အခန်း ၈၄
Vol. 9 Ch. 84
အခန်း (၈၄)
ချန်မေ့လန်၏ စိတ်အာရုံများ စုစည်းသွားကာ ချက်ချင်းပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“သူမ ဘာလုပ်နေလို့လဲ”
ရှောင်ဝမ်က နှုတ်ခမ်းစူကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောပြလေသည်။
“သူမက လူတွေကို အဲယားကွန်းကြီးတွေနဲ့ ကာလာတီဗီကြီးတွေ အိမ်ထဲကို သယ်ခိုင်းနေတာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်လုံးဝသဘောမကျတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့လည်း အတူရှိနေတယ်”
ဗြုန်းစားကြီး ဝင်ရောက်လာသော သတင်းစကားများကြောင့် ချန်မေ့လန်ခမျာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။
“မင်း အတိအကျ ဘာပြောချင်တာလဲ”
ရှောင်ဝမ်က မျက်နှာလွှဲသွားကာ အလိုမကျစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်တော် ဆက်မပြောတော့ဘူး”
ကလေးငယ်၏အတွေးကို ချန်မေ့လန် အလွယ်တကူ ထိုးထွင်းသိမြင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။
“ငါတို့အိမ်အတွက်လည်း ကာလာတီဗီကြီးနဲ့ အဲယားကွန်းကြီး ဝယ်စေချင်လို့မဟုတ်လား”
ရှောင်ဝမ်က နှုတ်ခမ်းကို ထပ်မံစူကာ ခေါင်းခါပြလေသည်။
“အဲဒီပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး”
ချန်မေ့လန်က အံ့သြဟန်ဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ရှောင်ဝမ်၏ လေသံတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နာကြည်းမှုများ ရောယှက်နေသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျိုးရွှယ်ချင်းကလည်း သူ့ကလေးတွေအတွက် အဲဒီပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပေးထားလို့ပဲ”
လတ်တလောတွင် ကျိုးရွှယ်ချင်းမှာ ကြွယ်ဝချမ်းသာလာခဲ့ပြီး ရှောင်ဝမ့်ကို ရှောင်ဖယ်နေခဲ့သော်လည်း ရေခဲသေတ္တာနှင့် တီဗီများကို အိမ်သို့ အစဉ်တစိုက် ဝယ်ယူလာခဲ့ရာ ထိုအရာများကို ရှောင်ဝမ် သေချာပေါက် သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။
မိခင်မေတ္တာကို ငတ်မွတ်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအတွက် ထိုမြင်ကွင်းက မည်မျှ နာကျင်ဖွယ်ကောင်းလိုက်မည်နည်း။
ချန်မေ့လန်က ကလေးငယ်၏ခံစားချက်ကို စမ်းသပ်လိုသဖြင့် တမင်တကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“မင်းက ကျိုးရွှယ်ချင်းရဲ့ကလေး မဟုတ်ဘူးလား”
ဤစကားကြောင့် ရှောင်ဝမ်မှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားကာ မျက်နှာလေးနီရဲလာလေသည်။
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အမေလို့ ခေါ်စေချင်နေပြီးတော့၊ အခုကျမှ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်တော်က ကျိုးရွှယ်ချင်းရဲ့ကလေး ဖြစ်သွားရတာလဲ”
လူကြီးများက နောက်ပြောင်ရသည်ကို သဘောကျတတ်သော်လည်း ကလေးငယ်များကမူ အရာရာကို အလေးအနက်ထားတတ်ကြစမြဲပင်။
ရှောင်ဝမ့်အပေါ်တွင် မိမိကိုယ်၌က များစွာ ကြင်နာယုယမှုမပေးနိုင်ခဲ့ကြောင်း ချန်မေ့လန် နားလည်သဘောပေါက်သွားကာ ကလေးငယ်မှာ သူမအပေါ် အလွန်အမင်း သတိထားနေခဲ့သည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။
သူမ၏ နောက်ပြောင်မှုလေးတစ်ခုကပင် သူ့ကို ဤမျှလောက် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်မဟုတ်လော။
ချန်မေ့လန်က နောင်တရသွားကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သောလေသံဖြင့် ချော့မော့လိုက်လေသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်၊ မင်းက ငါ့သားလေးပါ၊ ဟုတ်ပြီလား”
ရှောင်ဝမ်သည် ရေခဲမုန့်ကို လျက်ရင်း သွက်သွပ်လက်လက် ပြေးထွက်သွားရင်း နောက်လှည့်ကာ အော်ပြောလိုက်၏။
“နောက်ကျသွားပြီ၊ ကျွန်တော်စိတ်ဆိုးသွားပြီ”
စာတိုက်နှင့် ကြေးနန်းရုံးရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်လာစဉ် ရုံးမဆင်းသေးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စုန့်ဟွိုင်ဟွာ၏ ဆေးစစ်ချက်အဖြေများကို ဝင်ရောက်မေးမြန်းသင့်သည်ဟု ချန်မေ့လန် တွေးလိုက်မိသည်။
စာတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် စုန့်ဟွိုင်ဟွာ၏ရုံးခန်းငယ်လေးဆီသို့ မရောက်မီမှာပင် အထဲမှ အချေအတင်ငြင်းခုံနေသော အသံများကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရလေသည်။
“ယောင်းမ၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ အခု ကျွန်မ ယန်ကျောက်နဲ့ ကွာရှင်းလိုက်ပြီဆိုပေမယ့် အရင်က မိသားစုတွေဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်လေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မက အိမ်ဝိုင်းကိုအပေါင်ထားပြီး ချေးငွေယူမှာပါ၊ ငွေလေးနည်းနည်းချေးပေးတာ ဘာများမှားနေလို့လဲ”
ထိုအသံမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ကျိုးရွှယ်ချင်း၏အသံပင် ဖြစ်နေသည်။
အခန်းတွင်း၌ ကျိုးရွှယ်ချင်း တစ်ဦးတည်းသာမဟုတ်ဘဲ လုကျင်းယွီပါ ရောက်ရှိနေသည်ကို အံ့သြဖွယ်ရာ ယတွေ့လိုက်ရ၏။
စုန့်ဟွိုင်ဟွာသည် သူမ၏ရုံးစားပွဲနောက်တွင်ထိုင်လျက် စားပွဲကို လက်ဖြင့်ရိုက်ကာ ခပ်ပြတ်ပြတ် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။
“ရဲဘော်ကျိုးရွှယ်ချင်း၊ ကျွန်မတို့စာတိုက်က အိမ်ရာချေးငွေတွေ ထုတ်ပေးတာမှန်ပေမယ့် ကျေးလက်က အိမ်ဝိုင်းလေးတစ်ခုအတွက် အများဆုံး ယွမ်သုံးထောင်ပဲချေးပေးလို့ရမယ်၊ ရှင်က ယွမ်သုံးသောင်းတောင်းနေတာဆိုတော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး၊ အထက်လူကြီးဆီ သွားပြောရင်တောင် ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်တဲ့ကိစ္စပဲ”
လုကျင်းယွီက အခြေအနေကို ပြေလည်စေရန် အပြုံးမျက်နှာဖြင့် ချိုသာစွာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာ၏။
“ညွှန်ကြားရေးမှူးစုန့်၊ ခင်ဗျားက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်လည်းဖြစ်၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဆွေမျိုးလည်း ဖြစ်နေတာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့အတွက် နည်းလမ်းလေးတစ်ခုလောက် စဉ်းစားမပေးနိုင်ဘူးလား”
စုန့်ဟွိုင်ဟွာက ထိုင်ခုံမှ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ကျွန်မက ညွှန်ကြားရေးမှူး အသေးစားလေးပါ၊ ဘာခေါင်းဆောင်မှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကဲ၊ ကျွန်မ ရုံးဆင်းချိန်ရောက်ပြီ၊ သွားလိုက်ပါဦးမယ်”
အခြေအနေအရ ကျိုးရွှယ်ချင်းမှာ ချေးငွေလာရောက်လျှောက်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စုန့်ဟွိုင်ဟွာကမူ လုံးဝခွင့်ပြုပေးလိုခြင်း မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။
ကျိုးရွှယ်ချင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေကာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မာနရောယှက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ယောင်းမ၊ ဒါက ငွေစကားပြောတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းပါ၊ ဒီနေ့တော့ ရှင်က ကျွန်မကိုအထင်သေးတာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် နောက်တစ်ချိန် ကျွန်မ ပိုက်ဆံတွေအများကြီး ရှာနိုင်တဲ့အခါကျရင် မနာလိုမဖြစ်နဲ့၊ နောင်တလည်းမရနဲ့နော်”
ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာတော့မည့် စုန့်ဟွိုင်ဟွာသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပက်ပက်စက်စက် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။
“ဒါဆိုလည်း ထွက်ပြီး ပိုက်ဆံသွားရှာလေ၊ ဘာလို့ ဒီမှာရပ်ပြီး ငိုယိုနေတာလဲ၊ ဘာလို့ ငါ့ကိုလာတောင်းပန်နေတာလဲ၊ တော်တော်လေးကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ”
ဤမျှလောက် ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ချန်မေ့လန်သည် ဆက်လက်နားထောင်လိုစိတ် မရှိတော့သဖြင့် လှည့်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
အတိတ်ဘဝက လုကျင်းယွီသည်လည်း ချေးငွေရယူခဲ့ဖူးပြီး ကလေးသုံးယောက်ကို စာတိုက်သို့ခေါ်ဆောင်ကာ စုန့်ဟွိုင်ဟွာထံတွင် ချေးငွေရရှိရေးအတွက် သူမကိုယ်တိုင်ပင် တောင်းပန်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်က လုကျင်းယွီ၏ အိမ်ရာပြုပြင်မွမ်းမံရေး ကုမ္ပဏီမှာ အခြေခံအုတ်မြစ် ခိုင်မာနေပြီဖြစ်ကာ အလုပ်သမား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာနှင့်အတူ စီမံကိန်းကြီးများစွာကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်နေပေ၏။
ယခုမူ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် လုကျင်းယွီ၏ ဓနဥစ္စာကြွယ်ဝမှုလမ်းကြောင်းကို ထပ်မံဖန်တီးလိုနေကာ ပိုမိုစောစီးစွာ ချမ်းသာကြွယ်ဝရန် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားစွာ ထားရှိနေခဲ့၏။
သို့ရာတွင် သူမ၏ခြေလှမ်းများမှာ ကြီးမားလွန်းနေကာ မကြာမီတွင် အကွဲကွဲအပြားပြားဖြစ်သွားတော့မည့် အန္တရာယ်ရှိနေသည်မှာ နေလိုလလို ထင်ရှားလှပေသည်။
သူမ၏ရည်မှန်းချက်များက လက်တွေ့အခြေအနေထက် များစွာကျော်လွန်နေခဲ့သည်မဟုတ်လော။ ယခုလည်း ဤချေးငွေကို ရယူရန် သူမ ကျရှုံးခဲ့ရပြီမဟုတ်လော။
သို့သော် ထိုအရာများက အရေးမကြီးလှပေ။ ချန်မေ့လန်၏ ခံယူချက်မှာမူ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသော်ငြား ငွေကြေးရှာဖွေမည်ဆိုပါက ခိုင်မာတည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့်သာ တဖြည်းဖြည်းတက်လှမ်းသင့်သည်ဟု ခံယူထားလေသည်။
ငွေကြေးဆိုသည်မှာ အချိန်မရွေး ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ယွမ်ယွမ်ပင်။
ငွေကြေးနှင့် ယွမ်ယွမ် နှစ်ခုအနက်မှ တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရမည်ဆိုပါက သူမသည် ငွေကြေးကိုစွန့်လွှတ်ကာ ယွမ်ယွမ်နှင့်အတူ နေထိုင်ရမည့်ဘဝကိုသာ ရွေးချယ်မည်မှာ အသေအချာပင်။
အလုပ်ဆင်းလာသော စုန့်ဟွိုင်ဟွာသည် အရှေ့မှ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်သွားနေသော ချန်မေ့လန်အား မီအောင်လိုက်ရင်း အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။
“မေ့လန်၊ ဖြည်းဖြည်းသွားပါဦး၊ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန်လျှောက်နေရတာလဲ”
ချန်မေ့လန် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ ဂရုတစိုက် မေးမြန်းလိုက်၏။
“ယောင်းမ၊ ဆေးစစ်ချက်အဖြေတွေ ဘယ်လိုနေလဲ”
စုန့်ဟွိုင်ဟွာက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်၊ ယန်ကျောက်က အလကားနေရင်း ပြဿနာကြီးကျယ် လုပ်နေတာပါ၊ ငါ့မှာ ကိုယ်ဝန်မှမရှိတာ”
ပုံမှန်အားဖြင့် အခြားသူများ၏ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမပြုသင့်သော်လည်း အတိတ်ဘဝက စုန့်ဟွိုင်ဟွာသည် ရေတွင်းထဲခုန်ချကာ ဘဝအား အဆုံးစီရင်ခဲ့ရသည်ကို ချန်မေ့လန် ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေခဲ့သည်။
သူမ၏ သေဆုံးမှုမှာ ကာလသားရောဂါကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ချန်မေ့လန်က တိတ်တဆိတ်ကောက်ချက်ချထားခဲ့သဖြင့် စိတ်ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ သတိပေးစကား ဆိုလိုက်တော့သည်။
“ယောင်းမက ယန်ကျောက်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်တာဖြစ်နိုင်တယ်၊ ယောင်းမရဲ့ခင်ပွန်းက ပြည့်တန်ဆာတွေနဲ့ သွားရှုပ်နေတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ...”
ရဲအရာရှိတစ်ဦး ပြည့်တန်ဆာများနှင့် ရှုပ်ပွေနေခြင်းကို ရဲတပ်ဖွဲ့အနေဖြင့် လူသိရှင်ကြားကြေညာမည်မဟုတ်ဘဲ အတွင်းရေးအနေဖြင့်သာ ဖြေရှင်းကြမည်ဖြစ်သော်လည်း စုန့်ဟွိုင်ဟွာအနေဖြင့် ဤကိစ္စကို မဖြစ်မနေသိထားသင့်သည်ဟု ချန်မေ့လန် ယူဆထား၏။
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုန့်ဟွိုင်ဟွာသည် နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ အချိန်အတန်ကြာ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ကာ ဝမ်းနည်းစွာ ဆိုလေသည်။
“တကယ်တော့ ငါလည်း သံသယဖြစ်နေတာ ကြာပြီ၊ အခုကစပြီး သူနဲ့အတူမအိပ်တော့ဘူး၊ ဒါဆို ပြေလည်သွားမှာပါနော်”
ချန်မေ့လန်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
“ဒါဆို ဘာလို့ မကွာရှင်းလိုက်တာလဲ”
သူမ မည်သို့ရှင်းပြရမည်နည်း။ ဖောက်ပြန်တတ်သော အကျင့်ဆိုးတစ်ခုမှလွဲ၍ ယန်ပင်းသည် အိမ်တွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော ခင်ပွန်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။
အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးရန် ဝန်မလေးသကဲ့သို့ ကလေးများအပေါ်တွင်လည်း ကြင်နာတတ်ကာ သူတို့၏အိမ်စာများကိုပင် ကူညီသင်ကြားပေးလေ့ရှိသည်။
ထို့အပြင် ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားပါက ငွေကြေးများစွာ ရှာဖွေနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း အမြဲတစေ ကတိပေးတတ်သေး၏။ ဤသို့သောအခြေအနေတွင် စုန့်ဟွိုင်ဟွာအနေဖြင့် မည်သို့ ပြုမူသင့်သနည်း။
ပြည့်တန်ဆာများနှင့် ရှုပ်ပွေရုံမျှဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ကွာရှင်းပြတ်စဲလိုက်ရတော့မည်လော။
စုန့်ဟွိုင်ဟွာသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်ကာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။