အခန်း ၃၂၄

အခန်း (၃၂၄) - ကားပေါ်မှာ ကစားရတာကို ပိုကြိုက်တယ်

လူစီသည် ယနေ့တွင် ပုံမှန်ထက် တစ်နာရီ နှစ်နာရီခန့် နောက်ကျမှ အလုပ်ဆင်းရခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်ဆိုရလျှင် အချိန်ပိုဆင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း မကြာမီ အလုပ်ပြီးတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် အိမ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"အခု ရှစ်နာရီတောင် ရှိနေပြီပဲ... အလုပ်ချိန်ပြီးတာ နှစ်နာရီတောင် ကျော်နေပြီ... ဘယ်လိုလုပ် အချိန်ပိုမဆင်းဘူးလို့ ပြောလို့ရမှာလဲ... မင်းက တကယ်ကို ကြိုးစားလွန်းအားကြီးနေတာပဲ... တကယ် ချီးကျူးပါတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး လူစီ၏ ပုခုံးလေးကို အသာပုတ်ကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်မ လုပ်ရမယ့် တာဝန်ပါ..."

လူစီက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူဌေးဆီက ချီးကျူးစကားကို ကြားရသည်မှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ်လောက်သာ ရှိသေးရာ သူမရင်ထဲ၌ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုများ အပြည့်ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ ဆွန်ဖုန်းက ဒီည ဘာကြောင့် ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်လာရသနည်း။ သူမကိုများ လာရှာတာလား။ လူစီ၏ စိတ်ထဲ၌ လှိုင်းဂယက်လေးများ ထလာတော့သည်။ သူမနှင့် ဆွန်ဖုန်းတို့ အနီးကပ် မနေရသည်မှာ တစ်လကျော်ကြာနေပြီ မဟုတ်ပါလား။

"အော်... ဟုတ်သားပဲ သူဌေး... ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းက လတ်တင်ဘဏ္ဍာရေးအုပ်စု ဂျင်ဟွာဘဏ္ဍာရေးအုပ်စုနဲ့ ထိုင်းလုံဘဏ္ဍာရေးအုပ်စုတို့က သန်ဘက်ခါ ဗန်ကူဗာမှာ စတင်းဘတ် ဖလှယ်ရေးကပွဲတစ်ခု ကျင်းပဖို့ ရှိတယ်တဲ့... ပွဲစီစဉ်သူတွေက သူဌေးဆီကို ဖိတ်စာ ပို့ထားပါတယ်..."

လူစီသည် စိတ်ထဲရှိ အကြံအစည်များကို ချက်ချင်း ခါထုတ်လိုက်ပြီး စားပွဲအံဆွဲထဲမှ ရွှေရောင်စာလုံးများဖြင့် ရိုက်နှိပ်ထားသော ဖိတ်စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"စတင်းဘတ် ဖလှယ်ရေးကပွဲ... ငါ့ကို ဖိတ်ထားတာလား... အဲ့ဒီ ဘဏ္ဍာရေးအုပ်စု သုံးခုနဲ့လည်း ငါက ဘာမှ အဆက်အသွယ်မရှိဘူးလေ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဖိတ်စာကို ယူကြည့်ရင်း အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

သူတို့က ဘာကြောင့် သူ့ကို ဖိတ်ရသနည်း။ သို့သော်လည်း သူက ထိုဘဏ္ဍာရေးအုပ်စု သုံးခုအကြောင်းကိုတော့ ကောင်းကောင်း ကြားဖူးသည်။ လတ်တင်ဘဏ္ဍာရေးအုပ်စုဆိုသည်မှာ ကနေဒါနိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံး ဘဏ္ဍာရေးအုပ်စုဖြစ်ပြီး အီဗာ ဆိုသည့် ထိုသခင်မလေး ပိုင်ဆိုင်သည့် အုပ်စုပင်ဖြစ်သည်။ ကျန်သည့် နှစ်ခုမှာလည်း ကနေဒါနိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း ဘဏ္ဍာရေးအုပ်စုများပင် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် သူဌေး... ဒီဘဏ္ဍာရေးအုပ်စု သုံးခုက နှစ်တိုင်း သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဖလှယ်ရေးကပွဲကို ကျင်းပလေ့ရှိပါတယ်... သူတို့က အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ နာမည်ကျော်တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတွေကိုပဲ ဖိတ်ကြားလေ့ရှိတာပါ... ဒီကပွဲက အရမ်းကို ခမ်းနားပါတယ်... ရာထူးနေရာ နိမ့်ကျတဲ့သူတွေ ပိုင်ဆိုင်မှုနည်းတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တွေက မသွားနိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူဌေးရဲ့ လက်ရှိ ရာထူးနေရာနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေအရဆိုရင် သွားဖို့ လုံးဝ အရည်အချင်းပြည့်မီပါတယ်... ဒါက ကခုန်တဲ့ပွဲလို့ ပြောပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ စီးပွားရေးသမားတွေ အချင်းချင်း စီးပွားရေးအရ အလုပ်ကိစ္စ ဆွေးနွေးကြတာမျိုးပါ... စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ မဖြစ်လာရင်တောင် အဆက်အသွယ်ကောင်းတွေ ရလာမှာ သေချာပါတယ်..."

လူစီက ဆွန်ဖုန်းအား အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီလိုကိုး... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက သူတို့ မျက်လုံးထဲ ဝင်သွားပြီပေါ့လေ... ကပွဲကို သွားဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားပြီပေါ့..."

ဆွန်ဖုန်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

လူစီ ပြောတာလည်း မှန်သည်။ ကနေဒါတွင် သူနေလာသည်မှာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယုံကြည်စိတ်ချရသည့် အဆက်အသွယ်ကောင်းများ မရသေးပေ။ သူသိကျွမ်းထားသည့်သူများမှာ အကျိုးစီးပွားအရ အလုပ်လုပ်ကြသူများသာ ဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ အဆက်အသွယ်ကောင်းတွေ ရနိုင်မလား သွားကြည့်ရဦးမည်။

"ဒါနဲ့ လူစီ... မင်း ထမင်းစားပြီးပြီလား..."

ဆွန်ဖုန်းက ကော်ဖီတစ်ခွက် ဖျော်သောက်ရင်း လူစီ၏ဘေးတွင် ထိုင်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မစားရသေးပါဘူး... ခဏနေရင် သွားစားမလို့ပါ... သူဌေးလည်း အတူတူ သွားမလား..."

လူစီက ချိုမြိန်စွာ ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"အင်း... အပြင်သွားစားနေဖို့ မလိုပါဘူး... ဒီမှာပဲ မင်း စားစရာရှိနေတာပဲကို..."

ဆွန်ဖုန်းက လူစီအား အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ထပ်ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

"သူဌေး... ရှင်က ကျွန်မကို နို့လာတိုက်မလို့လား..."

လူစီ၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပန်းရောင်သန်းသွားကာ ခြင်တစ်ကောင် အော်သံလောက်သာရှိသော အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... မင်းကို နို့လာတိုက်တာ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဟီးဟီးဟားဟား ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူဌေးရဲ့ လက်ဆောင်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လူစီက ဆွန်ဖုန်း၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး နို့စတင်ညှစ်ယူတော့သည်။

နောက်သန်ဘက်ခါကျလျှင်တော့ ဆွန်ဖုန်း သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဘာအလုပ်မှလည်း မရှိသဖြင့် ထိပ်တန်း အသိုင်းအဝိုင်း၏ ကပွဲကို သွားရောက်လေ့လာခြင်းက မဆိုးပေ။ ကပွဲသွားမည်ဆိုပါက အဖော်ခေါ်သွားရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော်လည်း ဆွန်ဖုန်း ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်လိုက်သောအခါ အဖော်ခေါ်ရန် မည်သူမျှ မအားလပ်ကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝူမုန့်ရှင်းက လီယာ့ဒ်ဘတ်တွင် ရောက်နေပြီး ဝေးလွန်းသည်။ ဟွမ်ကျားချန်က အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ လူစီကိုတော့ ခေါ်သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဟယ်မင်ယီက ကခုန်တတ်သဖြင့် သူမကို ခေါ်သွားရန် စိတ်ကူးမိသော်လည်း သားလေးကို ထိန်းပေးမည့်သူ မရှိပေ။ လျန်ယင်းနှင့် ယန်ရွှယ်တို့မှာတော့ မီးဖွားထားသည့်အတွက် လုံးဝ မသွားနိုင်ကြပေ။

"ဟူး... တစ်ယောက်တည်း လူပျိုသိုးကြီးလိုပဲ သွားတော့မယ်..."

ဆွန်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထိုနေ့တွင်ပဲ ဗန်ကူဗာရှိ သူ၏အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး ထမင်းစားကာ ရေချိုးပြီးနောက် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ဖိတ်စာကို ယူကာ ဖာရာရီကားကို မောင်းနှင်၍ စတင်းဘတ် ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ကပွဲကျင်းပမည့်နေရာမှာ စတင်းဘတ် ဟုခေါ်သော နေရာဖြစ်ရာ ထိုအမည်ကို အစွဲပြု၍ စတင်းဘတ် ဖလှယ်ရေးကပွဲဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤစတင်းဘတ်မှာ လတ်တင်ဘဏ္ဍာရေးအုပ်စု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး နှစ်တိုင်း ဤနေရာတွင်သာ ကျင်းပလေ့ရှိသည်။

'ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...'

အနီရောင် ဖာရာရီကားက လမ်းပေါ်တွင် လေလိုမြန်ဆန်စွာ မောင်းနှင်သွားခဲ့ရာ ခဏအတွင်းမှာပင် မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ခမ်းနားပြီး ဇိမ်ကျလှသော ခြံကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာက စတင်းဘတ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လမ်းပေါ်တွင်လည်း ဇိမ်ခံကားများစွာ စတင်းဘတ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤကားများကို မောင်းနှင်လာသူများမှာလည်း ကပွဲသို့ တက်ရောက်မည့်သူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မကြာမီမှာပင် စတင်းဘတ် အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ကားကို အသင့်နေရာတွင် ရပ်ထားခဲ့သည်။ တံခါးပေါက်တွင် စားပွဲထိုး လေးယောက်က ဧည့်သည်များကို ကြိုဆိုနေကြပြီး မည်သူမှ ခိုးဝင်လာခြင်း မရှိစေရန် ဖိတ်စာများကို စစ်ဆေးနေကြသည်။

"လူကြီးမင်း... ဖိတ်စာ ပြပေးပါဦး..."

ဆွန်ဖုန်း ရောက်သွားသောအခါ ရှေ့ဆုံးရှိ စားပွဲထိုးက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာလေ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဖိတ်စာကို ပေးလိုက်သည်။ စားပွဲထိုးက တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လေးစားသမှုဖြင့် ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"မစ္စတာဆွန်... အတွင်းထဲ ကြွပါခင်ဗျာ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြုံး၍ ပြောပြီး အထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားလိုက်သည်။

အကွေ့အကောက်များသော လမ်းကလေးအတိုင်း လျှောက်သွားပြီးနောက် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော မြေညီထပ် ခန်းမကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အထဲတွင် တီးလုံးသံများက အလွန်သာယာငြိမ့်ညောင်းနေပြီး အရသာရှိသော အစားအစာများနှင့် အရက်များကလည်း စားပွဲပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဆွန်ဖုန်းတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မင်းသမီးလေးများ အမျိုးသမီးငယ်များနှင့် ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးကြီးများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနီးအနားတွင်တော့ အဝတ်အစား သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားများက အမျိုးသမီးများနှင့် စကားပြောဆိုနေကြသည်။

"ဝါး... လှပတဲ့ နိုင်ငံခြားသူတွေ အများကြီးပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ယူပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ကာ လေ့လာကြည့်ရှုနေသည်။ သူက ဤညတွင် မည်သူ့ကို ဆွဲဆောင်ပြီး ညအိပ်ခေါ်သွားရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေသည်။

ခန်းမထဲတွင်ရှိသူများ၏ ထက်ဝက်မှာ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့မှာ အောင်မြင်သော စီးပွားရေးသမားများ ဖြစ်ပုံရသည်။ ကျန်တစ်ဝက်မှာတော့ သူဌေးသမီးများနှင့် သူဌေးသားများဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ မိဘများနောက်သို့ လိုက်ပါလာသူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့ထဲတွင် နာမည်ကြီး ကြယ်ပွင့်အချို့ကိုလည်း ဆွန်ဖုန်း တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

"တကယ်ကိုပဲ လာတဲ့သူတွေအကုန်လုံးက နာမည်ကြီးတဲ့သူတွေချည်းပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်လာပြီမဟုတ်ပါလား ဟု တွေးကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေမိသည်။

"ဒီမှာ ရှိတဲ့ လူရည်ချွန်လေး... အဖော်မပါဘဲ လာခဲ့တာလား... တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာနဲ့ ဝိုင်ထိုင်သောက်နေမယ့်အစား ကျွန်မနဲ့အတူ တစ်ခွက်လောက် တွဲသောက်ရအောင်လေ..."

ဆွန်ဖုန်း ထိုင်လိုက်သည်နှင့် မကြာမီမှာပင် အသက် ၂၅ ၂၆ ခန့်ရှိ ရုပ်ရည်သွင်ပြင် အလွန်လှပသော နိုင်ငံခြားသူ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ တင်ပါးကို လှုပ်ခါရင်း လျှောက်လာသည်။ သူမလက်ထဲတွင် ဝိုင်ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး ဆွန်ဖုန်းအား ညှို့ယူဖမ်းစားမည့်အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အဖော်မပါဘဲ လာခဲ့တာပါ..."

ဆွန်ဖုန်းက ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ချီးယား..."

"ချီးယား..."

ထိုအမျိုးသမီးက အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ယောက်ျားများကို မြူဆွယ်တတ်ပုံရသည်။ ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်း၏ ဘေးတွင် ရင်းနှီးစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး စကားစတင်ပြောဆိုတော့သည်။

ဆွန်ဖုန်းက အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်မှာ ၁.၈ မီတာကျော် ရှိကာ ရုပ်ရည်ကလည်း ချောမောသဖြင့် အမျိုးသမီးများကို အလွန် ဆွဲဆောင်နိုင်သူဖြစ်သည်။ သူဝင်လာသည့်အချိန်ကတည်းက အမျိုးသမီးများစွာက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် ယခု ထိုအမျိုးသမီးက အရင်ဆုံး ချဉ်းကပ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ပြည်တွင်းတွင်တော့ အမျိုးသမီးများက အမျိုးသားများထံ အရင် မချဉ်းကပ်တတ်ကြပေ။ သို့သော်လည်း နိုင်ငံခြားတွင်မူ ဤအပြုအမူက အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားဖြစ်စေ အမျိုးသမီးဖြစ်စေ အလွန် ရင်းနှီးပွင့်လင်းကြသည်။

"ကျွန်မလည်း အဖော်မပါဘဲ လာခဲ့တာ... အခုဆိုရင် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဒီညအတွက် အဖော်ရှိသွားပြီပေါ့... ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ထိုအမျိုးသမီးက ဆွန်ဖုန်းကို ရီဝေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ မျက်စိမှိတ်ပြ၍ မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သဘောပါပဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မ နာမည်က အယ်လီဆာပါ... လူရည်ချွန်လေးရဲ့ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

အယ်လီဆာက ဆွန်ဖုန်းကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေသည်။ ပထမအချက်က ဆွန်ဖုန်းက အရမ်းချောသည် ဒုတိယအချက်က သူမ ဆွန်ဖုန်းကို ဘယ်နေရာမှာများ မြင်ဖူးသလဲဟု တွေးမိနေသည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်က ဆွန်ဖုန်းပါ..."

"အို... ကျွန်မ မှတ်မိပြီ... ရှင်က ဆယ်စုနှစ်အတွင်း အအောင်မြင်ဆုံး လူငယ်လုပ်ငန်းရှင် ဆွန်ဖုန်း မဟုတ်လား... အို ဘုရားရေ... ရှင်နဲ့ သိခွင့်ရတာ ကျွန်မအတွက် တကယ့်ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ..."

အယ်လီဆာက ဆွန်ဖုန်း၏ နာမည်ကို ကြားပြီးနောက် ရုပ်မြင်သံကြားထဲတွင် မြင်ဖူးသည်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။

ဆွန်ဖုန်းက ဖုန်းရွေ့ စက်မှုလုပ်ငန်း၏ ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သည်။ ကနေဒါတွင် ဆွန်ဖုန်းက အရမ်းနာမည်ကြီးသည်။ သူ့တွင် မားစ် သံရိုင်းမိုင်း စိန့်ဖုန်းရေနံမြေ ဖုန်းရွေ့ သုတေသနဌာန ဖုန်းရွေ့ သမုဒ္ဒရာ ရှာဖွေရေးကုမ္ပဏီ ဖုန်းရွေ့ သတ္တုတွင်းလုပ်ငန်းနှင့် နောက်ဆုံး ပင်လယ်ရေမှ ယူရေနီယံထုတ်ယူရေး စက်ရုံတို့ ရှိသည်။

သူ့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုက ဒေါ်လာ သန်းပေါင်းများစွာ ရှိပြီး TIME မဂ္ဂဇင်းက ဆယ်စုနှစ်အတွင်း အအောင်မြင်ဆုံး လူငယ်လုပ်ငန်းရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ အကြောင်းမှာ သူ့အသက်က ၂၄ နှစ်သာ ရှိသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဆွန်ဖုန်းက ကနေဒါတွင် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး ကပွဲမျိုး မတက်လေ့ရှိရာ လူတိုင်း သူ့ကို မသိကြပေ။ ဆွန်ဖုန်းကို သိရှိခွင့်ရခြင်းက အယ်လီဆာအတွက် အံ့အားသင့်စရာဖြစ်သည်။ သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဒီညတော့ ဒီသူဌေးချောလေးကို အပိုင်သိမ်းရမည်။ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုက သူမအဖေထက်တောင် ထက်ဝက်မက ပိုများနေသေးသည်။ စဉ်းစားကြည့်ရုံနဲ့တင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

"ဟင်းဟင်း... ကျွန်တော်က အဲ့လောက်တောင် နာမည်ကြီးနေလို့လား..."

ဆွန်ဖုန်းက နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"နာမည်ကြီးတာပေါ့... ဘယ်လောက်တောင် နာမည်ကြီးလဲဆိုရင် ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အိုင်ဒေါလ်တောင် ဖြစ်နေပြီ... အသက်က ကျွန်မထက်တောင် ငယ်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို ဒီလောက်ကြီးကျယ်အောင် လုပ်နိုင်တာ..."

အယ်လီဆာက ဆွန်ဖုန်း၏ အနားသို့ လုံးဝ တိုးကပ်လာပြီး သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဆွန်ဖုန်း၏ လက်မောင်းတွင် ချိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ရင်သားအစုံဖြင့် ဆွန်ဖုန်းကို စတင်ပွတ်သပ်ကာ မြူဆွယ်တော့သည်။

'စောက်မြေခွေးမလေး...'

ဆွန်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း အပြင်တွင်တော့ တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေမိသည်။

"မောင်လေးဆွန်... ရည်းစား ရှိပြီလား..."

အယ်လီဆာက ဆွန်ဖုန်းကို အပြင်းအထန် ပွတ်သပ်ရင်း ညှို့ယူဖမ်းစားရန် ကြိုးစားနေသည်။

ဆွန်ဖုန်းက ယခုအချိန်သည် အမှန်အတိုင်း ပြောရမည့် အချိန်မဟုတ်မှန်း သိထားသည်။ ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် အခြေအနေအရ အဆင်ပြေသလို ဇာတ်မျောသွားရမည်သာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဖြေလိုက်သည်။

"မရှိသေးပါဘူး... အလုပ်တွေပဲ အမြဲလုပ်နေရတော့ ရည်းစားထားဖို့ ဘယ်အချိန်ရမှာလဲ..."

တကယ်လည်း ဟုတ်သည်။ ဆွန်ဖုန်းတွင် ရည်းစားမရှိ ဇနီးသည်များသာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

"တကယ်လား... ဒါဆိုရင် မောင်လေးဆွန်က တကယ်ကို အလုပ်ကိုပဲ ဦးစားပေးတဲ့သူပါပဲ... ရှားပါးလှတဲ့ ယောက်ျားကောင်းလေးပေါ့..."

အယ်လီဆာက မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ပိုမို ပျော်ရွှင်လာကာ သူမ၏ ရင်သားများမှာလည်း ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

အယ်လီဆာက တကယ်ကို လှသည်။ အရေပြားက ဖြူဖွေးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သွယ်လျလှပသည်။ ၂၅ ၂၆ နှစ်အရွယ်သည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် အလှပဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။ ဘဲဥပုံ မျက်နှာသွယ်သွယ်လေးနှင့် သူမ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။ အရေးကြီးသည်မှာ သူမက ယောက်ျားများကို အလွန်နားလည်သည်။ သူမ ယောကျာ်းပေါင်း ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ကို ကစားဖူးမှန်းတောင် မသိနိုင်ပေ။ အမျိုးအစားစုံလင်စွာ ကစားဖူးသူဖြစ်သည်။

"ယောက်ျားကောင်း ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာတော့ မချီးကျူးရဲဘူး..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူက အာခေါင်တွေ ခြောက်သွေ့လာသဖြင့် ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကတော့ ရှင်က ယောက်ျားကောင်းလို့ ထင်တယ်... အခု ရှင် ဘယ်မှာ နေလဲ..."

အယ်လီဆာက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အော်... ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒါကို စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက သူမကို အမှန်အတိုင်း မဖြေဘဲ ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူက ဤနိုင်ငံခြားသူ အမျိုးသမီးမှာ ပိုပြီး ရဲတင်းလာသည်ကို သတိထားမိသည်။

"ကျွန်မ ရှင့်အိမ်ကို သွားပြီး လည်ပတ်ချင်လို့လေ... ရှင် ကြိုဆိုမှာလား..."

အယ်လီဆာက ဆွန်ဖုန်း၏ မျက်နှာနားသို့ တိုးကပ်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလှလှလေးများမှ လေပူလေးများ မှုတ်ထုတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

'မြူဆွယ်နေတာ... ဒါက ဗြောင်ကျကျ မြူဆွယ်နေတာပဲ...'

ဆွန်ဖုန်းက ဤကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမက သူ့ကို ဘာလုပ်ချင်နေမှန်း ကောင်းကောင်း သိလိုက်သည်။

"အော်... ကျွန်တော်က အိမ်ကို အမျိုးသမီးတွေကို ခေါ်လာဖို့ အလေ့အကျင့် မရှိဘူး... ကျွန်တော်က အမျိုးသမီးတွေကို ကားပေါ်မှာပဲ ကစားဖို့ ပိုကြိုက်တာ..."

ဆွန်ဖုန်းက ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အယ်လီဆာ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဖက်လိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အို ဘုရားရေ... ဆွန်ဖုန်း... ကျွန်မလည်း ကားပေါ်မှာပဲ ကစားရတာ ကြိုက်တယ်... ကျွန်မတို့ရဲ့ ဝါသနာချင်း တူတာပဲ... လာ... ကျွန်မတို့ရဲ့ တူညီတဲ့ ဝါသနာအတွက် တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြရအောင်..."

အယ်လီဆာက ကမ္ဘာသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ အံ့ဩဟန်ဆောင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

'ဒီမိန်းမက တကယ်ကို ပရိယာယ်များတာပဲ...'

ဆွန်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ အမျိုးသမီးမျိုးက ကစားဖို့အတွက်သာ ကောင်းသည်။ သူတို့က အလွန်တရာမှ လူလည်ကျလွန်းသည်။

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ အခုပဲ ကားပေါ်သွားပြီး ကစားကြမလား..."

အယ်လီဆာက ဆန္ဒပြင်းပြစွာဖြင့် ဆွန်ဖုန်းအား လောဆော်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ရပါတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းကလည်း မငြင်းပယ်ပေ။

"ဒါဆို သွားကြမယ်..."

အယ်လီဆာက ဆွန်ဖုန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ ခန်းမထဲမှ ထွက်လာပြီး ကားရပ်နားရာနေရာသို့ သွားကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ဆွန်ဖုန်းနှင့် အယ်လီဆာတို့ ကားထဲတွင် စတင်ကစားကြတော့သည်။

မိနစ် ၂၀ ခန့်အကြာတွင် ဆွန်ဖုန်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေချိန်တွင် အားကစားကားတစ်စီးက ဆွန်ဖုန်း၏ ကားဘေးရှိ လွတ်နေသော နေရာတွင် ရပ်လိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... ဘယ်ကောင်ကများ ငါ့ရဲ့ အမိုက်စား ခံစားချက်ကြီးကို လာဖျက်ဆီးရတာလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက တရုတ်ဘာသာစကားဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ အပြင်လူက လာရောက်နှောင့်ယှက်လိုက်သဖြင့် ဆွန်ဖုန်းက အယ်လီဆာကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဘာလုပ်မလို့လဲ... ဘေဘီ... အပြင်လူကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့... ကျွန်မတို့ ဆက်လုပ်ကြရအောင်..."

ကားထဲတွင် အယ်လီဆာက ဆွန်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ တောင်းဆိုနေသည်။

"ဖယ်စမ်း..."

ဆွန်ဖုန်းက အယ်လီဆာ၏ လက်ကို တိုက်ရိုက် ခါထုတ်လိုက်သည်။ သူ အရမ်း စိတ်ရှုပ်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဆွန်ဖုန်း..."

ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

ဆွန်ဖုန်းက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီနေရာမှာ သူ့ကို ဘယ်သူ သိနေတာလဲ။

"အီဗာ..."

ဆွန်ဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကားဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ကားမှာ အီဗာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ အနိုင်ကျင့်ခဲ့ဖူးတဲ့ ထိုသူဌေးသမီးလေး။

ဤနေရာတွင် အီဗာနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသည်။ အထူးသဖြင့် အီဗာက ဆွန်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။ ထိုညက ရှက်စရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည် သတိရသွားပုံရသည်။

သူမက ဆွန်ဖုန်း၏ လက်ထဲတွင် အရှက်ရခဲ့ရသည်။ ယခု ထပ်တွေ့ရသဖြင့် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာသည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဆွန်ဖုန်းက ဒီနေရာမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ လာပြီး ကားပေါ်မှာ ရှုပ်ပွေနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

ဆွန်ဖုန်းကလည်း ကြောင်သွားသည်။ ဤကပွဲက လတ်တင် မိသားစုက ပါဝင်ကျင်းပသည်ဟု ယခုမှ သတိရသည်။ အီဗာ လာတက်သည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

"ဟွန့်... မိန်းမရူးကောင်..."

အီဗာက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ ဆွန်ဖုန်းကို ထပ်မမြင်ချင်တော့ပေ။ ယခုညတွင် ဤနေရာ၌ ထပ်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူမ၌ ဆွန်ဖုန်းကို သတ်ပစ်ချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ဆွန်ဖုန်းလက်ထဲတွင် သူမ၏ အားနည်းချက်ကို ကိုင်ထားခြင်း မရှိပါက သူမ ဆွန်ဖုန်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်လိုက်မှာ ဖြစ်သည်။

"ဝါး... အဲ့ဒါ အီဗာ မဟုတ်လား... ဆွန်ဖုန်း... ရှင် အီဗာကို သိတာလား..."

ကားထဲတွင် အယ်လီဆာက ဆွန်ဖုန်းနှင့် အီဗာတို့၏ စကားပြောဆိုမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။