အခန်း ၃၉၃

အပိုင်း(၃၉၃)

ဇီယယ် သည် အခန်းအဝင်ဝတွင် တောင်ဝှေးကို မှီထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးအလား သူ၏ တူကြီးကို မှီလျက် သူတို့ကို စောင့်နေလေသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အိတ်တစ်လုံးကို ပင့်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းတုန်း ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။ လင်းတုန်း ဖမ်းမိလိုက်သောအခါ အိတ်ထဲမှ အချင်းချင်း ရိုက်ခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ခြောက်ပုလင်း...”

ဇီယယ် က ပြောလိုက်သည်။

“အနည်းဆုံးတော့ အမြုတေ တစ်ခုမှာ မင်းကို အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် ရောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ဖို့ လုံလောက်မှာပါ...”

လင်းတုန်းသည် ပုလင်းများကို ခဏမျှ ကိုင်ထားပြီးနောက် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် သော့ ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။ သူ အမှန်တကယ်ပင် မျက်ရည်ဝဲသွားခဲ့၏။

ဇီယယ်သည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

သူတို့ ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်သောအခါ အမည်းရောင် ရေတံတိုင်းကြီးရှေ့တွင် တန်းစီရပ်နေလိုက်ကြသည်။ ဤနေရာသည် နော့သ်စထရိုက်ဒါ၏ နေအိမ် အဝင်ဝ ပါဝင်သော နောက်ဆုံး နေထိုင်ရာ နေရာသို့ သွားရာလမ်းဖြစ်ကြောင်း ဒရော့စ် က သူတို့ကို အာမခံထားလေသည်။

၎င်းသည် စိန်ကြေးခွံ ပင်လယ် နဂါးများ၏ တလက်လက် တောက်ပနေသော အပြာရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

အော်သိုသည် ကျောက်ခဲ တစ်ပလုတ်စာကို ကျောက်စရစ်ခဲများ ဖြစ်သွားသည်အထိ ဝါးစားပြီး မျိုချလိုက်လေသည်။

“ဟင်း... ငါ အကောင်တွေ အများကြီး အရှင်ချန်ထားခဲ့မိတယ်...”

သူနှင့် ဇီယယ်သည် မူလ နဂါးကြီး၏ အလောင်းကို လင်းတုန်း ထင်မှတ်ထားသည်ထက်ပင် များစွာ ပိုမို စားသောက်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ၎င်း စတင် ပုပ်သိုးလာသောအခါ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ပစ်ချခဲ့ကြလေသည်။ ထိုအရာက အခြားအကောင်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်လော။

အပြာလေးသည် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှနေ၍ ခေါင်းလောင်းသံလေးကဲ့သို့ မြည်တွန်လိုက်၏။ သူသည် သူမ၏ ပခုံးသေးသေးလေးကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ သူတို့သည် တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေသော ငွေရောင် အကြေးခွံများနှင့် အပြာရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တံတိုင်းကြီးကို အတူတကွ စိုက်ကြည့်နေမိကြ၏။

“ငါတို့ ရေကူးပြီး ကွေ့ဝိုက်သွားဖို့ အချိန်ရမလား...”

လင်းတုန်း က မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါက အခြေအနေပေါ် မူတည်တယ်...”

ဒရော့စ် က ပြောလိုက်သည်။

“မင်း လေရှူဖို့ လိုသေးလား...”

ဂျီ... ဂျီ...

ကျယ်လောင်သော ပွတ်တိုက်သံကြီး တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာ၏။ သူတို့အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဇီယယ် သည် သူ၏ တူကြီးကို ကြွေပြားပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တရွတ်တိုက် ဆွဲယူလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“သူတို့က သူတို့ နယ်မြေထဲက အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ်ကို အာရုံစိုက်တတ်ကြတယ်... ငါ ဖောက်ထွက်သွားမယ်၊ မင်းတို့က နေထိုင်ရာ နေရာဆီကို သွားကြ... ဒါက ရွှေအဆင့် တွေ လုပ်ရမယ့် အလုပ် မဟုတ်ဘူး...”

သူသည် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

“ငါကတော့ အခုချိန်မှာ အဲဒီအဆင့် ဖြစ်နေပေမဲ့ပေါ့လေ၊ မဟုတ်ဘူးလား...”

လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ပူဖောင်းကို ဖြတ်ကာ ပင်လယ်ထဲသို့ တွန်းထွက်သွား၏။ သူ၏ ဝတ်ရုံသည် အနောက်ဘက်တွင် လွင့်ခါနေလေသည်။ ဝတ်ရုံ နောက်ကျောရှိ မှေးမှိန်နေသော သင်္ကေတသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖြန့်ကျက်ထားသော တောင်ပံများနှင့် တူနေကြောင်း လင်းတုန်း သတိပြုမိလိုက်၏။

“မင်း သူ့ဆီကနေ သင်ယူလို့ရတယ်...”

အော်သိုက မျက်လုံးများ အနီရောင် တောက်ပလျက် ပြောလိုက်သည်။

“သူ့မှာ နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိတယ်...”

“သူ အဲဒါကို ချီးကျူးစကားအဖြစ် လက်ခံပါ့မလား မသေချာဘူး...”

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် အစိမ်းရောင် အစီအရင် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဇီယယ် ၏ ခေါင်းအထက်တွင် ပွင့်အာလာလေသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မျိုချနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော်လည်း ထိုကွင်းသည် ထပ်မံ ကျယ်ပြန့်လာ၏။ ထို့နောက် ထပ်မံ ကျယ်ပြန့်လာပြန်သည်။

တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် ၎င်းသည် ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေသည်။ ကြမ်းတမ်းလှသော ရေတိုင်လုံးကြီး တစ်ခုသည် သူ၏ တူမှနေ၍ အပေါ်သို့ ပန်းထွက်သွားပြီး စိန်ကြေးခွံ နဂါး အုပ်စု အများစုကို သယ်ဆောင်သွားလေသည်။ နေထိုင်ရာ နေရာ၏ ပူဖောင်းနံရံသည် ထိုစွမ်းအားကြောင့် တုန်ခါသွားလေသည်။

အခြားသော အပြာရောင် အလင်းတန်း ကြိုးတန်းများသည် ဇီယယ် ထံသို့ ချက်ချင်း စုရုံးသွားကြသော်လည်း၊ လင်းတုန်း နှင့် အခြားသူများသည် ရေထဲသို့ ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။

တစ္ဆေရေ၏ သမုဒ္ဒရာပြင်သည် သွေးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး အနီးအနားရှိ ရိုက်ခတ်မှုများက မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေလေသည်။ သူတို့သည် ဒရော့စ် ထုတ်လွှတ်ပေးသော ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းကို လမ်းပြအဖြစ် အသုံးပြုကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် သွားလာကြလေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့၏ ရှေ့၌ ငွေရောင် အကြေးခွံများ တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပသွားခြင်းတို့ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ မည်သည့် နဂါးကမျှ သူတို့ကို ဝင်ရောက် မတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြချေ။

ရေများ ရှင်းလင်းသွားချိန်တွင် လင်းတုန်း ၏ အဆုတ်များသည် စတင် နာကျင်လာနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် နေထိုင်ရာ နေရာသစ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေပြီ။ ၎င်းသည် အစိမ်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တောက်ပသည့် အလင်းရောင် အမိုးခုံးကြီးတစ်ခု ဖြစ်၏။ သမုဒ္ဒရာ ကြမ်းပြင်သို့ ရွှေ့ပြောင်းစိုက်ပျိုးထားသော တောတွင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းနှင့် တူနေလေသည်။

အော်သိုသည် ထိုနေရာဆီသို့ ရေကူးသွားစဉ် သူသည် ထိုလိပ်ကြီး၏ အခွံကို တွယ်ကပ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူ၏ သွေးသစ္စာပြုထားသော အဖော်ထံမှ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ် ပြင်းပြစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ထို အထွတ်အမြတ် သားရဲသည် လှည့်လိုက်ပြီး မဟူရာ မီးတောက် ကို စွမ်းအင်လှည့်ပတ်လိုက်၏။

အမှောင်ထုထဲမှ အပြာရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်လာနေလေသည်။

ယခင်အကြိမ် ရေအောက်တွင် စမ်းသပ်ခဲ့စဉ်က မီးတောက် ခြုံလွှာ သည် လင်းတုန်း ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။ အော်ရာ နှင့် ရေများက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို နှေးကွေးစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ယခုအခါ သူသည် အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာ အထွတ်အမြတ် သားရဲ များ၏ အသားများကို စားသုံးထားသဖြင့် ပိုမို ခိုင်မာအားကောင်းနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ထို့အပြင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၌ နည်းစနစ်အသစ် တစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ဝိညာဉ်ခြုံလွှာ သည် သူ၏ ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်သွားပြီး၊ သူသည် ရှေ့သို့ ကန်ထွက်ကာ အော်သို နှင့်အတူ တိုက်ပွဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်လေတော့သည်။

...

ဇီယယ်...

ဇီယယ်သည် သူ၏ တံခါးသော့ ကို အသုံးပြုရန် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့လေသည်။ တံခါးကျောက်တုံး များနှင့် ခြားနားစွာပင် တံခါးသော့ ကို မချိုးဖဲ့ဘဲ အသုံးပြုနိုင်လေသည်။ သော့သည် ကျောက်တုံးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ တန်ဖိုးကြီးမား၏။ တစ်ချိန်က သူသည် ဤအရာများကို ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူကိုသာ အားထားနေရလေပြီ။

တစ်ခဏတွင် သူသည် ပင်လယ် နဂါး တစ်ကောင်၏ မျက်နှာကို တူဖြင့် ရိုက်နှက်ရန် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မာဒြာ များကို အသုံးပြုနေခဲ့ပြီး၊ နောက်တစ်ခဏတွင်မူ သူသည် မြက်ခင်းပေါ်သို့ ရေများ တစ်စက်စက်ကျနေကာ ထိုကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

သားရဲဘုရင် သည် သစ်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အသားတုံးကြီး တစ်တုံးကို သွားများဖြင့် ကိုက်ဖြတ်နေပြီး ဆီများက သူ၏ ဖရိုဖရဲ မုတ်ဆိတ်မွေးများပေါ်မှ စီးကျနေလေသည်။ သူ၏ အရှေ့တွင် စခန်းချမီးပုံ တစ်ခု တဖျစ်ဖျစ် မြည်နေပြီး ရှည်လျားသော အရိပ်များကို ထင်ဟပ်စေလျက်ရှိ၏။ သူသည် ဇီယယ်၏ ပေါ်လာမှုကို အနည်းငယ်မျှပင် အံ့အားသင့်ပုံ မပြခဲ့ချေ။ ငွေရောင် မျက်လုံးများက ထို အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့်ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် တစ်ကိုက် ထပ်ကိုက်လိုက်လေသည်။

"ရေထဲမှာ သွေးတွေ အများကြီးပါလား..."

ဟယ်ရယ် က မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"အရုဏ်ဦး တောင်ပံဂိုဏ်း ရဲ့ အရှင်သခင် ငါ့ဆီကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာတာလား..."

ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်ကို အသုံးချ မထားသည့် အခါ ဇီယယ် ၏ တူသည် သူ့အတွက် အလွန် လေးလံလွန်းနေလေသည်။ သူသည် ၎င်းကို မြေကြီးပေါ်သို့ လွှတ်ချလိုက်ရာ ၎င်း၏ အလေးချိန်က မြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်သွား၏။

"ဝိညာဉ် ရေတွင်း က အလုပ်မဖြစ်ဘူး..."

သူက ပြောလိုက်ပြီး သူ လျှောက်သွားသောအခါ တူကြီးက သူ၏ အနောက်တွင် မြောင်းတစ်မြောင်းကို တူးဆွသွားလေသည်။ သူသည် ရှုခင်းတစ်လျှောက် အမွေးထူသော တောင်ကုန်းတစ်ခုအလား အလျားလိုက် လဲလျောင်းနေသည့် ကျယ်ပြောသော သစ်တော ဆင်ကြီး ၏ အနီးသို့ သွားရောက်ကာ မှီထိုင်လိုက်လေသည်။

ဇီယယ် မှီလိုက်သောအခါ အမွေးထူသော နံရံကြီးထံမှ ကြိုဆိုသည့် နှာမောင်းမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် ထို အထွတ်အမြတ် သားရဲ ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သော်လည်း ဆင်ကြီးအနေဖြင့် ထိုအရာကို ခံစားသိရှိနိုင်မည်ကိုတော့ သူ သံသယရှိမိ၏။ ၎င်းမှာ လူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်၏ ခြေထောက်ဖြင့် အထိခံရသည်နှင့် တူပေလိမ့်မည်။

သားရဲဘုရင်သည် သူ၏ ဝိညာဉ် အခြေအနေကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိသွားခဲ့လေပြီ။ သူသည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ကင်ထားသော အသားများကို ပါးစပ်အပြည့်ဖြင့် ဝါးရင်း စကားပြောလိုက်၏။

"ဒါက အချိန်ကြာမြင့်မယ့် လောင်းကြေးတစ်ခုပါ... ငါတို့ အဲဒါကို ဆေးရည် ပုံစံနဲ့ စမ်းကြည့်လို့ ရပါသေးတယ်... မင်း ငါ့အတွက် ဘယ်လောက် ယူလာခဲ့လဲ..."

ဇီယယ်သည် သူ့ထံသို့ ပုလင်းတစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်ရာ သူက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ဟန်ချက်ညီစွာ ဖမ်းယူလိုက်လေသည်။ ငွေရောင် မျက်လုံးများသည် ပုလင်းမှ ဇီယယ် ထံသို့ ရွေ့လျားသွား၏။

"တစ်လုံးတည်းလား... ရေတွင်း က ခန်းသွားလို့လား..."

"မဟုတ်ဘူး..."

ဇီယယ် သည် ဆင်ကြီး၏ အမွေးများကို မှီကာ ခေါင်းကို နောက်သို့ မှီချလိုက်လေသည်။ ထို အထွတ်အမြတ် သားရဲ ထံမှ နွေးထွေးသော အမွေးနံ့များ ရနေပြီး ထိုအရာက သူ့ကို နှစ်သိမ့်မှုပေးသည်ဟု ခံစားရလေသည်။ အထက်ရှိ ကြယ်များသည် အဝေးတွင် တောက်ပနေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုစိုက်ပုံ မရကြချေ။

ဟယ်ရယ်သည် နားလည်သွားသည့်အလား အသံပြုလိုက်၏။ ရေပုလင်းသည် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် သော့ ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"အိတ်ဆောင် ကမ္ဘာ က အချိန်ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ..."

"သုံးပတ်၊ အဲဒီထက်တောင် နည်းနိုင်သေးတယ်..."

"နှမြောစရာပဲ... နော့သ်စထရိုက်ဒါ တည်ဆောက်ခဲ့တာတောင် ဒီလောက် မြန်မြန် ပျက်စီးသွားရတယ်လို့..."

သူသည် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော အသားများကို ကိုက်ဖြတ်ကာ အရိုးကို အနောက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

ဇီယယ် သည် ထိုအရိုးကို လုနေကြသော ခွေးများ၏ အသံကို ကြားနေရ၏။

"အရင်တစ်ခေါက်က မင်း ရခဲ့တယ်လေ..."

"အာ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို မဝေမျှခဲ့တဲ့ ရှဉ့် ကို မေ့နေပြီလား..."

"ရှဉ့် အရိုးတွေက သေးသေးလေးတွေပါ၊ အလွယ်လေး ကျိုးသွားတာပဲ... အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

သားရဲဘုရင်သည် ခွေးများကို လျစ်လျူရှုကာ ဇီယယ် ၏ အနီးသို့ ကိုင်းညွတ်လာလေသည်။

"မင်းက တခြားသူတွေကို ကူညီဖို့ ဒီလောက်တောင် ဆန္ဒရှိနေပုံရတော့၊ မင်းရဲ့ အချိန်တွေကို ကုန်ဆုံးစေမယ့် အလုပ်တစ်ခု ငါ့မှာ ရှိတယ်... ငါ ရွှေအဆင့် နှစ်ယောက်ကို အလုပ်တစ်ခု ခိုင်းလိုက်တာ သူတို့ ဒုက္ခရောက်နေကြပုံပဲ... မင်း အဲဒီဘက်ကို တစ်ချက် သွားပြီး သူတို့ကို ကယ်ထုတ်ပေးပါလား..."

ဇီယယ် သည် ယခုမှပင် အနေအထိုင် ကျသွားရုံသာ ရှိသေး၏။

သူသည် သူ၏ တူဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

"ဘယ်မှာလဲ..."

"ရွှေရောင် နဂါး တွေရဲ့ အောက်မှာ... ငါ မင်းကို အနီးဆုံး ရောက်အောင် ပို့ပေးမယ်..."

တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည့်အလား သူသည် လက်ဖျောက်တီးလိုက်၏။

"ဪ... ပြီးတော့ အဲဒီအထဲမှာ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ပါးလည်း ပါနေနိုင်တယ်..."

ဇီယယ်သည် အဘိုးအို တစ်ဦးအလား တစ်လက်မချင်းစီ မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သေကောင်း သေနိုင်တယ်..."

***