုပ်ယူပစ္စည်းက အလွန် ကောင်းမွန်နေသဖြင့် တစ်ဖက်လူ သေချာပေါက် စျေးတိုးပေးမည်ကို သူ ကြိုတင် တွက်ဆထားပြီး ဖြစ်သည်။

"ဟီးဟီး... မစ္စတာဆွန်..."

ဝါတာနာဘေးတာရိုက မျက်နှာချိုသွေးလျက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အထက်ကတော့ စျေးနှုန်းပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မစ္စတာဆွန်နဲ့ သေချာ ပြန်ဆွေးနွေးဖို့ သဘောတူလိုက်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဖက်စလုံး ကျေနပ်နိုင်မယ့် စျေးနှုန်းတစ်ခု ရလာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

"အရမ်းကောင်းတာပေါ့..." ဆွန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဒီတစ်ခေါက် ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လောက်များ ပေးနိုင်မလဲ..."

"အမေရိကန် ဒေါ်လာ သန်း ၁၅၀ ပါ..."

ဝါတာနာဘေးတာရိုသည် သူ၏ တြိဂံပုံ မျက်လုံးလေးများကို မှေးကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "X စုပ်ယူပစ္စည်းရဲ့ နည်းပညာ မူပိုင်ခွင့် တစ်ခုလုံးကို အပြီးအပိုင် ဝယ်ယူချင်တာပါ..."

"ဆိုလိုတာက နောက်ဆိုရင် မစ္စတာဆွန်ရဲ့ ကုမ္ပဏီကတောင် ဒီစုပ်ယူပစ္စည်းကို ထုတ်လုပ်ခွင့် မရှိတော့သလို နည်းပညာကိုလည်း အပြင်ကို ပေါက်ကြားခွင့် မရှိတော့ပါဘူး..."

"ဖူး..."

ဆွန်ဖုန်းထံမှ ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီး ထွက်လာပြီးနောက် "ဟားဟားဟား..." ဟု အော်ဟစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ရယ်မောပြီးနောက် စားပွဲကို 'ဒိုင်း' ခနဲ ဆောင့်ရိုက်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝါတာနာဘေးတာရို၏ နှာခေါင်းကို တိုက်ရိုက် လက်ညှိုးထိုးကာ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ် ဆဲဆိုတော့သည်။

"ဝါတာနာဘေး တာရို... မင်းက ငါ့ကို သူတောင်းစားများ မှတ်နေလား..."

"ဒေါ်လာ သန်း ၁၅၀ လေးနဲ့ မူပိုင်ခွင့် အကုန်လုံးကို သိမ်းချင်တယ် ဟုတ်လား... အကယ်၍ X စုပ်ယူပစ္စည်း ထုတ်လုပ်တဲ့ နည်းပညာ သက်သက်ကိုပဲ ရောင်းရမယ်ဆိုရင် ဒေါ်လာ သန်း ၁၅၀ ဆိုတာကို ငါ ဝမ်းသာအားရ ရောင်းပေးမှာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က သန်း ၁၅၀ တည်းနဲ့ မူပိုင်ခွင့် အားလုံးကို အပြီးအပိုင် ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ... မင်း အခုချက်ချင်း အပြင်ထွက်ပြီး ညာဘက်ကို ကွေ့သွားလိုက်တော့..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော လူစီမှာလည်း ဆွန်ဖုန်း၏ အပြုအမူကြောင့် အလွန် လန့်ဖြန့်သွားသည်။

ဒါက စီးပွားရေး ဆွေးနွေးတာရော ဟုတ်ရဲ့လား။ ရန်ဖြစ်မည့် အနေအထားနှင့် ပိုတူနေသည် မဟုတ်ပါလားဟု သူမ တွေးမိလိုက်သည်။

ဝါတာနာဘေးတာရိုမှာလည်း ဆွန်ဖုန်း၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မှုအောက်တွင် လန့်ဖြန့်သွားခဲ့သည်။

ဤမျှ စိတ်တိုလွယ်သော လူမျိုးနှင့် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက အသာစီး ရနေသည်ကို သူ လက်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲတွင် X စုပ်ယူပစ္စည်း ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

"မစ္စတာဆွန်... စိတ်အေးအေးထားပါ... ဒေါသမထွက်ပါနဲ့..."

ဝါတာနာဘေးတာရိုက မျက်နှာချိုသွေးလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ဆွန်ဖုန်းကို ပြန်ထိုင်ရန်နှင့် ဒေါသဖြေရန် ပြာပြာသလဲ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက သူ၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆဲဆိုနေသော်လည်း သူကတော့ ပြန်မပြောရဲပေ။ ဆွန်ဖုန်းက သူ့အတွက် အရေးပါသူ ဖြစ်နေ၍သာ သည်းခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဝါတာနာဘေးတာရို၏ စိတ်ထဲတွင် ဆဲရေးတိုင်းထွာမှုများ တရစပ် ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

"သန်း ၁၅၀ နဲ့ကတော့ ဆွေးနွေးစရာ အကြောင်းကို မရှိတာ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ငါနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ စောင့်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေ အများကြီး ရှိတယ်... အစက ငါက မင်းတို့ အီချွမ်စွမ်းအင်ကုမ္ပဏီကို တကယ့်ကို စိတ်အားထက်သန်မှု ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ဟွန်း... အခု ကြည့်ရတာ ဘာစိတ်အားထက်သန်မှုမှ မရှိဘူးပဲ..."

အမှန်တကယ်တော့ သူက တမင်တကာ ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲတွင်တော့ ပျော်လွန်း၍ ကနေမိပြီ ဖြစ်သည်။ ဂျပန်ဝက်တွေကို နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆဲရတာက တကယ်ကို အရသာ ရှိလှသည်။

"သန်း ၁၅၀ ဆိုတာ အစမ်း ကမ်းလှမ်းတဲ့ စျေးနှုန်းပါ မစ္စတာဆွန်..."

ဝါတာနာဘေးတာရိုမှာ ငိုချင်လုမတတ် ဖြစ်နေပြီ။ "ကျွန်တော်တို့ ထပ်ပြီး စျေးဆစ်လို့ ရပါသေးတယ်... မစ္စတာဆွန်... ကျွန်တော်တို့ ထိုင်ပြီး သေချာ ပြန်ဆွေးနွေးကြရအောင်လား..."

အကယ်၍ ဒီအရောင်းအဝယ်သာ ပျက်သွားပါက သူ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် အထက်လူကြီးများ၏ တံတွေးနှင့် ပက်ခြင်းကို ခံရမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် ဆွန်ဖုန်းကို အမြန်ဆုံး ချော့မော့ကာ အခြေအနေကို ထိန်းလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီလေ..." ဆွန်ဖုန်းက ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ 'ဖုန်း' ခနဲ ပြန်ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ဒေါ်လာ သန်း ၂၅၀ ပေး... ဒီ X စုပ်ယူပစ္စည်းရဲ့ မူပိုင်ခွင့် အားလုံးကို မင်းတို့ကို ရောင်းပေးမယ်..."

ပြောရင်းဆိုရင်း ဒါချုံဟွာ စီးကရက် တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဘေးတွင် ရှိနေသော လူစီက အကင်းပါးစွာဖြင့် မီးခြစ်ကို အမြန်ထုတ်ကာ ဆွန်ဖုန်းကို မီးညှိပေးလိုက်သည်။

"ချလတ်..."

မီးခြစ်ခြစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းက စီးကရက်ကို မီးညှိလိုက်သည်။

မီးခိုးငွေ့များကို ရှည်လျားစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေသော ဝါတာနာဘေးတာရိုကို စူးစိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

"ဘာ... ဒေါ်လာ သန်း ၂၅၀ တောင်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝါတာနာဘေးတာရိုမှာ ခုနလေးတင်မှ ထိုင်လိုက်ရုံရှိသေးသော်လည်း ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ပြန်လွင့်စင် ထလာသည်။

"ဒီစျေးက အရမ်းကို မြင့်လွန်းနေပြီ... မဖြစ်ဘူး... မဖြစ်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ဒေါ်လာ သန်း ၂၅၀ တောင်တဲ့လား။ တရုတ်ယွမ်ငွေ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဤစျေးနှုန်းကို သူ လက်မခံနိုင်ရုံသာမက ဌာနချုပ်ကပါ လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အရမ်းကို မြင့်လွန်းလှသည်။

"သန်း ၂၅၀ ကိုများ များတယ်လို့ ထင်နေသေးတာလား..."

ဆွန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

"အစက ငါက သန်း ၃၀၀ တောင် ခေါ်မလို့ စဉ်းစားထားတာ... မင်းတို့က ဒီလောက် မွဲနေပြီး မဝယ်နိုင်ဘူး ဆိုမှတော့ တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ... အခုတော့ တကယ်ပဲ အပြင်ထွက်ပြီး ညာဘက်ကို ကွေ့သွားလိုက်တော့..."

ဝါတာနာဘေးတာရို၏ နဖူးတွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာတော့သည်။

မျက်စိရှေ့ရှိ ဤတရုတ်လူမျိုးမှာ တကယ်ကို အကွက်မြင်လွန်းလှသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါက အတင်းအကျပ် ရောင်းချနေတာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ။

အကယ်၍ သူ့လက်ထဲတွင် သေနတ်သာ ရှိပါက ဆွန်ဖုန်းကို တစ်ချက်တည်း ပစ်သတ်လိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။

ဒီလောက် အနိုင်ကျင့်တဲ့ လူမျိုးကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမလဲ။ စျေးမတည့်တာနဲ့ ချက်ချင်းကို အပြင်ထွက်ပြီး ညာကွေ့ခိုင်းနေတော့တာပဲ။ ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်ကတော့ တကယ်ကို ကျိန်စာသင့်နေပြီဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

"မစ္စတာဆွန်... ကျွန်တော်..."

ဝါတာနာဘေးတာရိုက အလောတကြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ကို စကားလေး တစ်ခွန်းလောက် ပြောခွင့် ပြုပါဦး... ကျွန်တော်တို့ သေချာလေး ပြန်ဆွေးနွေးကြရအောင်ပါ…”