အခန်း ၉၀

အခန်း (၉၀)

ရှောင်လန်လေးသည် အနံ့သင်းသင်းလေးကို စတင်ရရှိကတည်းက မီးဖိုချောင်အတွင်းရှိ ခုံပုလေးပေါ်တွင် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာထိုင်လျက် ကြက်သွန်ဖြူဝက်အူချောင်းများ ကျက်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ကြော်၍ ပြီးလုနီးပါးအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ လက်ဆော့သောအကျင့်လေးအတိုင်း လှမ်းယူရန် ကြိုးပမ်းတော့သည်။

ချန်မေ့လန်က ကလေးလက်တွင် ဆီများပေကျံသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝက်အူချောင်းများကို အကွင်းလိုက်လှီးကာ ပန်းကန်လုံးငယ်လေးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။

ကလေးငယ်က လှမ်းယူရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း ချန်မေ့လန်က ပန်းကန်ကို နောက်သို့ပြန်ဆုတ်လိုက်ကာ မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

“ထပ်ပြောပါဦး၊ မေမေ့နာမည်ဘယ်သူလဲ”

“ကျိုးရွှယ်ချင်း”

“မေမေ့နာမည်က ချန်မေ့လန်ပါ၊ ကျိုးရွှယ်ချင်းမဟုတ်ဘူး၊ သားမှာ ကျိုးရွှယ်ချင်းဆိုတဲ့ အမေနောက်တစ်ယောက်ရှိတယ်၊ နားလည်လား”

ချန်မေ့လန်အနေဖြင့် ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် ရှောင်လန်၏မိခင်အရင်းဖြစ်ကြောင်းကို ငြင်းဆန်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ထိုကလေးငယ်၏စိတ်ထဲတွင် သူမကို ကျိုးရွှယ်ချင်းဟု ထင်မှတ်နေမည်ကိုတော့ လုံးဝခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်လန်လေး ဒေါသထွက်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“အန်တီက သားရဲ့ မေမေပဲ၊ ရှောင်လန် နောက်ထပ်အမေတစ်ယောက် မလိုချင်ဘူး”

ရှောင်ဝမ်နှင့် ယွမ်ယွမ်တို့လည်း အထဲသို့ ဝင်လာကြရာ ရှောင်လန်၏စကားကြောင့် ချန်မေ့လန်က ရှောင်ဝမ်ဘက်သို့လှည့်ကာ စပ်စုလိုက်၏။

“ဘာဖြစ်လို့ ရှောင်လန်က သူ့အမေအရင်းကို နည်းနည်းလေးတောင်မမှတ်မိရတာလဲ”

ရှောင်ဝမ်က ပန်းကန်လုံးကိုကောက်ကိုင်ကာ ဝက်အူချောင်းတစ်ကွင်းအား ဦးစွာလျက်လိုက်ပြီးနောက် ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဖြေလိုက်လေသည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့အမေက မြို့ပေါ်မှာပဲ နေတာများတော့ သူနဲ့ သိပ်မှမတွေ့ရတာကိုး”

ကလေးငယ်များဆိုသည်မှာ မွေးမွေးချင်း ပြေးလွှားနိုင်သည်မဟုတ်ဘဲ အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခန့် မိခင်နို့ကိုစို့ရစမြဲပင်။

မိခင်နှင့် ရင်သွေးအကြား သံယောဇဉ်ကြိုးမှာ ဤအချိန်ကာလတွင် အများဆုံး ရစ်ပတ်ဖွဲ့တည်လေ့ရှိသည်မဟုတ်လော။ ချန်မေ့လန်က သူမ၏သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဆက်မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို သူငယ်ငယ်က ဘယ်သူ့နို့စို့ပြီးကြီးလာတာလဲ”

ရှောင်ဝမ် ဝက်အူချောင်းကို ကိုက်မည်ပြုစဉ် ချန်မေ့လန်က ရှာလကာရည်နှင့် ငရုတ်ဆီ အနည်းငယ်ထပ်မံထည့်ပေးလိုက်ရာ အနံ့မှာ ပိုမိုမွှေးပျံ့သွားတော့သည်။

အစားအသောက်၏ သွေးဆောင်မှုအောက်တွင် ကလေးငယ်မှာ သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောချလိုက်လေ၏။

“သူ့အမေက သူ့ကိုမွေးပြီးပြီးချင်းပဲ တောင်ပိုင်းကို ထွက်သွားတာ၊ သူက ကျွန်တော်ရယ် အဘိုးရယ်တိုက်တဲ့ နို့မှုန့်တွေသောက်ပြီး ကြီးလာတာ”

ဤအကြောင်းကို ချန်မေ့လန် ကောင်းကောင်းသိရှိထားလေသည်။

ကျိုးရွှယ်ချင်းနှင့် သူမ၏အစ်ကိုတို့သည် ငွေကြေးအမြောက်အမြား မြတ်စမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အထည်လိပ် ကုန်တင်ကားတစ်စီးကို တောင်ပိုင်းသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သော်လည်း မတော်တဆ မီးလောင်မှုကြောင့် အားလုံး ပြာကျသွားခဲ့ရသည်။

ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ အကြွေးရှင်များကို ရှောင်တိမ်းရန်အတွက် နေအိမ်ကို အငှားချကာ တစ်မိသားစုလုံး အိမ်ငှား၍ ပုန်းရှောင်နေခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။

အကယ်၍ ယခင်က ကျိုးရွှယ်ချင်း၏မိခင်သည် ရှောင်လန်အား ဖြားယောင်းခေါ်ဆောင်သွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ ထိုသို့သောစိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုး လုံး၀မရှိတော့ပေ။

ရှောင်လန်မှာ ဉာဏ်ရည်ဖွံ့ဖြိုးမှု နှေးကွေးသော ကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျိုးရွှယ်ချင်းနှင့် မိခင်ဖြစ်သူတို့မှာလည်း အကြွေးရှင်များရန်မှ ပုန်းရှောင်နေရသဖြင့် သူ့အား တွေ့ရခဲလှရာ ကလေးငယ်အနေဖြင့် သူ့မိခင်အရင်းကို မမှတ်မိသည်မှာ အဆန်းတော့မဟုတ်ပေ။

ချန်မေ့လန်က ကလေးသုံးယောက်လုံးအတွက် ကြက်သွန်ဖြူဝက်အူချောင်းများကို ပန်းကန်လုံးငယ်လေးများဖြင့် အညီအမျှခွဲဝေပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် အိပ်ခန်းအတွင်းရှိ ယန်ကျောက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်၏။

“ဗိုလ်ကြီးယန်”

ယန်ကျောက်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် သူမ၏ဗီရိုကို မွှေနှောက်နေလေသည်။

ချန်မေ့လန် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုပမာ အခန်းတွင်း၌ လွှမ်းမိုးသွားကာ သူမအနီးသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

“ပြောလေ”

ကျိုးရွှယ်ချင်း၏မိခင် လာရောက်ခြင်းမှာ ကျိုးရွှယ်ချင်း၏စေခိုင်းချက်ကြောင့် ဟုတ်မဟုတ်ကို အတိအကျ မသိရသေးသဖြင့် ချန်မေ့လန်သည် ကျိုးရွှယ်ချင်း၏အမည်ကို ဦးစွာ မထုတ်ဖော်သေးဘဲ စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် သူမက ကျိုးရွှယ်ချင်း၏မိခင်အကြောင်းကို စတင် စကားစလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယန်ကျောက်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

“ရှောင်ဝမ်”

ရေဒီယိုပြင်နေသော ရှောင်ဝမ်သည် အလုပ်ကို ချက်ချင်းလက်စသတ်ကာ အပြေးအလွှားဝင်လာခဲ့၏။

“ဗျာ”

“အခု ဖေဖေ့ရုံးဖုန်းနံပါတ်ကို အလွတ်ကျက်ထား၊ မှတ်ထားနော်၊ ၈၈၃၇၉၈၈၊ မင်းအဘွားကို မင်းမျက်စိရှေ့မှာမြင်တာနဲ့ ဖေဖေ့ဆီ ချက်ချင်းဖုန်းဆက်ရမယ်၊ နားလည်လား”

ယန်ကျောက်၏ ပြတ်သားသောအမိန့်ပေးသံကြောင့် ချန်မေ့လန်ပင် အနည်းငယ်လန့်သွားရ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ယန်ကျောက်က အခြေအနေကို ချက်ချင်းရှင်းပြလေသည်။

“ဒီကလေးတွေရဲ့ ဦးလေးက ငွေလိုနေတာ၊ ပြီးတော့ သူ့အဘွားကလည်း ရှောင်ဝမ်နဲ့ ရှောင်လန်တို့ဆီက အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ယူသွားတတ်တဲ့အကျင့်ရှိတယ်၊

ဒီအကျင့်ကို အလိုလိုက်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး၊ အဲဒီအဘွားကြီးက တော်တော်ပြဿနာရှာတတ်တာ၊ လူလုံးထွက်မပြရဲဘဲ အမြဲတမ်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ လာတတ်တယ်၊

နောက်တစ်ခါ လာရဲသေးရင် ရှောင်ဝမ့်ကို ဖုန်းဆက်ခိုင်းလိုက်၊ သူနဲ့ သေချာစကားပြောရမယ်”

ယန်ကျောက်သည် စစ်တပ်မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက သူ၏ယောက္ခမဟောင်းနှင့် တစ်ကြိမ်မျှ ဆုံတွေ့ဖူးခြင်းမရှိလောက်သေးပေ။

ရှောင်ဝမ်သည် သူ့မိခင်အကြောင်းကို ဖခင်အား တိုင်တန်းမည်မဟုတ်သော်လည်း အဘွားဖြစ်သူ၏ကိစ္စကိုမူ သေချာပေါက် တိုင်တန်းပေလိမ့်မည်။

ကျောထောက်နောက်ခံအနေဖြင့် ဖခင်တစ်ယောက် ရှိနေခြင်းက ကလေးတစ်ဦးအတွက် များစွာခြားနားမှုရှိစေသည်မဟုတ်လော။ ရှောင်ဝမ်၏မျက်နှာထက်တွင် ကျေနပ်ရွှင်လန်းမှုများ ပေါ်လွင်လာကာ မေးလိုက်လေ၏။

“ဖေဖေ၊ ကျွန်တော့်အဘွား လာသွားလို့လား”

“အေး၊ သွား… ဖုန်းနံပါတ် သွားကျက်ထား၊ ခဏနေရင် ဖေဖေပြန်စစ်မယ်”

ရှောင်ဝမ်က စစ်သားတစ်ယောက်ပမာ အလေးပြုလိုက်လေသည်။

“တာဝန်ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်”

ရှောင်ဝမ် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ယန်ကျောက်က ချန်မေ့လန်ဘက်သို့လှည့်ကာ မေးလိုက်၏။

“တခြား ဘာရှိသေးလဲ”

ဤအခြေအနေကို မည်သို့ရှင်းပြရမည်နည်း။ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရာတွင် ဤအမျိုးသား၏အားပေးထောက်ခံမှုကလည်း အရေးပါလှသည်မဟုတ်လော။

အပြင်ပန်းတွင် ခက်ထန်ပြတ်သားသယောင် ရှိသော်ငြား မိမိကိုယ်တိုင်ငွေမရှာနိုင်ခြင်းအပေါ် သိမ်ငယ်စိတ်ဝင်နေရှာသော ဤအမျိုးသားအား မည်သို့နှစ်သိမ့်ပေးရမည်နည်း။

ချန်မေ့လန်က သူမ၏စီးပွားရေးအခြေအနေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရှင်းပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

“ရှင်ဝယ်ခိုင်းတဲ့ ငွေတိုက်စာချုပ်တွေကနေ ယွမ်ငါးထောင်ကျော် မြတ်လိုက်တယ်”

ဤသည်မှာ သူမအနေဖြင့် စီးပွားရေးလုပ်တတ်ကြောင်း သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ချီးကျူးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့အတွက်လည်း ခွန်အားတစ်ရပ် ဖြစ်စေမည်မဟုတ်လော။

ဤငွေများမှာလည်း သူ၏အကြံဉာဏ်ကြောင့် ရရှိလာခြင်းဖြစ်သည်မဟုတ်လော။

ယန်ကျောက်သည် သူမအနီးသို့ ပိုမိုတိုးကပ်လာရာ ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျနေသော ညနေခင်းနေရောင်ခြည်ကိုပင် ကွယ်လုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

“ဆက်ပြောလေ”

သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမ၏စကားကို လုံးဝယုံကြည်ဟန်မပေါ်ပေ။

ချန်မေ့လန်က သူ့အား ကျောခိုင်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေသည်။

“ကျွန်မက သိပ်ပြီးတော့ သတ္တိမကောင်းဘူး၊ ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီးက ဆောက်လုပ်ရေးအလုပ်လေးတစ်ခု လက်ခံထားတော့ အဲဒီမှာ ငွေနည်းနည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတယ်၊ အမြတ်နည်းနည်းပါးပါးတော့ ရမှာပါ၊

ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ အိမ်မှာ ငွေရေးကြေးရေး သိပ်ကြပ်တည်းနေမှာမဟုတ်ဘူး”

ထိုအချိန်၌ အပြင်ဘက်မှ ရှောင်လန်၏ ရုတ်တရက်ငိုသံနှင့်အတူ ယွမ်ယွမ်၏အော်ဟစ်သံများကိုပါ ကြားလိုက်ရ၏။ ပန်းကန်လုံးလုရင်း ရန်ဖြစ်နေကြပုံပေါ်သည်။

ယန်ကျောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချန်မေ့လန်နှင့် ပူးကပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ရာသီဥတုက ပူအိုက်ကာ အဝတ်အစားများမှာလည်း ပါးလွှာနေသဖြင့် သူ့ရင်ခုန်သံများကိုပင် သူမ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရ၏။

သို့သော် သူသည်လည်း အပြင်ဘက်သို့ အာရုံရောက်သွားဟန်တူကာ ယွမ်ယွမ်၏ညည်းတွားသံကို ကြားသောအခါ ချန်မေ့လန်အား မေးလိုက်လေသည်။

“ရှောင်လန်က ယွမ်ယွမ်ဆီက တစ်ခုခုလုယူလိုက်တာလား”

ရှောင်ဝမ်နှင့် ရှောင်လန်တို့သည် ယွမ်ယွမ်ကို တစ်ကြိမ်မျှ အနိုင်မကျင့်ဖူးသော်လည်း ဤအမျိုးသား၏အကျင့်မှာ သူ့သားများက သူမ၏သမီးကို အနိုင်ကျင့်နေသလားဟု အမြဲတစေ ဦးစွာမေးမြန်းတတ်ခြင်းပင်။

အမှန်စင်စစ် ဤသည်မှာ ဒုတိယအိမ်ထောင်ပြုသော အမျိုးသားတစ်ဦးအတွက် အလွန်ပညာသားပါလှသော လုပ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပေသည်။

အမျိုးသားများသည် မိမိ၏သွေးသားအရင်းများကိုသာ အပြစ်တင် ဆူပူလေ့ရှိသော်လည်း ထိုသို့ဆူပူတိုင်း မချစ်ဟု မဆိုသာပေ။

အပေါ်ယံ ကြင်နာမှုဆိုသည်မှာ ယဉ်ကျေးမှုသက်သက်သာဖြစ်ပြီး လူတိုင်းသည် မိမိ၏သားသမီးအရင်းများအပေါ်ရှိ မေတ္တာအစစ်အမှန်ကို ရင်တွင်း၌ သိမ်းဆည်းထားတတ်ကြစမြဲပင်။

ဥပမာအားဖြင့် လုကျင်းယွီကို ကြည့်လျှင် အပေါ်ယံ၌ လူတိုင်းကို တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံတတ်ကာ ယွမ်ယွမ်အပေါ်တွင် ပို၍ပင်ကောင်းမွန်သယောင် ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ပညာရေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ သူ့ကိုယ်ပိုင်သားသမီးများအတွက်သာ အရင်းအနှီးကြီးကြီးမားမား မြှုပ်နှံခဲ့ပြီး လုတာ့ပေါင်အပေါ်တွင် အထူးတင်းကြပ်ခဲ့၏။

ထိုအရာကမှ အစစ်အမှန် ဖခင်မေတ္တာဟု ခေါ်ဆိုရမည်မဟုတ်လော။

ယွမ်ယွမ်က သူမ၏ပန်းကန်ကို ရှောင်လန်အား ပေးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အသားလုနေကြခြင်းမဟုတ်မှန်း သေချာသွားကာ ချန်မေ့လန် စိတ်အေးသွားရသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ ပြောလက်စစကားကို ဆက်ပြောလေသည်။

“တကယ်တော့ အိမ်မှာ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းကြီးကြီးမားမားတွေ လိုနေတာမျိုးမရှိပါဘူး၊ ကျွန်မတို့ လိုအပ်တာကိုဝယ်ပြီး သက်သက်သာသာ နေသင့်တယ်၊

နှမြောမနေသင့်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ ငွေတွေကို ဖြုန်းတီးပစ်မှာမဟုတ်သလို ဥပဒေနဲ့ မလွတ်ကင်းတာတွေလည်း လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး”