အခန်း ၂၆၆

အခန်း ၂၅၆ - သံသယ တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းခြင်း

ဤဖုန်းရွေ့ သုတေသနဌာနက ရိုးရှင်းမနေသလို၊ တရုတ်လူမျိုး ဆွန်ဖုန်းကလည်း ပိုပြီး မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာကို သူ အခု အလေးအနက် သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်း တော်တော် ခေါင်းမာတာပဲ... လက်နှစ်ဖက် ပြတ်သွားတာတောင် အသံတစ်ချက် မထွက်ဘူး... တကယ့် ယောက်ျားကောင်းပဲ... မင်းရဲ့ အဖွဲ့အစည်းက မင်း ဒီလောက် သစ္စာစောင့်သိဖို့ တန်လို့လား... ကြည့်စမ်း... အခု မင်း ငါ့လက်ထဲ ဖမ်းမိနေပြီ... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အပေါင်းအသင်းတွေက မင်းကို စွန့်ပစ်သွားကြပြီ... လာမကယ်ကြဘူး..." ဆွန်ဖုန်းက ရှေ့ရှိ လူ၏ စိတ်ဓာတ် ခံတပ်ကို ဖြိုခွင်းရန် ရည်ရွယ်ကာ စိတ်ပျက်အားငယ်စေမည့် စကားများကို ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ဆွန်ဖုန်းသည် ရှေ့ရှိ လူကို အထင်သေးမိသွားပုံ ရသည်။ သူ ဘာပဲပြောပြော ဤလူက လုံးဝ တုန်လှုပ်မသွားဘဲ ဆွန်ဖုန်းကိုသာ အသေအလဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သူ့ မျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်လိုက်" ဆွန်ဖုန်းသည် ရှေ့ရှိ ရန်သူက မည်သို့မျှ ပြောမရသည်ကို မြင်သောအခါ သည်းခံစိတ် ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။ သူသည် ရက်စက်တတ်သူ တစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း ရန်သူအပေါ်တွင်မူ လုံးဝ သနားညှာတာနေမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ သနားညှာတာမိပါက နောက်တစ်ကြိမ် သေရမည့်သူမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

"မင်း... သတ်ချင် သတ်လိုက်... ဒီလို နှိပ်စက်နေတာက ဘာယောက်ျားပီသတာလဲ..." ဤလူကြမ်းကြီးက သွားကြိတ်ကာ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဟားဟား... ငါက သူရဲကောင်း မဟုတ်ဘူး... မင်း ပြောမလား... မပြောဘူးလား... မပြောရင် တကယ့် အစစ်အမှန် နာကျင်မှုတွေက အနောက်မှာ လာဦးမှာ..." ဆွန်ဖုန်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဝေးသေးတယ်... မင်းကို ငါ မကြောက်ဘူး..." လူကြမ်းကြီးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ခွေးတစ်ကောင်က ငါ့ကို လာဝေဖန်နေတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... သူ့ မျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်လိုက်..." ဆွန်ဖုန်းက ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဆေးလိပ် တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ပိုင်ရှင်..." ဉာဏ်ရည်တု စက်ရုပ် တစ်ယောက်က ထိုလူကြမ်းကြီး၏ ရှေ့သို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်တန်းကာ သူ၏ မျက်လုံး နှစ်လုံးစလုံးကို အရှင်လတ်လတ် ဖောက်ထုတ်လိုက်သည်။ သွေးများ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပန်းထွက်သွားတော့သည်။

"အား..." လူကြမ်းကြီးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ တုန်ယင်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ့ပါးစပ်မှ အက်ကွဲစွာ အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... မခံနိုင်တော့ဘူးလား... မင်းက အရမ်း စွမ်းတယ် ဆို... မင်းလည်း နာတတ်တာပဲလား..." ဆွန်ဖုန်းက ဆေးလိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ပိုင်ရှင်... သူ သတိလစ်သွားပါပြီ..." ဉာဏ်ရည်တု စက်ရုပ်က အစီရင်ခံသည်။

ဆွန်ဖုန်း ကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် ဖြစ်နေသည်။ ဤလူမှာ လက်နှစ်ဖက် အဖြတ်ခံရပြီး မျက်လုံးများလည်း အဖောက်ခံထားရသည်။

နာကျင်မှုနှင့်အတူ သွေးထွက်လွန်သွားသဖြင့် သတိလစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန် လူသား ခန္ဓာကိုယ် ဆိုသည်မှာလည်း သာမန် လူသား ခန္ဓာကိုယ်ပင် ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ နှိပ်စက်မှုဒဏ်ကို ကြာရှည် ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"သူ့ကို ပြန်နှိုးလိုက်... သူ ပါးစပ် မဟဘဲ နေနိုင်မလား ကြည့်ရသေးတာပေါ့..." ဆွန်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ရေခဲရေ တစ်ဇလုံက လူကြမ်းကြီး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ရေခဲရေ၏ အအေးဒဏ်ကြောင့် ထိုလူကြမ်းကြီးမှာ မေ့မျောနေရာမှ အမြန်ပင် ပြန်လည် သတိရလာသည်။

သို့သော် ယခုအခါ သူ့ထံတွင် အစောပိုင်းကလို မကြောက်မရွံ့ဟန်များ မရှိတော့ပေ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အားနည်းစွာ လဲလျောင်းနေပြီး သေလုမျောပါး ခွေးတစ်ကောင်လို အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေရသည်။

"ငါ့ရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုတွေကို ဆက်ပြီး ခံစားကြည့်ဦးမလား... ဒါမှမဟုတ် အမှန်တိုင်း ဝန်ခံတော့မလား..." ဆွန်ဖုန်းက လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... သတ်ချင်ရင်လည်း သတ်လိုက်တော့... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ သတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေက ရေတွက်လို့တောင် မရတော့ဘူး... ဒီဘဝမှာ ငါ နေရတာ တန်နေပါပြီ... သေလည်း သေပါစေတော့... မရှုံးပါဘူး..." လူကြမ်းကြီးက ရူးသွပ်နေသူ တစ်ယောက်လို အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောကာ သူ၏ အတိတ်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော စွမ်းဆောင်ရည်များကို ကြွားလုံးထုတ်နေသေးသည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်... မင်းက မင်းရဲ့ အဖွဲ့အစည်းကို အရမ်း သစ္စာရှိတာပဲ... ပရော်ဖက်ရှင်နယ်လည်း အရမ်း ပီသတယ်... ဒါပေမဲ့ အခု ငါ ပြောချင်တာက... နောက်တစ်ဆင့် အနေနဲ့ မင်းရဲ့ ဖွားဖက်တော်ကို ဖြတ်ခိုင်းတော့မယ်... ဒါ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ... မင်း ပြောမလား... မပြောဘူးလား... မပြောရင်တော့ မင်း နာကျင်မှုတွေ၊ နောင်တတွေနဲ့အတူ သေရလိမ့်မယ်..." ဆွန်ဖုန်းက လူကြမ်းကြီး၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဖာ့ခ်... မင်း အရမ်း ယုတ်မာတာပဲ... မင်း ငါ့ကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ရင်တောင် ငါ့ဆီကနေ ဘာသတင်းမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး... လာခဲ့စမ်း..." လူကြမ်းကြီးက သူ လုံးဝ အသက်ရှင်ခွင့် မရနိုင်တော့မှန်း သိသွားပုံရပြီး ဆွန်ဖုန်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကိုပင် မကြောက်တော့ပေ။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုလည်း သွားသေလိုက်တော့... သူ့ကို သင်းကွပ်လိုက်... ပြီးရင် အသားတွေကို တစ်လွှာချင်း လှီးပြီး သတ်ပစ်လိုက်..." ဆွန်ဖုန်းက အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးက ထိပ်တန်း အေးဂျင့်များထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ ဤမျှ သေမတတ် သစ္စာရှိသူမျိုးကို ဆွန်ဖုန်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပိုင်ရှင်... ဒီလူရဲ့ နောက်ကွယ်က အင်အားစုက လုံးဝ မရိုးရှင်းဘူးနော်... လက်နက်တွေ အဆင့်မြင့်ရုံသာမက လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ လူတွေကလည်း ဒီလောက် ခေါင်းကိုက်စရာ ကောင်းနေတာ... မရိုးရှင်းဘူး... လုံးဝ မရိုးရှင်းဘူး..." အသံလက်ထောက်က မှတ်ချက်ချသည်။

"သူ့ကို ပါးစပ် ဟအောင် လုပ်လို့ရမယ့် နည်းလမ်း မင်းဆီမှာ ရှိလား... ဥပမာ သူ့အလိုလို အမှန်တွေ ပြောလာစေမယ့် ဆေးရည်မျိုး ဘာညာပေါ့..." ဆွန်ဖုန်းက မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် အသံလက်ထောက်ကို မေးလိုက်သည်။

"မရှိဘူး... ခင်ဗျား ရုပ်ရှင်တွေ အရမ်း ကြည့်ထားတာ မဟုတ်လား... နောက်ပြီး ကျွန်တော်က ထောက်လှမ်းရေး လုပ်ငန်းတွေ လုပ်တဲ့ စနစ်မှ မဟုတ်တာ... ကျွန်တော်က အရာအားလုံးကို တတ်စွမ်းနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး အရေးကြီးတဲ့ စကားမို့လို့ သုံးခါ ပြောမယ်နော်" အသံလက်ထောက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ... ငါ သိပါပြီ..." ဆွန်ဖုန်းက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ ဟုတ်တာပေါ့... အရာအားလုံးကို အသံလက်ထောက်ချည်းသာ အားကိုးနေ၍ မဖြစ်ပေ။

"အား..." ထိုလူကြမ်းကြီး၏ ဖွားဖက်တော်မှာ ဉာဏ်ရည်တု စက်ရုပ် တစ်ယောက်၏ ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သေမတတ် နာကျင်မှုကြောင့် အသံကုန် အော်ဟစ်ရင်း နောက်တစ်ကြိမ် မေ့မျောသွားပြန်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူကြမ်းကြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ သေသွားသည့် အချိန်အထိ ဆွန်ဖုန်းသည် သူ၏ နာမည်ကို မသိရသလို၊ သူ၏ နောက်ကွယ်က အင်အားစုမှာ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း၊ မည်သူက မိမိ၏ X2 စုပ်ယူပစ္စည်းကို ခိုးယူချင်နေကြောင်းကို မသိရသေးပေ။

ဆွန်ဖုန်းက စက်ရုပ် အချို့ကို အလောင်းများ ရှင်းလင်းခိုင်းလိုက်ပြီး ထိုလူကြမ်းကြီး၏ တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက်များကို သိုလှောင်နေရာ ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ မြေအောက်ခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"လူစီ... ဒီကို ခဏလာခဲ့ဦး... မင်းကို မှာစရာလေး ရှိလို့..." ဆွန်ဖုန်းက လူစီကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စများလဲ သူဌေး..."

"သေသွားတဲ့ အဘိုးကြီး ငါးယောက်ရဲ့ နစ်နာကြေးတွေကို မင်းကပဲ သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေဆီ ပေးအပ်လိုက်ပါ... ဒါနဲ့ မင်းအတွက် ကိုယ်ရံတော် တစ်ယောက် စီစဉ်ပေးထားတယ်... နောက်ဆို အပြင်သွားရင် သူ့ကို ခေါ်သွားဖို့ မမေ့နဲ့... သုတေသနဌာနထဲမှာတော့ မင်း လုံးဝ လုံခြုံပါတယ်..." ဆွန်ဖုန်းက မှာကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မ သိပါပြီ..." လူစီ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူဌေးက သူမကို ဂရုစိုက်နေဆဲပင်။

"ကောင်းပြီ... သွားတော့..."

လူစီ ထွက်သွားပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်း တွေဝေနေမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်လာခြင်းက သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားစေသည်မှာ အမှန်ပင်။

ကြည့်ရသည်မှာ နောင်ဆိုလျှင် ပြဿနာများ တဖြည်းဖြည်း ပိုများလာတော့မည် ထင်သည်။ သို့သော် ဆွန်ဖုန်း သိပ်ပြီး စိုးရိမ်စရာတော့ မလိုပေ။

ဗန်ကူးဗားမှ သူ၏ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများအတွက် လူသားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော ဉာဏ်ရည်တု စက်ရုပ် ကိုယ်ရံတော် လေးယောက်ကို ကာကွယ်ရန် ထားရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ ဘာပြဿနာမှ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူတို့ အားလုံး အခြေခံ စွမ်းရည်မြှင့် ဆေးရည် ထိုးနှံထားကြသဖြင့် သက်စောင့်စွမ်းအား အလွန် အားကောင်းကြသည်။ သေနတ် အပစ်ခံရလျှင်တောင်မှ အသက်ရှင်နိုင်ခြေ အလွန် များပြားသည်။ ထို့ကြောင့် သိပ်ပြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပေ။

သူ့ကိုယ်ပိုင် လုံခြုံရေး အတွက်ဆိုလျှင်တော့ ပို၍ပင် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ လက်ညှိုးရွှေဖြစ် စွမ်းအားလည်း ရှိသည်၊ ရေငုပ်ဝတ်စုံလည်း ရှိသည်၊ စွမ်းရည်မြှင့် ဆေးရည်လည်း ထိုးနှံထားပြီး ဖြစ်ရာ အနည်းငယ် သတိထားနေထိုင်ရုံဖြင့် မတော်တဆ အန္တရာယ်မျိုး လုံးဝ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ပတ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း ဖုန်းရွေ့ သုတေသနဌာနတွင် မည်သည့် ရုတ်တရက် ပြဿနာမျိုးမှ ထပ်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ မသင်္ကာစရာ လူများ ရောက်လာခြင်းမျိုးလည်း မရှိသလို၊ သုတေသနဌာနသို့ ညဘက် ဝင်ရောက် စီးနင်းသူမျိုးလည်း မရှိတော့ပေ။

ဤတစ်ပတ်လုံးက အတော်လေး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

"တစ်ဖက်လူက လန့်သွားလို့ ဆက်မလာရဲတော့တာလား... ဒါမှမဟုတ် မုန်တိုင်း မလာခင် လေငြိမ်နေတာလား..." ဆွန်ဖုန်းက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တစ်ဖက်လူကလည်း ခင်ဗျားရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဖုန်းရွေ့ သုတေသနဌာနမှာ သူတို့ လူတွေကို ဖမ်းထားနိုင်လောက်တဲ့ အထိ ဘယ်လို အင်အားမျိုး ရှိနေလဲ ဆိုတာကို လေ့လာနေတာ ဖြစ်မယ်..." အသံလက်ထောက်က ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... တစ်ဖက်လူက လူတစ်ယောက်တည်း လွှတ်လိုက်တာလေ... ဒီလူက တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ခိုက်ရေး လက်နက် အဆင့်မြင့်ရုံလေးပါ... ငါ့ သုတေသနဌာနကိုသာ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်ဟောင်း တစ်စု စောင့်ကြပ်နေမယ်ဆိုရင်... သူ တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာဖို့ ဆိုတာ အရမ်း ခက်ခဲမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကျည်ကာအင်္ကျီကတော့ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အားသာချက် တစ်ခုပဲ... သာမန်လူတွေက သူ့ကို သတ်ဖို့ အရမ်း ခက်မယ်... သူ့ ခေါင်းကို မပစ်နိုင်သရွေ့ပေါ့..."

"ဟုတ်ပါရဲ့…”