အခန်း ၂၇၆

အခန်း ၂၇၆ - လျှို့ဝှက် ဝင်ရောက်ခြင်း

ဂန္ထဝင် ဆေးဝါးစက်ရုံ ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အဆောက်အအုံ တစ်ခု၏ အမိုးပေါ်တွင် ဆွန်ဖုန်း ရပ်နေသည်။ ရှေ့ရှိ ဆေးဝါးစက်ရုံကို လှမ်းကြည့်ရင်း "ဒီနေရာကလည်း ထာဝရ မဟာမိတ် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ စခန်းတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်... အဓိက ဌာနချုပ်လား၊ သုတေသနဌာနလား၊ ဒါမှမဟုတ် လူသတ်ဌာနခွဲလား ဆိုတာတော့ မသိဘူး..." ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အသံလက်ထောက်... ဒီဆေးဝါးစက်ရုံမှာ ထူးခြားတာ ဘာတွေများ ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိလဲ..."

"ပိုင်ရှင်ကို သတင်းပို့ပါတယ်... ခုနက ထောက်လှမ်းကြည့်တာတော့ ဒီ ဂန္ထဝင် ဆေးဝါးစက်ရုံရဲ့ အောက်မှာ မြေအောက် အဆောက်အအုံ တစ်ခု ရှိနေတယ်... မြေအောက် လျှို့ဝှက် သုတေသနဌာန တစ်ခု ဖြစ်ဖို့ များတယ်..." အသံလက်ထောက်က ပြန်ဖြေသည်။

"အင်း... ဆိုလိုတာက အဲဒီ စွမ်းအင်တုံးကို သူတို့က ဒီဆေးဝါးစက်ရုံရဲ့ မြေအောက် အဆောက်အအုံထဲမှာ ဖွက်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်... ဒီညတော့ ငါ သွားပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းကြည့်ရမယ်... အဲဒီ မြေအောက် အဆောက်အအုံထဲကို ဝင်နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ..." ဆွန်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ပိုင်ရှင်... ငါတို့ တစ်ဖက်လူရဲ့ စခန်းကို ရှာတွေ့နေမှတော့ အတင်းအကျပ် ဝင်စီးလိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား... အဲဒီ စွမ်းအင်တုံးကို ယူရုံတင် မကဘူး... အထဲမှာ တခြား အကျိုးအမြတ်တွေပါ ရနိုင်သေးတယ်လေ..." အသံလက်ထောက်က အကြံပေးသည်။

"နိုး... နိုး... နိုး... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း လုပ်မယ့် နည်းလမ်းကို မရွေးဘူး... မလွှဲမရှောင်သာ အခြေအနေကလွဲရင် ငါတို့ရဲ့ ရေငုပ်ဝတ်စုံကို ပေါ်တင် မပြတာ အကောင်းဆုံးပဲ... ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ သွားမယ်..." ဆွန်ဖုန်းက ခေါင်းခါလျက် အသံလက်ထောက်၏ အကြံပြုချက်ကို ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ဟွန်း... အဲဒီလို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားရတာ ဘာမှ မပျော်စရာ မကောင်းဘူး..."

"ငါ ပျော်စရာ ကောင်းတယ် ထင်ရင် ရပြီလေ... ပျော်စရာ ကောင်းမကောင်းက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... မင်းက လူမှ မဟုတ်တာ..." ဆွန်ဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"..." (အသံလက်ထောက်)

ညအချိန် ရောက်သောအခါ ဆွန်ဖုန်းသည် နှာခေါင်းစည်း၊ နေကာမျက်မှန်၊ လက်အိတ် စသည့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အသုံးအဆောင်များကို ဝတ်ဆင်ကာ ဂန္ထဝင် ဆေးဝါးစက်ရုံ အနောက်ဘက်ရှိ သစ်တောထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မှန်ပါသည်။ ဆွန်ဖုန်းသည် ဤစခန်းကို ညဘက် ခိုးဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှာဖွေရေး စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်... အထဲမှာ အနီအောက်ရောင်ခြည် လေဆာတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် တခြား လုံခြုံရေး အကာအကွယ် စနစ်တွေ ဘာရှိလဲ ဆိုတာ ကြည့်ပေးစမ်း... ပြီးတော့ ကင်းလှည့်နေတဲ့ လူတွေ ဘယ်နှယောက် ရှိလဲ ဆိုတာပါ တစ်ခါတည်း ကြည့်ပေး..." ဆွန်ဖုန်းက သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် နောက်တွင် ပုန်းကွယ်ရင်း အသံလက်ထောက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ပိုင်ရှင်"

အသံလက်ထောက်က ချက်ချင်းပင် ရှာဖွေရေး စနစ်ကို စတင်လိုက်သည်။ မကြာမီ လုံခြုံရေး တပ်ဖြန့်ထားမှု အခြေအနေနှင့် ကင်းလှည့်နေသူများ ပါဝင်သော 3D မြေပုံ တစ်ခုကို ဆွန်ဖုန်းထံသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။

"ဟင်းဟင်း... ဒီဆေးဝါးစက်ရုံမှာ ကင်းလှည့်နေတဲ့ လူတွေ ဒီလောက်တောင် များတာပဲ... ကြည့်ရတာ ဒီစခန်းက သူတို့အတွက် အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ပုံပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက အသံလက်ထောက် ပေးပို့သော 3D အချက်အလက် မြေပုံကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

နေရာအနှံ့တွင် အနီအောက်ရောင်ခြည် အချက်ပေး ကိရိယာများ ရှိနေပြီး လျှို့ဝှက် ထောင်ချောက်များလည်း အပြည့်အနှက် ရှိနေသည်။

တကယ့်ကို ကောင်းကင်ပိုက်ကွန်၊ မြေကြီးထောင်ချောက်များလိုပင် လုံခြုံရေး တင်းကျပ်လွန်းလှသည်။ အရေးကြီးသော ဝင်ပေါက် အချို့ ဆိုလျှင် စကားဝှက် ရိုက်ထည့်ရုံသာမက မျက်နှာဖတ်စနစ် ပါဝင်မှသာ ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ပိုင်ရှင်... အထဲဝင်ဖို့က နည်းနည်း ခက်မယ်နော်... ကျွန်တော် အစကတည်းက ပြောသားပဲ... အတင်းအကျပ် ဝင်စီးတာက အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပါလို့... ဒီလို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ..." အသံလက်ထောက်က နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့... အစ်ကိုကြီး လုပ်ပြတာကို ကြည့်ထား..."

ဆွန်ဖုန်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပစ္စတို နှစ်လက်နှင့် ရိုင်ဖယ် တစ်လက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ပစ္စတိုများကို ခါးတွင် ထိုးထားပြီး ရိုင်ဖယ်ကို ကျောတွင် လွယ်ထားသည်။

ဆွန်ဖုန်းသည် ခဏမျှ လေ့လာကြည့်ရှုပြီးနောက် အချိန်ကောင်းကို ကိုက်ကာ သစ်တောထဲမှ ကျားသစ် တစ်ကောင်လို လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားလိုက်သည်။ စောင့်ကြည့် ကင်မရာများ၏ မြင်ကွင်းကို ရှောင်ကွင်းကာ ခြံစည်းရိုး အပြင်ဘက်ရှိ ကွယ်နေသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အသံလက်ထောက် ပေးထားသော အပေါ်စီး မြင်ကွင်း မှ တစ်ဆင့် ထိုခြံစည်းရိုး အတွင်းဘက်တွင် ကင်းလှည့်နေသူ မရှိကြောင်း သေချာသွားသောအခါ ချက်ချင်း ခုန်ကျော်ဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤခြံစည်းရိုးမှာ လေးမီတာခန့် မြင့်မားသည်။ ဆွန်ဖုန်းသည် တွယ်တက်စရာပင် မလိုဘဲ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခုန်နိုင်စွမ်းက ပြောပြလျှင်ပင် လူတွေ လန့်သေသွားနိုင်သည်။

ဆွန်ဖုန်းက စွမ်းရည်မြှင့် ဆေးရည်ကို ထိုးနှံထားပြီး ဖြစ်ရာ သူ၏ စွမ်းရည်များက လူသားများ၏ အထွတ်အထိပ်ကို ကျော်လွန်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။ တကယ့်ကို လူယောင်ဖန်ဆင်းထားသော ဒိုင်နိုဆောကြီး တစ်ကောင်လိုပင်

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဆွန်ဖုန်း အတွင်းသို့ ရောက်သွားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အသံလက်ထောက် ပေးထားသော အပေါ်စီး မြင်ကွင်းနှင့် ရှာဖွေရေး စနစ်တို့ကြောင့် သူသည် ထောင်ချောက်များနှင့် အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများသို့ လုံးဝ ရောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ဆွန်ဖုန်း၏ ခြေလှမ်းများက အလွန် လျင်မြန်လှပြီး ချက်ချင်း ဆိုသလိုပင် အဆောက်အအုံ တစ်ခု၏ အနောက်ဘက်သို့ ကပ်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာရှိ ပန်းခင်းများက ဆွန်ဖုန်းကို အနေတော် ကွယ်ဝှက်ပေးထားလေသည်။

"တောက်... ဒီဆေးဝါးစက်ရုံကြီးက ဒီလောက်တောင် ကျယ်နေတာ... မြေအောက် သုတေသနဌာနရဲ့ ဝင်ပေါက်က ဘယ်မှာလဲ ငါ ဘယ်လိုလုပ် သိမလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှနေ၍ အသံလက်ထောက်နှင့် ဆက်သွယ် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းပြီး မေးကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့..."

"ဟုတ်သားပဲ"

ဆွန်ဖုန်းက ပေါင်ကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆွန်ဖုန်းသည် အဆောက်အအုံ အသီးသီး ကြားတွင် စတင် သွားလာ လှုပ်ရှားနေလေသည်။ လက်ရှိ ဆွန်ဖုန်း၏ အမြန်နှုန်းနှင့် အသံလက်ထောက်၏ အပေါ်စီး မြင်ကွင်း အကူအညီကြောင့် အခြားသူများ သူ့ကို မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက်က အဆောက်အအုံ တစ်ခုထဲမှ ထွက်လာပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်ထားသော ကားတစ်စီးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်ကို ဆွန်ဖုန်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလူမှာ အရင်က ဥက္ကာခဲများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သော လူနှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ဆွန်ဖုန်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

"သူပဲ... ဘယ်သူ့ကို ဖမ်းပြီး မေးရမလဲ တွေးနေတာ... ကိုယ့်ဆီ အလိုလို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး..."

ဆွန်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ မရှိကြောင်း သေချာသွားသောအခါ လုံးဝ တွေဝေမနေတော့ဘဲ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အမဲလိုက်တော့မည့် ကျားသစ် တစ်ကောင်လို နံပါတ် ၂ ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။

မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်ယံတွင် ဆွန်ဖုန်း၏ လူရိပ်က လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားသွားပြီး နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကားဆီသို့ လျှောက်သွားနေသော နံပါတ် ၂ မှာ လုံးဝ သတိမထားမိပေ။

ဆွန်ဖုန်းက သူ့အနား သုံးလှမ်းခန့် အကွာသို့ ရောက်လာမှသာ သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ သာမန်လူသာ ဆိုလျှင် ဆွန်ဖုန်း အနားသို့ ကပ်လာသည်ကို လုံးဝ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ သို့သော် နံပါတ် ၂ က သာမန်လူ မဟုတ်ပေ။

နံပါတ် ၂ က မည်သူ လာရောက် တိုက်ခိုက်သည်ကို မသိသော်လည်း မိမိ အလွန် အန္တရာယ်များသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ နောက်လှည့်ကြည့်ရန်ပင် အချိန်မရတော့ကြောင်း သိသဖြင့် အမြန် ရှောင်တိမ်းရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူ အလိုအလျောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လှိမ့်ချကာ ရှောင်တိမ်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်ပင် ဆွန်ဖုန်း၏ လက်ဝါးစောင်းက နံပါတ် ၂ ၏ လည်ကုပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

နံပါတ် ၂ မှာ ပြန်လည် ခုခံရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ညည်းသံ တစ်ချက် ထွက်လာကာ လဲကျသွားတော့သည်။ ဆွန်ဖုန်းက နံပါတ် ၂ ကို မြေပြင်ပေါ် မကျမီ အမြန် ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ပန်းခင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဆွဲသွင်းကာ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

လူသူကင်းမဲ့သော အထွေထွေ သုံးပစ္စည်းများ ထားသည့် အခန်းငယ် တစ်ခု အတွင်းတွင် ဆွန်ဖုန်းသည် နံပါတ် ၂ ကို သတိပြန်ရလာအောင် လုပ်လိုက်သည်။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ"

နံပါတ် ၂ သတိရလာသောအခါ အရှေ့မှ နှာခေါင်းစည်း၊ နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသော လူကို အလွန် ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

အပြင်ပန်းတွင် ကြောက်လန့်နေဟန် ဆောင်ထားသော်လည်း လူသတ်သမား တစ်ယောက် အနေဖြင့် အလွန် တည်ငြိမ်နေရန် လိုအပ်ကြောင်း၊ ထိုသို့ ကြောက်လန့်ဟန် ဆောင်မှသာ တစ်ဖက်လူက သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားမည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

သို့သော် သူ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ တကယ့်ကို ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်နေသလို တုန်လှုပ်နေမိသည်။ အရှေ့မှ လူက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။

သူ့ကို စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်း အလဲထိုးသွားနိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူသာ သူ့ကို သတ်ချင်ခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် သူသည် အလောင်း တစ်လောင်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နံပါတ် ၂ သည် အမြဲတမ်း မာနကြီးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သူ၌ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းသော စွမ်းရည်များ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

လူသတ်ဌာနတွင် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်က ထိပ်ဆယ်ယောက် စာရင်းဝင် ဖြစ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။ ဤတိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် ဆိုသည်မှာ သေနတ်ပစ် စွမ်းရည် မဟုတ်ဘဲ သက်သက် ကိုယ်ခံပညာ စွမ်းရည်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

လူသတ်ဌာန၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် နံပါတ်တစ် ဖြစ်သော သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ငွေရောင်ဝံပုလွေ ပင်လျှင် သူ မသိလိုက်ဘဲ သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဒါဆို အရှေ့က လူက ဘယ်လို လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ။ တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

ထိုအချိန်က သူ သတိမထားမိခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤနေရာက သူတို့၏ စခန်း ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် လူသတ်သမား တစ်ယောက် အနေဖြင့် ရန်သူ အနားကပ်လာသည့် ခြေသံကိုပင် မကြားလိုက်ရခြင်းက နံပါတ် ၂ ကို အလွန် ရှက်ရွံ့သွားစေသည်။

ဆွန်ဖုန်းက နံပါတ် ၂ ၏ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက အသံကျယ်ကျယ် ထွက်အော်ရဲပါက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သေသွားမည် ဖြစ်သည်။

"ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး... ငါ မေးချင်တာက ဒီဆေးဝါးစက်ရုံ မြေအောက်က သုတေသနဌာနရဲ့ ဝင်ပေါက်က ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက အေးစက်စက် မေးလိုက်သည်။

"ဘာ မြေအောက် သုတေသနဌာနရဲ့ ဝင်ပေါက်လဲ... ကျွန်တော် မသိဘူး... ကျွန်တော်က သာမန် ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်ပါ... ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့..."

နံပါတ် ၂ က ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဆက်တိုက် ပြောနေပြီး ကြောက်လွန်း၍ မျက်ရည်များပင် ကျလာကာ သေးထွက်ကျမတတ် ဟန်ဆောင်ပြလိုက်လေသည်။