အခန်း ၂၅၁

အခန်း ၂၅၁ - အသုံးမကျတဲ့ မိန်းမလှလေးလား

"ကျွန်တော့် ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုက တကယ်ကို ကောင်းတာပေါ့... ဘာလဲ... အားကျသွားပြီလား..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က မဖြေရသေးဘူးလေ... ရှင့်ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုက ဘာလို့ ဒီလောက် ကောင်းနေရတာလဲ... အရင်က ကားပြိုင်သမား လုပ်ဖူးလို့လား..."

ရှန်ကွမ်ဇီရှီက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"မလုပ်ဖူးပါဘူး... ကားမောင်းကျွမ်းကျင်တာက ကားထဲမှာ အချစ်ကြမ်းတဲ့ နည်းပညာတွေ ပိုကျွမ်းကျင်လို့ပါ... ခင်ဗျားရော စမ်းကြည့်ချင်လို့လား... ဟီးဟီး..."

ဆွန်ဖုန်းက ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို အကြည့်ဖြင့် ရှန်ကွမ်ဇီရှီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ဆိုလိုရင်းမှာ အလွန် သိသာလွန်းနေသည်။

"ရှင်... ရှင် လူယုတ်မာ... ကျွန်မ ကားပေါ်က ဆင်းမယ်..."

ရှန်ကွမ်ဇီရှီသည် မျက်နှာပြောင်တိုက်နေသော ဆွန်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်လာသည်။ အကယ်၍ ဤလူက သူမကို တကယ် အတင်းအကျပ် တစ်ခုခု လုပ်လာပါက သူမ ဘယ်လို ရုန်းထွက်နိုင်မည်နည်း။

"ကောင်းပြီလေ... ဆင်းချင် ဆင်းလေ... ဒီနေရာက လူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောကြိုတောင်ကြားနော်... ညကြီးမိုးချုပ်ကြီး ခင်ဗျား အောက်ဆင်းသွားရင် ကားပေါ်မှာ အချစ်ကြမ်းရတာထက် ပိုပြီး ရင်ခုန်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ် ထင်တယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက လူယုတ်မာ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန်း... ဟယ်မင်ယီ တစ်ယောက် ရှင့်နောက် ပါသွားတာ တကယ်ကို မျက်စိကန်းတာပဲ..."

ရှန်ကွမ်ဇီရှီက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် အမြင်တော့လေ... ခင်ဗျားကို လက်ထပ်မယ့် သူကမှ တကယ့်ကို မျက်စိကန်းတာပါ..."

ဆွန်ဖုန်းက ရှန်ကွမ်ဇီရှီ၏ မျက်နှာကို လုံးဝ မထောက်ထားဘဲ တဲ့တိုးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဆွန်ဖုန်း... ရှင် သိထားဖို့က ကျွန်မကို လိုက်နေတဲ့ သူတွေက ပေကျင်းမြို့ကနေ ဟိုင်ထျန်းမြို့အထိ တန်းစီနေတယ် သိလား... ကျွန်မကို လက်ထပ်ချင်နေတဲ့ သူတွေ ဘယ်လောက် များလဲဆိုတာ ရှင်မှ မသိတာ... ရှင်ကမှ မျက်စိကန်းနေတာ..."

ရှန်ကွမ်ဇီရှီက မာနကြီးသော ဒေါင်းလေး တစ်ကောင်လို မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ ပြောသည်မှာလည်း အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်က တိုင်းပြည်ကိုပင် မှောက်မှားစေလောက်အောင် လှပသည့်အပြင် မိသားစု နောက်ခံကလည်း အလွန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည်။

စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်များဆိုလျှင်လည်း နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း ကုမ္ပဏီကြီးများကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး နိုင်ငံရေးလောကတွင်လည်း ဩဇာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ရှိသည်။

မိသားစု၏ အကြီးဆုံး သမီးဖြစ်သူ သူမကို ယောက်ျားလေး အများအပြားက ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသည်မှာ မဆန်းပေ။ ထိုသူများ အားလုံးကလည်း ချမ်းသာသော သူဌေးသားများချည်းသာ ဖြစ်သည်။

"သူတို့က ငတုံးတွေမို့လို့ ခင်ဗျားကို လိုက်နေကြတာပေါ့... ခင်ဗျားလို မိန်းမမျိုးက အပျော်တွဲဖို့လောက်ပဲ ကောင်းတာ... လက်ထပ်လိုက်ရင် ဘာမှကို အသုံးမကျဘူး..."

ဆွန်ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မက အသုံးမကျဘူး ဟုတ်လား... ဒါဆို ရှင်ကရော အရမ်း အသုံးကျနေလို့လား..."

ရှန်ကွမ်ဇီရှီမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရင်ဘတ်များပင် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဤမျှ အောက်ကျနောက်ကျ အပြောခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိဘများပင် သူမကို ဤသို့ မပြောဖူးခဲ့ပေ။

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားထက်တော့ အများကြီး ပိုအသုံးကျတာပေါ့... အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး မိသားစု တစ်စုလုံးကို ရှာကျွေးနိုင်တယ်... ခင်ဗျားကကော... အလှပြင်တတ်တာကလွဲပြီး တခြား ဘာတတ်သေးလို့လဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက အထင်သေးသည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မဆီမှာ ဟားဗတ် တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့လက်မှတ် ရှိတယ်..."

ရှန်ကွမ်ဇီရှီကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါဆိုရင် ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်တာလဲ..."

"ကျွန်မက ဟို ရှောင်ဖန် ဆိုတဲ့ လူ လာနှောင့်ယှက်နေလို့ အလုပ်လုပ်ဖို့ စိတ်မပါတာ..."

ရှန်ကွမ်ဇီရှီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပိုမို ထင်ရှားလာသည်။

"အဲဒါက ပျင်းလို့ပေါ့ဗျာ..."

ဆွန်ဖုန်းက ထိုအကြောင်းပြချက်ကို လုံးဝ လက်မခံဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ မပျင်းပါဘူး..."

"ဒါဆို ခင်ဗျား ထမင်းဟင်း ချက်တတ်လား... ပိုက်ဆံ ရှာတတ်လား... အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်တတ်လား... ကုတင်ပေါ်မှာ အော်တာနဲ့ ကလေးမွေးတတ်တာကလွဲရင် ခင်ဗျား ဘာမှ မတတ်ပါဘူးဗျာ..."

ဆွန်ဖုန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ..."

ရှန်ကွမ်ဇီရှီက သေချာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ဆွန်ဖုန်း ပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်နေသည်။ အသက် ၂၃ နှစ် ရှိလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း အလှပြင်ခြင်း၊ ဈေးဝယ်ထွက်ခြင်း၊ အဝတ်အစား ဝယ်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြား ဘာမှ မတတ်ကြောင်း သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

ဟားဗတ် တက္ကသိုလ် ဆိုသည်မှာလည်း အချိန်ဖြုန်းရန်သာ သွားတက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဘာမှ သေချာ မသင်ယူခဲ့ပေ။

"ဒါကြောင့် ပြောတာပေါ့... ခင်ဗျားလို မိန်းမမျိုးကို လက်ထပ်တဲ့ သူက ငတုံးပဲလို့... ကလေးမွေးတတ်တာကလွဲရင် ဘာသိလို့လဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ကြိုးစားပြီး သင်ယူပါ့မယ်..."

ရှန်ကွမ်ဇီရှီက ခါးကို မတ်ကာ အရှုံးမပေးလိုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ကွမ် မိသားစုထဲတွင် ရှန်ကွမ်ဇီရှီ အနေဖြင့် လှပပြီး အထက်တန်းကျသော အသွင်အပြင် ရှိသည်မှလွဲ၍ တကယ်တမ်း စွမ်းဆောင်ရည် မရှိပေ။

သူမ၏ မောင်နှမများက သူမထက် အများကြီး ပိုတော်ကြသည်။

အချို့က တက္ကသိုလ်တွင် ထူးချွန်ကျောင်းသားများ ဖြစ်ပြီး အချို့က မိဘ၊ ဦးလေးများနှင့်အတူ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများတွင် ဝင်ရောက် လုပ်ကိုင်နေကာ အောင်မြင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ တစ်ယောက်သာ ဘွဲ့ရပြီး ပြန်ရောက်လာသည့် ခြောက်လကျော် အတွင်း အစားအသောက်၊ အပျော်အပါးမှလွဲ၍ အဖတ်တင်သည့် အလုပ် တစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့ရသေးပေ။

မိဘများက ဘာကြောင့် ရှောင် မိသားစုနှင့် လက်ထပ်ပေးရန် ကြိုးစားနေကြသနည်း ဆိုသည်ကို သူမ ရိပ်မိလာသည်။ အကြောင်းမှာ မိသားစုက ဤကဲ့သို့ အသုံးမကျသော သမီးပျိုလေးကို မလိုအပ်သောကြောင့်ပင်။

သူမ၏ မောင်နှမများက မိသားစုအတွက် ကြိုးစားနေချိန်တွင် သူမက ငွေဖြုန်းနေရုံသာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အခြား မိသားစုနှင့် လက်ထပ်ပေးကာ အသုံးချလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား... ခင်ဗျား လုပ်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံပါတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ကွမ်ဇီရှီက တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လွန်ခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည် တွေးတောနေမိသည်။

လှပသော ရုပ်ရည်၊ အထက်တန်းကျသည့် နေထိုင်မှု၊ လူမှုဆက်ဆံရေး အားလုံး သူမတွင် ရှိသည်။ သို့သော် အတွေ့အကြုံနှင့် ငွေရှာနိုင်သည့် ဦးနှောက်သာ မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် လေဒဏ်မိုးဒဏ် မခံရဖူးသော ဖန်လုံအိမ်ထဲမှ ပန်းလေး တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

တကယ်တော့ အရင်က ဆွန်ဖုန်းသည်လည်း အသုံးမကျသူ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူက လုံးဝ အသုံးမကျသူတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လုပ်အားဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျွေးမွေးနိုင်ရန် အမြဲ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ရွှေလက်ချောင်း၏ စွမ်းအားကို ရရှိပြီးနောက်တွင်လည်း သူက ဆက်လက် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် ငွေများများ ပိုရှာချင်သည်။ သူသည် ယောကျာ်း တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်ရာ မိသားစုကို တာဝန်ယူ ကျွေးမွေးရမည် ဖြစ်သည်။ လူဆိုသည်မှာ အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမှသာ တဖြည်းဖြည်း ရင့်ကျက်လာတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ရှန်ကွမ်ဇီရှီမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဆွန်ဖုန်းကလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ မကြာမီပင် ဆွန်ဖုန်းသည် ရှန်ကွမ်ဇီရှီကို ဟိုတယ်သို့ ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်။

ငါးရက် အကြာတွင် ရွှေသင်္ဘောစု၏ ဒုတိယပိုင်း လေလံပွဲမှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် လေလံပွဲမှ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁.၅ ဘီလီယံ ရရှိခဲ့သည်။ ဆွန်ဖုန်း၏ အိတ်ကပ်များမှာ ထပ်မံ၍ ဖောင်းကားလာပြန်သည်။ ဒုတိယမြောက် ကြီးမားသော ရန်ပုံငွေ ဝင်ရောက်လာပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများကို ထပ်မံ တိုးချဲ့နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

လေလံငွေများ လွှဲပြောင်းပြီးနောက် လူးဝစ်မှာ အလွန် ဝမ်းသာနေပြီး ဆွန်ဖုန်းကို အင်္ဂလန်တွင် အပြတ်အသတ် လည်ပတ်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

"မစ္စတာဆွန်... ကျွန်တော်တို့ နောက်လည်း ဆက်ပြီး ပူးပေါင်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ဘားတစ်ခုထဲတွင် လူးဝစ်က ဝိုင်သောက်ရင်း ဆွန်ဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ရွှေသင်္ဘောစု လေလံပွဲမှာ ခင်ဗျားတို့ လေလံရုံရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုနဲ့ ကော်မရှင်ကြေးတွေကို ကျွန်တော် အရမ်း သဘောကျပါတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာဆွန် အသိအမှတ်ပြုတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါနဲ့... မစ္စတာဆွန်ရဲ့ ကုမ္ပဏီက နောက်ထပ် ဘယ်လို သင်္ဘောပျက်မျိုးကို ဆယ်ယူဖို့ အစီအစဉ် ရှိသေးလဲ... ဒါမှမဟုတ် တခြား အသစ် တွေ့ရှိထားတာတွေများ ရှိနေပြီလား..."

လူးဝစ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ယခုအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် သူ၏ ငွေတွင်းကြီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဆွန်ဖုန်း ရတနာများ ပိုမို ရှာဖွေတွေ့ရှိလေလေ သူ ပိုသဘောကျလေလေပင်။

"အင်း... ဒီကိစ္စကိုတော့ လောလောဆယ် ပြောပြလို့ မရသေးဘူးဗျ... နောက်ပိုင်း ရတနာတွေ ရလာရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ လေလံရုံကိုပဲ အရင်ဆုံး လာခဲ့ပါ့မယ်... စိတ်ချပါ..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အချိန်တိုအတွင်း ဆွန်ဖုန်းသည် အခြား သင်္ဘောပျက်များကို သွားရောက် ဆယ်ယူရန် အစီအစဉ် မရှိသေးပေ။ သူသည် ပင်လယ်ရေ ယူရေနီယမ် ထုတ်ယူရေး စက်ရုံ ကိစ္စရပ်များကို ဦးစားပေး လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရေနံ တူးဖော်ရေး လုပ်ငန်းများတွင်လည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အမြောက်အမြား ထည့်ဝင်ကာ စတင် လုပ်ဆောင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ရေနံမြေ အသစ်တစ်ခု ရှာဖွေပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနိုင်လျှင် ပိုကောင်းမည်။ ရှန်းဖုန်း ရေနံမြေ အသေးစားလေး တစ်ခုတည်းကတော့ ဆွန်ဖုန်း၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တော့ပေ။

ယခုအခါ ဆွန်ဖုန်းတွင် ရန်ပုံငွေ အလုံအလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ အလုပ်ကြီးများကို စိတ်ကြိုက် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား... ကျွန်တော် အလောတကြီး မေးမိသွားတယ် ထင်ပါတယ်..."

နောက်တစ်နေ့တွင် ဆွန်ဖုန်းသည် စက်ရုပ်သက်တော်စောင့် တစ်ရာကို ခေါ်ဆောင်ကာ နယူးဖောင်လန်ရှိ စိန့်ဂျွန်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် ရှန်းဖုန်း ရေနံမြေနှင့် ဖုန်းရွေ့ သုတေသနဌာနသို့ မပြန်သေးဘဲ ဖုန်းရွေ့ သမုဒ္ဒရာ စူးစမ်းလေ့လာရေး ကုမ္ပဏီသို့ အရင် သွားလိုက်သည်။

ဘတ်ကီနှင့် ဒက်ဂျီတို့ကို ကုမ္ပဏီရှိ ဝန်ထမ်း တစ်ရာကျော်ကို ဦးဆောင်စေကာ ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်၍ သင်္ဘောပျက်ငယ်လေးများကို သွားရောက် ရှာဖွေ ဆယ်ယူခိုင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထိုလူများကို လစာ အလကားပေးပြီး ကုမ္ပဏီတွင် ထိုင်မနေစေချင်ပေ။

ဘတ်ကီ၏ ရေကြောင်း အတွေ့အကြုံများဖြင့်ဆိုလျှင် သင်္ဘောပျက်ငယ်လေး အချို့ကိုတော့ သေချာပေါက် ဆယ်ယူနိုင်မည်ဟု ဆွန်ဖုန်း ယုံကြည်သည်။

ဤသည်မှာလည်း ထိုလူများကို လက်တွေ့ လေ့ကျင့်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သမုဒ္ဒရာ စူးစမ်းလေ့လာရေး ကုမ္ပဏီ တစ်ခုကို တည်ထောင်ထားပြီးမှတော့ အလုပ်မလုပ်ဘဲ ရပ်နားထား၍ မဖြစ်ပေ။