အခန်း ၃၄၀

အခန်း (၃၄၀) - ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ရှားပါးသတ္တုမြေ

တစ်ပတ်ကျော်ကြာ ညစဉ်ညတိုင်း လျှပ်စစ်မီး ပြတ်တောက်မှုကြောင့် တိုကျိုမြို့သူမြို့သားများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျှပ်စစ်ဓာတ်အားပေးဌာနမှ လူများမှာလည်း ရူးသွပ်လုမတတ် ဖြစ်နေကြရသည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ရဲတပ်ဖွဲ့က ဤတစ်ပတ်ကျော်အတွင်း ညတိုင်း မြို့ပြင်ရှိ ပင်မဓာတ်အားလိုင်းကြိုးကြီး တစ်လျှောက်တွင် ကင်းလှည့်နေကြပြီး အဖျက်အမှောင့် လုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်နေသူကို ဖမ်းဆီးနိုင်ရန် မျှော်လင့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤတစ်ပတ်ကျော်အတွင်း လမ်းမများပေါ်တွင် ရဲကားများ အဆက်မပြတ် သွားလာနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ညလုံး ကင်းလှည့်နေကြသော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ သဲလွန်စ မရရှိခဲ့ပေ။

ဤအမှုက အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး ကျွမ်းကျင်သူများကို စေလွှတ်ကာ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း တရားခံကို မဖမ်းမိနိုင်သေးပေ။ ညတိုင်း အချိန်မှန် လျှပ်စစ်မီး ပြတ်တောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး တိုကျိုမြို့ကြီးမှာ ကြက်ပျံမကျ စည်ကားသိုက်မြိုက်ရာမှ စိတ်ပျက်ညည်းတွားသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။ ဆွန်ဖုန်းတွင် ကာကွယ်ရေး အကာအကွယ် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤလူများက သူနှင့် မနီးမဝေးမှ ဖြတ်သွားလျှင်တောင်မှ လမ်းဘေးတွင် ပေါက်ပြားပေါက်ကာ အဖျက်လုပ်ငန်း လုပ်နေသူကို မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ဆွန်ဖုန်းတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတော့ သူ၏ ရေနက်ပိုင်း ရှာဖွေတူးဖော်ရေး ဉာဏ်ရည်တု စက်ရုံကို အားအပြည့် သွင်းနိုင်ခဲ့လေပြီ။ အလွန်ကို အရသာရှိလှသည်။ သူ၏ စက်ရုံထဲတွင်သာ အားသွင်းရမည်ဆိုပါက မည်သည့်အချိန်မှ အားပြည့်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ပထမအချက်မှာ စစ်ဆေးခံရမည်ကို သတိထားရမည်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ စက်ရုံရှိ လျှပ်စစ်ကြိုးများက ယခုကဲ့သို့ အားမြန်မြန်သွင်းခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ယခု လျှပ်စစ်မီး ခိုးယူခြင်းကတော့ ကွဲပြားသည်။ ဤသည်မှာ လျှပ်စစ်မီး ပို့လွှတ်နေသော ပင်မဓာတ်အားလိုင်းကြိုးကြီး ဖြစ်သည့်အပြင် အထဲတွင် လျှပ်စစ်ဓာတ်အား အလွန်များပြားသဖြင့် ဆွန်ဖုန်းက စိတ်ကြိုက် စုပ်ယူနိုင်သည်။ အခြားတစ်ဖက်မှ ဓာတ်အား မဖြတ်တောက်သရွေ့ ဆွန်ဖုန်းက ကမ္ဘာပျက်သည့်တိုင်အောင် စုပ်ယူနိုင်လေသည်။

တစ်ပတ်ကျော်ကြာ အလုပ်များပြီးနောက် နောက်ဆုံးတော့ ဤတာဝန်ကြီး ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။ ဤရက်များအတွင်း ဆွန်ဖုန်းတစ်ယောက် ညဇီးကွက်များလို နေ့ဘက်အိပ် ညဘက်ထွက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခုတော့ တာဝန်ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ကောင်းကောင်း အနားယူနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

ကော်ဖီဆိုင်ထဲတွင်။

ဆွန်ဖုန်းက တစ်ပတ်ကျော်ကြာ အလုပ်များခဲ့ပြီးနောက် ယခုတော့ မွှေးကြိုင်သော ကော်ဖီကို သောက်ကာ ပြတင်းပေါက်နားရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ရင်း စာအုပ်ကို အေးအေးဆေးဆေး ဖတ်နေသည်။

ကော်ဖီဆိုင်ထဲရှိ မိန်းကလေး အများအပြားမှာ ဤမျှလောက် အရှိန်အဝါရှိပြီး ပြေပြစ်ချောမောကာ စာပေဝါသနာပါပုံရသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ကာ ဈေးကြီးသော ကော်ဖီကို သောက်ရင်း စာအုပ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အားလုံးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အဖမ်းစားခံလိုက်ရတော့သည်။ မိန်းကလေး အများစုက ဆွန်ဖုန်းကို သွားရောက် စကားပြောချင်နေကြသော်လည်း ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပနေသော ဤမြင်ကွင်းလေးကို မဖျက်ဆီးရက်ကြပေ။

အမှန်တကယ်တော့ ဤမိန်းကလေးများက တရုတ်စာကို လုံးဝ မဖတ်တတ်ကြပေ။ အကယ်၍ ဖတ်တတ်မည်ဆိုပါက သူတို့၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခု ဆွန်ဖုန်း ဖတ်နေသော စာအုပ်မှာ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ကျင်းဖျင်မေ (နာမည်ကြီး တရုတ်အချစ်ကြမ်း ဝတ္ထု) ဖြစ်ပြီး သူက အလွန် အရသာခံကာ ဖတ်နေသောကြောင့်တည်း။ အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်။

"ဟားဟား... ဒီဂျပန်တွေကတော့ မကြာသေးခင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကစားမှုအောက်မှာ အရူးတွေလို ဖြစ်ကုန်ပြီ... ပိုင်ရှင် ကြည့်စမ်း... အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်မှာ ငါးမိနစ်လောက်နေရင် ရဲကားတစ်စီးက ဖြတ်ဖြတ်သွားနေတာပဲ... ဟားဟား... သူတို့က ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခု ထပ်လုပ်မှာကို ကြောက်နေကြတာပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်မှ ရဲကားတစ်စီး ဥဩဆွဲကာ ဖြတ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အသံလက်ထောက်က လှောင်ပြောင်ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"အေး... ငါ ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်... အခု ငါတို့က အရင်းမလိုတဲ့ စီးပွားရေးတစ်ခု ထပ်လုပ်လို့ ရသေးတယ်... ဒီဂျပန်တွေကိုလည်း ဒုက္ခပေးနိုင်သလို ငါတို့အတွက်လည်း အကျိုးအမြတ် ရနိုင်တယ်... မင်းရဲ့ အဲ့ဒီ လျှပ်စစ်မီး ခိုးတဲ့ အကြံထက် အများကြီး ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်ကွ..."

ရုတ်တရက် ဆွန်ဖုန်း၏ ခေါင်းထဲတွင် အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကစားစရာ ကောင်းသော ပရောဂျက်တစ်ခုကို သူ စဉ်းစားမိသွားခြင်းဖြစ်သည်။

"ဘာအရင်းမလိုတဲ့ စီးပွားရေးလဲ..."

အသံလက်ထောက် ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ပျော်စရာကောင်းသော ကိစ္စများကို အသံလက်ထောက်က အလွန် နှစ်သက်လှသည်။

"ဂျပန်နိုင်ငံက ပြီးခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေအတွင်းမှာ တရုတ်နိုင်ငံနဲ့ တခြားနိုင်ငံတွေကနေ ကျောက်မီးသွေးတွေ သံရိုင်းတွေ ရှားပါးသတ္တုတွေ အများကြီးကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ဝယ်ယူပြီး သိမ်းဆည်းထားခဲ့တယ်လေ... အဲ့ဒီအထဲက အများစုကို ပင်လယ်ကမ်းစပ် ရေအောက်ထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားတာ... အထူးသဖြင့် ကျောက်မီးသွေးတွေပေါ့... ဒီဂျပန်တွေက ကျောက်မီးသွေးတွေကို ပင်လယ်ဖို့ဖို့တောင် သုံးကြသေးတယ်တဲ့... ငါတို့ သွားပြီး ခိုးကြမလား..."

ဆွန်ဖုန်းက မကောင်းကြံသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... မိုက်တယ်..."

အသံလက်ထောက်က အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထောက်ခံလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါဆိုလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... ငါတို့ သတင်းအချက်အလက်တွေ အရင် စုံစမ်းပြီး နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ပင်လယ်ကမ်းစပ်ကို သွားကြမယ်..."

ဆွန်ဖုန်းနှင့် အသံလက်ထောက်တို့ တိုင်ပင်ပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကြသည်။

ဆွန်ဖုန်းက ဘာကြောင့် ဤမကောင်းသော အကြံအစည်ကို တွေးမိသွားရသနည်း။ မကြာသေးမီက သူ ဖတ်ခဲ့ရသော သတင်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သတင်းထဲတွင် ဂျပန်နိုင်ငံက ပြီးခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်များအတွင်း ပြုလုပ်ခဲ့သော ဤလျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားမှုများအကြောင်း ရေးသားထားသည်။ လူတိုင်း သိကြသည့်အတိုင်း ဂျပန်နိုင်ငံမှာ နယ်မြေကျဉ်းမြောင်းပြီး သယံဇာတ နည်းပါးလှသည်။ သူတို့ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် စစ်ရေးပြင်ဆင်မှုများအတွက် ဖြစ်ပြီး အခြားနိုင်ငံများတွင် သယံဇာတများ ကုန်ခန်းသွားချိန်တွင် သူတို့ သိမ်းဆည်းထားသော သယံဇာတများကို အသုံးပြုကာ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဤကိစ္စများကို ဂျပန်နိုင်ငံက နှစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ပြည်သူအများစုက မသိကြပေ။ ဤကိစ္စများကို စိတ်ဝင်စားသူများသာ သိရှိကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဂျပန်နိုင်ငံ၌ ဆူနာမီ ဖြစ်ပွားခဲ့စဉ်က ပင်လယ်ဖို့ထားသော နေရာများနှင့် ရေအောက်တွင် သိမ်းဆည်းထားသော ကျောက်မီးသွေးများ အားလုံး ရေစီးနှင့်အတူ မျောပါသွားခဲ့သည်။

တရုတ်နိုင်ငံမှ ကျောက်မီးသွေးများ အမြောက်အမြားကို ဂျပန်နိုင်ငံသို့ တင်ပို့ခဲ့ခြင်းက ဂျပန်နိုင်ငံအား သယံဇာတ ပေါကြွယ်ဝသော နိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့ပြီး မိမိနိုင်ငံ၏ သယံဇာတများ လျော့နည်းသွားစေရန် အစပျိုးပေးခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထိုငလျင်ကြီးအတွင်း ကမ်းရိုးတန်း ရေအောက်တွင် မြှုပ်နှံထားသော သတ္တုတွင်းများနှင့် မီဒီယာများ အားလုံး ပေါ်လာခဲ့ပြီး ပြန်လည် ဆယ်ယူရန် အလွန် ခက်ခဲသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုငလျင်ကြီးကြောင့် ဂျပန်နိုင်ငံ အလွန် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ ထိုအချိန်က သင်သာ ဂျပန်နိုင်ငံတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက ဂျပန်နိုင်ငံ၏ ဆူနာမီ လှိုင်းတံပိုးကြီးများက မည်းနက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ဂျပန်နိုင်ငံက တရုတ်နိုင်ငံမှ ကျောက်မီးသွေး ဈေးပေါစဉ်က အမြောက်အမြား ဝယ်ယူကာ ပင်လယ်ဖို့ရန် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဤဆူနာမီ လှိုင်းလုံးကြီးက ထိုအရာများကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ကျောက်မီးသွေး ဝယ်ယူခဲ့သူများမှာ အလွန် ဒေါသထွက်သွားလောက်ပေမည်။

သေချာသည်ကတော့ ဤအရာအားလုံးက သတင်းများ၏ ရေးသားချက်များသာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ်ကိုတော့ ဆွန်ဖုန်းလည်း မသိပေ။

အမှန်တကယ်တော့ ဆွန်ဖုန်းက ယခု ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ရာတွင် ကျောက်မီးသွေးကို ပင်လယ်ဖို့ရန် အသုံးပြုခြင်းမှာ လုံးဝကို သိပ္ပံနည်း မကျကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျောက်မီးသွေးထဲသို့ ရေဝင်သွားမည်ဖြစ်ပြီး စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး တန်ဖိုးများ ပျောက်ဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဆွန်ဖုန်းက ဂျပန်လူမျိုးများအနေဖြင့် ကျောက်မီးသွေးကို သိမ်းဆည်းထားခြင်း ရှိမရှိကို သေချာ မပြောနိုင်သော်လည်း သံရိုင်းများ သို့မဟုတ် အခြားသော ရှားပါးသတ္တုများကိုတော့ ပင်လယ်ကမ်းစပ်တွင် သိမ်းဆည်းထားနိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း ယုံကြည်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာများက ဂျပန်နိုင်ငံအတွက် အလွန် ရှားပါးသော အရာများ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့ တကယ် သိမ်းဆည်းထားကောင်း သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါတို့ သွားပြီး ဒီဂျပန်တွေက ရှားပါးသတ္တုတွေကို ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာ တကယ် သိမ်းဆည်းထားလား မထားဘူးလား ဆိုတာ သွားကြည့်ကြတာပေါ့..."

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ဆွန်ဖုန်းက ဂျပန်ကမ်းရိုးတန်း တစ်လျှောက်တွင် အကြီးအကျယ် ရှာဖွေမှုများ ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဆွန်ဖုန်းက ထိုကျောက်မီးသွေးဖြင့် ပင်လယ်ဖို့သည်ဆိုသော သတင်းကို ဖတ်ပြီးနောက် ဤမကောင်းသော အစီအစဉ်ကို စဉ်းစားမိသွားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ သေချာ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ကျောက်မီးသွေးဖြင့် ပင်လယ်ဖို့ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်လောက်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သို့သော် အချို့သော သတ္တုရိုင်းများကို ဝယ်ယူကာ ကမ်းရိုးတန်းတွင် သိမ်းဆည်းထားခြင်းမှာ အလွန် ဖြစ်နိုင်ခြေများကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။

ဆွန်ဖုန်းက ဂျပန်လူမျိုးများ သိမ်းဆည်းထားသော ရှားပါးသတ္တုများကို မည်သို့ ခိုးယူရမည်ကို စဉ်းစားနေချိန်တွင် အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော ဂျပန်ကောင်မလေး တစ်ယောက်က အချိုမြိန်ဆုံး အပြုံးလေးဖြင့် သူ၏ အနားသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"မင်္ဂလာပါရှင်... ကျွန်မ ဒီမှာ ထိုင်ပြီး ကော်ဖီသောက်လို့ ရမလား..."

ဤကောင်မလေးက ဆွန်ဖုန်းကို ဂျပန်လူမျိုးဟု ထင်မှတ်ကာ ဂျပန်ဘာသာစကားဖြင့် မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"အဟွတ် အဟွတ်... အင်္ဂလိပ်လို ပြောလို့ရမလား..."

ဆွန်ဖုန်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမည်းသွားတော့သည်။ သောက်ကျိုးနည်း... တခြားသူတွေက သူ့ကို ဂျပန်လူမျိုးဟု ထင်မှတ်နေကြသည်ကို သူ အလွန် ဒေါသထွက်မိသည်။ မှန်ပါသည်။ အလွန် ဒေါသထွက်မိသည်။

"အို... တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်... ရှင့်ကို ဒေသခံလို့ ထင်လိုက်မိလို့ပါ... ကျွန်မ နာမည် လျိုရှန်းဟွေ့ဇီ ပါ... ကျွန်မတို့ မိတ်ဆွေဖွဲ့လို့ ရမလားရှင်..."

လျိုရှန်းဟွေ့ဇီ အမည်ရှိ ထိုကောင်မလေးက ချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်ပြီး ဆွန်ဖုန်းကို ချစ်စရာကောင်းသော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်..."

ဆွန်ဖုန်းက ဤမျှလောက် ချစ်စရာကောင်းသော ကောင်မလေးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သေချာပေါက် စကားပြောချင်သွားသည်။

သူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ဤအသက်အရွယ်အထိ မိန်းကလေး တစ်ယောက်က သူ့ကို အရင် စတင်ပြီး စကားလာပြောခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သောက်ကျိုးနည်း... တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ။

"ရှင့်နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲရှင်..."

"ကျွန်တော်က ဆွန်ဟိုင်ပင်း ပါ... တရုတ်လူမျိုးပါ..."

ဆွန်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"အော်... တရုတ်နိုင်ငံက တကယ် ကောင်းတဲ့ နေရာလေးပါ... ရှင်က အရမ်းချောတာပဲ... နာမည်လေးကလည်း အရမ်း နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်..."

လျိုရှန်းဟွေ့ဇီ က ချီးကျူးပြောဆိုလိုက်သည်။

အနည်းငယ် စကားပြောကြည့်ပြီးမှသာ ဤလျိုရှန်းဟွေ့ဇီ ဆိုသော ကောင်မလေးက အသက် ၁၆ နှစ်သာ ရှိသေးကြောင်း ဆွန်ဖုန်း သိလိုက်ရသည်။

၁၆ နှစ်အရွယ် ကောင်မလေး၊ အလွန်ကို ရိုးသားဖြူစင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

ဆွန်ဖုန်းက ဤကောင်မလေးကို ကြည့်လေလေ ပိုပြီး သဘောကျလာလေလေပင်။ ဤကောင်မလေးက ချယ်ရီပန်းဥယျာဉ်မှ မိန်းကလေးများနှင့် အတော်လေး ယှဉ်နိုင်ပေသည်။ အမှတ်ပေးရမည်ဆိုလျှင် ၉ မှတ်လောက် ပေးလို့ရပေမည်။