အခန်း ၃၁၉

အခန်း (၃၁၉) - ခွဲမွေးရခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး

"ဆွန်ယင်း... ဒီနာမည်လေး မဆိုးဘူးပဲ... အင်း... ဒါဆို ဆွန်ယင်း လို့ပဲ ခေါ်ကြတာပေါ့..."

လျန်ယင်းက ဆွန်ဖုန်းလက်ထဲမှ သမီးလေးကို လွှဲယူကာ နမ်းရှုံ့လိုက်ပြီး အချစ်ပိုနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သမီးလေး... ဒီနေ့ကစပြီး သမီးမှာ နာမည်လေး ရှိသွားပြီနော်... နောင်ကျရင် သမီးကို ဆွန်ယင်းလို့ ခေါ်ကြလိမ့်မယ်... နာမည်လေးက နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်မလား..."

ဆွန်ဖုန်း၏ သမီးလေးမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ချစ်စဖွယ် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာရာ အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းလှသည်။

"ဒီနာမည်လေး တကယ်ကောင်းတယ်..."

ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ယန်ရွှယ်ကလည်း ပြုံးရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။

နောက်ထပ် နှစ်ပတ်အကြာတွင် သူမလည်း ကလေးမီးဖွားရတော့မည်ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းက သူမ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားကြောက်ရွံ့နေခဲ့သော်လည်း လျန်ယင်း၏ မီးဖွားမှု ချောမွေ့သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

"ဟားဟား... ကိုယ်က နောက်နှစ်ပတ်နေရင် မွေးလာမယ့် ဒုတိယသမီးလေးအတွက်တောင် နာမည်စဉ်းစားပြီးသွားပြီ... နာမည်ကို ဆွန်ရွှယ်ဟန်လို့ ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ... မင်းနာမည်မှာလည်း ရွှယ်ဆိုတဲ့ စာလုံးပါတယ်လေ... သမီးလေးနာမည်မှာလည်း ရွှယ်ဆိုတာ ပါတော့ မင်းရဲ့အလှအပနဲ့ မျိုးရိုးကို ဆက်ခံတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရတာပေါ့... ဟားဟားဟား..."

ဆွန်ဖုန်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်အမင်း ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသည့်ဟန်ဖြင့် ကြွားဝါလိုက်သည်။

"ဆွန်ရွှယ်ဟန်... ဒီနာမည်ကလည်း နားထောင်လို့ အရမ်းကောင်းတာပဲ... ဆွန်ဖုန်း... ရှင်က တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိတာပဲ..."

ဟယ်မင်ယီက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ သားလေးက လျန်ယင်းပွေ့ချီထားသော ဆွန်ယင်းကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကလေးများအချင်းချင်း အပြန်အလှန် စူးစမ်းချင်စိတ်ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ယခုအခါ ဆွန်ရွှိုက်လေးမှာ စကားစတင်သင်ယူနေပြီဖြစ်သည်။ ပါပါး မာမား ဟူသော ရိုးရှင်းသည့် စကားလုံးများကို ပြောတတ်နေပြီဖြစ်ပြီး ထမင်းစားမည် သကြားလုံးစားမည် စသည်တို့ကိုလည်း ပြောတတ်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဒါပေါ့... ဒီအစ်ကိုကြီးက ဘယ်သူမှတ်လို့လဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဟယ်မင်ယီ၏ ချီးကျူးစကားကို အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... ကျွန်မတို့ သမီးလေးလည်း မွေးလာပြီဆိုတော့ ဖေဖေနဲ့မေမေ့ကို ဒီခေါ်လာကြမလား..."

လျန်ယင်းက ရုတ်တရက် ဆွန်ဖုန်းအား မေးလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က လျန်ယင်း၏ မိခင်ဖြစ်သူ ဇာတိမြေမှ ရောက်လာခဲ့ပြီး တစ်ပတ်ခန့် နေထိုင်ပြီးနောက် ပြန်သွားခဲ့သည်။ လူကြီးများဖြစ်သည့်အတွက် ဤနေရာတွင် နေသားမကျဖြစ်နေမည်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆွန်ဖုန်းနှင့် လျန်ယင်း၏ မိဘများမှာလည်း လူချင်းတွေ့ဆုံကာ မိတ်ဆက်ပြီးဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။

လျန်ယင်း၏ မိခင်ဖြစ်သူက ဆွန်ဖုန်းနှင့် ပတ်သက်မှုအပေါ် သဘောမတူ ကန့်ကွက်ခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း အနည်းငယ် ရှေးရိုးစွဲဆန်သူဖြစ်ရာ ဆွန်ဖုန်းတွင် အခြားအမျိုးသမီး နှစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့သည်။

မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူ နစ်နာသွားမည်ကို သို့မဟုတ် နှိမ်ချဆက်ဆံခံရကာ အပယ်ခံဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မိမိ၏ ဆေးကုသစရိတ်များကို ဆွန်ဖုန်းက ကျခံပေးခဲ့ကြောင်း သိထားသဖြင့် ဘာမှမပြောရဲခဲ့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် တစ်ပတ်ခန့် အတူနေထိုင်ကြည့်ပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းနှင့် အမျိုးသမီးသုံးယောက်တို့ အလွန်လိုက်ဖက်ညီစွာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရမှသာ စိတ်အေးသွားခဲ့တော့သည်။ ထို့ကြောင့် လျန်ယင်း မီးဖွားမည့်အချိန်အထိ ဆက်မစောင့်တော့ဘဲ ပြန်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ရွှယ်၏ မိဘများမှာမူ လက်ရှိတွင် သွားလာလှုပ်ရှားရန် အဆင်မပြေသဖြင့် လာရောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် လျန်ယင်းက ဆွန်ဖုန်း၏ မိဘများကို ခေါ်လာသင့်မခေါ်လာသင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ချွေးမနှစ်ယောက်စလုံး ကလေးမီးဖွားတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

"အင်း... ညကျရင် ကိုယ် မေးကြည့်လိုက်ပါ့မယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မိဘနှစ်ပါးစလုံးကို ခေါ်ယူကာ မြေးမလေးကို လာရောက်ကြည့်ရှုခိုင်းခြင်းက ကောင်းမွန်လှပါသည်။ ထို့အပြင် သူတို့လည်း မြေးကြီးဖြစ်သူ ဆွန်ရွှိုက်ကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ညဘက်သို့ရောက်သောအခါ ဆွန်ဖုန်းက မိခင်ဖြစ်သူထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။

ဆွန်ဖုန်း၏ ချွေးမနှစ်ယောက်စလုံး မီးဖွားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားပြီးဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က လျန်ယင်း မွေးဖွားပြီးစီးသွားကြောင်းကိုလည်း သိရှိထားကြသည်။ ယခု ဆွန်ဖုန်းက သူတို့ကို လာရောက်လည်ပတ်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သောအခါ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်ကြသည်။

တစ်ပတ်အကြာတွင် ဆွန်ဖုန်း၏ မိဘများကို သူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် ဆွန်ဖုန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူက မြေးမကြီး ဆွန်ယင်းကို လု၍ ပွေ့ချီကာ ပြုံးပျော်နေတော့သည်။

"အို... ငါ့ရဲ့ မြေးမလေးက... ကြည့်စမ်း... မျက်လုံးလေးတွေက အရမ်းလှတာပဲ... လျန်ယင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ တူတယ်... နှာတံလေးက သူ့အဖေနဲ့တူတယ်... နှုတ်ခမ်းလေးကကျတော့..."

ဆွန်ဖုန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူက ကလေးကို ပွေ့ချီထားရင်း အသေးစိတ် စတင်လေ့လာတော့သည်။ ဆွန်ဖုန်းနှင့် လျန်ယင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးနှင့် ယှဉ်ကြည့်ကာ အဆက်မပြတ် ချီးကျူးနေတော့သည်။

"လာစမ်း... အဘိုးကို မြေးကြီး ပွေ့ချီခွင့်ပေးပါဦး..."

ဆွန်ဖုန်း၏ ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း မြေးကြီး ဆွန်ရွှိုက်ကို မတွေ့ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ အလွန်လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် လူကြီးနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်တစ်လှည့်စီ ကလေးများကို ပွေ့ချီကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ရယ်မောပျော်ရွှင်နေကြသည်။ လူကြီးများက ကလေးချော့ရာတွင် တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်လှသည်။ ကလေးများက သူတို့ကို သူစိမ်းများလို လုံးဝ သဘောမထားကြပေ။ ဤအချက်က ဆွန်ဖုန်းကို အလွန်အမင်း မနာလိုဖြစ်သွားစေသည်။

"ဆွန်ဖုန်း... မြေးမလေးကို နာမည်ပေးပြီးပြီလား..."

မိခင်ဖြစ်သူက ကလေးကို ချော့မြှူနေရင်း ဆွန်ဖုန်းအား မေးလိုက်သည်။

"ပေးပြီးပါပြီ... ဆွန်ယင်းလို့ နာမည်ပေးထားတယ်... မေမေ သဘောကျရဲ့လား... ဆွန်ဖုန်း ပေးထားတာလေ... သဘောမကျဘူးဆိုရင် ပြင်လို့ရပါတယ်..."

လျန်ယင်းက ချက်ချင်းပင် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ယင်း... အင်း... ဆွန်ယင်း ဆိုတဲ့ နာမည်လေးက မဆိုးဘူးပဲ... နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်... ဒီနာမည်လေးပဲ ပေးလိုက်... ပြင်စရာ မလိုတော့ဘူး..."

မိခင်ဖြစ်သူက မျက်နှာအပြည့် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မိသားစုများ ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက်တွင်တော့ မိခင်ဖြစ်သူက စကားလမ်းကြောင်းကို ယန်ရွှယ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ ယန်ရွှယ်မှာ ဗိုက်ကြီးလုံးနေပြီဖြစ်ရာ မကြာမီ မီးဖွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

"ယန်ရွှယ်... သမီးကရော ဘယ်လောက်နေရင် မွေးတော့မှာလဲ... ဒီရက်ပိုင်း ကိုယ်လက်မအီမသာ ဖြစ်တာတွေရော ရှိလား..."

မိခင်ဖြစ်သူက ဂရုတစိုက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မိမိ၏ သားဖြစ်သူက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိလွန်းလှသည်။ အမျိုးသမီးတိုင်းက ကလေးကိုယ်စီ ရရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။

"မေမေ... နောက်အပတ်ဆိုရင် မွေးတော့မှာပါ... သမီး ကျန်းမာရေး အရမ်းကောင်းပါတယ်..."

ယန်ရွှယ်က ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း... သမီးတို့ သုံးယောက်စလုံး အခုအချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးဖို့ လိုတယ်... ဒီနေ့ည မေမေကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ပြီး သမီးတို့အတွက် ကြက်ပေါင်းရည် လုပ်ပေးမယ်... အထူးသဖြင့် လျန်ယင်းနဲ့ ယန်ရွှယ်... သမီးတို့နှစ်ယောက်က သေချာလေး အားဖြည့်ပေးမှ ရမယ်... ပြီးတော့ လျန်ယင်းက ခွဲမွေးရတာဆိုတော့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုပြီး အားဖြည့်ပေးဖို့ လိုတယ်လို့ မေမေ ကြားထားတယ်..."

ပြောရင်းဆိုရင်း မိခင်ဖြစ်သူက ဆွန်ဖုန်းကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး တိုးညင်းသောအသံဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။

"မင်းကလေ... လျန်ယင်းကို ဘာလို့ ခွဲမွေးခိုင်းရတာလဲ... ဒါက သူ့ကို ဓားနဲ့ခွဲခိုင်းတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ကျွန်တော်က..."

ဆွန်ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် အပြစ်ကင်းမဲ့နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက လျန်ယင်းကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ မည်သို့သွားပြောရမည်နည်း။ ကလေးမွေးပြီးနောက် အောက်ပိုင်းကျယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ယောကျာ်းဖြစ်သူကို ကောင်းကောင်းမပြုစုနိုင်မည်စိုး၍ ခွဲမွေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု မည်သို့ပြောထွက်မည်နည်း။

ထို့အပြင် လျန်ယင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ရေးဆေးရည် ထိုးနှံထားပြီးဖြစ်ရာ ဤဓားဒဏ်ရာမှာ အလျင်အမြန် ပျောက်ကင်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး အမာရွတ်ပင် ကျန်ရစ်မည်မဟုတ်ပေ။ စဉ်းစားကြည့်ပါက အတော်လေး ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှုပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤအကြောင်းများကို မိခင်ဖြစ်သူအား ပြောပြရန် မဖြစ်နိုင်ရာ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့်သာ နေလိုက်ရတော့သည်။

ယောက္ခမဖြစ်သူက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သော်လည်း လျန်ယင်းက ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာလေး နီရဲသွားကာ ဘာမှဝင်မပြောရဲတော့ပေ။

"ကဲ... ယန်ရွှယ်ကတော့ သဘာဝအတိုင်းပဲ မွေးရမယ်... ခွဲမွေးလို့ မရဘူး..."

မိခင်ဖြစ်သူက ဆွန်ဖုန်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား သတိပေးလိုက်သည်။

"သိပါပြီဗျာ..."

ဆွန်ဖုန်းက လျှာလေးထုတ်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

"မေမေ... သမီးကတော့ ကြက်ပေါင်းရည် သောက်စရာ မလိုတော့ဘူးမလား..."

ဟယ်မင်ယီက အလွန်ပင် မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူမတွင် ကြက်ပေါင်းရည်သောက်ရမှာ ကြောက်သောရောဂါ ရနေပြီဖြစ်သည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်က ခုနစ်လ ရှစ်လခန့် ဆက်တိုက်သောက်ခဲ့ရသလို မီးတွင်းထဲတွင်လည်း တစ်လနီးပါး သောက်ခဲ့ရသဖြင့် အန်ချင်လာသည်အထိ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အဆိုးဆုံးမှာ ဆွန်ဖုန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူက ချွေးမများကို ကြက်ပေါင်းရည် တစ်ပန်းကန်ကုန်သည်နှင့် နောက်တစ်ပန်းကန် ထပ်ထည့်ပေးလေ့ရှိရာ ဟယ်မင်ယီတစ်ယောက် အတော်လေး ထိတ်လန့်နေမိသည်။

"မရဘူး... သမီးလည်း အနည်းဆုံးတော့ နည်းနည်းသောက်ရမယ်... ကြည့်စမ်းပါဦး... လဝက်လောက် မတွေ့ရတဲ့အထဲ သမီးက တော်တော်လေး ပိန်သွားတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှေ့ပိုင်းကတော့ လုံးဝမပိန်သွားဘူးနော်... တကယ် အံ့ဩစရာပဲ..."

ဆွန်ဖုန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူက ဟယ်မင်ယီ၏ ရင်သားများကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် ဟယ်မင်ယီတစ်ယောက် မျက်နှာပူသွားရပြီး ကျန်အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာလည်း ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ရယ်မောနေကြသည်။

ဆွန်ဖုန်း၏ ဖခင်ဖြစ်သူက မြေးလေးကို ပွေ့ချီကာ အိမ်ရာဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ ပန်းခြံထဲသို့ ဆော့ကစားရန် ထွက်သွားပြီး မိခင်ဖြစ်သူကလည်း မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် အမျိုးသမီးသုံးယောက်နှင့် ဆွန်ဖုန်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"မင်း ခဏလောက် နားလိုက်ဦးလေ... အင်း... ခဏနေရင် ထမင်းစားရတော့မှာ..."

ဆွန်ဖုန်းက လျန်ယင်း၏ ခေါင်းလေးကို အလိုလိုက်စွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..."

ဆွန်ဖုန်းက ဟယ်မင်ယီနှင့် ယန်ရွှယ်တို့၏ ခါးကိုဖက်ကာ အခန်းထဲမှထွက်လာပြီး ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရုပ်မြင်သံကြား ထိုင်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်က နောက်ထပ် မိသားစု စုံညီစားပွဲလေးတစ်ခု ဖြစ်လာဦးမည်ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သွေးသားရင်းချာ ကလေးနှစ်ယောက် ထပ်တိုးလာပြီ မဟုတ်ပါလား။

တစ်နာရီကျော် ကြာပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူက ဟင်းချက်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဟင်းချက်လက်ရာမှာ သေချာပေါက် ပထမတန်းစားပင်ဖြစ်သည်။ ဆွန်ဖုန်းကိုယ်တိုင်လည်း သူမထံမှ သင်ယူခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် အမျိုးသမီးများက ဟင်းလျာမျိုးစုံ ပြည့်နှက်နေသော စားပွဲကြီးကိုဝိုင်းထိုင်ကာ အားလုံး ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစွာဖြင့် တံတွေးမြိုချနေကြသည်။ လျန်ယင်းမှာ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် အဆင်မပြေသေးသဖြင့် ဆွန်ဖုန်းက အခန်းထဲသို့ ထမင်းဝင်ခွံ့ပေးရသည်။

ဟယ်မင်ယီနှင့် ယန်ရွှယ်တို့မှာတော့ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ ကြက်ပေါင်းရည် တိုက်စစ်ကြောင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ကြက်ပေါင်းရည်များကိုသာ အဆက်မပြတ် သောက်နေရတော့သည်။

အခန်းထဲတွင် ဆွန်ဖုန်းက လျန်ယင်းအား ထမင်းတစ်လုတ်ချင်းစီ သေချာစွာ ခွံ့ကျွေးနေသည်။ ဤအပြုအမူက လျန်ယင်းကို အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပီတိဖြစ်သွားစေပြီး မျက်ရည်များပင် ကျဆင်းလာခဲ့ရသည်။ အမျိုးသမီးများက အလွယ်တကူ စိတ်ထိခိုက်လွယ် ဝမ်းသာလွယ်တတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ... လာ... သုတ်လိုက်... ပြီးရင် ထမင်းစား... ကိုယ့်အတွက် အရမ်းလှတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့လို့ ကိုယ်ကသာ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ရမှာပါ..."

ဆွန်ဖုန်းက လျန်ယင်း၏ မျက်ရည်စများကို လက်ဖြင့် သုတ်ပေးရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖုန်း... ရှင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်..."

လျန်ယင်းက ဆွန်ဖုန်းကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်လည်း မင်းကို ချစ်ပါတယ်..."

သူတို့နှစ်ယောက် အခန်းထဲတွင် အချစ်များ ဖလှယ်နေကြသည်။

မကြာမီ အိပ်ရာဝင်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ယန်ရွှယ်က တစ်ယောက်တည်း အိပ်ပြီး လျန်ယင်းကလည်း တစ်ယောက်တည်း အိပ်သည်။ ဆွန်ဖုန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူက ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက် မြေးမလေးကို ခေါ်သိပ်ရန် တာဝန်ယူလိုက်သည်။

ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း မြေးကြီး ဆွန်ရွှိုက်နှင့် အတော်လေး အဆင်ပြေနေပြီး အဘိုးနှင့်မြေး နှစ်ယောက် အတူတူ ဆော့ကစားရင်း အိပ်ရာဝင်သွားကြသည်။

ခဲယဉ်းစွာဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဆွန်ဖုန်းတစ်ယောက် ဟယ်မင်ယီနှင့် အတူတူ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်ခွင့် ရရှိသွားတော့သည်။

ယခင်ကတော့ ဆွန်ရွှိုက်ဆိုသည့် ထိုကောင်စုတ်လေးက သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ခဏခဏ နိုးလာကာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတတ်သည်။ ဘောင်းဘီထဲ သေးပါချလျှင်ပါချ မပါချလျှင် ဗိုက်ဆာ၍ ငိုတတ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူကြီးများကို ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ခွင့် မပေးပေ။

အကယ်၍ ဟယ်မင်ယီသာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ရေးဆေးရည် ထိုးနှံမထားပါက လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် နှစ်အတော်ကြာ အိုမင်းရင့်ရော်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။ ကလေးထိန်းရခြင်းက တကယ်ကို ပင်ပန်းဆင်းရဲလွန်းလှသည်။

"ကဲ... အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေးကို ငါတို့ ထိန်းစရာ မလိုတော့ဘူး... ဒီနေ့ညတော့ ငါတို့ ကောင်းကောင်းလေး အိပ်လို့ရပြီ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဟယ်မင်ယီ၏ အနောက်ဘက်မှ သိုင်းဖက်ထားရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါရဲ့... ကလေးထိန်းရတာ တကယ်ကို ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်ပဲ..."

ဟယ်မင်ယီကလည်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ဟဲ့... ကျွန်မက တစ်နှစ်လုံးလုံး ထိန်းလာခဲ့တာလေ... ရှင်က ဒီတစ်ခေါက် အိမ်ပြန်လာတာ တစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူး... ကျွန်မတောင် မပင်ပန်းဘူးလို့ မပြောဘူး ရှင်က ဘာလို့ လာညည်းနေတာလဲ..."

ဟယ်မင်ယီက ဆွန်ဖုန်းကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီဗျာ... ကိုယ့်ရဲ့ ဟယ်မင်ယီ သခင်မလေး ပင်ပန်းသွားပြီ... မင်းရဲ့ ယောကျာ်းကိုယ်က သေချာလေး ဆုချပေးပါ့မယ်... ဟီးဟီးဟီး..."

ဆွန်ဖုန်းက လူဆိုးကြီးတစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

'ဟီးဟီး...'

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဆွန်ဖုန်းက ဟယ်မင်ယီ၏ အနောက်ဘက်မှနေ၍ တိုးဝင်သွားရာ ဟယ်မင်ယီထံမှ ချစ်စဖွယ် ညည်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒီလူဆိုးကြီး..."

နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ဟယ်မင်ယီက ဆွန်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လှဲလျောင်းရင်း ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစွာဖြင့် စကားစလိုက်သည်။

"ဆွန်ဖုန်း... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်မရဲ့ အသားအရေတွေက အရင်ကထက် ပိုပြီး ချောမွေ့ဝင်းပလာတယ်လို့ ခံစားရတယ်... ကလေးမွေးပြီးတာတောင် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက လုံးဝ မပျက်သွားဘူး... မျက်နှာပေါ်မှာလည်း အစက်အပြောက်လေးတွေ လုံးဝ မရှိတော့ဘူး... ခန္ဓာကိုယ်ကျန်းမာရေးကလည်း အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတယ်... ကျွန်မက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပိုပြီး နုပျိုလာသလိုပဲ ခံစားနေရတယ်... အရင်ကထက် ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလာသလို ပိုလှလာသလိုပဲ... ရှင်ရော သတိထားမိလား..."

"ဟားဟား... အဲ့ဒါ ကိုယ်က သေချာ ပြုစုယုယပေးနေလို့ ပိုပိုပြီး နုပျိုလာတာပေါ့... မင်းကြည့်လေ... ကိုယ်က တစ်လကို အနည်းဆုံး အကြိမ်နှစ်ဆယ်လောက် မင်းကို သေချာ ရေလောင်းပေါင်းသင်ပေးနေတာကို... မနုပျိုဘဲ နေပါ့မလား..."

ဆွန်ဖုန်းက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဖယ်စမ်းပါ... ကျွန်မက အတည်ပြောနေတာ..."

ဟယ်မင်ယီက ဆွန်ဖုန်းကို တစ်ချက် လိမ်ဆွဲလိုက်သည်။

"ကိုယ်ပြောတာလည်း အတည်တွေချည်းပါပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ရှင့်ကို တကယ်မုန်းတယ်... သေချာပေါက် အဲ့ဒီလိုမဟုတ်တာ သေချာတယ်... နောက်ပြီး အဲ့ဒါက နည်းနည်းပါးပါး အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလောက်ကြီးတော့ မသိသာနိုင်ဘူးလေ..."

ဟယ်မင်ယီက ဆွန်ဖုန်း၏ စကားကို အနည်းငယ် လက်ခံယုံကြည်သော်လည်း ထိုမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။

"ကဲပါ... အဲ့ဒီလောက် အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့... မင်းက ပိုလှလာတာကိုပဲ ကိုယ့်ဘာသာ ဒုက္ခရှာပြီး စဉ်းစားနေဦးမလို့လား..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမကို ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ရေးဆေးရည် ထိုးနှံပေးထားကြောင်း ဟယ်မင်ယီအား သူ လုံးဝ ပြောပြမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုဆေးရည်ကြောင့် အသက်နှစ်ရာအထိ နေနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အိုမင်းရင့်ရော်မှုကိုလည်း အလွန်နှေးကွေးစေမည်ဖြစ်သည်။

အသက် လေးငါးဆယ်အရွယ်တွင်ပင် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ်ခန့်သာ ထင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အသက် ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်အရွယ်ကျမှသာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ခန့် ထင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အခြေခံခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ရေးဆေးရည်၏ ဆွဲဆောင်မှုပင်ဖြစ်သည်။ အသံလက်ထောက်၏ ရှင်းပြချက်အရ အကယ်၍ အလယ်အလတ်အဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ရေးဆေးရည်သာဆိုလျှင် အသက်ငါးရာအထိ နေနိုင်ရုံသာမက အသက်လေးရာမတိုင်မီအထိ ရုပ်ရည်က အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် နုပျိုမှုအတိုင်း ရပ်တန့်နေမည်ဖြစ်ရာ အလွန်ကို အံ့မခန်းဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ အမျိုးသမီးများသာ ဤသတင်းကို သိသွားပါက သေချာပေါက် ရူးသွပ်သွားကြမည်ဖြစ်သည်။

"အင်း... ဟုတ်တာပဲ... ကျွန်မ ဘာဖြစ်လို့ ဒါကို လိုက်ပြီး ခေါင်းစားနေရမှာလဲ... တကယ်ပါပဲ..."

ဟယ်မင်ယီကလည်း သူမကိုယ်သူမ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးကို ခေါင်းစားနေမိသည်ဟု တွေးကာ ဆက်မစဉ်းစားတော့ပေ။

"ဒါနဲ့လေ... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်မ ဟင်းချက်သင်နေတယ်... မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ရှင့်အတွက် အချစ်မနက်စာလေး လုပ်ပေးမယ်နော်... အင်း... ဟုတ်တယ်... မိသားစုတစ်စုလုံးအတွက် မနက်စာ လုပ်ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

ဟယ်မင်ယီက ရုတ်တရက် အိမ်ထောင်ရှင်မကောင်းတစ်ဦး၏ ပုံစံမျိုးဖြင့် ဆွန်ဖုန်းကို မေးလိုက်သည်။ ယန်ရွှယ်၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် လျန်ယင်း၏ အရည်အချင်းကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူမကိုယ်သူမ အိမ်မှုကိစ္စတွင် အညံ့ဆုံးဖြစ်နေကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဘာမှမလုပ်တတ်ဘဲ... အင်း... စားဖို့သောက်ဖို့နဲ့ ညဘက် ကိစ္စတွေလောက်ပဲ သူမ သိနေတော့သည်။ အခြားအရာများကို ဘာမှနားမလည်တော့ပေ။

"မလုပ်ပါနဲ့ကွာ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဟယ်မင်ယီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ဤအမျိုးသမီး ချက်ပြုတ်သော အစားအစာများမှာ တကယ့်ကို အမှောင်လောက ဟင်းလျာများသာဖြစ်သည်။ သူ့ကို ချက်ကျွေးလျှင်တောင် သူက ကြိတ်မှိတ်သည်းခံကာ ဆက်ကြိုးစားရန် အားပေးစကားဆိုဦးမည်ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန်မနက် သူ့မိဘများကိုသာ ချက်ကျွေးလိုက်ပါက သူ၏မျက်နှာကို သူကိုယ်တိုင် ဖြတ်ရိုက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမည်မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် ဆွန်ဖုန်းက တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ရှင်က ကျွန်မ ချက်တာ အရသာမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား... ရှင် စားတိုင်းလည်း တိုးတက်လာတယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲလေ... ကျွန်မရဲ့ လက်ရာက အခုဆိုရင် လူတောတိုးနေပြီလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်..."

ဟယ်မင်ယီက သူမကိုယ်သူမ အထင်ကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ဒီလိုပါ... မင်း ချက်တာ အရသာမရှိဘူးလို့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး... ဒီနေ့ညနဲ့ မနက်ဖြန်မနက်က အဲ့ဒီကောင်စုတ်လေးရဲ့ အနှောင့်အယှက်ကနေ လွတ်မြောက်ပြီဆိုတော့ ငါတို့တွေ အတူတူ အိပ်ရာထနောက်ကျလို့ ရပြီလေ... နောက်ပြီးတော့ မင်းက ငါ့အမေထက် စောစောထနိုင်ပါ့မလား... အမေက အိမ်မှာ ထမင်းဟင်းချက်တာ အကုန်တာဝန်ယူထားတာလေ..."

ဆွန်ဖုန်းက အလွန်အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ရှိသော ဆင်ခြေတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ပြောလိုက်သည်။

"အို... ဟုတ်တာပဲ... ပြောရရင် ကျွန်မ သဘာဝအတိုင်း နိုးလာတဲ့အထိ အိပ်မရတာ အတော်ကြာပြီ... ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန်မနက် ငါတို့တွေ အိပ်ရာထနောက်ကျကြတာပေါ့..."

ဟယ်မင်ယီက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မနက်ဖြန်မနက် သဘာဝအတိုင်း နိုးလာတဲ့အထိ အိပ်ကြမှာဆိုတော့ ဒီနေ့ည ငါတို့တွေ နောက်ကျမှ အိပ်ကြတာပေါ့... လာ... ကိုယ် မင်းကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပြီး ရေလောင်းပေါင်းသင်ပေးမယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ဟီးဟီးဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ တိုးဝင်သွားပြန်တော့သည်။

ဒုတိယနေ့ နံနက်ခင်းတွင် ဆွန်ဖုန်းနှင့် ဟယ်မင်ယီတို့က အိပ်ရာထနောက်ကျရန် စိတ်ကူးထားခဲ့ကြသော်လည်း ရှစ်နာရီကျော်အချိန်တွင် မိခင်ဖြစ်သူက တံခါးလာခေါက်ကာ နံနက်စာစားရန် လာရောက်နှိုးတော့သည်။ မိခင်ဖြစ်သူက အမိန့်ပေးလာသဖြင့် ဆွန်ဖုန်းနှင့် ဟယ်မင်ယီတို့ မထဘဲ မနေရဲတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဆွန်ဖုန်းနှင့် ဟယ်မင်ယီတို့ နှစ်ယောက်သား မျက်ကွင်းညိုကြီးများဖြင့် အိပ်ရာမှ ထလာကြရသည်။

"သားတို့ နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်တာလဲ... မနေ့ညက ကောင်းကောင်း မအိပ်ရဘူးလား..."

ဆွန်ဖုန်း၏ မိခင်ဖြစ်သူက သားဖြစ်သူနှင့် ချွေးမဖြစ်သူတို့၏ မျက်ကွင်းညိုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ဟယ်မင်ယီက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

တကယ်တမ်း အဖြစ်မှန်ကတော့ မနေ့ညက သူတို့နှစ်ယောက် မနက်သုံးနာရီအထိ အပြင်းအထန် စစ်ခင်းခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ မျက်ကွင်းမညိုဘဲ နေပါမည်လား။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုအရ ဤမျက်ကွင်းညိုများက နေ့လယ်ပိုင်းရောက်လျှင် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ဆွန်ဖုန်း သိထားသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုက လူသားများ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ပြန်လည်နာလန်ထူနိုင်စွမ်းမှာလည်း အလွန်အမိုက်စားပင်ဖြစ်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ရင်လည်း လာပြီး မနက်စာစားကြတော့... လူငယ်တွေက မနက်စာ မစားလို့ မရဘူး... မနက်စာက အရမ်းအရေးကြီးတယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မေမေ…”