အခန်း ၈၅
Vol. 9 Ch. 85
အခန်း (၈၅)
“မေ့လန်၊ ငါ တော်တော်လေး နောင်တရနေတာ၊ အဲဒီ ငွေတိုက်စာချုပ်တွေကို စောစောစီးစီး ရောင်းပစ်လိုက်မိတော့ အမြတ်နည်းနည်းလေးပဲ ရလိုက်တယ်၊
နောက်တစ်ခါ ငွေတိုက်စာချုပ်ကောင်းကောင်းတွေ ထွက်လာရင် ငါ့ကိုပြောဖို့မမေ့နဲ့နော်၊ ငါတို့ အတူတူဝယ်ကြတာပေါ့”
အမှန်တကယ်လည်း သူမသည် စောစောစီးစီး ရောင်းချခဲ့မိသဖြင့် ယခုအခါတွင် အလွန်နောင်တရနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
လူသားတို့၏ လောဘကား အဆုံးအစမရှိတတ်ပေ။ ရောင့်ရဲတင်းတိမ်မှုဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော အခိုက်အတန့်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။
ရှောင်ဝမ်သည် ချန်မေ့လန်ထက် လျှင်မြန်စွာပြေးလာခဲ့ရာ အိမ်သို့ပင် ကြိုတင်ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ချန်မေ့လန် အိမ်ထဲသို့ခြေချလိုက်သည်နှင့် ယွမ်ယွမ်နှင့် နင်နင်တို့၏အသံများကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားလိုက်ရ၏။
နင်နင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဦးလေး၊ ဒီအိပ်ရာခင်းတွေက သိပ်လှတာပဲ”
ယွမ်ယွမ်ကမူ မိခင်ဖြစ်သူ၏အကြိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိထားသူပီပီ ပန်းရောင်ကို သဘောမကျမှန်း နားလည်ထားသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး ဝင်ပြောလေသည်။
“ဖေဖေ၊ မေမေကတော့ ဒါတွေကို သဘောကျမယ်မထင်ဘူး”
ဤအခြေအနေသို့ ရောက်သောအခါ ချန်မေ့လန်၏စိတ်ထဲတွင် ကောင်းကင်ပြိုကျတော့မည့်အလား စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ဝင်ရောက်လာကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူမ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရတော့သည်။
သုံးရက်ဆက်တိုက် အချိန်ပိုဆင်းပြီးနောက် ယန်ကျောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ပြီးခဲ့သော အချိန်ပိုဆင်းပြီး ပြန်လာစဉ်က ပန်းရောင်ကုတင်ကြီးဖြင့် အံ့အားသင့်စေခဲ့သလို ယနေ့တွင်လည်း ထိုထက်ပိုမိုကြီးမားသော အံ့သြဖွယ်ရာကြီးတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြန်၏။
ပန်းရောင် အိပ်ရာခင်းများနှင့် စောင်စွပ်တစ်စုံကို ထပ်မံဝယ်ယူလာခဲ့ခြင်းပင်။
ယခုခင်းထားသော အိပ်ရာခင်းများကို လျှော်ဖွပ်ရန်ရည်ရွယ်ထားပြီး ဝယ်လာသော ပန်းရောင်အိပ်ရာခင်းအသစ်များကို အားတက်သရော ခင်းကျင်းနေလေသည်။
ဤသို့ဆိုလျှင် လုံးဝအဆင်မပြေနိုင်တော့ပေ။ ပန်းရောင်ကုတင်ကြီးကပင် သူမကို အိပ်မက်ဆိုးများ မက်စေခဲ့သည်မဟုတ်လော။ ယခုတစ်ဖန် ပန်းရောင်အိပ်ရာခင်းများနှင့်သာ ထပ်မံပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ထိုကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ရမည့်အစား သေလိုက်သည်ကမှ ပိုကောင်းဦးမည်ဟု ချန်မေ့လန်တွေးမိလိုက်၏။
ချန်မေ့လန်က ကလေးများကို နူးညံ့စွာ နှင်ထုတ်လိုက်လေသည်။
“ယွမ်ယွမ်၊ နင်နင်၊ သမီးတို့ နှစ်ယောက် ခဏလောက် အပြင်ထွက်ပေးလို့ရမလား၊ အန်တီ ဦးလေးနဲ့ စကားနည်းနည်းပြောချင်လို့ပါ”
နင်နင်မှာ နူးညံ့အိစက်သော ပန်းရောင်အိပ်ရာခင်းများကို ဆက်လက်ထိတွေ့လိုနေသဖြင့် အပြင်သို့မထွက်လိုပေ။
ယွမ်ယွမ်က နင်နင်၏ လက်ကိုဆွဲကာ လူကြီးလူကောင်းဆန်စွာ ခေါ်ထုတ်သွားလေသည်။
“လာပါ၊ ဖေဖေနဲ့မေမေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောခွင့် ပေးလိုက်ရအောင်နော်”
ကလေးများ ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချန်မေ့လန်သည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ ယန်ကျောက်ဘက်သို့ လှည့်၍ မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
“ဒီအိပ်ရာခင်းတွေကို ရှင်ဝယ်လာတာလား”
ယန်ကျောက်က အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“မင်း သဘောမကျဘူးလား”
ယခင်က ပန်းရောင်ကုတင်ခေါင်းရင်းပိုင်းကို နှစ်သက်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသဖြင့် မတတ်သာသည့်အဆုံး ချန်မေ့လန်သည် လိမ်ညာ၍သာ တုံ့ပြန်လိုက်ရလေသည်။
“ကျွန်မ အရမ်းသဘောကျတာပဲ”
လိမ်ညာမှုတစ်ခုသည် မဆပ်ရသေးသော အကြွေးတစ်ခုပမာ ဖိစီးနေတတ်သည်မဟုတ်လော။
ထို့နောက် ယန်ကျောက်သည် ယွမ်တစ်ရာတန် ငွေစက္ကူလေးရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ချန်မေ့လန်၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း ကြင်နာစွာဆိုလေသည်။
“ဒီလအတွက် ကိုယ့်ရဲ့ လစာငွေတွေပါ”
မိမိ၏လစာငွေကို အလိုအလျောက် အပ်နှံခြင်းမှာ သာယာချမ်းမြေ့သော အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုအတွက် ပထမဆုံးသောခြေလှမ်းပင်။
ရှောင်ဝမ်နှင့် ယွမ်ယွမ်တို့မှာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ခြေဖျားထောက်ကာ တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေကြ၏။ ချန်မေ့လန်က ငွေများကိုလက်ခံယူလိုက်ရင်း ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သည်။
“ဒီငွေတွေက အချိန်ကိုက်ရောက်လာတာပဲ၊ ကျွန်မဆီမှာ တကယ်ကို ငွေပြတ်နေတာ”
ယန်ကျောက်၏လက်မှာ လေထဲတွင် တန့်ရပ်သွားကာ မကြာမီကမှ ယွမ်ငါးထောင်၊ ခြောက်ထောင်ခန့် ရရှိထားသော သူမ၏စကားများမှာ အမှန်တကယ်ဟုတ်မဟုတ် အကဲခတ်လိုသည့်ဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်လေသည်။
ချန်မေ့လန်မှာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်သို့ အနည်းငယ်ဆုတ်လိုက်ရင်း တိုးညှင်းသော အသံလေးဖြင့် ထပ်မံအတည်ပြုလိုက်၏။
“ကျွန်မ တကယ်ကို ငွေပြတ်နေတာပါ”
ယန်ကျောက်က မျက်လုံးများကို ထပ်မံမှေးကျဉ်းလိုက်၏။ သူမကို လုံးဝ မယုံကြည်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။
သို့သော် ဤအခြေအနေလေးက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှောင်ဝမ်တို့အတွက်မူ အလွန်ကျေနပ်စရာကောင်းနေကာ နှစ်ယောက်သား ပြုံးဖြီးနေကြလေတော့သည်။
ထို့နောက် ချန်မေ့လန်က အရေးကြီးသောကိစ္စရပ်တစ်ခုကို ယန်ကျောက်ထံမှ စုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ယန်ရှီရှန်းက ထောင်ဒဏ်ဘယ်နှစ်နှစ်လောက် ကျနိုင်လဲ”
အကယ်၍ သူသာ တစ်သက်တစ်ကျွန်း ပြစ်ဒဏ်ကျခံရမည်ဆိုပါက အိမ်နှင့်ကားကို မဆိုထားနှင့်၊ ဟူရှောင်မေသည် ကျောက်မီးသွေးတွင်းကိုပါ ရောင်းချပစ်နိုင်ခြေရှိရာ ထိုအခြေအနေကို ချန်မေ့လန်အနေဖြင့် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး ရည်မှန်းချက်များအတွက် ဤကျောက်မီးသွေးတွင်းကလည်း အရေးပါလှသည်မဟုတ်လော။
ယန်ကျောက်က အသံကိုနှိမ့်ကာ သတိပေးစကားဆိုလိုက်၏။
“အမှုက စစ်ဆေးဆဲကာလမှာပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် သိပ်တော့ ပြင်းထန်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါကို မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ သိထားပါ၊ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြနဲ့နော်”
ဤစကားအရ ယန်ရှီရှန်း၏ပြစ်ဒဏ်မှာ အလွန်အမင်း ကြီးလေးမည်မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်းဆိုနေလေသည်။
ဤသို့ဆိုလျှင် ကားကို အလောတကြီးရောင်းချကာ အိမ်ဝယ်ယူရန်ကြိုးပမ်းနေသော ဟူရှောင်မေ၏လုပ်ရပ်မှာ အလွန်အလျင်စလိုဖြစ်လွန်းရာ မကျပေဘူးလော။
နောက်ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျောက်မီးသွေးတွင်းကိုပါ ပစ်မှတ်ထားလာပါက သူမအတွက် မျိုမကျနိုင်သောအရာကို ဝါးမိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်မဟုတ်လော။
ချန်မေ့လန်သည် ကုတင်စွန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ဟူရှောင်မေ၏ နောက်ထပ်ခြေလှမ်းများကို စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
သို့သော် သူမ ထိုင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယန်ကျောက်သည်လည်း သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်၏။
ယန်ကျောက်၏လက်က သူမဒူးခေါင်းပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျရောက်လာသောအခါ ချန်မေ့လန်၏ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ ရုတ်တရက် အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားရတော့သည်။
‘ဒီလူဆိုးကြီး...’
သူက အလွန်ရှက်တတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သင့်သည်မဟုတ်လော။ ကလေးဘယ်လိုယူရမည်ကိုပင် သိမည်မဟုတ်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့ရလောက်အောင် ရှက်တတ်သူဖြစ်သည်။
သို့ပါလျက်နှင့် ယခုကဲ့သို့ နေအလင်းရောင်ကောင်းကောင်းရနေချိန်၊ ကန့်လန့်ကာများ ပွင့်ဟနေပြီး ကလေးများ အပြင်ဘက်တွင် ကြိုးခုန်ကစားနေကာ အချိန်မရွေးဝင်လာနိုင်သည့် အနေအထားမျိုးတွင် သူမ၏ပေါင်တံကို ရဲတင်းစွာ ထိတွေ့ရဲသည်လော။
သို့သော် ယန်ကျောက်က ဂရုတစိုက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။
“မင်းရဲ့ ဖိနပ်တွေ ဘာဖြစ်လာတာလဲ”
ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သို့ သွားရောက်ခဲ့သဖြင့် ချန်မေ့လန်၏ဖိနပ်များတွင် ရွှံ့ဗွက်များပေကျံနေသည်မှာ အဆန်းတော့မဟုတ်ပေ။
ဖိနပ်များ ညစ်ပတ်နေရုံမျှသာမက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ပါ ရွှံ့ခြေရာများ ထင်ကျန်နေခဲ့သည်။
ယန်ကျောက်က နူးညံ့စွာ ကမ်းလှမ်းလိုက်၏။
“ချွတ်လိုက်ပါ၊ ကိုယ်ဆေးပေးမယ်”
‘ငါ့ရဲ့ ဖိနပ်တွေကိုပါ သူက ဆေးကြောပေးမယ်တဲ့လား'
အမှန်တကယ်လည်း ယန်ကျောက်သည် အလုပ်တွင် အချိန်ပိုများ ဆင်းနေရသဖြင့် သုံးရက်လျှင်တစ်ကြိမ်ခန့်သာ အိမ်သို့ပုံမှန်ပြန်လာနိုင်သော်လည်း အားလပ်ချိန်ရသည်နှင့် အိမ်ရှိ အခန်းတိုင်းကို၊ အထူးသဖြင့် မီးဖိုချောင်ကို ပြောင်စင်နေအောင် ရှင်းလင်းတတ်သည်။
ကလေးများ၏ အဝတ်အစားများကိုပင် သူကိုယ်တိုင် လျှော်ဖွပ်ပေးလေ့ရှိ၏။
အိပ်ရာခင်းနှင့် စောင်စွပ်အသစ်များကို လျှော်ဖွပ်ရန်လိုအပ်သည်မှာလည်း အသေအချာပင်။
ယန်ကျောက်သည် အိပ်ခန်းထဲမှ ချန်မေ့လန်၏အဝတ်အစားများနှင့် အတွင်းခံများကိုပါ စုသိမ်းထားခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင် တစ်ကြိမ်လျှော်ဖွပ်ပြီးသား အဝတ်များကိုပင် ထပ်မံလျှော်ဖွပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အားလုံးကို စုပုံထားလိုက်လေသည်။
ဤအမျိုးသား၏ အိမ်မှုကိစ္စ ကျွမ်းကျင်နိုင်နင်းမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနှိုင်းမဲ့ဖြစ်နေပေတော့သည်။
ယန်ကျောက်သည် ဖိနပ်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် အိပ်ရာခင်းနှင့် စောင်စွပ်များကို စတင်ခွာချလေတော့၏။ ဤအရာအားလုံးမှာ အသစ်များဖြစ်သဖြင့် မဖြစ်မနေ လျှော်ဖွပ်ရမည်မဟုတ်လော။
ချန်မေ့လန် အိပ်ခန်းထဲမှထွက်လာချိန်တွင် ရှောင်ဝမ်က နှုတ်ခမ်းစူကာမျက်နှာလွှဲ၍ ပုန်းရှောင်သွားလေသည်။
ကျိုးရွှယ်ချင်းနှင့် ကျိုးချောင်ဖန်တို့၏အဆိုအရ ဤအကြောတင်းသည့်ကောင်လေးသည် ကျေးဇူးကန်းသော တောခွေးလေးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။
ကလေးဘဝကတည်းက ဟိုမှဒီမှ ငွေအနည်းငယ်ရရှိအောင် ရှာဖွေတတ်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ ပေးလေ့မရှိပေ။
ပို၍ဒေါသထွက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ သူသည် ကျောင်းစာတွင် အလွန်ညံ့ဖျင်းကာ ရန်ဖြစ်ခြင်းနှင့် ကျောင်းပြေးခြင်းများတွင်သာ ထူးချွန်နေခြင်းပင်။
တစ်ခါက ကျိုးရွှယ်ချင်းရိုက်နှက်စဉ် သူက ပြန်မရိုက်သကဲ့သို့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းချိန်တွင်လည်း ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်းမရှိသဖြင့် သူ့ထံမှ သွေးထွက်လာမည်လား၊ ငိုယိုမည်လားနှင့် သူ့သွေးမှာ နီမြန်းခြင်းရှိမရှိ သိလိုဇောဖြင့် အဝတ်ဖိနပ်ချုပ်သည့်စူးဖြင့် ထိုးဖောက်ခဲ့ဖူးကြောင်းကို ကျိုးချောင်ဖန်က ရယ်မောလျက် ပြောပြဖူးလေသည်။
အမှန်တကယ်ပင် သွေးထွက်လာခဲ့ပြီး သူ့သွေးမှာ နီမြန်းနေခဲ့သော်လည်း သူသည် ညည်းတွားသံ တစ်ချက်မျှမထွက်သကဲ့သို့ မျက်ရည်တစ်ပေါက်မျှပင် ကျမလာခဲ့ပေ။ ထိုကလေး၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုက အံ့မခန်းပင်။
ဤအဖြစ်အပျက်ကို အခြေခံ၍ ကျိုးရွှယ်ချင်းက ရှောင်ဝမ်သည် ကျေးဇူးကန်းသောတောခွေးလေးဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ချန်မေ့လန်ကမူ ဤအချက်ကို လုံးဝမယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ယနေ့တွင် ဤကျေးဇူးကန်းသောတောခွေးလေးအား စနောက်ရန် သူမ ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်၏။
ချန်မေ့လန်က ကလေးများကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။
“ယွမ်ယွမ်၊ ရှောင်ဝမ်၊ ရှောင်လန်၊ ဒီကိုလာကြပါဦး”