အခန်း ၉၃

အခန်း (၉၃)

ချစ်စဖွယ် ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါနှင့် ကောင်းမွန်သော အခြေခံအချက်အလက်များ ရှိနေသဖြင့် ချင်ယွီသည် သူမ၏သမီးကို ကလေးကြယ်ပွင့်လေးတစ်ဦးဖြစ်လာစေရန် အမြဲတစေ ပြုစုပျိုးထောင်လိုကာ နေရာအနှံ့တွင် အခွင့်အရေးများ ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်မေ့လန်က သမီးဖြစ်သူ၏ရင်တွင်းဆန္ဒကို ထိုးဖောက်သိမြင်လိုက်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဒါဆို သမီးရော သွားချင်လို့လား”

ရှောင်ဝမ်က ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းက ဘာလို့မသွားရမှာလဲ၊ မင်းက နင်နင့်ထက် သီချင်းဆိုတာ အများကြီး ပိုကောင်းတာပဲကို”

မိခင်ဖြစ်သူ၏ ချီးကျူးစကားကို ယွမ်ယွမ် မယုံကြည်ကောင်း မယုံကြည်နိုင်သော်လည်း ရှောင်ဝမ်ကမူ သူမကို တစ်ကြိမ်မျှ ဤသို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ချီးကျူးဖူးခြင်းမရှိပေ။

ယခုကဲ့သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကလေးမလေး၏ရင်တွင်း၌ ယုံကြည်မှုများ ရုတ်တရက် တဟုန်ထိုးတက်လာကာ ဝမ်းသာအားရမေးလိုက်၏။

“တကယ်လား”

ရှောင်ဝမ်က သူ့ခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဝန်ခံလိုက်လေသည်။

“တကယ်ပေါ့၊ ညတိုင်း ဘေးအခန်းကနေ မင်းသီချင်းဆိုနေတာ ငါကြားနေရတာပဲဟာကို”

ချန်မေ့လန်သည် သူမ၏သမီးကို ကောင်းကောင်းနားလည်လေသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ယန်ရှီရှန်း၏ အထင်သေး နှိမ်ချမှုများကို ခံခဲ့ရသဖြင့် သီချင်းဆိုကောင်းသော်ငြား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အမြဲတစေ ကင်းမဲ့နေခဲ့ရှာသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက နူးညံ့စွာအားပေးလိုက်၏။

“သမီး တကယ်သွားချင်တယ်ဆိုရင် မေမေလိုက်ပို့ပေးမယ်လေ၊ အရွေးမခံရလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သမီး သီချင်းဆိုတာကို နားထောင်ရတာ မေမေတို့အားလုံး သဘောကျပါတယ်ကွယ်၊ ဟုတ်ပြီလား”

ယွမ်ယွမ် ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

“အင်း”

သို့သော် အချိန်မှာ ညနေငါးနာရီပင် ထိုးနေပြီဖြစ်ကာ နင်နင်က ရုပ်ရှင်စတူဒီယို၏လိပ်စာကို ယွမ်ယွမ်အား သေချာပြောပြမသွားခဲ့ပေ။

ယွမ်ယွမ်မှာ အချိန်မီ မရောက်မည်ကိုစိုးရိမ်သဖြင့် ဗျာများနေရှာသည်။

သို့ရာတွင် ယခုအခါ သူမ၏မိခင်မှာ ထူးထူးခြားခြား ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်နေကာ ယွမ်ယွမ် လုံးဝမတွေးဆနိုင်လောက်အောင်ပင် ပါးနပ်နေခဲ့လေပြီ။

သူမသည် ဘေးအိမ်ရှိ ယန်တာ့ဝေတို့အိမ်သို့ ဦးစွာပြေးဝင်သွားသည်။ ချင်ယွီနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့ မရှိကြသော်လည်း ယန်တာ့ဝေ ရှိနေလေသည်။

ထို့နောက် ယန်တာ့ဝေထံမှ နောက်ဆုံးထွက် “နာမည်ကျော်ရုပ်ရှင်” မဂ္ဂဇင်းကို တောင်းယူကာ စာမျက်နှာများကို လျင်မြန်စွာ လှန်လှောကြည့်ရှုပြီးနောက် မဂ္ဂဇင်းကို ပိတ်ကာ ယုံကြည်ချက်ရှိစွာပြောလိုက်၏။

“မေမေတို့နဲ့ သိပ်မဝေးဘူး၊ ကျင်းနန်လမ်းမှာပဲ၊ မြန်မြန်သွားကြစို့”

အမှန်စင်စစ် ကလေးအဆိုတော် ရွေးချယ်မည့်ကြော်ငြာကို “နာမည်ကျော်ရုပ်ရှင်” မဂ္ဂဇင်းထဲတွင် ထည့်သွင်းကြေညာထားခြင်းဖြစ်လေသည်။

သူတို့သည် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်တစ်စီး ငှားရမ်းလိုက်ပြီး ကြွက်မလေးအိမ်ထောင်ချပေးမည့်အလား တက်ကြွလှုပ်ရှားစွာဖြင့် လိပ်စာအတိုင်း ကျင်းနန်လမ်းသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းမှာ ရှီးဖျင် ရုပ်ရှင်ထုတ်လုပ်ရေး စတူဒီယိုအပြင်ဘက်ရှိ မြို့တွင်းရွာကလေးတစ်ခု၌ တည်ရှိပြီး အလွန်သာမန်ဆန်ကာ ဟောင်းနွမ်းနေသော ခြံဝင်းတစ်ခုသာဖြစ်၏။

တံခါးဝတွင် “ကမ္ဘာမြေကြီး မေတ္တာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပါစေ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့” ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်လေးကို ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

ချန်မေ့လန်သည် ကလေးများနှင့်အတူ ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းအရ ဤနေရာမှာ ကလေးသရုပ်ဆောင်များ ရွေးချယ်သည့်နေရာဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားတော့၏။

အကြောင်းမူကား သူတို့ ဆင်းဆင်းချင်းမှာပင် ချင်ယွီသည် နင်နင့်၏လက်ကိုဆွဲကာ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ချင်ယွီသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားကာ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လျက် မေးလိုက်၏။

“မေ့လန်... နင်လည်း ယွမ်ယွမ့်ကို စာရင်းလာသွင်းတာလား”

သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် အနေခက်နေသည့်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေကာ ရှင်းပြလေသည်။

“ဒါက သာမန် ကင်မရာစမ်းသပ်မှုလေးတစ်ခုပါ၊ နောက်ပိုင်း စင်ပေါ်တက်ဖျော်ဖြေရမယ်လို့ ပြောတယ်၊ ယွမ်ယွမ်က အခုလောလောဆယ် စင်ပေါ်တက်ဖို့ အရမ်းရှက်တတ်သေးတော့ နင့်ကို ငါ မပြောလိုက်တာပါ၊

ဒါပေမဲ့ ရောက်လာတာလည်းကောင်းပါတယ်၊ ယွမ်ယွမ့်ကိုခေါ်သွားပြီး စမ်းကြည့်လိုက်လေ၊ နင်နင်ကတော့ အရွေးခံရဘူး၊ ယွမ်ယွမ်များ အရွေးခံရမလားပေါ့”

ချန်မေ့လန်ကမူ ချင်ယွီသည် ယွမ်ယွမ်၏အရည်အချင်းကို ကောင်းကောင်းသိထားပြီး အကယ်၍ သူမသာ ရောက်လာပါက နင်နင် အရွေးမခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယွမ်ယွမ့်အား တမင်တကာ မခေါ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရိပ်စားမိလိုက်သည်။

ရင်တွင်း၌ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာနားလည်နေသော်ငြား အချိန်လုနေရသဖြင့် သူမ ဘာမျှပြန်မပြောတော့ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုလိုက်၏။

“ငါတို့ အထဲဝင်ပြီး စမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

ဤသည်မှာ ပွင့်လင်းမြင်သာသော ရွေးချယ်ပွဲတစ်ခုဖြစ်သည်။ ခြံဝင်းအလယ်တွင် စင်မြင့်ငယ်တစ်ခု တည်ဆောက်ထားပြီး ရှေ့တွင် စားပွဲတစ်တန်းကို ခင်းကျင်းထားသည်။ သို့သော် လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ပွဲမှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါးဖြစ်နေချေပြီ။

ချန်မေ့လန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ အနာဂတ်တွင် မိန်းမစိုးဇာတ်ကောင်နေရာ၌ အလွန်ပီပြင်စွာ သရုပ်ဆောင်မည့် ရင်းနှီးနေသော ရုပ်ရှင်မင်းသားတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူ့ကို သေချာမသိသဖြင့် သွားရောက်စကားပြောရန် ဝန်လေးနေခဲ့သည်။

သူမက မိုက်ခရိုဖုန်းများကို သိမ်းဆည်းနေသော ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအား ချဉ်းကပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ရဲဘော်၊ ကျွန်မတို့ စာရင်းသွင်းလို့ရနိုင်သေးလား၊ ကျွန်မရဲ့ကလေးလည်း သီချင်းဆိုတတ်ပါတယ်”

ဝန်ထမ်းက မော့ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြရင်း ဖြေဆိုလေသည်။

“ရွေးချယ်ပွဲ ပြီးသွားပါပြီ၊ ဒါရိုက်တာအဖွဲ့ကလည်း အရွေးခံရသူတွေကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ အိမ်သာပြန်ကြပါတော့”

ချန်မေ့လန်က ဇွဲမလျှော့ဘဲ ထပ်မံကြိုးစားလိုက်၏။

“ဘာလို့ နားမထောင်ကြည့်တာလဲ၊ ကျွန်မ ကလေးက သီချင်းတကယ်ဆိုတတ်တာပါ”

ဝန်ထမ်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တော့သည့်ဟန်ဖြင့် တုံ့ပြန်လာလေသည်။

“စောစောလာပါလို့ ပြောထားရက်နဲ့ ခင်ဗျားတို့က မလာဘဲကိုး၊ အခု ခြောက်နာရီတောင်ထိုးတော့မယ်၊ ဒါရိုက်တာအဖွဲ့လည်း အလုပ်ဆင်းတော့မှာ၊ တကယ်အဆင်မပြေတော့ပါဘူး၊ မြန်မြန်သာ ပြန်ကြပါတော့”

ချန်မေ့လန်က အလျှော့မပေးဘဲ ဆက်မေးလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာဘယ်မှာလဲ၊ သူ့ကို သွားပြောလို့ရမလား”

ဝန်ထမ်းမှာ ဒေါသထွက်သွားကာ ခပ်မာမာဖြင့် မောင်းထုတ်တော့သည်။

“တကယ်အဆင်မပြေတော့ပါဘူးဆိုနေ၊ ရဲဘော်၊ ကျေးဇူးပြုပြီးပြန်ပါတော့၊ ကျွန်တော်တို့လည်း အလုပ်ဆင်းတော့မှာ၊ သွားတော့၊ သွားတော့”

ကြည့်ရသည်မှာ ယွမ်ယွမ်တစ်ယောက် အချည်းနှီးသက်သက် လာရောက်ခဲ့ရသည့်ပုံပင်။

ရှောင်ဝမ်မှာ အလွန်ဉာဏ်ပြေးသူ ဖြစ်သည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် အခန်းတစ်ခန်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆိုလိုက်လေသည်။

“ဟိုမှာကြည့်၊ အဲဒီအခန်းထဲမှာ လူတွေအများကြီးပဲ၊ ဒါရိုက်တာ အဲဒီထဲမှာ ရှိနေမလား”

အမှန်တကယ်ပင် ထိုအခန်းအတွင်း၌ လူအတော်များများ ထိုင်နေကြကာ ယပ်တောင်ကြီးများခတ်ရင်း ရေနွေးကြမ်းအိုးကြီးများကို ကိုင်ဆောင်လျက် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

အတိတ်ဘဝက ချန်မေ့လန်သည် ဖျော်ဖြေရေးလောကကို များစွာ စိတ်ဝင်စားမှုမရှိခဲ့သော်လည်း ရုပ်မြင်သံကြားမှတစ်ဆင့် ဒါရိုက်တာ အနည်းငယ်ကိုတော့ မှတ်မိနေခဲ့၏။

သူမက သူတို့ကို သိသော်လည်း သူတို့ကမူ သူမကိုမသိကြပေ။

ရှီးဖျင်ရုပ်ရှင်စတူဒီယိုသည် ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များအတွင်း တရုတ်နိုင်ငံ၏ ရုပ်ရှင်စက်မှုလောကတွင် ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်ခဲ့ကာ “Red Sorghum”, “Yellow Earth” နှင့် “Codename American Leopard” ကဲ့သို့သော နာမည်ကြီး ရုပ်ရှင်ကားများမှာ ဤစတူဒီယိုမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်ငြား၊ ထိုလူအုပ်ထဲတွင် သူမ သိကျွမ်းသောဒါရိုက်တာ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မပါဝင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ချန်မေ့လန်သည် မူလကတည်းက အလွန်ရှက်တတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူမ၏သမီးလေးအတွက် အရာအားလုံးကိုစွန့်စားရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ မိတ်ဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ယွမ်ယွမ် အရွေးခံရသည်ဖြစ်စေ၊ မခံရသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူအတွက် အပြင်းအထန်ကြိုးပမ်းပေးဝံ့သော မိခင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကို ယွမ်ယွမ်အား သိစေလိုခြင်းသာ။

သို့ရာတွင် ချန်မေ့လန်သည် အလှပဆုံးအပြုံးကို ဖန်တီးကာ ဒါရိုက်တာများ၏ ငြင်းပယ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေဆဲမှာပင် ရုတ်တရက် သူမ၏အနောက်ဘက်မှ ယွမ်ယွမ်၏ ဆွဲငင်အားပြင်းသော သီချင်းဆိုသံလေးကို ကြားလိုက်ရလေတော့သည်။

“လမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာတယ်... လင်းလက်တောက်ပလို့... လင်းလက်တောက်ပလို့......”

ကလေးမလေးသည် သီချင်းဆိုရင်း ခြံဝင်းအလယ်ရှိ ယာယီစင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ဆက်လက်သီဆိုနေလေသည်။

“တောင်တန်းကြီးတွေကြားထဲက ကိုကို့ကို လွမ်းနေမိတယ်... ကိုကိုက ကောင်းကင်ယံမှာ လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ လမင်းကြီးလိုပဲ... လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ လမင်းကြီးလိုပဲ... ညီမလေးခေါ်နေတဲ့ အသံကို ကိုကို ကြားနိုင်ပါ့မလား......”

ထိုခဏတွင် အခန်းတွင်း၌ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသော လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြသည်သာမက ချန်မေ့လန်ကိုယ်တိုင်လည်း တံခါးဝတွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့ချောမွေ့ကာ ပဲ့တင်ထပ်နေသော သမီးဖြစ်သူ၏အသံလေးကို နားထောင်ရင်း မျက်ရည်များလည်ဝဲလာကာ နောက်သို့လှည့်ကြည့်မိလေတော့သည်။

အတိတ်ဘဝက ယွမ်ယွမ်သည် ငွေရှာရန် နှစ်သက်သည်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် ကိစ္စရပ်များတွင်မျှ၊ အထူးသဖြင့် သီချင်းဆိုခြင်းနှင့် စင်ပေါ်တက် ဖျော်ဖြေခြင်းများတွင် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။

အာနျို သီချင်းဆို၊ ကခုန်နေသည်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် ထိုင်ကြည့်နေတတ်ပြီး မည်သူကခေါ်ခေါ် စင်ပေါ်သို့တက်ရောက်ရန် အမြဲတမ်း ငြင်းဆန်ခဲ့လေသည်။

အကြောင်းမူကား ဖခင်နှစ်ဦးလုံး၏ နှိမ်ချဆက်ဆံမှုများကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့နေကာ မိမိကိုယ်မိမိ အရည်အချင်းမပြည့်မီဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေခဲ့ရသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ယခုအခါ မိခင်ဖြစ်သူက သေးငယ်သောရဲရင့်မှုလေးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယွမ်ယွမ်သည် ချန်မေ့လန်ပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့မခန်းရဲရင့်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေပြီ။